Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ψυχολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ψυχολογία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 9 Απριλίου 2019

Πόσο βοηθά στην σωστή ανάπτυξη των παιδιών μας; 
Τα παιδιά με ανεπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη είναι πιο πιθανό να είναι πιο ευτυχισμένα, αισιόδοξα, και κοινωνικά και να μπορούν αν επιλύουν προβλήματα πιο αποτελεσματικά.
Είναι επίσης πιθανό να έχουν καλύτερη σχολική επίδοση, να είναι λιγότερο παρορμητικά, να έχουν καλύτερη συμπεριφορά και περισσότερους φίλους.
Τι μπορούμε όμως να κάνουμε για να τα βοηθήσουμε να αναπτύξουν συναισθηματική νοημοσύνη;
1. Αποδεχόμαστε τα συναισθήματα και τις συναισθηματικές αντιδράσεις των παιδιών. 
“Αυτό θα πρέπει να σε στεναχώρησε πολύ”, “βλέπω πόσο ενθουσιασμένος είσαι”, φαίνεσαι πολύ θυμωμένος.  Σίγουρα κάτι έγινε”.  Αυτά είναι μερικά παραδείγματα αποδοχής των συναισθημάτων του παιδιού. 
Προσπαθούμε να μη απορρίπτουμε τα συναισθήματά τους λέγοντας, “σιγά το πράγμα. Γι αυτό θύμωσες;” Το συναίσθημα είναι υποκειμενικό και δουλειά μας είναι να καταλάβουμε τι συμβαίνει στο παιδί και όχι να το κρίνουμε γι αυτό που νιώθει.
2. Τα βοηθάμε να ονομάσουν τα συναισθήματά τους και τα ενθαρρύνουμε να μιλήσουν γι αυτά. 
Δεν πιέζουμε το παιδί να μας μιλήσει.  Το αφήνουμε να καταλάβει ότι αν θέλει, μπορεί να μας πει τι του συμβαίνει.
3. Τα βοηθάμε να αναγνωρίζουν τα συναισθήματα των άλλων. 
“Πώς ένιωσε όταν έγινε αυτό;”, “Τι νομίζεις ότι της συμβαίνει;”, “Πώς θα ένιωθες αν αυτό συνέβαινε σε σένα;”.
4. Μαθαίνουμε στα παιδιά να ηρεμούν και να μη δρουν παρορμητικά.
5. Διδάσκουμε εναλλακτικούς τρόπους έκφρασης των αρνητικών συναισθημάτων.
6. Τα βοηθάμε να μάθουν να επιλύουν προβλήματα και να διαπραγματεύονται.
7. Τα βοηθάμε να σκέφτονται θετικά για τον εαυτό τους.
“Όταν αισθάνεσαι έτσι τι θα μπορούσες να πεις στον εαυτό σου;: Μπορώ να τα καταφέρω, θα κάνω το καλύτερο που μπορώ, κάθε μέρα γίνομαι καλύτερος”.
8. Επιβραβεύουμε όταν το παιδί δείχνει αυτοέλεγχο.
9. Μιλάμε για τα δικά μας συναισθήματα.
10. Προσπαθούμε να αποτελούμε μοντέλα προς μίμηση.
Διαχειριζόμαστε αποτελεσματικά τα δικά μας συναισθήματα, δείχνουμε κατανόηση για τα συναισθήματα των άλλων και επιλέγουμε κατάλληλες συμπεριφορές που να ανταποκρίνονται σε αυτά.
Γράφει η Φανή Λούγκλου
Πηγή: fresheducation

Πως να αναπτύξουμε τη συναισθηματική νοημοσύνη στα παιδιά μας

Πόσο βοηθά στην σωστή ανάπτυξη των παιδιών μας; 
Τα παιδιά με ανεπτυγμένη συναισθηματική νοημοσύνη είναι πιο πιθανό να είναι πιο ευτυχισμένα, αισιόδοξα, και κοινωνικά και να μπορούν αν επιλύουν προβλήματα πιο αποτελεσματικά.
Είναι επίσης πιθανό να έχουν καλύτερη σχολική επίδοση, να είναι λιγότερο παρορμητικά, να έχουν καλύτερη συμπεριφορά και περισσότερους φίλους.
Τι μπορούμε όμως να κάνουμε για να τα βοηθήσουμε να αναπτύξουν συναισθηματική νοημοσύνη;
1. Αποδεχόμαστε τα συναισθήματα και τις συναισθηματικές αντιδράσεις των παιδιών. 
“Αυτό θα πρέπει να σε στεναχώρησε πολύ”, “βλέπω πόσο ενθουσιασμένος είσαι”, φαίνεσαι πολύ θυμωμένος.  Σίγουρα κάτι έγινε”.  Αυτά είναι μερικά παραδείγματα αποδοχής των συναισθημάτων του παιδιού. 
Προσπαθούμε να μη απορρίπτουμε τα συναισθήματά τους λέγοντας, “σιγά το πράγμα. Γι αυτό θύμωσες;” Το συναίσθημα είναι υποκειμενικό και δουλειά μας είναι να καταλάβουμε τι συμβαίνει στο παιδί και όχι να το κρίνουμε γι αυτό που νιώθει.
2. Τα βοηθάμε να ονομάσουν τα συναισθήματά τους και τα ενθαρρύνουμε να μιλήσουν γι αυτά. 
Δεν πιέζουμε το παιδί να μας μιλήσει.  Το αφήνουμε να καταλάβει ότι αν θέλει, μπορεί να μας πει τι του συμβαίνει.
3. Τα βοηθάμε να αναγνωρίζουν τα συναισθήματα των άλλων. 
“Πώς ένιωσε όταν έγινε αυτό;”, “Τι νομίζεις ότι της συμβαίνει;”, “Πώς θα ένιωθες αν αυτό συνέβαινε σε σένα;”.
4. Μαθαίνουμε στα παιδιά να ηρεμούν και να μη δρουν παρορμητικά.
5. Διδάσκουμε εναλλακτικούς τρόπους έκφρασης των αρνητικών συναισθημάτων.
6. Τα βοηθάμε να μάθουν να επιλύουν προβλήματα και να διαπραγματεύονται.
7. Τα βοηθάμε να σκέφτονται θετικά για τον εαυτό τους.
“Όταν αισθάνεσαι έτσι τι θα μπορούσες να πεις στον εαυτό σου;: Μπορώ να τα καταφέρω, θα κάνω το καλύτερο που μπορώ, κάθε μέρα γίνομαι καλύτερος”.
8. Επιβραβεύουμε όταν το παιδί δείχνει αυτοέλεγχο.
9. Μιλάμε για τα δικά μας συναισθήματα.
10. Προσπαθούμε να αποτελούμε μοντέλα προς μίμηση.
Διαχειριζόμαστε αποτελεσματικά τα δικά μας συναισθήματα, δείχνουμε κατανόηση για τα συναισθήματα των άλλων και επιλέγουμε κατάλληλες συμπεριφορές που να ανταποκρίνονται σε αυτά.
Γράφει η Φανή Λούγκλου
Πηγή: fresheducation

Όταν κάποιος πληγώσει εμάς ή τα παιδιά μας ή κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο ή κάνει κάτι που μας ενοχλεί και μας προβληματίζει ίσως "πολιορκεί" τη σκέψη μας για μέρες. 
Για άλλους, η σκέψη πολιορκείται και από διαφορετικές αφορμές, τι έκαναν ή τι δεν έκαναν, τι χρειάζονται αλλά δεν έχουν, τι θέλουν να αλλάξουν στη ζωή τους -αν και, πάλι, συνήθως εμπλέκονται πρόσωπα που έχουν μερίδιο ευθύνης.  
Αυτή η εμμονή καταλήγει να είναι τοξική, πολύ βλαπτική, τόσο συναισθηματικά όσο και σωματικά. Έρευνες δείχνουν πως συντελεί στην αύξηση του στρες και των ορμονών που προκαλούν πολλές ασθένειες -καρκίνο, κατάθλιψη, αυτοάνοσα νοσήματα. 
Υπάρχουν ωστόσο κάποιες απλές και μάλλον αποτελεσματικές τεχνικές που θα μπορούσατε να δοκιμάσετε προκειμένου να αντιμετωπίσετε ή να περιορίσετε τις τοξικές σκέψεις. Διαβάστε τις κι επιλέξτε εκείνες που θεωρείτε ότι ταιριάζουν πιο πολύ στην περίπτωσή σας.
Λιγότερες κουβέντες, περισσότερος χρόνος
Λέγοντας λιγότερα και να παίρνοντας περισσότερο χρόνο, καταλαγιάζουν τα έντονα συναισθήματα. Συχνά μετά από κάποιο χρονικό διάστημα δημιουργείται η εντύπωση πως η αρχική ενόχληση έχει ξεθωριάσει σε μεγάλο βαθμό.
Αναμονή -και υπομονή- για τη συνέχεια
Η ψυχολόγος Sylvia Boorstein δείχνει ότι, αντί απλά να έχουμε την άδεια να περιμένουμε και να δούμε τι θα συμβεί στη συνέχεια. 
Αντί να αντιδράσουμε άμεσα στις δύσκολες καταστάσεις ή στους ιδιότροπους ανθρώπους, καλύτερο θα ήταν να κρατήσουμε στάση αναμονής για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, τι θα γίνει στη συνέχεια.
Μην ενδίδετε στο "παιχνίδι" της επίρριψης ευθυνών. 
Το να γυρίζουμε πίσω και να αναζητούμε τον υπεύθυνο για όσα έγιναν, δεν είναι αποτελεσματικό. Τα πράγματα συνήθως συμβαίνουν με τρόπο αυτόματο, σαν ντόμινο. Και συνήθως δεν ευθύνεται μόνο ένας για όσα συμβαίνουν.
(Με πολύ έξυπνο τρόπο διατυπώνει τη σχετική άποψή της η Sylvia Boorstein : First this happened, then that happened, then that happened. And that is how what happened happened, δηδ. πρώτα έγινε αυτό, μετά έγινε εκείνο, μετά έγινε το άλλο κι έτσι έγιναν όλα»).
Μην υιοθετήσετε τον τρόπο σκέψης των άλλων ούτε τη διάθεσή τους.
Ξεκινήστε αντιμετωπίζοντας πρώτα τα σοβαρότερα προβλήματα. Ανεξάρτητα από το τι έχει συμβεί, το σημαντικότερο ζήτημα είναι η διαχείριση του θυμού μας, που δημιουργεί ένα «σύννεφο», εμποδίζοντάς μας να αντιδράσουμε με αποτελεσματικό τρόπο.
Μ’ αυτήν την έννοια ο θυμός είναι το σοβαρότερο πρόβλημα. Διαχειριστείτε τον, πάτε έναν περίπατο, διαλογιστείτε, πείτε λιγότερα και πάρτε τον χρόνο που χρειάζεστε πριν έρθετε αντιμέτωποι με οποιονδήποτε άλλον.
Όταν θυμώνουμε, το μυαλό «κάνει ρυτίδες»
Ο θυμός δεν επιτρέπει την καθαρή, νηφάλια σκέψη!  
Μην αναλώνεστε προσπαθώντας να καταλάβετε τους άλλους. 
Όσο δύσκολα θα μπορούσαν οι άλλοι να μαντέψουν τις δικές σας σκέψεις και τα δικά σας κίνητρα, το ίδιο δύσκολα θα μαντεύατε εσείς τις δικές τους. Θα ήταν απλώς χάσιμο πολύτιμου χρόνου.
Οι σκέψεις είναι μόνο σκέψεις, όχι γεγονότα. Και όταν μας πολιορκούν αρνητικές σκέψεις και αρνητικά συναισθήματα, όπως προτρέπει ο Tsokyni Rinpoche είναι καλό να θυμόμαστε ότι εκείνο που βιώνουμε «είναι μεν πραγματικό αλλά όχι αλήθεια».
Πώς μαθαίνουμε μέσα απ' τις δυσκολίες, σε τι ωφελούμαστε; Όσο περισσότερο θυμώνουμε με κάτι που μας πρόσβαλε, τόσο περισσότερο υποφέρουμε μέσα μας.
Πολύ απλά : ένα γεγονός+η δική μας αντίδραση=εσωτερικός πόνος. Όταν μπορούμε να αναλύσουμε και να εξετάσουμε γιατί νιώθουμε όσα νιώθουμε και γιατί αντιδρούμε τόσο έντονα και τι δηλώνει αυτό για εμάς τους ίδιους, τότε ωφελούμαστε.
Πολύ απλά  (και πάλι) : ένα γεγονός+ανάλυση+συνειδητοποίηση=ευκαιρία ανάπτυξης. Επικεντρώστε τις σκέψεις σας στην ανάπτυξη.
Μην βγάζετε ποτέ κάποιον από την καρδιά σας. 
Μάθετε να συγχωρείτε και μην εστιάζετε στον εσωτερικό σας πόνο, στο «τραύμα» σας. Συγχωρώντας απελευθερωνόμαστε και οι ίδιοι από οτιδήποτε μας κρατά δεμένους με το παρελθόν. Με άλλα λόγια όπως λέει ο Kornfield «συγχωρούμε για μας».
Ό,τι κι αν συνέβη χθες, είναι παρελθόν και δεν αλλάζει.
Υιοθετήστε διαφορετικό τρόπο σκέψης, δημιουργήστε φανταστικές εικόνες. Ο ψυχολόγος Trish Magyari υποστηρίζει πως ο διαλογισμός σε συνδυασμό με φαντασιακές εικόνες συμβάλλουν στον περιορισμό των στρεσογόνων σκέψεων. 
Να εκπέμπετε αγάπη και καλοσύνη (ακόμη και προς εκείνους που σας προκαλούν αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα).
Δοκιμάστε για 90 δευτερόλεπτα να μην σκέφτεστε. Ο νευροψυχίατρος Dan Siegel υποστηρίζει ότι μετά από 90 δευτερόλεπτα και περίπου 15 εισπνοές – εκπνοές με προσπάθεια να μην σκέφτεστε το συμβάν ή το πρόσωπο που σας στρεσάρει, το (οποιοδήποτε) έντονο συναίσθημα θα έχει ατονήσει. 
(Διευκρίνιση : το άρθρο αφορά περιπτώσεις της καθημερινότητας και της αλληλεπίδρασής μας με τους άλλους, όχι πιο σοβαρές καταστάσεις που χρήζουν βοήθεια ειδικών).
Βασισμένο στο psychologytoday.com
Επιμέλεια - Απόδοση: Λία Μαλλίδου
ΠΗΓΗ: Thessaloniki 


Να οι τρόποι για να αποφύγουμε «τοξικές» σκέψεις

Όταν κάποιος πληγώσει εμάς ή τα παιδιά μας ή κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο ή κάνει κάτι που μας ενοχλεί και μας προβληματίζει ίσως "πολιορκεί" τη σκέψη μας για μέρες. 
Για άλλους, η σκέψη πολιορκείται και από διαφορετικές αφορμές, τι έκαναν ή τι δεν έκαναν, τι χρειάζονται αλλά δεν έχουν, τι θέλουν να αλλάξουν στη ζωή τους -αν και, πάλι, συνήθως εμπλέκονται πρόσωπα που έχουν μερίδιο ευθύνης.  
Αυτή η εμμονή καταλήγει να είναι τοξική, πολύ βλαπτική, τόσο συναισθηματικά όσο και σωματικά. Έρευνες δείχνουν πως συντελεί στην αύξηση του στρες και των ορμονών που προκαλούν πολλές ασθένειες -καρκίνο, κατάθλιψη, αυτοάνοσα νοσήματα. 
Υπάρχουν ωστόσο κάποιες απλές και μάλλον αποτελεσματικές τεχνικές που θα μπορούσατε να δοκιμάσετε προκειμένου να αντιμετωπίσετε ή να περιορίσετε τις τοξικές σκέψεις. Διαβάστε τις κι επιλέξτε εκείνες που θεωρείτε ότι ταιριάζουν πιο πολύ στην περίπτωσή σας.
Λιγότερες κουβέντες, περισσότερος χρόνος
Λέγοντας λιγότερα και να παίρνοντας περισσότερο χρόνο, καταλαγιάζουν τα έντονα συναισθήματα. Συχνά μετά από κάποιο χρονικό διάστημα δημιουργείται η εντύπωση πως η αρχική ενόχληση έχει ξεθωριάσει σε μεγάλο βαθμό.
Αναμονή -και υπομονή- για τη συνέχεια
Η ψυχολόγος Sylvia Boorstein δείχνει ότι, αντί απλά να έχουμε την άδεια να περιμένουμε και να δούμε τι θα συμβεί στη συνέχεια. 
Αντί να αντιδράσουμε άμεσα στις δύσκολες καταστάσεις ή στους ιδιότροπους ανθρώπους, καλύτερο θα ήταν να κρατήσουμε στάση αναμονής για το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, τι θα γίνει στη συνέχεια.
Μην ενδίδετε στο "παιχνίδι" της επίρριψης ευθυνών. 
Το να γυρίζουμε πίσω και να αναζητούμε τον υπεύθυνο για όσα έγιναν, δεν είναι αποτελεσματικό. Τα πράγματα συνήθως συμβαίνουν με τρόπο αυτόματο, σαν ντόμινο. Και συνήθως δεν ευθύνεται μόνο ένας για όσα συμβαίνουν.
(Με πολύ έξυπνο τρόπο διατυπώνει τη σχετική άποψή της η Sylvia Boorstein : First this happened, then that happened, then that happened. And that is how what happened happened, δηδ. πρώτα έγινε αυτό, μετά έγινε εκείνο, μετά έγινε το άλλο κι έτσι έγιναν όλα»).
Μην υιοθετήσετε τον τρόπο σκέψης των άλλων ούτε τη διάθεσή τους.
Ξεκινήστε αντιμετωπίζοντας πρώτα τα σοβαρότερα προβλήματα. Ανεξάρτητα από το τι έχει συμβεί, το σημαντικότερο ζήτημα είναι η διαχείριση του θυμού μας, που δημιουργεί ένα «σύννεφο», εμποδίζοντάς μας να αντιδράσουμε με αποτελεσματικό τρόπο.
Μ’ αυτήν την έννοια ο θυμός είναι το σοβαρότερο πρόβλημα. Διαχειριστείτε τον, πάτε έναν περίπατο, διαλογιστείτε, πείτε λιγότερα και πάρτε τον χρόνο που χρειάζεστε πριν έρθετε αντιμέτωποι με οποιονδήποτε άλλον.
Όταν θυμώνουμε, το μυαλό «κάνει ρυτίδες»
Ο θυμός δεν επιτρέπει την καθαρή, νηφάλια σκέψη!  
Μην αναλώνεστε προσπαθώντας να καταλάβετε τους άλλους. 
Όσο δύσκολα θα μπορούσαν οι άλλοι να μαντέψουν τις δικές σας σκέψεις και τα δικά σας κίνητρα, το ίδιο δύσκολα θα μαντεύατε εσείς τις δικές τους. Θα ήταν απλώς χάσιμο πολύτιμου χρόνου.
Οι σκέψεις είναι μόνο σκέψεις, όχι γεγονότα. Και όταν μας πολιορκούν αρνητικές σκέψεις και αρνητικά συναισθήματα, όπως προτρέπει ο Tsokyni Rinpoche είναι καλό να θυμόμαστε ότι εκείνο που βιώνουμε «είναι μεν πραγματικό αλλά όχι αλήθεια».
Πώς μαθαίνουμε μέσα απ' τις δυσκολίες, σε τι ωφελούμαστε; Όσο περισσότερο θυμώνουμε με κάτι που μας πρόσβαλε, τόσο περισσότερο υποφέρουμε μέσα μας.
Πολύ απλά : ένα γεγονός+η δική μας αντίδραση=εσωτερικός πόνος. Όταν μπορούμε να αναλύσουμε και να εξετάσουμε γιατί νιώθουμε όσα νιώθουμε και γιατί αντιδρούμε τόσο έντονα και τι δηλώνει αυτό για εμάς τους ίδιους, τότε ωφελούμαστε.
Πολύ απλά  (και πάλι) : ένα γεγονός+ανάλυση+συνειδητοποίηση=ευκαιρία ανάπτυξης. Επικεντρώστε τις σκέψεις σας στην ανάπτυξη.
Μην βγάζετε ποτέ κάποιον από την καρδιά σας. 
Μάθετε να συγχωρείτε και μην εστιάζετε στον εσωτερικό σας πόνο, στο «τραύμα» σας. Συγχωρώντας απελευθερωνόμαστε και οι ίδιοι από οτιδήποτε μας κρατά δεμένους με το παρελθόν. Με άλλα λόγια όπως λέει ο Kornfield «συγχωρούμε για μας».
Ό,τι κι αν συνέβη χθες, είναι παρελθόν και δεν αλλάζει.
Υιοθετήστε διαφορετικό τρόπο σκέψης, δημιουργήστε φανταστικές εικόνες. Ο ψυχολόγος Trish Magyari υποστηρίζει πως ο διαλογισμός σε συνδυασμό με φαντασιακές εικόνες συμβάλλουν στον περιορισμό των στρεσογόνων σκέψεων. 
Να εκπέμπετε αγάπη και καλοσύνη (ακόμη και προς εκείνους που σας προκαλούν αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα).
Δοκιμάστε για 90 δευτερόλεπτα να μην σκέφτεστε. Ο νευροψυχίατρος Dan Siegel υποστηρίζει ότι μετά από 90 δευτερόλεπτα και περίπου 15 εισπνοές – εκπνοές με προσπάθεια να μην σκέφτεστε το συμβάν ή το πρόσωπο που σας στρεσάρει, το (οποιοδήποτε) έντονο συναίσθημα θα έχει ατονήσει. 
(Διευκρίνιση : το άρθρο αφορά περιπτώσεις της καθημερινότητας και της αλληλεπίδρασής μας με τους άλλους, όχι πιο σοβαρές καταστάσεις που χρήζουν βοήθεια ειδικών).
Βασισμένο στο psychologytoday.com
Επιμέλεια - Απόδοση: Λία Μαλλίδου
ΠΗΓΗ: Thessaloniki 


Όταν χτυπάτε, βάζετε επίδεσμο στην πληγή ή αν πάθετε κάποια λοίμωξη παίρνετε αντιβιοτικά, σωστά; Αδιαμφισβήτητα.
Στην πραγματικότητα, θα ήταν περίεργο αν δεν εφαρμόζατε τις πρώτες βοήθειες όταν είναι απαραίτητο. Γιατί λοιπόν να μην ισχύει το ίδιο και για την ψυχική σας υγεία; 
Όλοι περιμένουμε απλώς να «ξεπεράσουμε» τα ψυχικά μας τραύματα τη στιγμή που, όποιος έχει βιώσει την απόρριψη ή την αποτυχία, γνωρίζει πολύ καλά ότι τα συναισθηματικά τραύματα μπορεί να είναι εξίσου βασανιστικά όσο και τα σωματικά. 
Πρέπει να μάθουμε πώς να προσφέρουμε στον εαυτό μας συναισθηματικά τις «πρώτες βοήθειες». Παρακάτω περιγράφονται 7 τρόποι για να το καταφέρετε:
Δώστε προσοχή στον συναισθηματικό πόνο, αναγνωρίστε την ύπαρξή του και προσπαθήστε να τον αντιμετωπίσετε προτού σαρώσει τα πάντα. 
Το σώμα ανέπτυξε την αίσθηση του φυσικού πόνου με σκοπό να μας προειδοποιεί όταν κάτι συμβαίνει και χρειάζεται αντιμετώπιση. Το ίδιο ισχύει και για τον συναισθηματικό πόνο. Αν η απόρριψη, η αποτυχία ή η κακή διάθεση δεν παρουσιάζουν σημάδια βελτίωσης, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μια συναισθηματική πληγή που πρέπει να θεραπεύσετε. 
Για παράδειγμα, η μοναξιά μπορεί να είναι καταστροφική για την ψυχική και σωματική υγεία σας. Γι’ αυτό, όταν εσείς ή ένας φίλος ή αγαπημένο σας πρόσωπο νιώθει κοινωνικά ή συναισθηματικά απομονωμένο, θα πρέπει να αναλάβετε δράση.
Επαναφέρετε τις ενστικτώδεις αντιδράσεις σας όταν έχετε κάποια αποτυχία
Η φύση των ψυχικών τραυμάτων είναι τέτοια που μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε κάποια άλλα. Η αποτυχία μπορεί να σας κάνει να επικεντρωθείτε σε αυτά που δεν μπορείτε να κάνετε αντί να ασχοληθείτε με όσα μπορείτε. 
Αυτό στη συνέχεια ίσως σας εμποδίσει να δώσετε τον καλύτερο εαυτό σας, γεγονός που θα σας κάνει να εστιάσετε στις αδυναμίες σας και να συνεχιστεί ο φαύλος κύκλος. Για να το σταματήσετε, μάθετε να αγνοείτε την ενστικτώδη πεποίθηση που έχετε ότι είστε αβοήθητοι και αποθαρρυμένοι και φτιάξτε μια λίστα με παράγοντες που μπορείτε να ελέγξετε και να προσπαθήσετε ξανά.
Για παράδειγμα, σκεφτείτε την προετοιμασία και τον σχεδιασμό καθώς και τον τρόπο που θα μπορούσατε να βελτιώσετε το καθένα από αυτά. Μια τέτοιου είδους εξάσκηση θα μειώσει τα συναισθήματα της απελπισίας και θα βελτιώσει τις πιθανότητές σας για μια μελλοντική επιτυχία.
Παρακολουθήστε και προστατέψτε την αυτοεκτίμησή σας
Όταν νιώθετε ότι κατηγορείτε τον εαυτό σας, αφιερώστε λίγο χρόνο για να γίνετε πιο επιεικείς απέναντί του.Η αυτοεκτίμηση μοιάζει με ένα συναισθηματικό ανοσοποιητικό σύστημα που σας προστατεύει από τον συναισθηματικό πόνο και ενισχύει τη συναισθηματική αντοχή σας.
Γι’ αυτό τον λόγο, είναι πολύ σημαντικό να την παρακολουθείτε και να αποφεύγετε να κριτικάρετε τον εαυτό σας, ιδιαίτερα όταν είστε ήδη πληγωμένοι. Ένας τρόπος για να «θεραπεύσετε» την κατεστραμμένη αυτοεκτίμησή σας είναι να συγχωρέσετε τον εαυτό σας.
Όταν είστε επικριτικοί απέναντί του, εφαρμόστε την ακόλουθη άσκηση: φανταστείτε ότι ένας καλός σας φίλος αισθάνεται άσχημα για τον εαυτό του για παρόμοιους λόγους με τους δικούς σας και γράψτε ένα μέιλ για να εκφράσετε τη συμπόνια και την υποστήριξή σας. Στη συνέχεια, διαβάστε το. Αυτά είναι τα μηνύματα που πρέπει να δίνετε και στον εαυτό σας.
Όταν σας κατακλύζουν αρνητικές σκέψεις, εμποδίστε τις με θετικές
Όταν επαναλαμβάνετε μέσα στο μυαλό σας θλιβερά γεγονότα χωρίς να τα βλέπετε μέσα από καινούριες αντιλήψεις ή προσπαθείτε να λύσετε ένα πρόβλημα, τότε απλώς μελαγχολείτε. 
Ιδιαίτερα αν αυτό σας γίνει συνήθεια, μπορεί να σας οδηγήσει σε βαθύτερο ψυχολογικό πόνο. Ο καλύτερος τρόπος για να σταματήσετε να αναμασάτε συνεχώς τα δυσάρεστα γεγονότα είναι να αποσπάσετε την προσοχή σας κάνοντας μια δραστηριότητα που απαιτεί συγκέντρωση (για παράδειγμα, λύστε Sudoku και σταυρόλεξα ή προσπαθήστε να θυμηθείτε τα ονόματα των συμμαθητών σας στο σχολείο).
Μελέτες δείχνουν ότι ακόμη και 2 λεπτά απόσπασης της προσοχής μειώνουν την ανάγκη να επικεντρωθείτε σε αρνητικές σκέψεις.
Βρείτε νόημα στην απώλεια
Η απώλεια αποτελεί μέρος της ζωής, αλλά μπορεί να μας σημαδέψει και να μας εμποδίσει να προχωρήσουμε αν δεν αντιμετωπίσουμε τις συναισθηματικές πληγές που δημιουργεί.
Αν έχει περάσει αρκετός χρόνος και εξακολουθείτε να αγωνίζεστε για να πάτε μπροστά μετά από κάποια απώλεια, θα πρέπει να υιοθετήσετε έναν καινούριο τρόπο σκέψης σχετικά με αυτή. Συγκεκριμένα, το πιο σημαντικό πράγμα που μπορείτε να κάνετε για να απαλύνετε τον πόνο σας και να συνέλθετε είναι να βρείτε νόημα στην απώλεια και να αντλήσετε έναν σκοπό. 
Μπορεί να είναι δύσκολο, αλλά σκεφτείτε τι μπορείτε να κερδίσετε από την απώλεια (για παράδειγμα, μπορείτε να πείτε «έχασα τον σύζυγό μου, αλλά ήρθα πολύ πιο κοντά στα παιδιά μου»).
Σκεφτείτε πώς μπορείτε να εκτιμήσετε τη ζωή ή να βοηθήσετε τους άλλους να το καταφέρουν ή φανταστείτε τις αλλαγές που θα μπορούσατε να κάνετε για να ζήσετε μια ζωή ευθυγραμμισμένη με τις αξίες και τους σκοπούς σας.
Μην αφήνετε τις υπερβολικές ενοχές να σας φέρνουν εμπόδια
Οι ενοχές μπορεί να σας φανούν χρήσιμες. Σε μικρές δόσεις, σας ενεργοποιούν για να αναλάβετε δράση προκειμένου να λύσετε ένα πρόβλημα στη σχέση σας με κάποιο άλλο πρόσωπο.
Οι υπερβολικές ενοχές όμως είναι τοξικές, διότι εξαντλούν τη συναισθηματική και πνευματική σας ενέργεια, σας αποσπούν την προσοχή από άλλα καθήκοντα και σας εμποδίζουν να απολαύσετε τη ζωή.
Ένας από τους καλύτερους τρόπους για να τις αποφύγετε είναι να ζητήσετε συγγνώμη με αποτελεσματικό τρόπο. Φυσικά, μπορεί να έχετε δοκιμάσει και στο παρελθόν να ζητήσετε συγγνώμη, αλλά αυτό είναι κάτι πιο περίπλοκο απ’ ό,τι θεωρούμε.
Το βασικό στοιχείο που απαιτεί κάθε αποτελεσματική συγγνώμη – και που οι περισσότερες δεν διαθέτουν – είναι μια «εκδήλωση ενσυναίσθησης». Με άλλα λόγια, η συγγνώμη σας θα πρέπει να επικεντρώνεται λιγότερο στο να εξηγείτε τις πράξεις σας και περισσότερο στο πώς οι ενέργειές σας (ή οι παραλείψεις σας) επηρέασαν το άλλο πρόσωπο.
Είναι πολύ πιο εύκολο να συγχωρήσουμε κάποιον όταν νιώθουμε ότι πραγματικά μας καταλαβαίνει. Με τη συγγνώμη (έστω κι αν αυτή δοθεί για δεύτερη φορά), το άλλο άτομο είναι πολύ πιο πιθανό ότι θα σας συγχωρέσει πραγματικά και θα βοηθήσει να φύγουν οι ενοχές σας.
Βρείτε μεθόδους για να θεραπεύσετε τις συναισθηματικές σας πληγές
Δώστε προσοχή στον εαυτό σας και μάθετε πώς μπορείτε να αντιμετωπίσετε τις συναισθηματικές σας πληγές. Για παράδειγμα, μπορείτε να διαχωρίζετε τη θέση σας, στενοχωριέστε πολύ αλλά ανακάμπτετε γρήγορα, νευριάζετε και επανέρχεστε με αργό ρυθμό, καταπνίγετε τα συναισθήματά σας ή οτιδήποτε άλλο;
Χρησιμοποιήστε την ανάλυση αυτή για να κατανοήσετε ποιές θεραπείες είναι οι πιο κατάλληλες για σας σε διάφορες καταστάσεις (όπως ακριβώς θα αναγνωρίζατε ποιό από τα πολλά παυσίπονα που υπάρχουν στα ράφια των φαρμακείων είναι πιο αποτελεσματικό για εσάς).
Το ίδιο ισχύει και για τον τρόπο που θα χτίσετε τη συναισθηματική σας αντοχή. Δοκιμάστε διάφορες τεχνικές και να καταλάβετε ποιά σας ταιριάζει και είναι πιο αποτελεσματική. Αλλά ως επί το πλείστον, συνηθίστε να λαμβάνετε υπόψη την ψυχική σας κατάσταση σε τακτική βάση – και ειδικά μετά από μια στρεσογόνα, δύσκολη ή συναισθηματικά οδυνηρή διαδικασία.
Πράγματι, η εξάσκηση για την απόκτηση συναισθηματικής υγείας χρειάζεται χρόνο και προσπάθεια, αλλά είναι σίγουρο ότι θα βελτιώσει σε σημαντικό βαθμό την ποιότητα της ζωής σας. 
Άρθρο του ψυχολόγου Guy Winch
Πηγή : enallaktikidrasi


Οι τρόποι για να επαναφέρουμε την συναισθηματική μας υγεία

Όταν χτυπάτε, βάζετε επίδεσμο στην πληγή ή αν πάθετε κάποια λοίμωξη παίρνετε αντιβιοτικά, σωστά; Αδιαμφισβήτητα.
Στην πραγματικότητα, θα ήταν περίεργο αν δεν εφαρμόζατε τις πρώτες βοήθειες όταν είναι απαραίτητο. Γιατί λοιπόν να μην ισχύει το ίδιο και για την ψυχική σας υγεία; 
Όλοι περιμένουμε απλώς να «ξεπεράσουμε» τα ψυχικά μας τραύματα τη στιγμή που, όποιος έχει βιώσει την απόρριψη ή την αποτυχία, γνωρίζει πολύ καλά ότι τα συναισθηματικά τραύματα μπορεί να είναι εξίσου βασανιστικά όσο και τα σωματικά. 
Πρέπει να μάθουμε πώς να προσφέρουμε στον εαυτό μας συναισθηματικά τις «πρώτες βοήθειες». Παρακάτω περιγράφονται 7 τρόποι για να το καταφέρετε:
Δώστε προσοχή στον συναισθηματικό πόνο, αναγνωρίστε την ύπαρξή του και προσπαθήστε να τον αντιμετωπίσετε προτού σαρώσει τα πάντα. 
Το σώμα ανέπτυξε την αίσθηση του φυσικού πόνου με σκοπό να μας προειδοποιεί όταν κάτι συμβαίνει και χρειάζεται αντιμετώπιση. Το ίδιο ισχύει και για τον συναισθηματικό πόνο. Αν η απόρριψη, η αποτυχία ή η κακή διάθεση δεν παρουσιάζουν σημάδια βελτίωσης, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μια συναισθηματική πληγή που πρέπει να θεραπεύσετε. 
Για παράδειγμα, η μοναξιά μπορεί να είναι καταστροφική για την ψυχική και σωματική υγεία σας. Γι’ αυτό, όταν εσείς ή ένας φίλος ή αγαπημένο σας πρόσωπο νιώθει κοινωνικά ή συναισθηματικά απομονωμένο, θα πρέπει να αναλάβετε δράση.
Επαναφέρετε τις ενστικτώδεις αντιδράσεις σας όταν έχετε κάποια αποτυχία
Η φύση των ψυχικών τραυμάτων είναι τέτοια που μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε κάποια άλλα. Η αποτυχία μπορεί να σας κάνει να επικεντρωθείτε σε αυτά που δεν μπορείτε να κάνετε αντί να ασχοληθείτε με όσα μπορείτε. 
Αυτό στη συνέχεια ίσως σας εμποδίσει να δώσετε τον καλύτερο εαυτό σας, γεγονός που θα σας κάνει να εστιάσετε στις αδυναμίες σας και να συνεχιστεί ο φαύλος κύκλος. Για να το σταματήσετε, μάθετε να αγνοείτε την ενστικτώδη πεποίθηση που έχετε ότι είστε αβοήθητοι και αποθαρρυμένοι και φτιάξτε μια λίστα με παράγοντες που μπορείτε να ελέγξετε και να προσπαθήσετε ξανά.
Για παράδειγμα, σκεφτείτε την προετοιμασία και τον σχεδιασμό καθώς και τον τρόπο που θα μπορούσατε να βελτιώσετε το καθένα από αυτά. Μια τέτοιου είδους εξάσκηση θα μειώσει τα συναισθήματα της απελπισίας και θα βελτιώσει τις πιθανότητές σας για μια μελλοντική επιτυχία.
Παρακολουθήστε και προστατέψτε την αυτοεκτίμησή σας
Όταν νιώθετε ότι κατηγορείτε τον εαυτό σας, αφιερώστε λίγο χρόνο για να γίνετε πιο επιεικείς απέναντί του.Η αυτοεκτίμηση μοιάζει με ένα συναισθηματικό ανοσοποιητικό σύστημα που σας προστατεύει από τον συναισθηματικό πόνο και ενισχύει τη συναισθηματική αντοχή σας.
Γι’ αυτό τον λόγο, είναι πολύ σημαντικό να την παρακολουθείτε και να αποφεύγετε να κριτικάρετε τον εαυτό σας, ιδιαίτερα όταν είστε ήδη πληγωμένοι. Ένας τρόπος για να «θεραπεύσετε» την κατεστραμμένη αυτοεκτίμησή σας είναι να συγχωρέσετε τον εαυτό σας.
Όταν είστε επικριτικοί απέναντί του, εφαρμόστε την ακόλουθη άσκηση: φανταστείτε ότι ένας καλός σας φίλος αισθάνεται άσχημα για τον εαυτό του για παρόμοιους λόγους με τους δικούς σας και γράψτε ένα μέιλ για να εκφράσετε τη συμπόνια και την υποστήριξή σας. Στη συνέχεια, διαβάστε το. Αυτά είναι τα μηνύματα που πρέπει να δίνετε και στον εαυτό σας.
Όταν σας κατακλύζουν αρνητικές σκέψεις, εμποδίστε τις με θετικές
Όταν επαναλαμβάνετε μέσα στο μυαλό σας θλιβερά γεγονότα χωρίς να τα βλέπετε μέσα από καινούριες αντιλήψεις ή προσπαθείτε να λύσετε ένα πρόβλημα, τότε απλώς μελαγχολείτε. 
Ιδιαίτερα αν αυτό σας γίνει συνήθεια, μπορεί να σας οδηγήσει σε βαθύτερο ψυχολογικό πόνο. Ο καλύτερος τρόπος για να σταματήσετε να αναμασάτε συνεχώς τα δυσάρεστα γεγονότα είναι να αποσπάσετε την προσοχή σας κάνοντας μια δραστηριότητα που απαιτεί συγκέντρωση (για παράδειγμα, λύστε Sudoku και σταυρόλεξα ή προσπαθήστε να θυμηθείτε τα ονόματα των συμμαθητών σας στο σχολείο).
Μελέτες δείχνουν ότι ακόμη και 2 λεπτά απόσπασης της προσοχής μειώνουν την ανάγκη να επικεντρωθείτε σε αρνητικές σκέψεις.
Βρείτε νόημα στην απώλεια
Η απώλεια αποτελεί μέρος της ζωής, αλλά μπορεί να μας σημαδέψει και να μας εμποδίσει να προχωρήσουμε αν δεν αντιμετωπίσουμε τις συναισθηματικές πληγές που δημιουργεί.
Αν έχει περάσει αρκετός χρόνος και εξακολουθείτε να αγωνίζεστε για να πάτε μπροστά μετά από κάποια απώλεια, θα πρέπει να υιοθετήσετε έναν καινούριο τρόπο σκέψης σχετικά με αυτή. Συγκεκριμένα, το πιο σημαντικό πράγμα που μπορείτε να κάνετε για να απαλύνετε τον πόνο σας και να συνέλθετε είναι να βρείτε νόημα στην απώλεια και να αντλήσετε έναν σκοπό. 
Μπορεί να είναι δύσκολο, αλλά σκεφτείτε τι μπορείτε να κερδίσετε από την απώλεια (για παράδειγμα, μπορείτε να πείτε «έχασα τον σύζυγό μου, αλλά ήρθα πολύ πιο κοντά στα παιδιά μου»).
Σκεφτείτε πώς μπορείτε να εκτιμήσετε τη ζωή ή να βοηθήσετε τους άλλους να το καταφέρουν ή φανταστείτε τις αλλαγές που θα μπορούσατε να κάνετε για να ζήσετε μια ζωή ευθυγραμμισμένη με τις αξίες και τους σκοπούς σας.
Μην αφήνετε τις υπερβολικές ενοχές να σας φέρνουν εμπόδια
Οι ενοχές μπορεί να σας φανούν χρήσιμες. Σε μικρές δόσεις, σας ενεργοποιούν για να αναλάβετε δράση προκειμένου να λύσετε ένα πρόβλημα στη σχέση σας με κάποιο άλλο πρόσωπο.
Οι υπερβολικές ενοχές όμως είναι τοξικές, διότι εξαντλούν τη συναισθηματική και πνευματική σας ενέργεια, σας αποσπούν την προσοχή από άλλα καθήκοντα και σας εμποδίζουν να απολαύσετε τη ζωή.
Ένας από τους καλύτερους τρόπους για να τις αποφύγετε είναι να ζητήσετε συγγνώμη με αποτελεσματικό τρόπο. Φυσικά, μπορεί να έχετε δοκιμάσει και στο παρελθόν να ζητήσετε συγγνώμη, αλλά αυτό είναι κάτι πιο περίπλοκο απ’ ό,τι θεωρούμε.
Το βασικό στοιχείο που απαιτεί κάθε αποτελεσματική συγγνώμη – και που οι περισσότερες δεν διαθέτουν – είναι μια «εκδήλωση ενσυναίσθησης». Με άλλα λόγια, η συγγνώμη σας θα πρέπει να επικεντρώνεται λιγότερο στο να εξηγείτε τις πράξεις σας και περισσότερο στο πώς οι ενέργειές σας (ή οι παραλείψεις σας) επηρέασαν το άλλο πρόσωπο.
Είναι πολύ πιο εύκολο να συγχωρήσουμε κάποιον όταν νιώθουμε ότι πραγματικά μας καταλαβαίνει. Με τη συγγνώμη (έστω κι αν αυτή δοθεί για δεύτερη φορά), το άλλο άτομο είναι πολύ πιο πιθανό ότι θα σας συγχωρέσει πραγματικά και θα βοηθήσει να φύγουν οι ενοχές σας.
Βρείτε μεθόδους για να θεραπεύσετε τις συναισθηματικές σας πληγές
Δώστε προσοχή στον εαυτό σας και μάθετε πώς μπορείτε να αντιμετωπίσετε τις συναισθηματικές σας πληγές. Για παράδειγμα, μπορείτε να διαχωρίζετε τη θέση σας, στενοχωριέστε πολύ αλλά ανακάμπτετε γρήγορα, νευριάζετε και επανέρχεστε με αργό ρυθμό, καταπνίγετε τα συναισθήματά σας ή οτιδήποτε άλλο;
Χρησιμοποιήστε την ανάλυση αυτή για να κατανοήσετε ποιές θεραπείες είναι οι πιο κατάλληλες για σας σε διάφορες καταστάσεις (όπως ακριβώς θα αναγνωρίζατε ποιό από τα πολλά παυσίπονα που υπάρχουν στα ράφια των φαρμακείων είναι πιο αποτελεσματικό για εσάς).
Το ίδιο ισχύει και για τον τρόπο που θα χτίσετε τη συναισθηματική σας αντοχή. Δοκιμάστε διάφορες τεχνικές και να καταλάβετε ποιά σας ταιριάζει και είναι πιο αποτελεσματική. Αλλά ως επί το πλείστον, συνηθίστε να λαμβάνετε υπόψη την ψυχική σας κατάσταση σε τακτική βάση – και ειδικά μετά από μια στρεσογόνα, δύσκολη ή συναισθηματικά οδυνηρή διαδικασία.
Πράγματι, η εξάσκηση για την απόκτηση συναισθηματικής υγείας χρειάζεται χρόνο και προσπάθεια, αλλά είναι σίγουρο ότι θα βελτιώσει σε σημαντικό βαθμό την ποιότητα της ζωής σας. 
Άρθρο του ψυχολόγου Guy Winch
Πηγή : enallaktikidrasi


Δευτέρα, 8 Απριλίου 2019

Ο πανικός οφείλει το όνομα του στον αρχαίο θεό τον Πάνα, ο οποίος σκορπούσε τον φόβο και τον τρόμο στους ανθρώπους και τα ζώα εξαιτίας της απροσδόκητης εμφάνισής του.
Οι λεγόμενες κρίσεις πανικού εκδηλώνονται ξαφνικά, μέσα σε λίγα λεπτά, και φτάνουν σε μια κορύφωση μέσα σε 10 λεπτά περίπου. Η διάρκεια των κρίσεων πανικού μπορεί να είναι από μισή μέχρι και μια ώρα. Συνήθως, το άτομο δεν γνωρίζει ότι η κρίση πανικού είναι μια σωματική εκδήλωση υπερβολικού άγχους, ούτε και γιατί συμβαίνει αφού δεν υπάρχει κάποια πραγματική απειλή.
Οι κρίσεις πανικού συνοδεύονται από σωματικά συμπτώματα, όπως αίσθημα παλμών, έντονος τρόμος, αίσθημα πνιγμονής, πόνο ή δυσφορία στο στήθος, ναυτία, αίσθημα ζάλης ή αστάθειας, ταχυκαρδία, μουδιάσματα, ρίγος ή ξαφνική αίσθηση ζέστης τα οποία είναι έντονα και προκαλούν μια σειρά από σκέψεις όπως ‘πεθαίνω’, ‘παθαίνω καρδιακή προσβολή’, ‘τρελαίνομαι’.
Το πανικόβλητο άτομο κυριαρχείται από την αίσθηση ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι πραγματικό (αποπραγματοποίηση) ή από την αίσθηση απομάκρυνσης από τον εαυτό (αποπροσωποίηση). Αυτές οι σκέψεις σε συνδυασμό με τα σωματικά συμπτώματα δημιουργούν έναν φαύλο κύκλο που μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερες κρίσεις πανικού.
Επειδή η εμπειρία του πανικού είναι τόσο επίπονη και κουραστική το άτομο δεν γνωρίζει το τι του συμβαίνει και ερμηνεύει την κατάσταση του ως μια καταστροφή. Πολλές φορές αρχίζει τις επισκέψεις στα επείγοντα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων ή σε μη ειδικούς γιατρούς, όπου τον διαβεβαιώνουν ότι η υγεία του είναι μια χαρά, αλλά εκείνος δεν νιώθει καλά. Οι επισκέψεις συνεχίζονται μέχρι το άτομο να βρει τον κατάλληλο ψυχοθεραπευτή που θα του εξηγήσει τι πραγματικά του συμβαίνει και να του παρέχει την κατάλληλη βοήθεια και υποστήριξη.
Φοβίες και κρίσεις πανικού
Η φοβία αφορά έναν υπερβολικό φόβο για ένα αντικείμενο, μια κατάσταση ή ακόμη και ένα άτομο, ο οποίος ξεπερνά τις διαστάσεις του πραγματικού κινδύνου. Υπάρχουν πολλά είδη φοβίας όπως η κοινωνική φοβία όπου το άτομο φοβάται να έρθει σε επαφή με άλλα άτομα ή με πολύ κόσμο, να πάρει μέρος σε κοινωνικές εκδηλώσεις, οι φοβίες για αντικείμενα, ζώα, χώρους, ή φυσικά φαινόμενα όπως βελόνες, λεωφορεία, αεροπλάνα, ασανσέρ, φίδια, σκυλιά, πουλιά, αράχνες, γάτες, ύψος, κλειστούς χώρους, αίμα, τούνελ, μετρό, κεραυνούς.
Ανεξάρτητα από το είδος της φοβίας, αυτή χαρακτηρίζεται από συμπεριφορές αποφυγής, αφού το άτομο αποφεύγει το αντικείμενο ή την κατάσταση που του προκαλεί φόβο, γεγονός που δεν του προκαλεί άγχος. Σε περίπτωση όμως που το άτομο δεν μπορεί να προβεί σε συμπεριφορές αποφυγής, τότε η επαφή με το ερέθισμα, αντικείμενο ή κατάσταση προκαλεί άγχος και δημιουργούνται δυσκολίες στην καθημερινή ζωή. Σε πολλές περιπτώσεις η επαφή με το αντικείμενο της φοβίας μπορεί να προκαλέσει κρίσεις πανικού, πχ  κάποιος που έχει κοινωνική φοβία μπορεί να εκδηλώσει κρίση πανικού πριν βγει έξω για να συναντήσει τους φίλους του ή και το αντίστροφο άτομα που έχουν πάθει κρίσεις πανικού αποφεύγουν να παρευρίσκονται σε δημόσιους χώρους γιατί φοβούνται ότι θα εκτεθούν αν τους συμβεί κάποιο επεισόδιο.
Θεραπεία
Τα άτομα που υποφέρουν από κρίσεις πανικού συνήθως είναι πολύ οργανωμένα, τους αρέσει η τάξη και το πρόγραμμα και επιθυμούν να έχουν τον έλεγχο στα πράγματα και στις σχέσεις τους. Λειτουργούν περισσότερο εγκεφαλικά παρά συναισθηματικά. Συνήθως κάποια τραυματική εμπειρία τους ακολουθεί η οποία δεν επεξεργάστηκε συναισθηματικά έτσι ώστε επέφερε ένα συναισθηματικό κλείσιμο ή ακόμα και πάγωμα των συναισθημάτων τους… Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν συναισθήματα αλλά επιλέγουν να τα λογικοποιούν αντί να τα βιώνουν γιατί δεν ξέρουν πως αλλιώς να τα διαχειριστούν..
Η επίσκεψη στον ειδικό είναι απαραίτητη και πρέπει να γίνεται άμεσα  για να μπορέσει το άτομο να εξέλθει από το φαύλο κύκλο του πανικού και τον φόβο του φόβου.  Πολλές φορές οι άνθρωποι που παθαίνουν κρίσεις περιμένουν ότι θα ξαναπάθουν κρίση και έτσι ένα άγχος αναμονής τους προσμένει στην καθημερινότητά τους. Αυτό το άγχος “συμμαχεί” με τις κρίσεις και πολλές φορές φέρνουν το επιθυμητό για αυτούς αποτέλεσμα, “άλλη μια κρίση πανικού”. Όσο πιο γρήγορα ξεκινήσει κάποιος τη θεραπεία τόσο πιο αποτελεσματικά και άμεσα θα αντιμετωπίσει τις κρίσεις!Εάν το άτομο συνεργαστεί με τον ειδικό ψυχολόγο θα αρχίσει να  καταλαβαίνει ποιοι μηχανισμοί που χρησιμοποιεί φέρνουν τους πανικούς, ποιους συμμάχους έχουν οι πανικοί, τι του λένε και τι ζητάνε από αυτόν/αυτήν.. Θα  αρχίσει να τους συνδέει με  ρόλους που έχει στην ζωή του (π.χ του δυνατού που δεν ζητάει βοήθεια κτλ), με το πως επικοινωνεί με τους άλλους… Το πιο σημαντικό στη θεραπεία είναι να βρει και ποιες εναλλακτικές λύσεις έχει για να τις αντιμετωπίζει, ερχόμενος “πρόσωπο με πρόσωπο” με αυτές χωρίς να τις αφήνει να τον ακινητοποιούν, να αγνοεί αυτα που του λένε “ότι είναι αδύναμος, ότι δε μπορεί να τα καταφέρει ή ότι οι άλλοι σκέφτονται ότι ειναι “άρρωστος ‘η αδύναμος” τότε θα αρχίσει σύντομα να βελτιώνεται και να αγνοεί τις κρίσεις και προοδευτικά να τις εξουδετερώνει….
Οι κρίσεις πανικού εμφανίζονται στην ζωή του κάθε ανθρώπου γιατι κάτι σημαντικό θέλουν να του “πουν” αλλά δεν έχουν τον τρόπο…Θέλουν να του εκφράσουν παρά τον τρόμο που του προκαλουν αρχικά ότι είναι έτοιμος να αλλάξει αρκετά πράγματα στην ζωή του, ότι είναι σημαντικό να αγαπήσει τον εαυτό του, να μη βάζει τους άλλους πριν από αυτόν αγνοώντας τις δικές του συναισθηματικές ανάγκες, θέλουν να του πουν ότι αξίζει να ζει και να λαμβάνει αυτά που θέλει από την ζωή χωρίς άγχος και ενοχές..
Τότε θα καταλάβει ότι επεισόδια έρχονται για να το αφυπνίσουν και να του υπενθυμίσουν ότι χρειάζεται να επαναπροσδιορίσει τη λειτουργία του και να έρθει πιο κοντά στα συναισθήματα του ή στον εαυτό του τις ανάγκες, τις επιθυμίες του…. ΕΙΝΑΙ η ευκαιρία του για αλλαγή….
Άννα Πετράκη
Ψυχολόγος ψυχοθεραπεύτρια, οικογενειακή θεραπεύτρια
ΠΗΓΗ: freeminds.gr


Έχεις κρίσεις πανικού: Να η ευκαιρία για αλλαγή…

Ο πανικός οφείλει το όνομα του στον αρχαίο θεό τον Πάνα, ο οποίος σκορπούσε τον φόβο και τον τρόμο στους ανθρώπους και τα ζώα εξαιτίας της απροσδόκητης εμφάνισής του.
Οι λεγόμενες κρίσεις πανικού εκδηλώνονται ξαφνικά, μέσα σε λίγα λεπτά, και φτάνουν σε μια κορύφωση μέσα σε 10 λεπτά περίπου. Η διάρκεια των κρίσεων πανικού μπορεί να είναι από μισή μέχρι και μια ώρα. Συνήθως, το άτομο δεν γνωρίζει ότι η κρίση πανικού είναι μια σωματική εκδήλωση υπερβολικού άγχους, ούτε και γιατί συμβαίνει αφού δεν υπάρχει κάποια πραγματική απειλή.
Οι κρίσεις πανικού συνοδεύονται από σωματικά συμπτώματα, όπως αίσθημα παλμών, έντονος τρόμος, αίσθημα πνιγμονής, πόνο ή δυσφορία στο στήθος, ναυτία, αίσθημα ζάλης ή αστάθειας, ταχυκαρδία, μουδιάσματα, ρίγος ή ξαφνική αίσθηση ζέστης τα οποία είναι έντονα και προκαλούν μια σειρά από σκέψεις όπως ‘πεθαίνω’, ‘παθαίνω καρδιακή προσβολή’, ‘τρελαίνομαι’.
Το πανικόβλητο άτομο κυριαρχείται από την αίσθηση ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι πραγματικό (αποπραγματοποίηση) ή από την αίσθηση απομάκρυνσης από τον εαυτό (αποπροσωποίηση). Αυτές οι σκέψεις σε συνδυασμό με τα σωματικά συμπτώματα δημιουργούν έναν φαύλο κύκλο που μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερες κρίσεις πανικού.
Επειδή η εμπειρία του πανικού είναι τόσο επίπονη και κουραστική το άτομο δεν γνωρίζει το τι του συμβαίνει και ερμηνεύει την κατάσταση του ως μια καταστροφή. Πολλές φορές αρχίζει τις επισκέψεις στα επείγοντα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων ή σε μη ειδικούς γιατρούς, όπου τον διαβεβαιώνουν ότι η υγεία του είναι μια χαρά, αλλά εκείνος δεν νιώθει καλά. Οι επισκέψεις συνεχίζονται μέχρι το άτομο να βρει τον κατάλληλο ψυχοθεραπευτή που θα του εξηγήσει τι πραγματικά του συμβαίνει και να του παρέχει την κατάλληλη βοήθεια και υποστήριξη.
Φοβίες και κρίσεις πανικού
Η φοβία αφορά έναν υπερβολικό φόβο για ένα αντικείμενο, μια κατάσταση ή ακόμη και ένα άτομο, ο οποίος ξεπερνά τις διαστάσεις του πραγματικού κινδύνου. Υπάρχουν πολλά είδη φοβίας όπως η κοινωνική φοβία όπου το άτομο φοβάται να έρθει σε επαφή με άλλα άτομα ή με πολύ κόσμο, να πάρει μέρος σε κοινωνικές εκδηλώσεις, οι φοβίες για αντικείμενα, ζώα, χώρους, ή φυσικά φαινόμενα όπως βελόνες, λεωφορεία, αεροπλάνα, ασανσέρ, φίδια, σκυλιά, πουλιά, αράχνες, γάτες, ύψος, κλειστούς χώρους, αίμα, τούνελ, μετρό, κεραυνούς.
Ανεξάρτητα από το είδος της φοβίας, αυτή χαρακτηρίζεται από συμπεριφορές αποφυγής, αφού το άτομο αποφεύγει το αντικείμενο ή την κατάσταση που του προκαλεί φόβο, γεγονός που δεν του προκαλεί άγχος. Σε περίπτωση όμως που το άτομο δεν μπορεί να προβεί σε συμπεριφορές αποφυγής, τότε η επαφή με το ερέθισμα, αντικείμενο ή κατάσταση προκαλεί άγχος και δημιουργούνται δυσκολίες στην καθημερινή ζωή. Σε πολλές περιπτώσεις η επαφή με το αντικείμενο της φοβίας μπορεί να προκαλέσει κρίσεις πανικού, πχ  κάποιος που έχει κοινωνική φοβία μπορεί να εκδηλώσει κρίση πανικού πριν βγει έξω για να συναντήσει τους φίλους του ή και το αντίστροφο άτομα που έχουν πάθει κρίσεις πανικού αποφεύγουν να παρευρίσκονται σε δημόσιους χώρους γιατί φοβούνται ότι θα εκτεθούν αν τους συμβεί κάποιο επεισόδιο.
Θεραπεία
Τα άτομα που υποφέρουν από κρίσεις πανικού συνήθως είναι πολύ οργανωμένα, τους αρέσει η τάξη και το πρόγραμμα και επιθυμούν να έχουν τον έλεγχο στα πράγματα και στις σχέσεις τους. Λειτουργούν περισσότερο εγκεφαλικά παρά συναισθηματικά. Συνήθως κάποια τραυματική εμπειρία τους ακολουθεί η οποία δεν επεξεργάστηκε συναισθηματικά έτσι ώστε επέφερε ένα συναισθηματικό κλείσιμο ή ακόμα και πάγωμα των συναισθημάτων τους… Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν συναισθήματα αλλά επιλέγουν να τα λογικοποιούν αντί να τα βιώνουν γιατί δεν ξέρουν πως αλλιώς να τα διαχειριστούν..
Η επίσκεψη στον ειδικό είναι απαραίτητη και πρέπει να γίνεται άμεσα  για να μπορέσει το άτομο να εξέλθει από το φαύλο κύκλο του πανικού και τον φόβο του φόβου.  Πολλές φορές οι άνθρωποι που παθαίνουν κρίσεις περιμένουν ότι θα ξαναπάθουν κρίση και έτσι ένα άγχος αναμονής τους προσμένει στην καθημερινότητά τους. Αυτό το άγχος “συμμαχεί” με τις κρίσεις και πολλές φορές φέρνουν το επιθυμητό για αυτούς αποτέλεσμα, “άλλη μια κρίση πανικού”. Όσο πιο γρήγορα ξεκινήσει κάποιος τη θεραπεία τόσο πιο αποτελεσματικά και άμεσα θα αντιμετωπίσει τις κρίσεις!Εάν το άτομο συνεργαστεί με τον ειδικό ψυχολόγο θα αρχίσει να  καταλαβαίνει ποιοι μηχανισμοί που χρησιμοποιεί φέρνουν τους πανικούς, ποιους συμμάχους έχουν οι πανικοί, τι του λένε και τι ζητάνε από αυτόν/αυτήν.. Θα  αρχίσει να τους συνδέει με  ρόλους που έχει στην ζωή του (π.χ του δυνατού που δεν ζητάει βοήθεια κτλ), με το πως επικοινωνεί με τους άλλους… Το πιο σημαντικό στη θεραπεία είναι να βρει και ποιες εναλλακτικές λύσεις έχει για να τις αντιμετωπίζει, ερχόμενος “πρόσωπο με πρόσωπο” με αυτές χωρίς να τις αφήνει να τον ακινητοποιούν, να αγνοεί αυτα που του λένε “ότι είναι αδύναμος, ότι δε μπορεί να τα καταφέρει ή ότι οι άλλοι σκέφτονται ότι ειναι “άρρωστος ‘η αδύναμος” τότε θα αρχίσει σύντομα να βελτιώνεται και να αγνοεί τις κρίσεις και προοδευτικά να τις εξουδετερώνει….
Οι κρίσεις πανικού εμφανίζονται στην ζωή του κάθε ανθρώπου γιατι κάτι σημαντικό θέλουν να του “πουν” αλλά δεν έχουν τον τρόπο…Θέλουν να του εκφράσουν παρά τον τρόμο που του προκαλουν αρχικά ότι είναι έτοιμος να αλλάξει αρκετά πράγματα στην ζωή του, ότι είναι σημαντικό να αγαπήσει τον εαυτό του, να μη βάζει τους άλλους πριν από αυτόν αγνοώντας τις δικές του συναισθηματικές ανάγκες, θέλουν να του πουν ότι αξίζει να ζει και να λαμβάνει αυτά που θέλει από την ζωή χωρίς άγχος και ενοχές..
Τότε θα καταλάβει ότι επεισόδια έρχονται για να το αφυπνίσουν και να του υπενθυμίσουν ότι χρειάζεται να επαναπροσδιορίσει τη λειτουργία του και να έρθει πιο κοντά στα συναισθήματα του ή στον εαυτό του τις ανάγκες, τις επιθυμίες του…. ΕΙΝΑΙ η ευκαιρία του για αλλαγή….
Άννα Πετράκη
Ψυχολόγος ψυχοθεραπεύτρια, οικογενειακή θεραπεύτρια
ΠΗΓΗ: freeminds.gr


Παρασκευή, 5 Απριλίου 2019

Μάθημα 1ο: Δεν συμβιβάζομαι στο λίγο.
Κάποιοι άνθρωποι φοβούνται τον έρωτα, με αποτέλεσμα να παραιτούνται από όσα επιθυμούν, να υποχωρούν και να αρκούνται στο λίγο. 
Μια νέα γυναίκα συνάπτει ερωτική σχέση με έναν παντρεμένο άντρα περιμένοντας να χωρίσει με τη γυναίκα του. Κι όμως, όσο συμβιβάζεται σε μια ζωή στηριγμένη στο ψέμα, δεν πρόκειται να χαρεί τον έρωτα στην ολότητά του.
Μάθημα 2ο: Κερδίζω από τη διαφορετικότητα.
Σε κάθε σχέση υπάρχει διαφορετικότητα. Ο άλλος μας δυσκολεύει και μόνο με την ύπαρξή του. Μέσα από τη διαφορετικότητα των συντρόφων, από τον πλούτο που φέρνει ο καθένας στη σχέση μπορούν να ωφεληθούν και οι δύο, να διακινδυνεύσουν το άνοιγμα σε κόσμους άγνωστους.
Ο έρωτας ευδοκιμεί σε περιβάλλοντα, όπου οι σύντροφοι αφήνουν χώρο ο ένας στον άλλο για «ανυποχώρητες διαπραγματεύσεις μέσα σε φιλιά και αγκαλιές». 
Μάθημα 3ο: Ερωτεύομαι σημαίνει ενεργώ.
Η συνάντηση με το άλλο πρόσωπο είναι θέμα τύχης, αλλά η συμπόρευση είναι θέμα προσωπικής απόφασης του κάθε συντρόφου χωριστά. Ο έρωτας δε χαρίζεται σε κανέναν. Είναι στάση ζωής και απαιτεί δέσμευση και υπεράσπιση στην καθημερινότητα του ζευγαριού.
Ερωτήματα όπως «Πώς θέλω να είμαι στη σχέση;», «Πώς θέλω να με νιώθει ο σύντροφός μου;» είναι σημαντικό να απαντηθούν και να απαντιούνται συνέχεια.
Μάθημα 4ο: Κάθε λειτουργική συντροφική σχέση είναι θεραπευτική.
Η συντροφική σχέση παρέχει το πλαίσιο μέσα στο οποίο επικοινωνούνται τα εύκολα και τα δύσκολα, όπως συμβαίνει ανάμεσα σε θεραπευτή και θεραπευόμενο. 
Η απουσία ή έλλειψη σεβασμού μετατρέπει τη σχέση σε πεδίο μάχης, όπου καθένας εκφράζει το χειρότερο εαυτό του, ξεδιπλώνει τις πιο σκοτεινές πλευρές του επικίνδυνα, πληγώνει και αναπόφευκτα πληγώνεται.
Όταν η επικοινωνία στηρίζεται στην τρυφερότητα και το σεβασμό, τότε διευκολύνεται η ροή της κοινής ζωής του ζευγαριού και ενισχύεται η ανάπτυξη των δυο μερών, με τρόπο που η σχέση λειτουργεί θεραπευτικά και οι παλιές πληγές κάθε συντρόφου επουλώνονται.
Μάθημα 5ο: Επιλέγω τον σύντροφο που είναι και καλός φίλος.
Στο παρελθόν, οι άνθρωποι αρκετά συχνά «σήκωναν» ο ένας τον άλλο μέσα στη σχέση. Αντιθέτως, όσο περνούν τα χρόνια, οι άνθρωποι αναζητούν συντρόφους που να μπορούν να εκφράζονται με οικειότητα και εμπιστοσύνη και δημιουργούν ισότιμες σχέσεις.
Μοιράζονται αμοιβαία σκέψεις και συναισθήματα, επιτεύγματα και δυσκολίες, μυστικά και αστεία, μαθαίνουν να ζητούν και να δέχονται βοήθεια, να είναι καλοί φίλοι.
Μάθημα 6ο: Η μιζέρια σκοτώνει τον έρωτα.
Ο έρωτας πεθαίνει μέρα τη μέρα μέσα στο γάμο, όπως πεθαίνει και εκτός γάμου, όσο οι σύντροφοι τον θάβουν, όσο αφήνουν τη μιζέρια να κατατρώει σα σαράκι το υφαντό της σχέσης τους.
Μετατρέπονται σε νεκροθάφτες του έρωτά τους, καθώς μοιράζονται μόνο προβλήματα κι έννοιες, καθώς αλληλοκατηγορούνται μπροστά στις δυσκολίες και ψάχνουν για τον υπαίτιο της συμφοράς, αντί να συσπειρώνονται και να ενώνουν τις δυνάμεις τους για την αντιμετώπισή της.
Μάθημα 7ο: Είμαι ερωτικός κάθε στιγμή της ζωής μου.
Ο έρωτας δεν αφορά μόνο τον τρόπο που σχετίζεται ένας άνθρωπος με έναν άλλο άνθρωπο, αλλά και τον τρόπο που αλληλεπιδρά με τον κόσμο γύρω του, με τη φύση, με τα ζώα, με τα πάντα.
Όσο μαθαίνει να απολαμβάνει τον εαυτό του μέσα στον κόσμο, να ευγνωμονεί για όσα έχει και να χαίρεται για όσα είναι, ο έρωτας ανθίζει στον κήπο της ψυχής του. «Ερωτικός είναι ο άνθρωπος που ζει με τρυφερότητα και πάθος κάθε του στιγμή, ακόμα και στη μοναξιά του».
Μάθημα 8ο: Ζητώ ενδιαφέρων άνθρωπο για σχέση.
Κανείς μας δε χρειάζεται αποκατάσταση και σύντροφο-πατερίτσα για να πορευτεί στη ζωή του. Το ζητούμενο δεν είναι η σχέση, αλλά να γίνεται η ζωή μας πιο συναρπαστική.
Για τον λόγο αυτό, επιλέγουμε να μοιραζόμαστε τη ζωή μας με ανθρώπους που είναι ενδιαφέροντες. Αυτό προαπαιτεί ότι κι εμείς είμαστε άνθρωποι δραστήριοι και ελκυστικοί σε σώμα και πνεύμα.
Μάθημα 9ο: Επιλέγω να είμαι σε σχέση, γιατί με συμφέρει.
«Γιατί να είμαι σε σχέση αν δεν είναι προς το συμφέρον μου;». Αλλιώς, καλύτερα να μένω μόνος. Το συμφέρον μου είναι να αγαπώ και να αγαπιέμαι, να κερδίζω από τη σχέση, την επαφή, το μοίρασμα, να γίνομαι κάθε μέρα καλύτερος άνθρωπος.
Το άρθρο περιέχει αποσπάσματα από την ομιλία του Δημήτρη Καραγιάννη στη Στοά του Βιβλίου, το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2014, στην παρουσίαση του βιβλίου του «Έρωτας ή τίποτα».
Ευγενία Δουβαρά, Ψυχολόγος
Πηγή : evgeniadouvara.blogspot.gr


Εννιά μαθήματα έρωτα

Μάθημα 1ο: Δεν συμβιβάζομαι στο λίγο.
Κάποιοι άνθρωποι φοβούνται τον έρωτα, με αποτέλεσμα να παραιτούνται από όσα επιθυμούν, να υποχωρούν και να αρκούνται στο λίγο. 
Μια νέα γυναίκα συνάπτει ερωτική σχέση με έναν παντρεμένο άντρα περιμένοντας να χωρίσει με τη γυναίκα του. Κι όμως, όσο συμβιβάζεται σε μια ζωή στηριγμένη στο ψέμα, δεν πρόκειται να χαρεί τον έρωτα στην ολότητά του.
Μάθημα 2ο: Κερδίζω από τη διαφορετικότητα.
Σε κάθε σχέση υπάρχει διαφορετικότητα. Ο άλλος μας δυσκολεύει και μόνο με την ύπαρξή του. Μέσα από τη διαφορετικότητα των συντρόφων, από τον πλούτο που φέρνει ο καθένας στη σχέση μπορούν να ωφεληθούν και οι δύο, να διακινδυνεύσουν το άνοιγμα σε κόσμους άγνωστους.
Ο έρωτας ευδοκιμεί σε περιβάλλοντα, όπου οι σύντροφοι αφήνουν χώρο ο ένας στον άλλο για «ανυποχώρητες διαπραγματεύσεις μέσα σε φιλιά και αγκαλιές». 
Μάθημα 3ο: Ερωτεύομαι σημαίνει ενεργώ.
Η συνάντηση με το άλλο πρόσωπο είναι θέμα τύχης, αλλά η συμπόρευση είναι θέμα προσωπικής απόφασης του κάθε συντρόφου χωριστά. Ο έρωτας δε χαρίζεται σε κανέναν. Είναι στάση ζωής και απαιτεί δέσμευση και υπεράσπιση στην καθημερινότητα του ζευγαριού.
Ερωτήματα όπως «Πώς θέλω να είμαι στη σχέση;», «Πώς θέλω να με νιώθει ο σύντροφός μου;» είναι σημαντικό να απαντηθούν και να απαντιούνται συνέχεια.
Μάθημα 4ο: Κάθε λειτουργική συντροφική σχέση είναι θεραπευτική.
Η συντροφική σχέση παρέχει το πλαίσιο μέσα στο οποίο επικοινωνούνται τα εύκολα και τα δύσκολα, όπως συμβαίνει ανάμεσα σε θεραπευτή και θεραπευόμενο. 
Η απουσία ή έλλειψη σεβασμού μετατρέπει τη σχέση σε πεδίο μάχης, όπου καθένας εκφράζει το χειρότερο εαυτό του, ξεδιπλώνει τις πιο σκοτεινές πλευρές του επικίνδυνα, πληγώνει και αναπόφευκτα πληγώνεται.
Όταν η επικοινωνία στηρίζεται στην τρυφερότητα και το σεβασμό, τότε διευκολύνεται η ροή της κοινής ζωής του ζευγαριού και ενισχύεται η ανάπτυξη των δυο μερών, με τρόπο που η σχέση λειτουργεί θεραπευτικά και οι παλιές πληγές κάθε συντρόφου επουλώνονται.
Μάθημα 5ο: Επιλέγω τον σύντροφο που είναι και καλός φίλος.
Στο παρελθόν, οι άνθρωποι αρκετά συχνά «σήκωναν» ο ένας τον άλλο μέσα στη σχέση. Αντιθέτως, όσο περνούν τα χρόνια, οι άνθρωποι αναζητούν συντρόφους που να μπορούν να εκφράζονται με οικειότητα και εμπιστοσύνη και δημιουργούν ισότιμες σχέσεις.
Μοιράζονται αμοιβαία σκέψεις και συναισθήματα, επιτεύγματα και δυσκολίες, μυστικά και αστεία, μαθαίνουν να ζητούν και να δέχονται βοήθεια, να είναι καλοί φίλοι.
Μάθημα 6ο: Η μιζέρια σκοτώνει τον έρωτα.
Ο έρωτας πεθαίνει μέρα τη μέρα μέσα στο γάμο, όπως πεθαίνει και εκτός γάμου, όσο οι σύντροφοι τον θάβουν, όσο αφήνουν τη μιζέρια να κατατρώει σα σαράκι το υφαντό της σχέσης τους.
Μετατρέπονται σε νεκροθάφτες του έρωτά τους, καθώς μοιράζονται μόνο προβλήματα κι έννοιες, καθώς αλληλοκατηγορούνται μπροστά στις δυσκολίες και ψάχνουν για τον υπαίτιο της συμφοράς, αντί να συσπειρώνονται και να ενώνουν τις δυνάμεις τους για την αντιμετώπισή της.
Μάθημα 7ο: Είμαι ερωτικός κάθε στιγμή της ζωής μου.
Ο έρωτας δεν αφορά μόνο τον τρόπο που σχετίζεται ένας άνθρωπος με έναν άλλο άνθρωπο, αλλά και τον τρόπο που αλληλεπιδρά με τον κόσμο γύρω του, με τη φύση, με τα ζώα, με τα πάντα.
Όσο μαθαίνει να απολαμβάνει τον εαυτό του μέσα στον κόσμο, να ευγνωμονεί για όσα έχει και να χαίρεται για όσα είναι, ο έρωτας ανθίζει στον κήπο της ψυχής του. «Ερωτικός είναι ο άνθρωπος που ζει με τρυφερότητα και πάθος κάθε του στιγμή, ακόμα και στη μοναξιά του».
Μάθημα 8ο: Ζητώ ενδιαφέρων άνθρωπο για σχέση.
Κανείς μας δε χρειάζεται αποκατάσταση και σύντροφο-πατερίτσα για να πορευτεί στη ζωή του. Το ζητούμενο δεν είναι η σχέση, αλλά να γίνεται η ζωή μας πιο συναρπαστική.
Για τον λόγο αυτό, επιλέγουμε να μοιραζόμαστε τη ζωή μας με ανθρώπους που είναι ενδιαφέροντες. Αυτό προαπαιτεί ότι κι εμείς είμαστε άνθρωποι δραστήριοι και ελκυστικοί σε σώμα και πνεύμα.
Μάθημα 9ο: Επιλέγω να είμαι σε σχέση, γιατί με συμφέρει.
«Γιατί να είμαι σε σχέση αν δεν είναι προς το συμφέρον μου;». Αλλιώς, καλύτερα να μένω μόνος. Το συμφέρον μου είναι να αγαπώ και να αγαπιέμαι, να κερδίζω από τη σχέση, την επαφή, το μοίρασμα, να γίνομαι κάθε μέρα καλύτερος άνθρωπος.
Το άρθρο περιέχει αποσπάσματα από την ομιλία του Δημήτρη Καραγιάννη στη Στοά του Βιβλίου, το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2014, στην παρουσίαση του βιβλίου του «Έρωτας ή τίποτα».
Ευγενία Δουβαρά, Ψυχολόγος
Πηγή : evgeniadouvara.blogspot.gr


Πέμπτη, 4 Απριλίου 2019

Άραγε τι μας ωθεί να διαβάζουμε λογοτεχνία ; Τι απολαμβάνουμε; Ποια είναι η φύση της ευχαρίστησης, για τον αναγνώστη;
Σε ένα μυθιστόρημα, είτε είναι ιστορικό, είτε ψυχολογικό, είτε κοινωνικό, το «εγώ» του αναγνώστη ταυτίζεται με τα «εγώ» των ηρώων του λογοτεχνήματος καθώς αυτά αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον και μεταξύ τους. Καθώς, δε, η ιστορία ξετυλίγεται η ιστορία και παρουσιάζονται οι ιδιαίτερες συνθήκες υπό τις οποίες προκύπτουν τα γεγονότα, τα κοινωνικά πρότυπα που ακολουθούνται, οι νόρμες και τα συναισθήματα των χαρακτήρων, ο αναγνώστης διακινείται συγκινησιακά και παίρνει θέση στην ιστορία.
Ένα λογοτεχνικό κείμενο, συνεπώς, βιώνεται καθώς η ανάγνωση απαιτεί την ενεργή νοητική συμμετοχή του αναγνώστη και τη δημιουργική σκέψη του. Για την ανάγνωση ενός κειμένου, επίσης, απαιτείται η συγκέντρωση του νου, η εστίαση της προσοχής και πάνω από όλα η ικανότητα στοχασμού και αυτοπαρατήρησης του αναγνώστη.
Άραγε τι μας ωθεί να διαβάζουμε λογοτεχνία ; Τι απολαμβάνουμε; Ποια είναι η φύση της ευχαρίστησης, για τον αναγνώστη;
Σε ένα μυθιστόρημα, είτε είναι ιστορικό, είτε ψυχολογικό, είτε κοινωνικό, το «εγώ» του αναγνώστη ταυτίζεται με τα «εγώ» των ηρώων του λογοτεχνήματος καθώς αυτά αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον και μεταξύ τους. Καθώς, δε, η ιστορία ξετυλίγεται η ιστορία και παρουσιάζονται οι ιδιαίτερες συνθήκες υπό τις οποίες προκύπτουν τα γεγονότα, τα κοινωνικά πρότυπα που ακολουθούνται, οι νόρμες και τα συναισθήματα των χαρακτήρων, ο αναγνώστης διακινείται συγκινησιακά και παίρνει θέση στην ιστορία.
Ένα λογοτεχνικό κείμενο, συνεπώς, βιώνεται καθώς η ανάγνωση απαιτεί την ενεργή νοητική συμμετοχή του αναγνώστη και τη δημιουργική σκέψη του. Για την ανάγνωση ενός κειμένου, επίσης, απαιτείται η συγκέντρωση του νου, η εστίαση της προσοχής και πάνω από όλα η ικανότητα στοχασμού και αυτοπαρατήρησης του αναγνώστη.
Ιδιαίτερη προσοχή φαίνεται να απαιτείται στην ανάγνωση έργων ποίησης, που αφ’ ενός τονώνουν σημαντικά τη δραστηριότητα στο δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου, το
οποίο, μεταξύ άλλων, σχετίζεται με την κατανόηση μεταφορικών εννοιών, τη συναισθηματική φόρτιση και μελωδία λόγου και αφ’ ετέρου τονώνουν την ενδοσκόπηση, καθώς ο αναγνώστης προσπαθεί να αντιληφθεί και αναλύσει συμβολισμούς κι αφηρημένες έννοιες. Η ποιοτική λογοτεχνία και ποίηση, συνεπώς, είναι μέσα ουσιαστικής γνωστικής και συναισθηματικής εμπειρίας, που συμβάλλουν στην ενίσχυση των μηχανισμών ανάπτυξης της προσωπικότητας του αναγνώστη.
Η ευεργετική δύναμη της ποιοτικής λογοτεχνίας, συνίσταται και στη δημιουργία νέων σκέψεων και νοητικών σχημάτων πολλαπλασιάζοντας τις νέες συνδέσεις των νευρώνων του εγκεφάλου, αυξάνοντας τη δημιουργικότητα, την αναπαράσταση και την προβολή στο μέλλον.
Αυτό συμβαίνει γιατί με την ανάπτυξη νέων νοητικών και συναισθηματικών ικανοτήτων, ο αναγνώστης διευκολύνεται στην ανάπτυξη υγιέστερων διαπροσωπικών σχέσεων κι ως εκ τούτου στηρίζουν την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας.
Ως αναγνώστες, ανάμεσα στις γραμμές ενός λογοτεχνικού κειμένου ή ενός ποιήματος, ανακαλύπτουμε δικές μας κρυμμένες πτυχές, σκέψεις, συναισθήματα, ενώ η προσεκτική ανάγνωση μας πληροφορεί για την οπτική γωνία κάποιου άλλου προσώπου μέσα στην ιστορία. Μέσα από ένα κείμενο, μας επιτρέπεται να αναγνωρίσουμε το καλό και το κακό, να αναλογιστούμε τις συνέπειες των πράξεων των ηρώων, εάν και πως θα μπορούσαν να εξελιχθούν τα γεγονότα, σε ποια βάση αξιών εκτυλίσσεται η ιστορία, ποιες συνθήκες βοηθούν ή εμποδίζουν την έκφραση και την αυτοπραγμάτωση των ηρώων.
Ορισμένες λογοτεχνικές περιγραφές, μάλιστα, μας δίνουν την εντύπωση πως ο συγγραφέας γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό μας, από ότι τον γνωρίζουμε εμείς οι ίδιοι, καθώς οι συγγραφείς βρίσκουν τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψουν εσωτερικές συγκρούσεις, δυσκολίες, χαρές και άλλες ιδιαίτερες εμπειρίες της ανθρώπινης ζωής. Οι ποιοτικοί συγγραφείς, έχουν την ικανότητα να μας βοηθούν σε ένα ταξίδι στον εσωτερικό μας εαυτό, αλλά και τη δύναμη να τοποθετούν, γνωστά σε εμάς, χαρακτηριολογικά στοιχεία, σε κοινωνικές κι ιστορικές συνθήκες που μας βοηθούν στην κατανόηση και την επεξεργασία της δικής μας πραγματικότητας.
Η λογοτεχνία για εμάς είναι ένα «ψυχολογικό ενδιάμεσο», καθώς είναι ένα δημιούργημα που μας επιτρέπει να συμμετέχουμε σε μία ανθρώπινη ιστορία, μας βοηθά στην ανάγνωση και την εξέταση των συνθηκών που διαδραματίζονται τα γεγονότα, αλλά και να συγκινηθούμε έχοντας συνειδητή επίγνωση πόσο κοινές είναι οι ανθρώπινες επιθυμίες, έννοιες κι αγωνίες.
Μέσα από την ανάγνωση βιώνουμε μία ασφαλή ψυχική ένταση, την οποία μπορούμε να απολαύσουμε και να εκφορτίσουμε μέσω της συνέχειας της ιστορίας. Ανάλογα, δε, με τη δεκτικότητα μας και ακολουθώντας τη δομή του δημιουργήματος, ανακαλύπτουμε τα προσωπικά νοήματα και μοτίβα που διακινούν τα νήματα της δικής μας ζωής.
Εάν δε, αποφασίσουμε να εντρυφήσουμε περισσότερο, η λογοτεχνία, μπορεί να γίνει το μέσο μελέτης, νοηματοδότησης κι επεξεργασίας του εσωτερικού μας κόσμου και πως αυτός αλληλεπιδρά με τον εξωτερικό, κοινωνικό χώρο.
Κάπως έτσι, οι ήρωες μπορεί να μας τροφοδοτίσουν κοινωνικά, συναισθηματικά, αλλά και να γίνουν μάρτυρες της δικής μας απόφασης για αλλαγή κι αυτοπραγμάτωση!

Χαρίκλεια Μανουσάκη, Επιστημονική Συνεργάτης σε Θέματα Ψυχικής Υγείας κι Επικοινωνίας Συστημική Σύμβουλος, NLP, Marte Meo, EFT, Play Therapy, Coaching ,    697 44 77 556 - manousaki.c@gmail.com
http://antikleidi.com/author/manousaki/


Η λογοτεχνία βοηθά την ψυχική μας υγεία

Άραγε τι μας ωθεί να διαβάζουμε λογοτεχνία ; Τι απολαμβάνουμε; Ποια είναι η φύση της ευχαρίστησης, για τον αναγνώστη;
Σε ένα μυθιστόρημα, είτε είναι ιστορικό, είτε ψυχολογικό, είτε κοινωνικό, το «εγώ» του αναγνώστη ταυτίζεται με τα «εγώ» των ηρώων του λογοτεχνήματος καθώς αυτά αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον και μεταξύ τους. Καθώς, δε, η ιστορία ξετυλίγεται η ιστορία και παρουσιάζονται οι ιδιαίτερες συνθήκες υπό τις οποίες προκύπτουν τα γεγονότα, τα κοινωνικά πρότυπα που ακολουθούνται, οι νόρμες και τα συναισθήματα των χαρακτήρων, ο αναγνώστης διακινείται συγκινησιακά και παίρνει θέση στην ιστορία.
Ένα λογοτεχνικό κείμενο, συνεπώς, βιώνεται καθώς η ανάγνωση απαιτεί την ενεργή νοητική συμμετοχή του αναγνώστη και τη δημιουργική σκέψη του. Για την ανάγνωση ενός κειμένου, επίσης, απαιτείται η συγκέντρωση του νου, η εστίαση της προσοχής και πάνω από όλα η ικανότητα στοχασμού και αυτοπαρατήρησης του αναγνώστη.
Άραγε τι μας ωθεί να διαβάζουμε λογοτεχνία ; Τι απολαμβάνουμε; Ποια είναι η φύση της ευχαρίστησης, για τον αναγνώστη;
Σε ένα μυθιστόρημα, είτε είναι ιστορικό, είτε ψυχολογικό, είτε κοινωνικό, το «εγώ» του αναγνώστη ταυτίζεται με τα «εγώ» των ηρώων του λογοτεχνήματος καθώς αυτά αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον και μεταξύ τους. Καθώς, δε, η ιστορία ξετυλίγεται η ιστορία και παρουσιάζονται οι ιδιαίτερες συνθήκες υπό τις οποίες προκύπτουν τα γεγονότα, τα κοινωνικά πρότυπα που ακολουθούνται, οι νόρμες και τα συναισθήματα των χαρακτήρων, ο αναγνώστης διακινείται συγκινησιακά και παίρνει θέση στην ιστορία.
Ένα λογοτεχνικό κείμενο, συνεπώς, βιώνεται καθώς η ανάγνωση απαιτεί την ενεργή νοητική συμμετοχή του αναγνώστη και τη δημιουργική σκέψη του. Για την ανάγνωση ενός κειμένου, επίσης, απαιτείται η συγκέντρωση του νου, η εστίαση της προσοχής και πάνω από όλα η ικανότητα στοχασμού και αυτοπαρατήρησης του αναγνώστη.
Ιδιαίτερη προσοχή φαίνεται να απαιτείται στην ανάγνωση έργων ποίησης, που αφ’ ενός τονώνουν σημαντικά τη δραστηριότητα στο δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου, το
οποίο, μεταξύ άλλων, σχετίζεται με την κατανόηση μεταφορικών εννοιών, τη συναισθηματική φόρτιση και μελωδία λόγου και αφ’ ετέρου τονώνουν την ενδοσκόπηση, καθώς ο αναγνώστης προσπαθεί να αντιληφθεί και αναλύσει συμβολισμούς κι αφηρημένες έννοιες. Η ποιοτική λογοτεχνία και ποίηση, συνεπώς, είναι μέσα ουσιαστικής γνωστικής και συναισθηματικής εμπειρίας, που συμβάλλουν στην ενίσχυση των μηχανισμών ανάπτυξης της προσωπικότητας του αναγνώστη.
Η ευεργετική δύναμη της ποιοτικής λογοτεχνίας, συνίσταται και στη δημιουργία νέων σκέψεων και νοητικών σχημάτων πολλαπλασιάζοντας τις νέες συνδέσεις των νευρώνων του εγκεφάλου, αυξάνοντας τη δημιουργικότητα, την αναπαράσταση και την προβολή στο μέλλον.
Αυτό συμβαίνει γιατί με την ανάπτυξη νέων νοητικών και συναισθηματικών ικανοτήτων, ο αναγνώστης διευκολύνεται στην ανάπτυξη υγιέστερων διαπροσωπικών σχέσεων κι ως εκ τούτου στηρίζουν την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας.
Ως αναγνώστες, ανάμεσα στις γραμμές ενός λογοτεχνικού κειμένου ή ενός ποιήματος, ανακαλύπτουμε δικές μας κρυμμένες πτυχές, σκέψεις, συναισθήματα, ενώ η προσεκτική ανάγνωση μας πληροφορεί για την οπτική γωνία κάποιου άλλου προσώπου μέσα στην ιστορία. Μέσα από ένα κείμενο, μας επιτρέπεται να αναγνωρίσουμε το καλό και το κακό, να αναλογιστούμε τις συνέπειες των πράξεων των ηρώων, εάν και πως θα μπορούσαν να εξελιχθούν τα γεγονότα, σε ποια βάση αξιών εκτυλίσσεται η ιστορία, ποιες συνθήκες βοηθούν ή εμποδίζουν την έκφραση και την αυτοπραγμάτωση των ηρώων.
Ορισμένες λογοτεχνικές περιγραφές, μάλιστα, μας δίνουν την εντύπωση πως ο συγγραφέας γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό μας, από ότι τον γνωρίζουμε εμείς οι ίδιοι, καθώς οι συγγραφείς βρίσκουν τις κατάλληλες λέξεις για να περιγράψουν εσωτερικές συγκρούσεις, δυσκολίες, χαρές και άλλες ιδιαίτερες εμπειρίες της ανθρώπινης ζωής. Οι ποιοτικοί συγγραφείς, έχουν την ικανότητα να μας βοηθούν σε ένα ταξίδι στον εσωτερικό μας εαυτό, αλλά και τη δύναμη να τοποθετούν, γνωστά σε εμάς, χαρακτηριολογικά στοιχεία, σε κοινωνικές κι ιστορικές συνθήκες που μας βοηθούν στην κατανόηση και την επεξεργασία της δικής μας πραγματικότητας.
Η λογοτεχνία για εμάς είναι ένα «ψυχολογικό ενδιάμεσο», καθώς είναι ένα δημιούργημα που μας επιτρέπει να συμμετέχουμε σε μία ανθρώπινη ιστορία, μας βοηθά στην ανάγνωση και την εξέταση των συνθηκών που διαδραματίζονται τα γεγονότα, αλλά και να συγκινηθούμε έχοντας συνειδητή επίγνωση πόσο κοινές είναι οι ανθρώπινες επιθυμίες, έννοιες κι αγωνίες.
Μέσα από την ανάγνωση βιώνουμε μία ασφαλή ψυχική ένταση, την οποία μπορούμε να απολαύσουμε και να εκφορτίσουμε μέσω της συνέχειας της ιστορίας. Ανάλογα, δε, με τη δεκτικότητα μας και ακολουθώντας τη δομή του δημιουργήματος, ανακαλύπτουμε τα προσωπικά νοήματα και μοτίβα που διακινούν τα νήματα της δικής μας ζωής.
Εάν δε, αποφασίσουμε να εντρυφήσουμε περισσότερο, η λογοτεχνία, μπορεί να γίνει το μέσο μελέτης, νοηματοδότησης κι επεξεργασίας του εσωτερικού μας κόσμου και πως αυτός αλληλεπιδρά με τον εξωτερικό, κοινωνικό χώρο.
Κάπως έτσι, οι ήρωες μπορεί να μας τροφοδοτίσουν κοινωνικά, συναισθηματικά, αλλά και να γίνουν μάρτυρες της δικής μας απόφασης για αλλαγή κι αυτοπραγμάτωση!

Χαρίκλεια Μανουσάκη, Επιστημονική Συνεργάτης σε Θέματα Ψυχικής Υγείας κι Επικοινωνίας Συστημική Σύμβουλος, NLP, Marte Meo, EFT, Play Therapy, Coaching ,    697 44 77 556 - manousaki.c@gmail.com
http://antikleidi.com/author/manousaki/


Ο Κουέ, ο διάσημος Γάλλος ψυχολόγος, όρισε το νόμο της αντίστροφης προσπάθειας ως εξής: «Όταν οι επιθυμίες και η φαντασία σας συγκρούονται, στο τέλος νικά πάντα η φαντασία».
Αν, για παράδειγμα, σας ζητούσαν να περπατήσετε πάνω σε μια σανίδα του πατώματος, θα το κάνατε χωρίς πρόβλημα. Αν, όμως, η ίδια σανίδα ήταν τοποθετημένη σε ύψος έξι μέτρων ανάμεσα σε δύο τοίχους, θα περπατούσατε κατά μήκος της; 
Η επιθυμία σας να περπατήσετε πάνω στη σανίδα θα προσέκρουε στη φαντασία ή το φόβο σας που θα σας υπαγόρευε ότι θα πέσετε. Η ιδέα που θα κυριαρχούσε μέσα σας, και που θα ήταν η εικόνα της πτώσης, θα κέρδιζε τη μάχη. Η επιθυμία, η θέληση ή η προσπάθεια σας να περπατήσετε στη σανίδα θα αντιστρεφόταν και η ιδέα της αποτυχίας θα υπερίσχυε.
Η εσωτερική προσπάθεια πάντα καταλήγει στην αποτυχία και επιφέρει τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η αυθυποβολή της ιδέας ότι δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε ένα πρόβλημα κυριαρχεί στο νου. Και το υποσυνείδητο μας ελέγχεται πάντα από την κυρίαρχη ιδέα. Από τις δύο αντιφατικές προτάσεις το υποσυνείδητο μας θα δεχτεί την ισχυρότερη. Ο καλύτερος τρόπος είναι αυτός πού δεν περιλαμβάνει προσπάθεια.
Αν πείτε «Θέλω να θεραπευτώ, αλλά δεν μπορώ», «Προσπαθώ τόσο σκληρά», «Πιέζω τον εαυτό μου να προσευχηθώ», «Χρησιμοποιώ όλη τη δύναμη της θέλησης μου», πρέπει να ξέρετε ότι το λάθος βρίσκεται στην προσπάθεια. Ποτέ μην προσπαθείτε να πιέσετε το υποσυνείδητο σας να δεχτεί μια ιδέα χρησιμοποιώντας τη δύναμη της θέλησης σας. 
Τέτοιου είδους προσπάθειες είναι καταδικασμένες σε αποτυχία και οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που ζητάτε.
Το παρακάτω παράδειγμα είναι μάλλον κοινή εμπειρία. Ένας σπουδαστής που δίνει εξετάσεις, παίρνει τα θέματα και προσπαθεί να γράψει. Και τότε διαπιστώνει ότι όλες οι γνώσεις του τον έχουν εγκαταλείψει.
Ξαφνικά νιώθει το κεφάλι του άδειο και δεν μπορεί να θυμηθεί τίποτα από όσα ήξερε σχετικά με το θέμα. Και όσο περισσότερο σφίγγει τα δόντια του και καταβάλ-λει προσπάθεια για να σκεφτεί, τόσο δυσκολότερο του είναι να θυμηθεί.
Μόλις, όμως, βγει από την αίθουσα των εξετάσεων και απαλλαγεί από την ένταση, οι απαντήσεις στις ερωτήσεις έρχονται η μια μετά την άλλη. Η προσπάθεια να πιέσει τον εαυτό του να θυμηθεί ήταν η αιτία της αποτυχίας. Αυτό είναι ένα παράδειγμα του νόμου της αντίστροφης προσπάθειας, εξαιτίας του οποίου παίρνουμε το αντίθετο από αυτό που ζητάμε.
Απόσπασμα από το βιβλίου του Dr Joseph Murphy «Η Δύναμη του Υποσυνείδητου», Εκδόσεις Διόπτρα
Πηγή: enallaktikidrasi.com

Γιατί πετυχαίνουμε το αντίθετο από αυτό που επιθυμούμε

Ο Κουέ, ο διάσημος Γάλλος ψυχολόγος, όρισε το νόμο της αντίστροφης προσπάθειας ως εξής: «Όταν οι επιθυμίες και η φαντασία σας συγκρούονται, στο τέλος νικά πάντα η φαντασία».
Αν, για παράδειγμα, σας ζητούσαν να περπατήσετε πάνω σε μια σανίδα του πατώματος, θα το κάνατε χωρίς πρόβλημα. Αν, όμως, η ίδια σανίδα ήταν τοποθετημένη σε ύψος έξι μέτρων ανάμεσα σε δύο τοίχους, θα περπατούσατε κατά μήκος της; 
Η επιθυμία σας να περπατήσετε πάνω στη σανίδα θα προσέκρουε στη φαντασία ή το φόβο σας που θα σας υπαγόρευε ότι θα πέσετε. Η ιδέα που θα κυριαρχούσε μέσα σας, και που θα ήταν η εικόνα της πτώσης, θα κέρδιζε τη μάχη. Η επιθυμία, η θέληση ή η προσπάθεια σας να περπατήσετε στη σανίδα θα αντιστρεφόταν και η ιδέα της αποτυχίας θα υπερίσχυε.
Η εσωτερική προσπάθεια πάντα καταλήγει στην αποτυχία και επιφέρει τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η αυθυποβολή της ιδέας ότι δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε ένα πρόβλημα κυριαρχεί στο νου. Και το υποσυνείδητο μας ελέγχεται πάντα από την κυρίαρχη ιδέα. Από τις δύο αντιφατικές προτάσεις το υποσυνείδητο μας θα δεχτεί την ισχυρότερη. Ο καλύτερος τρόπος είναι αυτός πού δεν περιλαμβάνει προσπάθεια.
Αν πείτε «Θέλω να θεραπευτώ, αλλά δεν μπορώ», «Προσπαθώ τόσο σκληρά», «Πιέζω τον εαυτό μου να προσευχηθώ», «Χρησιμοποιώ όλη τη δύναμη της θέλησης μου», πρέπει να ξέρετε ότι το λάθος βρίσκεται στην προσπάθεια. Ποτέ μην προσπαθείτε να πιέσετε το υποσυνείδητο σας να δεχτεί μια ιδέα χρησιμοποιώντας τη δύναμη της θέλησης σας. 
Τέτοιου είδους προσπάθειες είναι καταδικασμένες σε αποτυχία και οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που ζητάτε.
Το παρακάτω παράδειγμα είναι μάλλον κοινή εμπειρία. Ένας σπουδαστής που δίνει εξετάσεις, παίρνει τα θέματα και προσπαθεί να γράψει. Και τότε διαπιστώνει ότι όλες οι γνώσεις του τον έχουν εγκαταλείψει.
Ξαφνικά νιώθει το κεφάλι του άδειο και δεν μπορεί να θυμηθεί τίποτα από όσα ήξερε σχετικά με το θέμα. Και όσο περισσότερο σφίγγει τα δόντια του και καταβάλ-λει προσπάθεια για να σκεφτεί, τόσο δυσκολότερο του είναι να θυμηθεί.
Μόλις, όμως, βγει από την αίθουσα των εξετάσεων και απαλλαγεί από την ένταση, οι απαντήσεις στις ερωτήσεις έρχονται η μια μετά την άλλη. Η προσπάθεια να πιέσει τον εαυτό του να θυμηθεί ήταν η αιτία της αποτυχίας. Αυτό είναι ένα παράδειγμα του νόμου της αντίστροφης προσπάθειας, εξαιτίας του οποίου παίρνουμε το αντίθετο από αυτό που ζητάμε.
Απόσπασμα από το βιβλίου του Dr Joseph Murphy «Η Δύναμη του Υποσυνείδητου», Εκδόσεις Διόπτρα
Πηγή: enallaktikidrasi.com

Συντάκτης: Λιάνα Γεωργουλοπούλου.
Η περίοδος της εφηβείας συνοδεύεται από την επιθυμία του εφήβου για ανεξαρτησία και αυτονομία, γεγονός που οδηγεί σε αντιδράσεις όπως «Όχι!» ή «Αυτό δεν είναι δίκαιο!». Χωρίς να μπορούν να εκφράσουν ακριβώς τα συναισθήματά τους, οι έφηβοι οδηγούνται σε ξεσπάσματα, που διαταράσσουν την ηρεμία μιας οικογένειας. Ανάλογα με τον τρόπο διαχείρισης της κατάστασης από τους γονείς κρίνεται όχι μόνο η σταθερότητα μιας οικογένειας, αλλά και οι μελλοντικές επιλογές ενός εφήβου.
Η ανάπτυξη του εγκεφάλου του εφήβου είναι ακόμα σε εξέλιξη, γεγονός που δείχνει ότι ακόμα μαθαίνει πως να ελέγξει την παρορμητική και αγενή συμπεριφορά του. Με ποιο τρόπο όμως μπορούν οι γονείς να καθοδηγήσουν τα παιδιά τους προς μια ιδανική συμπεριφορά; Πώς μπορούν να τους διδάξουν ότι η υποστήριξη των πεποιθήσεών τους πρέπει να γίνεται με μη προσβλητικό τρόπο και μέσα σε συγκεκριμένα όρια;
Κανόνες
Βεβαιωθείτε ότι έχετε βάλει σαφείς κανόνες μέσα στο σπίτι, ώστε να μην υπάρχουν αμφιβολίες από τη μεριά του εφήβου. Οι συζητήσεις σε ήρεμους τόνους βοηθάνε την κατάσταση, αφού διευκρινίζουν ακριβώς τις συνέπειες, σε περίπτωση που ο έφηβος παραβεί κάποιον κανονισμό.
Ηρεμία
Είναι πολύ σημαντικό να παραμένετε ήρεμοι κάθε στιγμή που το παιδί σας ξεσπά ή αρνείται να ακολουθήσει κάτι. Καλό είναι να αποφεύγετε τις φωνές και τις απειλές, οι οποίες θα οξύνουν την κατάσταση. Αν παρατηρήσετε ότι βρίσκεται εκτός εαυτού, συνεχίστε αργότερα τη συζήτηση, όταν οι τόνοι θα έχουν χαμηλώσει.
Σταθερότητα
Πρέπει να είστε σίγουροι και σταθεροί ως προς την αντιμετώπιση του εφήβου. Οι διαπραγματεύσεις, όσον αφορά τις συνέπειες για μια λάθος κίνηση, θα μπορούσε να φέρει ανεπιθύμητες συμπεριφορές. Μην οδηγήστε σε μακροσκελείς μονολόγους αλλά να είστε σταθεροί στο ότι οι συνέπειες δεν αλλάζουν μέσα από μερικά επιχειρήματα.
Δεκτικότητα
Να είστε πρόθυμοι να συζητήσετε με το παιδί σας για οποιοδήποτε θέμα με ανοικτό μυαλό, αλλά να έχετε ταυτόχρονα στο μυαλό σας ότι εσείς είστε οι γονείς του. Εσείς θεωρείστε υπεύθυνοι για την ασφάλεια του παιδιού σας και διαθέτετε περισσότερη εμπειρία στη ζωή, ώστε να του δείχνετε το σωστό δρόμο.
Υπευθυνότητα
Καλό είναι να αφήνετε τον έφηβο να είναι υπεύθυνος για τη συμπεριφορά του προς τα εσάς, ακόμα και αν αυτή ακολουθείται από κάποια τιμωρία. Τα ισχυρότερα μαθήματα προέρχονται μέσα από τα λάθη. Μπορείτε να του δώσετε κάποιες επιλογές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι διαπραγματεύεστε πράγματα που αφορούν την προστασία του παιδιού σας.
Πρότυπο
Οι γονείς αποτελούν βασικό πρότυπο για το παιδί τους, γεγονός που οδηγεί στο ότι πρέπει και εσείς οι ίδιοι να προσαρμόσετε τη συμπεριφορά σας προς τους γύρω σας. Αποτελώντας τη μεγαλύτερη επιρροή για τον έφηβο, οι γονείς οφείλουν να παραδέχονται τα λάθη τους και να διορθώνουν τις συμπεριφορά τους.
Αναβολή
Προσπαθήστε να απομακρυνθείτε από την άμεση τιμωρία του παιδιού σας σε περιπτώσεις που φέρεται με αγένεια προς τα εσάς. Συζητήστε με το παιδί για τη συμπεριφορά του, δείξτε του σεβασμό και προτείνετέ του να επιλέξει μια ευχάριστη δραστηριότητα για να κάνετε μαζί.
ΠΗΓΗ: flowmagazine.gr

Πώς αντιδράμε σε ένα έφηβο που μας αντιμιλά

Συντάκτης: Λιάνα Γεωργουλοπούλου.
Η περίοδος της εφηβείας συνοδεύεται από την επιθυμία του εφήβου για ανεξαρτησία και αυτονομία, γεγονός που οδηγεί σε αντιδράσεις όπως «Όχι!» ή «Αυτό δεν είναι δίκαιο!». Χωρίς να μπορούν να εκφράσουν ακριβώς τα συναισθήματά τους, οι έφηβοι οδηγούνται σε ξεσπάσματα, που διαταράσσουν την ηρεμία μιας οικογένειας. Ανάλογα με τον τρόπο διαχείρισης της κατάστασης από τους γονείς κρίνεται όχι μόνο η σταθερότητα μιας οικογένειας, αλλά και οι μελλοντικές επιλογές ενός εφήβου.
Η ανάπτυξη του εγκεφάλου του εφήβου είναι ακόμα σε εξέλιξη, γεγονός που δείχνει ότι ακόμα μαθαίνει πως να ελέγξει την παρορμητική και αγενή συμπεριφορά του. Με ποιο τρόπο όμως μπορούν οι γονείς να καθοδηγήσουν τα παιδιά τους προς μια ιδανική συμπεριφορά; Πώς μπορούν να τους διδάξουν ότι η υποστήριξη των πεποιθήσεών τους πρέπει να γίνεται με μη προσβλητικό τρόπο και μέσα σε συγκεκριμένα όρια;
Κανόνες
Βεβαιωθείτε ότι έχετε βάλει σαφείς κανόνες μέσα στο σπίτι, ώστε να μην υπάρχουν αμφιβολίες από τη μεριά του εφήβου. Οι συζητήσεις σε ήρεμους τόνους βοηθάνε την κατάσταση, αφού διευκρινίζουν ακριβώς τις συνέπειες, σε περίπτωση που ο έφηβος παραβεί κάποιον κανονισμό.
Ηρεμία
Είναι πολύ σημαντικό να παραμένετε ήρεμοι κάθε στιγμή που το παιδί σας ξεσπά ή αρνείται να ακολουθήσει κάτι. Καλό είναι να αποφεύγετε τις φωνές και τις απειλές, οι οποίες θα οξύνουν την κατάσταση. Αν παρατηρήσετε ότι βρίσκεται εκτός εαυτού, συνεχίστε αργότερα τη συζήτηση, όταν οι τόνοι θα έχουν χαμηλώσει.
Σταθερότητα
Πρέπει να είστε σίγουροι και σταθεροί ως προς την αντιμετώπιση του εφήβου. Οι διαπραγματεύσεις, όσον αφορά τις συνέπειες για μια λάθος κίνηση, θα μπορούσε να φέρει ανεπιθύμητες συμπεριφορές. Μην οδηγήστε σε μακροσκελείς μονολόγους αλλά να είστε σταθεροί στο ότι οι συνέπειες δεν αλλάζουν μέσα από μερικά επιχειρήματα.
Δεκτικότητα
Να είστε πρόθυμοι να συζητήσετε με το παιδί σας για οποιοδήποτε θέμα με ανοικτό μυαλό, αλλά να έχετε ταυτόχρονα στο μυαλό σας ότι εσείς είστε οι γονείς του. Εσείς θεωρείστε υπεύθυνοι για την ασφάλεια του παιδιού σας και διαθέτετε περισσότερη εμπειρία στη ζωή, ώστε να του δείχνετε το σωστό δρόμο.
Υπευθυνότητα
Καλό είναι να αφήνετε τον έφηβο να είναι υπεύθυνος για τη συμπεριφορά του προς τα εσάς, ακόμα και αν αυτή ακολουθείται από κάποια τιμωρία. Τα ισχυρότερα μαθήματα προέρχονται μέσα από τα λάθη. Μπορείτε να του δώσετε κάποιες επιλογές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι διαπραγματεύεστε πράγματα που αφορούν την προστασία του παιδιού σας.
Πρότυπο
Οι γονείς αποτελούν βασικό πρότυπο για το παιδί τους, γεγονός που οδηγεί στο ότι πρέπει και εσείς οι ίδιοι να προσαρμόσετε τη συμπεριφορά σας προς τους γύρω σας. Αποτελώντας τη μεγαλύτερη επιρροή για τον έφηβο, οι γονείς οφείλουν να παραδέχονται τα λάθη τους και να διορθώνουν τις συμπεριφορά τους.
Αναβολή
Προσπαθήστε να απομακρυνθείτε από την άμεση τιμωρία του παιδιού σας σε περιπτώσεις που φέρεται με αγένεια προς τα εσάς. Συζητήστε με το παιδί για τη συμπεριφορά του, δείξτε του σεβασμό και προτείνετέ του να επιλέξει μια ευχάριστη δραστηριότητα για να κάνετε μαζί.
ΠΗΓΗ: flowmagazine.gr

Τετάρτη, 3 Απριλίου 2019

Κατερίνα Γαβρίλη, Ψυχολόγος.
Όταν μία νέα ζωή ξεκινάει τον κύκλο της στη γη, είναι ένα πλάσμα ευάλωτο με δεκάδες ανάγκες τις οποίες καλούνται να καλύψουν οι γονείς και οι οικείοι του. Αυτή είναι μία απαραίτητη και αναπόφευκτη διαδικασία για την υγιή ανάπτυξη κάθε πλάσματος. Τι γίνεται, όμως, όταν τα παιδιά γίνονται ενήλικες και στη συνέχεια οι ενήλικες αυτοί, όσα χρόνια και αν έχουν περάσει αρνούνται να κόψουν τον ομφάλιο λώρο σύνδεσής τους με την οικογένεια ή ένα πολύ κοντινό τους πρόσωπο;
Εξαρτημένες σχέσεις στην παιδική ηλικία
Το αποτέλεσμα φυσικά καταλήγει να είναι μία ή περισσότερες εξαρτημένες σχέσεις, που δυστυχώς σπάνια είναι ισορροπημένες. Και αυτό γιατί όπως μπορούμε να καταλάβουμε, η  ίδια η φύση της εξάρτησης αποτελείται από μη υγιή στοιχεία.
Ένα παιδί είναι λογικό να αναπτύσσει μία τέτοια σχέση, γιατί η προσωπικότητα του ακόμα δομείται και διαμορφώνεται. Έχει απόλυτη ανάγκη από πρότυπα και άτομα τα οποία μπορεί να μιμηθεί ή να ταυτιστεί μαζί τους μέχρι να μπορέσει να αναπτύξει τη δική του προσωπικότητα. Έχει επίσης ανάγκη από πρόσωπα φροντίδας τα οποία θα είναι σε θέση να του παρέχουν όλα τα απαραίτητα συναισθηματικά και υλικά εφόδια με σκοπό την ομαλή ανάπτυξή του.
Εξαρτημένες σχέσεις στην ενήλικη ζωή
Όταν όμως το παιδί αυτό ενηλικιώνεται, αλλά συνεχίζει να αποζητά ή να απαιτεί την κάλυψη των αναγκών του κατά τον ίδιο τρόπο με το παρελθόν, εκεί μιλάμε για μία ξεκάθαρη δυσαρμονία στις σχέσεις και μία ανάγκη διατήρησης της παιδικής προσκόλλησης στους γονείς ή σε άλλα κοντινά πρόσωπα με πολύ δυσάρεστες συνέπειες τόσο για την ουσιαστική ωρίμανση του ατόμου, όσο και για την λειτουργική δομή της ίδιας της σχέσης.
Αυτού του είδους η σχέση φυσικά μπορεί να ενισχύεται ή να καλλιεργείται και από την πλευρά των γονέων, των φίλων ή άλλων προσώπων του ευρύτερου περιβάλλοντός μας. Επιπλέον, εξαρτημένη θα μπορούσε να είναι και μία σχέση μεταξύ δύο συντρόφων, τους οποίους δεν ενώνει η αγάπη, αλλά οι κοινωνικές συμβάσεις ή οι υλικές απολαβές. Αλλά και ανάμεσα σε δύο φίλους όπου δεν υπάρχει συναισθηματικό υπόβαθρο να τους συνδέει πραγματικά, αλλά αμοιβαία κάλυψη προσωπικών ανασφαλειών. Γι' αυτό και οι μέθοδοι που προτείνονται παρακάτω αφορούν κάθε πιθανή περίπτωση εξαρτημένης σχέσης.
Μέθοδοι απεξάρτησης
1. Αρχικά καταγράφουμε σε ένα χαρτί ξεκάθαρα και με ειλικρίνεια ποια πιστεύουμε ότι είναι τα άτομα από τα οποία θεωρούμε ότι εξαρτόμαστε συναισθηματικά και υλικά. Σε αυτή μας την αναζήτηση μπορεί να μας διευκολύνει η ερώτηση: Ποιο είναι το άτομο (ή τα άτομα) εκείνο του οποίου η αρνητική κριτική με επηρεάζει περισσότερο; Η ερώτηση αυτή μας οδηγεί κατευθείαν στα πρόσωπα με τα οποία διατηρούμε μία σχέση εξάρτησης με οποιοδήποτε τρόπο. Και αυτό γιατί μέσα σε μία ισορροπημένη συνύπαρξη δύο ή περισσότερων ανθρώπων, δεν υπάρχουν αυτού του είδους οι αρνητικές επιρροές. Κανείς δεν εξαρτάται από τη γνώμη του άλλου, γιατί έχει ήδη αυτοπροσδιοριστεί και τα εξωγενή σχόλια δεν τον αγγίζουν.
2. Αφού καταγράψουμε και ξεκαθαρίσουμε πλήρως στο μυαλό μας ποια είναι αυτά τα άτομα και ποια η μορφή της εξάρτησης μας απέναντί τους, εντοπίζουμε μέσω της αυτοδιερεύνησης και της αυτογνωσίας, την αιτία που κρύβεται πίσω από την εξάρτηση και το αδύναμο στοιχείο της προσωπικότητάς μας που αντιστοιχεί. Συνήθως, κάτι φοβόμαστε ότι θα χάσουμε και συντηρούμε την εξάρτηση. Θα πρέπει να φανούμε γενναίοι λοιπόν και να αντιμετωπίσουμε κατάματα το αντικείμενο του φόβου μας, καταγράφοντας το στο μυαλό μας ή σε ένα χαρτί.
3. Αφού έχουμε κάνει τα δύο πρώτα βήματα και τα έχουμε καταφέρει, είναι η ώρα να οργανώσουμε μία στρατηγική αντιμετώπισης και εξάλειψης αυτής της εξάρτησης. Αυτό μπορεί να σημαίνει μία συζήτηση και ξεκαθάρισμα με το πρόσωπο που μας απασχολεί ή ακόμα και συνάντηση με έναν ψυχολόγο, εναλλακτικές θεραπείες, σεμινάρια αυτοβελτίωσης ή πολύ απλά νέες παρέες και εμπλουτισμός στις κοινωνικές μας συναναστροφές, αλλά και εσωτερική αυτοδιερεύνηση και διάθεση εξέλιξης.
4. Η διαδικασία αυτή είναι πολύπλοκη και συχνά επίπονη, καθώς για να αποκοπεί κανείς από μία συναισθηματική εξάρτηση δεν απέχει πολύ από την αποθεραπεία ενός αλκοολικού ή ενός τοξικομανούς. Και αυτές άλλωστε είναι ιδιαιτέρως τοξικές σχέσεις για τη ζωή μας. Γι' αυτό και είναι πολύ σημαντικό καθ’ όλη τη διάρκεια αποκοπής από την εξάρτηση, το άτομο να είναι πολύ εστιασμένο στον στόχο που μόνο του έχει θέσει. Και μιλάμε γιααποκοπή από την ίδια την εξάρτηση και όχι από το άτομο που μας την προκαλεί απαραίτητα, καθότι το ένα δεν αναιρεί το άλλο.
Υπάρχουν πρόσωπα στη ζωή μας, όπως οι γονείς ή τα αδέλφια μας που δεν μπορούν και ούτε χρειάζεται να εκδιωχθούν από τη ζωή μας. Θεωρείται ωστόσο απαραίτητο να τεθούν ξεκάθαρα όρια στις μεταξύ μας σχέσεις τα οποία θα τηρούνται και θα γίνονται σεβαστά και από τις δύο πλευρές με στόχο πάντα την ομαλή λειτουργία μίας ισορροπημένης συνύπαρξης. Σαφώς είναι πιο δύσκολο, αλλά το ζητούμενό μας δεν είναι να πετάξουμε αυτό το άτομο από τη ζωή μας, αλλά να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μαζί του, τοποθετώντας τη σε νέες και πιο αναβαθμισμένες ποιοτικά βάσεις.
Γενικότερα θα πρέπει πάντα να επαγρυπνούμε, φροντίζοντας να είμαστε αυτόνομοι, τόσο συναισθηματικά όσο και υλικά, ώστε να μην επαναδημιουργούμε νέες εξαρτήσεις ή να ανατροφοδοτούμε τις ήδη υπάρχουσες. Γιατί οι παγίδες και οι προκλήσεις μπορεί να είναι πολύπλευρες και συχνά όχι και τόσο εμφανείς. Εκεί όμως θα αποδείξουμε πάνω απ’ όλα στον εαυτό μας πόσο θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε οδηγώντας την προσωπικότητά μας σε μία πιο ώριμη και ισορροπημένη εκδοχή της, ακόμα και αν αυτή πρόκειται να είναι μία μακρά και συχνά δύσκολη διαδικασία.
Η πλήρης ανάληψη της ευθύνης του εαυτού μας είναι κάτι που απαιτεί βαθιά ωριμότηταστην διαχείρισή του, η οποία όπως είναι λογικό, δεν επιτυγχάνεται σχεδόν ποτέ στα πρώτα είκοσι χρόνια της ζωής μας. Γι' αυτό και είναι σημαντικό να μην πιέζουμε υπερβολικά τον εαυτό μας με σκληρότητα, απενοχοποιώντας και απελευθερώνοντάς τον από μακροχρόνιες επιβλαβείς πεποιθήσεις. Ταυτόχρονα όμως θα πρέπει και να μην εφησυχάζουμε παρατηρώντας διαρκώς τις επιλογές και τις αποφάσεις μας, προσπαθώντας πάντα για το καλύτερο δυνατό.
Η ενηλικίωση στην πράξη και με την αληθινή έννοια του όρου έρχεται συνήθως πολύ μεταγενέστερα από αυτό που ορίζει η νομοθεσία και οι θεσμοθετημένοι κανόνες. Το ουσιώδες εδώ είναι να είμαστε καθημερινά, όσο μπορούμε πιο συνειδητοί και να επιδιώκουμε με εσωτερική ειλικρίνεια την εδραίωσή της ενηλικίωσης μέσα μας και κατά συνέπεια σε κάθε έκφανση της ζωής μας.
ΠΗΓΗ: flowmagazine.gr

Αναλαμβάνω την ευθύνη του εαυτού μου

Κατερίνα Γαβρίλη, Ψυχολόγος.
Όταν μία νέα ζωή ξεκινάει τον κύκλο της στη γη, είναι ένα πλάσμα ευάλωτο με δεκάδες ανάγκες τις οποίες καλούνται να καλύψουν οι γονείς και οι οικείοι του. Αυτή είναι μία απαραίτητη και αναπόφευκτη διαδικασία για την υγιή ανάπτυξη κάθε πλάσματος. Τι γίνεται, όμως, όταν τα παιδιά γίνονται ενήλικες και στη συνέχεια οι ενήλικες αυτοί, όσα χρόνια και αν έχουν περάσει αρνούνται να κόψουν τον ομφάλιο λώρο σύνδεσής τους με την οικογένεια ή ένα πολύ κοντινό τους πρόσωπο;
Εξαρτημένες σχέσεις στην παιδική ηλικία
Το αποτέλεσμα φυσικά καταλήγει να είναι μία ή περισσότερες εξαρτημένες σχέσεις, που δυστυχώς σπάνια είναι ισορροπημένες. Και αυτό γιατί όπως μπορούμε να καταλάβουμε, η  ίδια η φύση της εξάρτησης αποτελείται από μη υγιή στοιχεία.
Ένα παιδί είναι λογικό να αναπτύσσει μία τέτοια σχέση, γιατί η προσωπικότητα του ακόμα δομείται και διαμορφώνεται. Έχει απόλυτη ανάγκη από πρότυπα και άτομα τα οποία μπορεί να μιμηθεί ή να ταυτιστεί μαζί τους μέχρι να μπορέσει να αναπτύξει τη δική του προσωπικότητα. Έχει επίσης ανάγκη από πρόσωπα φροντίδας τα οποία θα είναι σε θέση να του παρέχουν όλα τα απαραίτητα συναισθηματικά και υλικά εφόδια με σκοπό την ομαλή ανάπτυξή του.
Εξαρτημένες σχέσεις στην ενήλικη ζωή
Όταν όμως το παιδί αυτό ενηλικιώνεται, αλλά συνεχίζει να αποζητά ή να απαιτεί την κάλυψη των αναγκών του κατά τον ίδιο τρόπο με το παρελθόν, εκεί μιλάμε για μία ξεκάθαρη δυσαρμονία στις σχέσεις και μία ανάγκη διατήρησης της παιδικής προσκόλλησης στους γονείς ή σε άλλα κοντινά πρόσωπα με πολύ δυσάρεστες συνέπειες τόσο για την ουσιαστική ωρίμανση του ατόμου, όσο και για την λειτουργική δομή της ίδιας της σχέσης.
Αυτού του είδους η σχέση φυσικά μπορεί να ενισχύεται ή να καλλιεργείται και από την πλευρά των γονέων, των φίλων ή άλλων προσώπων του ευρύτερου περιβάλλοντός μας. Επιπλέον, εξαρτημένη θα μπορούσε να είναι και μία σχέση μεταξύ δύο συντρόφων, τους οποίους δεν ενώνει η αγάπη, αλλά οι κοινωνικές συμβάσεις ή οι υλικές απολαβές. Αλλά και ανάμεσα σε δύο φίλους όπου δεν υπάρχει συναισθηματικό υπόβαθρο να τους συνδέει πραγματικά, αλλά αμοιβαία κάλυψη προσωπικών ανασφαλειών. Γι' αυτό και οι μέθοδοι που προτείνονται παρακάτω αφορούν κάθε πιθανή περίπτωση εξαρτημένης σχέσης.
Μέθοδοι απεξάρτησης
1. Αρχικά καταγράφουμε σε ένα χαρτί ξεκάθαρα και με ειλικρίνεια ποια πιστεύουμε ότι είναι τα άτομα από τα οποία θεωρούμε ότι εξαρτόμαστε συναισθηματικά και υλικά. Σε αυτή μας την αναζήτηση μπορεί να μας διευκολύνει η ερώτηση: Ποιο είναι το άτομο (ή τα άτομα) εκείνο του οποίου η αρνητική κριτική με επηρεάζει περισσότερο; Η ερώτηση αυτή μας οδηγεί κατευθείαν στα πρόσωπα με τα οποία διατηρούμε μία σχέση εξάρτησης με οποιοδήποτε τρόπο. Και αυτό γιατί μέσα σε μία ισορροπημένη συνύπαρξη δύο ή περισσότερων ανθρώπων, δεν υπάρχουν αυτού του είδους οι αρνητικές επιρροές. Κανείς δεν εξαρτάται από τη γνώμη του άλλου, γιατί έχει ήδη αυτοπροσδιοριστεί και τα εξωγενή σχόλια δεν τον αγγίζουν.
2. Αφού καταγράψουμε και ξεκαθαρίσουμε πλήρως στο μυαλό μας ποια είναι αυτά τα άτομα και ποια η μορφή της εξάρτησης μας απέναντί τους, εντοπίζουμε μέσω της αυτοδιερεύνησης και της αυτογνωσίας, την αιτία που κρύβεται πίσω από την εξάρτηση και το αδύναμο στοιχείο της προσωπικότητάς μας που αντιστοιχεί. Συνήθως, κάτι φοβόμαστε ότι θα χάσουμε και συντηρούμε την εξάρτηση. Θα πρέπει να φανούμε γενναίοι λοιπόν και να αντιμετωπίσουμε κατάματα το αντικείμενο του φόβου μας, καταγράφοντας το στο μυαλό μας ή σε ένα χαρτί.
3. Αφού έχουμε κάνει τα δύο πρώτα βήματα και τα έχουμε καταφέρει, είναι η ώρα να οργανώσουμε μία στρατηγική αντιμετώπισης και εξάλειψης αυτής της εξάρτησης. Αυτό μπορεί να σημαίνει μία συζήτηση και ξεκαθάρισμα με το πρόσωπο που μας απασχολεί ή ακόμα και συνάντηση με έναν ψυχολόγο, εναλλακτικές θεραπείες, σεμινάρια αυτοβελτίωσης ή πολύ απλά νέες παρέες και εμπλουτισμός στις κοινωνικές μας συναναστροφές, αλλά και εσωτερική αυτοδιερεύνηση και διάθεση εξέλιξης.
4. Η διαδικασία αυτή είναι πολύπλοκη και συχνά επίπονη, καθώς για να αποκοπεί κανείς από μία συναισθηματική εξάρτηση δεν απέχει πολύ από την αποθεραπεία ενός αλκοολικού ή ενός τοξικομανούς. Και αυτές άλλωστε είναι ιδιαιτέρως τοξικές σχέσεις για τη ζωή μας. Γι' αυτό και είναι πολύ σημαντικό καθ’ όλη τη διάρκεια αποκοπής από την εξάρτηση, το άτομο να είναι πολύ εστιασμένο στον στόχο που μόνο του έχει θέσει. Και μιλάμε γιααποκοπή από την ίδια την εξάρτηση και όχι από το άτομο που μας την προκαλεί απαραίτητα, καθότι το ένα δεν αναιρεί το άλλο.
Υπάρχουν πρόσωπα στη ζωή μας, όπως οι γονείς ή τα αδέλφια μας που δεν μπορούν και ούτε χρειάζεται να εκδιωχθούν από τη ζωή μας. Θεωρείται ωστόσο απαραίτητο να τεθούν ξεκάθαρα όρια στις μεταξύ μας σχέσεις τα οποία θα τηρούνται και θα γίνονται σεβαστά και από τις δύο πλευρές με στόχο πάντα την ομαλή λειτουργία μίας ισορροπημένης συνύπαρξης. Σαφώς είναι πιο δύσκολο, αλλά το ζητούμενό μας δεν είναι να πετάξουμε αυτό το άτομο από τη ζωή μας, αλλά να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση μαζί του, τοποθετώντας τη σε νέες και πιο αναβαθμισμένες ποιοτικά βάσεις.
Γενικότερα θα πρέπει πάντα να επαγρυπνούμε, φροντίζοντας να είμαστε αυτόνομοι, τόσο συναισθηματικά όσο και υλικά, ώστε να μην επαναδημιουργούμε νέες εξαρτήσεις ή να ανατροφοδοτούμε τις ήδη υπάρχουσες. Γιατί οι παγίδες και οι προκλήσεις μπορεί να είναι πολύπλευρες και συχνά όχι και τόσο εμφανείς. Εκεί όμως θα αποδείξουμε πάνω απ’ όλα στον εαυτό μας πόσο θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε οδηγώντας την προσωπικότητά μας σε μία πιο ώριμη και ισορροπημένη εκδοχή της, ακόμα και αν αυτή πρόκειται να είναι μία μακρά και συχνά δύσκολη διαδικασία.
Η πλήρης ανάληψη της ευθύνης του εαυτού μας είναι κάτι που απαιτεί βαθιά ωριμότηταστην διαχείρισή του, η οποία όπως είναι λογικό, δεν επιτυγχάνεται σχεδόν ποτέ στα πρώτα είκοσι χρόνια της ζωής μας. Γι' αυτό και είναι σημαντικό να μην πιέζουμε υπερβολικά τον εαυτό μας με σκληρότητα, απενοχοποιώντας και απελευθερώνοντάς τον από μακροχρόνιες επιβλαβείς πεποιθήσεις. Ταυτόχρονα όμως θα πρέπει και να μην εφησυχάζουμε παρατηρώντας διαρκώς τις επιλογές και τις αποφάσεις μας, προσπαθώντας πάντα για το καλύτερο δυνατό.
Η ενηλικίωση στην πράξη και με την αληθινή έννοια του όρου έρχεται συνήθως πολύ μεταγενέστερα από αυτό που ορίζει η νομοθεσία και οι θεσμοθετημένοι κανόνες. Το ουσιώδες εδώ είναι να είμαστε καθημερινά, όσο μπορούμε πιο συνειδητοί και να επιδιώκουμε με εσωτερική ειλικρίνεια την εδραίωσή της ενηλικίωσης μέσα μας και κατά συνέπεια σε κάθε έκφανση της ζωής μας.
ΠΗΓΗ: flowmagazine.gr

Κάθε άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής του είναι πιθανό να βιώσει αναρίθμητες απογοητεύσεις. Άλλωστε η ίδια η ζωή είναι τόσο ποικιλόμορφη που αποκλείεται εκ των πραγμάτων να βασίζεται αποκλειστικά και μόνο σε θετικά γεγονότα. Φυσικά εμείς θα πρέπει ως όντα εν εξελίξει να φροντίζουμε τα βέλτιστα ως προς τη θετική έκβαση κάθε κατάστασης. Εάν ωστόσο μία δυσάρεστη συνέπεια δεν μπορεί να αποφευχθεί, αυτό που θα πρέπει κυρίως να κάνουμε είναι να αποφεύγουμε να βιώσουμε κάποιο αρνητικό συναίσθημα για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα όσο σοβαρό και αν μοιάζει το ίδιο το γεγονός.
Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι τρόποι να ξεγλιστρήσουμε γρηγορότερα από τοξικά συναισθήματα όπως η θλίψη, η απογοήτευση ή ο συναισθηματικός πόνος.
1.  Δεν κουκουλώνουμε καμία κατάσταση όσο οδυνηρή και αν μοιάζει αρχικά, αλλά την αντιμετωπίζουμε κατά πρόσωπο. Όσο πιο γρήγορα βρούμε το θάρρος να την αντιμετωπίσουμε ευθέως, τόσο πιο γρήγορα θα επέλθει η ψυχοσυναισθηματική επούλωση.
2. Προσπαθούμε να είμαστε αντικειμενικοί και ρεαλιστές βλέποντας τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις, χωρίς άσκοπους μελοδραματισμούς και συναισθηματικές ακρότητες. Ακόμα και οι πιο συναισθηματικοί εξ ημών εάν έχουν αποφασίσει ότι πραγματικά θέλουν να απαλλαγούν από το συναισθηματικό βάρος, βρίσκουν και τη δύναμη να το αντιστρέψουν πάρα πολύ γρήγορα.
3. Εστιάζουμε την προσοχή μας στο να δημιουργήσουμε ένα καινούργιο θετικό δεδομένο στη ζωή μας αποσύροντας συνειδητά όλη μας την ενέργεια έτσι, από οποιαδήποτε αρνητική ή δυσάρεστη σκέψη. Εστιάζοντας τον εαυτό μας σε νέα αισιόδοξα δεδομένα αποκόπτουμε νοητικά την είσοδο και την αναμόχλευση αρνητικών μοτίβων στο μυαλό μας και γινόμαστε αυτεξούσιοι επάνω στον ίδιο μας τον νου.
4. Κάθε φορά που σκεφτόμαστε το αντικείμενο της απογοήτευσής μας,αντιστρέφουμε άμεσα το κλίμα κάνοντας κάτι απρόσμενο. Ακόμα και αν αυτό μοιάζει παράλογο αρχικά, αν επιμείνουμε θα εξαναγκάσουμε τον εαυτό μας να αντιστρέψει το δυσάρεστο συναίσθημα σε χαρά! Για παράδειγμα, αρχίζουμε να τραγουδάμε κάποιο παιδικό τραγουδάκι που ξέρουμε, για να σπάσουμε αυτόματα το αρνητικό πλαίσιο που πάει να δημιουργηθεί.
5. Απομακρύνουμε από το ευρύτερο πεδίο μας οτιδήποτε μπορεί να μας επαναφέρει στο νου το αντικείμενο της απογοήτευσής μας. Για παράδειγμα, εξαφανίζουμε φωτογραφίες, σβήνουμε τηλέφωνα και σχετικές πληροφορίες, οποιουδήποτε μας προκαλεί ένα τόσο αρνητικό συναίσθημα. Παράλληλα εάν είναι εφικτό απομακρύνουμε άμεσα και το ίδιο το άτομο από τη ζωή και την καθημερινότητά μας.
6.  Διακόπτουμε κάθε μορφής επικοινωνία με άτομα που για οποιονδήποτε λόγο μας προκαλούν αρνητικά συναισθήματα. Εάν έπρεπε να είναι στη ζωή μας θα μας έκαναν να νιώθουμε καλά με αυτό. Η αποφασιστικότητα με την οποία θα το πράξουμε αλλά και η σταθερότητα που θα επιδείξουμε στην τήρηση της απόφασής μας μετέπειτα, θα ορίσουν και τον χρόνο στον οποίο θα ξεπεράσουμε την κατάσταση αυτή.
7. Ενισχύουμε με όποιον τρόπο μπορούμε τη θεμελιώδη αίσθηση της αυτοαξίας μας και δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να καταπατήσει τα όρια τα οποία έχουμε θέσει για τον εαυτό μας και στα οποία νιώθουμε καλά. Μαθαίνουμε να μας αγαπάμε επί της ουσίας και το αποδεικνύουμε έμπρακτα δείχνοντάς μας σεβασμό και αποφεύγοντας να τραυματίζουμε τον εαυτό μας συναισθηματικά ή να του φερόμαστε βίαια και υπερβολικά αυστηρά. Η βιαιότητα απέναντι στον εαυτό μας έλκει βίαιες προσωπικότητες στη ζωή μας. Η έλλειψη ξεκάθαρων ορίων θα οδηγήσει και τους άλλους να μην σέβονται τις επιθυμίες μας. Η τάση να προσκολληθούμε συναισθηματικά κάπου θα γίνει αμέσως αντιληπτή, έστω και υποσυνείδητα, και θα οδηγήσει το έτερο μέλος σε απομάκρυνση. Όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμα αποτελούν γεγονότα που αναπόφευκτα θα μπορούσαν να καταλήξουν σε μία μεγάλη απογοήτευση... Γι' αυτό και θα πρέπει να έχουμε εδραιώσει γερές βάσεις ως προσωπικότητες ώστε να μην αισθανθούμε την ανάγκη να πράξουμε κάποιο από τα παραπάνω ή κάτι άλλο αντίστοιχο.
8. Δεν παίρνουμε τίποτα προσωπικά και προσπαθούμε να θυμόμαστε πάντα ότι και οι άλλοι είναι απλά άνθρωποι και ενδεχομένως να έχουν δίκιο αλλά και πολύ πιθανό να κάνουν και λάθος. Σε κάθε περίπτωση όμως οι δικές τους επιλογές δεν θα πρέπει να επηρεάζουν τη δική μας ισορροπία.
9. Προσπαθούμε πάντα να μην έχουμε πολύ υψηλές ή και καθόλου προσδοκίες από τους άλλους ανθρώπους. Αυτό εστιάζει στον εαυτό μας και στο πώς μπορούμε να γίνουμε ευτυχισμένοι βασιζόμενοι αποκλειστικά στις δικές μας δυνατότητες και επιλογές, ενώ παράλληλα μας γλιτώνει από δεκάδες μικρές και μεγάλες απογοητεύσεις. Έτσι, λοιπόν, όταν δεν εξαρτόμαστε κατά οποιονδήποτε τρόπο από τους άλλους, όταν δεν τους προβάλλουμε τις απαιτήσεις και τις ανάγκες μας, τότε είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να βιώσουμε απογοήτευση από κάποιον άνθρωπο ή κατάσταση. Η απογοήτευση δηλαδή είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις σχέσεις εξάρτησης που διατηρούμε με τους γύρω μας . Άρα όσο πιο αυτόνομοι είμαστε ως προσωπικότητες τόσο λιγότερες θα είναι και οι απογοητεύσεις που θα βιώνουμε κατά τη διάρκεια της ζωή μας.
Γι' αυτό κλείνοντας καλό θα είναι να επισημάνουμε τη σπουδαιότητα μίας έντιμης και ειλικρινούς επικοινωνίας η οποία θα θέσει ξεκάθαρους στόχους κάνοντας πολύ δύσκολη την παρανόησή τους. Διαφορετικά, το αποτέλεσμα θα επιφέρει μία πιθανή απογοήτευση. Γιατί όσο πιο ειλικρινείς είμαστε απέναντι στον εαυτό μας, τόσο πιο ειλικρινείς είναι και οι άλλοι μαζί μας και φυσικά τόσο λιγότερο επιτρέπουμε να εξελιχθούν δυσαρμονικά γεγονότα στη ζωή μας.
ΠΗΓΗ: flowmagazine.gr


Ξεπερνάω τις απογοητεύσεις της ζωής

Κάθε άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής του είναι πιθανό να βιώσει αναρίθμητες απογοητεύσεις. Άλλωστε η ίδια η ζωή είναι τόσο ποικιλόμορφη που αποκλείεται εκ των πραγμάτων να βασίζεται αποκλειστικά και μόνο σε θετικά γεγονότα. Φυσικά εμείς θα πρέπει ως όντα εν εξελίξει να φροντίζουμε τα βέλτιστα ως προς τη θετική έκβαση κάθε κατάστασης. Εάν ωστόσο μία δυσάρεστη συνέπεια δεν μπορεί να αποφευχθεί, αυτό που θα πρέπει κυρίως να κάνουμε είναι να αποφεύγουμε να βιώσουμε κάποιο αρνητικό συναίσθημα για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα όσο σοβαρό και αν μοιάζει το ίδιο το γεγονός.
Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι τρόποι να ξεγλιστρήσουμε γρηγορότερα από τοξικά συναισθήματα όπως η θλίψη, η απογοήτευση ή ο συναισθηματικός πόνος.
1.  Δεν κουκουλώνουμε καμία κατάσταση όσο οδυνηρή και αν μοιάζει αρχικά, αλλά την αντιμετωπίζουμε κατά πρόσωπο. Όσο πιο γρήγορα βρούμε το θάρρος να την αντιμετωπίσουμε ευθέως, τόσο πιο γρήγορα θα επέλθει η ψυχοσυναισθηματική επούλωση.
2. Προσπαθούμε να είμαστε αντικειμενικοί και ρεαλιστές βλέποντας τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις, χωρίς άσκοπους μελοδραματισμούς και συναισθηματικές ακρότητες. Ακόμα και οι πιο συναισθηματικοί εξ ημών εάν έχουν αποφασίσει ότι πραγματικά θέλουν να απαλλαγούν από το συναισθηματικό βάρος, βρίσκουν και τη δύναμη να το αντιστρέψουν πάρα πολύ γρήγορα.
3. Εστιάζουμε την προσοχή μας στο να δημιουργήσουμε ένα καινούργιο θετικό δεδομένο στη ζωή μας αποσύροντας συνειδητά όλη μας την ενέργεια έτσι, από οποιαδήποτε αρνητική ή δυσάρεστη σκέψη. Εστιάζοντας τον εαυτό μας σε νέα αισιόδοξα δεδομένα αποκόπτουμε νοητικά την είσοδο και την αναμόχλευση αρνητικών μοτίβων στο μυαλό μας και γινόμαστε αυτεξούσιοι επάνω στον ίδιο μας τον νου.
4. Κάθε φορά που σκεφτόμαστε το αντικείμενο της απογοήτευσής μας,αντιστρέφουμε άμεσα το κλίμα κάνοντας κάτι απρόσμενο. Ακόμα και αν αυτό μοιάζει παράλογο αρχικά, αν επιμείνουμε θα εξαναγκάσουμε τον εαυτό μας να αντιστρέψει το δυσάρεστο συναίσθημα σε χαρά! Για παράδειγμα, αρχίζουμε να τραγουδάμε κάποιο παιδικό τραγουδάκι που ξέρουμε, για να σπάσουμε αυτόματα το αρνητικό πλαίσιο που πάει να δημιουργηθεί.
5. Απομακρύνουμε από το ευρύτερο πεδίο μας οτιδήποτε μπορεί να μας επαναφέρει στο νου το αντικείμενο της απογοήτευσής μας. Για παράδειγμα, εξαφανίζουμε φωτογραφίες, σβήνουμε τηλέφωνα και σχετικές πληροφορίες, οποιουδήποτε μας προκαλεί ένα τόσο αρνητικό συναίσθημα. Παράλληλα εάν είναι εφικτό απομακρύνουμε άμεσα και το ίδιο το άτομο από τη ζωή και την καθημερινότητά μας.
6.  Διακόπτουμε κάθε μορφής επικοινωνία με άτομα που για οποιονδήποτε λόγο μας προκαλούν αρνητικά συναισθήματα. Εάν έπρεπε να είναι στη ζωή μας θα μας έκαναν να νιώθουμε καλά με αυτό. Η αποφασιστικότητα με την οποία θα το πράξουμε αλλά και η σταθερότητα που θα επιδείξουμε στην τήρηση της απόφασής μας μετέπειτα, θα ορίσουν και τον χρόνο στον οποίο θα ξεπεράσουμε την κατάσταση αυτή.
7. Ενισχύουμε με όποιον τρόπο μπορούμε τη θεμελιώδη αίσθηση της αυτοαξίας μας και δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να καταπατήσει τα όρια τα οποία έχουμε θέσει για τον εαυτό μας και στα οποία νιώθουμε καλά. Μαθαίνουμε να μας αγαπάμε επί της ουσίας και το αποδεικνύουμε έμπρακτα δείχνοντάς μας σεβασμό και αποφεύγοντας να τραυματίζουμε τον εαυτό μας συναισθηματικά ή να του φερόμαστε βίαια και υπερβολικά αυστηρά. Η βιαιότητα απέναντι στον εαυτό μας έλκει βίαιες προσωπικότητες στη ζωή μας. Η έλλειψη ξεκάθαρων ορίων θα οδηγήσει και τους άλλους να μην σέβονται τις επιθυμίες μας. Η τάση να προσκολληθούμε συναισθηματικά κάπου θα γίνει αμέσως αντιληπτή, έστω και υποσυνείδητα, και θα οδηγήσει το έτερο μέλος σε απομάκρυνση. Όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμα αποτελούν γεγονότα που αναπόφευκτα θα μπορούσαν να καταλήξουν σε μία μεγάλη απογοήτευση... Γι' αυτό και θα πρέπει να έχουμε εδραιώσει γερές βάσεις ως προσωπικότητες ώστε να μην αισθανθούμε την ανάγκη να πράξουμε κάποιο από τα παραπάνω ή κάτι άλλο αντίστοιχο.
8. Δεν παίρνουμε τίποτα προσωπικά και προσπαθούμε να θυμόμαστε πάντα ότι και οι άλλοι είναι απλά άνθρωποι και ενδεχομένως να έχουν δίκιο αλλά και πολύ πιθανό να κάνουν και λάθος. Σε κάθε περίπτωση όμως οι δικές τους επιλογές δεν θα πρέπει να επηρεάζουν τη δική μας ισορροπία.
9. Προσπαθούμε πάντα να μην έχουμε πολύ υψηλές ή και καθόλου προσδοκίες από τους άλλους ανθρώπους. Αυτό εστιάζει στον εαυτό μας και στο πώς μπορούμε να γίνουμε ευτυχισμένοι βασιζόμενοι αποκλειστικά στις δικές μας δυνατότητες και επιλογές, ενώ παράλληλα μας γλιτώνει από δεκάδες μικρές και μεγάλες απογοητεύσεις. Έτσι, λοιπόν, όταν δεν εξαρτόμαστε κατά οποιονδήποτε τρόπο από τους άλλους, όταν δεν τους προβάλλουμε τις απαιτήσεις και τις ανάγκες μας, τότε είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να βιώσουμε απογοήτευση από κάποιον άνθρωπο ή κατάσταση. Η απογοήτευση δηλαδή είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις σχέσεις εξάρτησης που διατηρούμε με τους γύρω μας . Άρα όσο πιο αυτόνομοι είμαστε ως προσωπικότητες τόσο λιγότερες θα είναι και οι απογοητεύσεις που θα βιώνουμε κατά τη διάρκεια της ζωή μας.
Γι' αυτό κλείνοντας καλό θα είναι να επισημάνουμε τη σπουδαιότητα μίας έντιμης και ειλικρινούς επικοινωνίας η οποία θα θέσει ξεκάθαρους στόχους κάνοντας πολύ δύσκολη την παρανόησή τους. Διαφορετικά, το αποτέλεσμα θα επιφέρει μία πιθανή απογοήτευση. Γιατί όσο πιο ειλικρινείς είμαστε απέναντι στον εαυτό μας, τόσο πιο ειλικρινείς είναι και οι άλλοι μαζί μας και φυσικά τόσο λιγότερο επιτρέπουμε να εξελιχθούν δυσαρμονικά γεγονότα στη ζωή μας.
ΠΗΓΗ: flowmagazine.gr


Κυριακή, 31 Μαρτίου 2019

Συχνά ψάχνουμε ενστικτωδώς να παρηγορηθούμε από το άγχος τρώγοντας τα λάθος πράγματα. Κι όμως, υπάρχουν πολλές τροφές που μπορούν πραγματικά να μας φτιάξουν τη διάθεση και να μας χαρίσουν ηρεμία.
Το φαγητό μπορεί να είναι επιβίωση, απόλαυση ή διασκέδαση. Μπορεί, όμως, να λειτουργήσει και ως… παρηγορητικό φάρμακο! Η χειμωνιάτικη μελαγχολία είναι πολύ πιθανό να βρει αντίπαλο σε ένα λαχταριστό πιάτο ζυμαρικών με αρωματική σάλτσα ντομάτας και πλούσιο λιωμένο τυρί. Πράγματι, υπάρχουν συγκεκριμένες τροφές που περιέχουν ουσίες οι οποίες σχετίζονται με τη χαλάρωση του νευρικού συστήματος και τη ρύθμιση της διάθεσης. O όρος όμως “comfort food», που χρησιμοποιείται κατά κόρον στην Αμερική, δεν είναι μόνον αυτό. Χρησιμοποιείται για να δηλώσει το φαγητό που βοηθάει τον καθένα από εμάς να νιώσει καλύτερα μετά από μια δύσκολη ημέρα. Όταν είμαστε άρρωστοι ή κουρασμένοι, όταν όλα φαίνονται μαύρα, συνήθως αναζητάμε την ηρεμία σε απλές γεύσεις από αγαπημένα υλικά που κρύβουν ευτυχισμένες αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων. Κάποιοι καταφεύγουν σε ένα ζεστό ρόφημα σοκολάτας, ενώ άλλοι χαλαρώνουν με τις μυρωδιές ενός κοτόπουλου στο φούρνο, ακριβώς όπως το έφτιαχνε η μαμά!
Ζυμαρικά για καλή διάθεση
O εγκέφαλος συνθέτει ευκολότερα σεροτονίνη (ορμόνη που ελέγχει τη διάθεση δρώντας ως αντικαταθλιπτικό) όταν η διατροφή βασίζεται σε υδατάνθρακες. Τα ζυμαρικά (όπως και τα δημητριακά ολικής άλεσης, οι πατάτες κλπ.) είναι πλούσια σε σύνθετους υδατάνθρακες, που διατηρούν πιο σταθερό το σακχάρο του αίματος και εμποδίζουν τις απότομες αυξομειώσεις των επιπέδων ενέργειας. Αντίθετα, η κατανάλωση τροφών που περιέχουν απλούς ή επεξεργασμένους υδατάνθρακες (ζάχαρη, γλυκόζη, φρουκτόζη κλπ.) προκαλεί απότομη αυξομείωση του σακχάρου στο αίμα, οδηγώντας γρηγορότερα σε πνευματική και σωματική κούραση.
Tip Ένα πιάτο ζυμαρικά με την αγαπημένη σας σάλτσα, πασπαλισμένο με μπόλικο τυρί και μυρωδικά, είναι σίγουρο ότι θα σας κάνει να νιώσετε καλύτερα. Για ένα απολαυστικό σνακ που θα ανεβάσει τη διάθεσή σας, φρυγανίστε δύο φέτες ψωμί ολικής άλεσης και αλείψτε τις με μέλι. Και οι δύο τροφές είναι πολύ καλές πηγές σύνθετων υδατανθράκων.
Δώστε άρωμα στη ζωή σας!
Σε περιόδους έντονου άγχους ή μελαγχολίας, δοκιμάστε το αγαπημένο σας φαγητό με διάφορα μυρωδικά. Βάλτε βασιλικό και δάφνη στα ζυμαρικά, δώστε ξεχωριστή γεύση στις σούπες σας με δεντρολίβανο ή θυμάρι, αρωματίστε τις σαλάτες με δυόσμο ή ρίγανη και κάντε πιο γευστικό το κρέας με την προσθήκη φασκόμηλου.
Μαύρη σοκολάτα για άμεση ευφορία
Δεν είναι τυχαίο ότι μια μικρή σοκολατένια μπουκιά αρκεί για να μας κάνει να αισθανθούμε αμέσως ευχάριστα. Είναι μια μεγάλη απόλαυση μετά από μια ημέρα γεμάτη ένταση και αρνητικά συναισθήματα. Η μαύρη σοκολάτα, είναι πλούσια σε αντιοξειδωτικές ουσίες και σε τρυπτοφάνη, που μεταβολίζεται σε σεροτονίνη (ορμόνη η οποία συνδέεται με τη βελτίωση της διάθεσης). Περιέχει, επίσης, σημαντικές ποσότητες σεληνίου και μαγνησίου, που ενισχύουν την καλή διάθεση.
Ξηροί καρποί για χαλάρωση
Oι ξηροί καρποί είναι πλούσιοι σε μαγνήσιο, μέταλλο που ηρεμεί το νευρικό σύστημα, γιατί μπλοκάρει την εισαγωγή των διεγερτικών ερεθισμάτων στον εγκέφαλο και έτσι μας ηρεμεί. Έρευνες μάλιστα δείχνουν ότι με την ηλικία μειώνεται η περιεκτικότητα διάφορων οργάνων του σώματος σε μαγνήσιο, ενώ το στρες έχει αποδειχτεί ότι αυξάνει σημαντικά τις ανάγκες του οργανισμού για το συγκεκριμένο μέταλλο, με αποτέλεσμα να παρατηρείται συχνά έλλειψή του. Σε αυτή την περίπτωση, οι ορμόνες του στρες αυξάνονται σημαντικά, προκαλώντας εκνευρισμό, αφού ουσιαστικά εμποδίζουν το μυϊκό σύστημα να χαλαρώσει, με αποτέλεσμα να νιώθουμε σφιγμένοι.
Κοτόπουλο για ηρεμία
Τα πουλερικά και ιδιαίτερα η γαλοπούλα είναι πλούσια σε τρυπτοφάνη, αμινοξύ που συμβάλλει στην παραγωγή σεροτονίνης και “ανεβάζει» τη διάθεση.
Tip Μια μελαγχολική ημέρα του χειμώνα φτιάξτε κοτόσουπα -φαγητό που συνήθως σχετίζεται με ευχάριστες παιδικές αναμνήσεις- και απολαύστε ένα αχνιστό πιάτο. Διαφορετικά, μπορείτε να ξαναζήσετε οικογενειακές στιγμές του παρελθόντος βάζοντας στο φούρνο κοτόπουλο με πατάτες. Γνώριμες μυρωδιές θα πλημμυρίσουν την κουζίνα σας και θα σας καθησυχάσουν, γυρίζοντάς σας πίσω στα χρόνια της αθωότητας.
Για υγεία και απόλαυση
Αν θέλετε να δοκιμάσετε ένα διαφορετικό comfort food, αναμείξτε γιαούρτι με ρόδι, μέλι και καρύδια. Το γευστικό αυτό σνακ δεν αυξάνει μόνο τη λίμπιντο, αλλά και τη διάθεσή σας. Το γιαούρτι γεμίζει ευχάριστα το στομάχι, μειώνοντας την οξύτητά του, ενώ το ρόδι, χάρη στα αντιοξειδωτικά που περιέχει, καθαρίζει το αίμα από τις ουσίες που παράγονται σε καταστάσεις στρες, αναζωογονώντας έτσι τον οργανισμό. Μαζί με το μέλι και τα καρύδια, προσφέρει ωραία γεύση και παράλληλα τροφοδοτεί τον οργανισμό με περισσότερες βιταμίνες.
Μαγείρεμα κατά του στρες
Ακόμα και η ίδια η διαδικασία του μαγειρέματος φαίνεται να χαλαρώνει τους ανθρώπους με έντονη και συχνά στρεσογόνο καθημερινότητα και να καταπραΰνει τα συμπτώματα της μελαγχολίας. Τα χρώματα των τροφών, οι μυρωδιές που αναδίδονται από την κουζίνα, η επαφή των χεριών με τα υλικά, αλλά και η μετάβαση από μια ωμή τροφή σε ένα ολοκληρωμένο πιάτο ικανοποιούν όλες τις αισθήσεις. Ανακαλύψτε, λοιπόν, ξεχωριστές συνταγές που εξάπτουν την περιέργειά σας, αυτοσχεδιάστε, πειραματιστείτε με υλικά που σας αρέσουν και αφήστε το άγχος σας να “εξατμιστεί» μαγειρεύοντας.
Πηγή: 
biologikaorganikaproionta.com


Τροφές που διώχνουν το στρες

Συχνά ψάχνουμε ενστικτωδώς να παρηγορηθούμε από το άγχος τρώγοντας τα λάθος πράγματα. Κι όμως, υπάρχουν πολλές τροφές που μπορούν πραγματικά να μας φτιάξουν τη διάθεση και να μας χαρίσουν ηρεμία.
Το φαγητό μπορεί να είναι επιβίωση, απόλαυση ή διασκέδαση. Μπορεί, όμως, να λειτουργήσει και ως… παρηγορητικό φάρμακο! Η χειμωνιάτικη μελαγχολία είναι πολύ πιθανό να βρει αντίπαλο σε ένα λαχταριστό πιάτο ζυμαρικών με αρωματική σάλτσα ντομάτας και πλούσιο λιωμένο τυρί. Πράγματι, υπάρχουν συγκεκριμένες τροφές που περιέχουν ουσίες οι οποίες σχετίζονται με τη χαλάρωση του νευρικού συστήματος και τη ρύθμιση της διάθεσης. O όρος όμως “comfort food», που χρησιμοποιείται κατά κόρον στην Αμερική, δεν είναι μόνον αυτό. Χρησιμοποιείται για να δηλώσει το φαγητό που βοηθάει τον καθένα από εμάς να νιώσει καλύτερα μετά από μια δύσκολη ημέρα. Όταν είμαστε άρρωστοι ή κουρασμένοι, όταν όλα φαίνονται μαύρα, συνήθως αναζητάμε την ηρεμία σε απλές γεύσεις από αγαπημένα υλικά που κρύβουν ευτυχισμένες αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων. Κάποιοι καταφεύγουν σε ένα ζεστό ρόφημα σοκολάτας, ενώ άλλοι χαλαρώνουν με τις μυρωδιές ενός κοτόπουλου στο φούρνο, ακριβώς όπως το έφτιαχνε η μαμά!
Ζυμαρικά για καλή διάθεση
O εγκέφαλος συνθέτει ευκολότερα σεροτονίνη (ορμόνη που ελέγχει τη διάθεση δρώντας ως αντικαταθλιπτικό) όταν η διατροφή βασίζεται σε υδατάνθρακες. Τα ζυμαρικά (όπως και τα δημητριακά ολικής άλεσης, οι πατάτες κλπ.) είναι πλούσια σε σύνθετους υδατάνθρακες, που διατηρούν πιο σταθερό το σακχάρο του αίματος και εμποδίζουν τις απότομες αυξομειώσεις των επιπέδων ενέργειας. Αντίθετα, η κατανάλωση τροφών που περιέχουν απλούς ή επεξεργασμένους υδατάνθρακες (ζάχαρη, γλυκόζη, φρουκτόζη κλπ.) προκαλεί απότομη αυξομείωση του σακχάρου στο αίμα, οδηγώντας γρηγορότερα σε πνευματική και σωματική κούραση.
Tip Ένα πιάτο ζυμαρικά με την αγαπημένη σας σάλτσα, πασπαλισμένο με μπόλικο τυρί και μυρωδικά, είναι σίγουρο ότι θα σας κάνει να νιώσετε καλύτερα. Για ένα απολαυστικό σνακ που θα ανεβάσει τη διάθεσή σας, φρυγανίστε δύο φέτες ψωμί ολικής άλεσης και αλείψτε τις με μέλι. Και οι δύο τροφές είναι πολύ καλές πηγές σύνθετων υδατανθράκων.
Δώστε άρωμα στη ζωή σας!
Σε περιόδους έντονου άγχους ή μελαγχολίας, δοκιμάστε το αγαπημένο σας φαγητό με διάφορα μυρωδικά. Βάλτε βασιλικό και δάφνη στα ζυμαρικά, δώστε ξεχωριστή γεύση στις σούπες σας με δεντρολίβανο ή θυμάρι, αρωματίστε τις σαλάτες με δυόσμο ή ρίγανη και κάντε πιο γευστικό το κρέας με την προσθήκη φασκόμηλου.
Μαύρη σοκολάτα για άμεση ευφορία
Δεν είναι τυχαίο ότι μια μικρή σοκολατένια μπουκιά αρκεί για να μας κάνει να αισθανθούμε αμέσως ευχάριστα. Είναι μια μεγάλη απόλαυση μετά από μια ημέρα γεμάτη ένταση και αρνητικά συναισθήματα. Η μαύρη σοκολάτα, είναι πλούσια σε αντιοξειδωτικές ουσίες και σε τρυπτοφάνη, που μεταβολίζεται σε σεροτονίνη (ορμόνη η οποία συνδέεται με τη βελτίωση της διάθεσης). Περιέχει, επίσης, σημαντικές ποσότητες σεληνίου και μαγνησίου, που ενισχύουν την καλή διάθεση.
Ξηροί καρποί για χαλάρωση
Oι ξηροί καρποί είναι πλούσιοι σε μαγνήσιο, μέταλλο που ηρεμεί το νευρικό σύστημα, γιατί μπλοκάρει την εισαγωγή των διεγερτικών ερεθισμάτων στον εγκέφαλο και έτσι μας ηρεμεί. Έρευνες μάλιστα δείχνουν ότι με την ηλικία μειώνεται η περιεκτικότητα διάφορων οργάνων του σώματος σε μαγνήσιο, ενώ το στρες έχει αποδειχτεί ότι αυξάνει σημαντικά τις ανάγκες του οργανισμού για το συγκεκριμένο μέταλλο, με αποτέλεσμα να παρατηρείται συχνά έλλειψή του. Σε αυτή την περίπτωση, οι ορμόνες του στρες αυξάνονται σημαντικά, προκαλώντας εκνευρισμό, αφού ουσιαστικά εμποδίζουν το μυϊκό σύστημα να χαλαρώσει, με αποτέλεσμα να νιώθουμε σφιγμένοι.
Κοτόπουλο για ηρεμία
Τα πουλερικά και ιδιαίτερα η γαλοπούλα είναι πλούσια σε τρυπτοφάνη, αμινοξύ που συμβάλλει στην παραγωγή σεροτονίνης και “ανεβάζει» τη διάθεση.
Tip Μια μελαγχολική ημέρα του χειμώνα φτιάξτε κοτόσουπα -φαγητό που συνήθως σχετίζεται με ευχάριστες παιδικές αναμνήσεις- και απολαύστε ένα αχνιστό πιάτο. Διαφορετικά, μπορείτε να ξαναζήσετε οικογενειακές στιγμές του παρελθόντος βάζοντας στο φούρνο κοτόπουλο με πατάτες. Γνώριμες μυρωδιές θα πλημμυρίσουν την κουζίνα σας και θα σας καθησυχάσουν, γυρίζοντάς σας πίσω στα χρόνια της αθωότητας.
Για υγεία και απόλαυση
Αν θέλετε να δοκιμάσετε ένα διαφορετικό comfort food, αναμείξτε γιαούρτι με ρόδι, μέλι και καρύδια. Το γευστικό αυτό σνακ δεν αυξάνει μόνο τη λίμπιντο, αλλά και τη διάθεσή σας. Το γιαούρτι γεμίζει ευχάριστα το στομάχι, μειώνοντας την οξύτητά του, ενώ το ρόδι, χάρη στα αντιοξειδωτικά που περιέχει, καθαρίζει το αίμα από τις ουσίες που παράγονται σε καταστάσεις στρες, αναζωογονώντας έτσι τον οργανισμό. Μαζί με το μέλι και τα καρύδια, προσφέρει ωραία γεύση και παράλληλα τροφοδοτεί τον οργανισμό με περισσότερες βιταμίνες.
Μαγείρεμα κατά του στρες
Ακόμα και η ίδια η διαδικασία του μαγειρέματος φαίνεται να χαλαρώνει τους ανθρώπους με έντονη και συχνά στρεσογόνο καθημερινότητα και να καταπραΰνει τα συμπτώματα της μελαγχολίας. Τα χρώματα των τροφών, οι μυρωδιές που αναδίδονται από την κουζίνα, η επαφή των χεριών με τα υλικά, αλλά και η μετάβαση από μια ωμή τροφή σε ένα ολοκληρωμένο πιάτο ικανοποιούν όλες τις αισθήσεις. Ανακαλύψτε, λοιπόν, ξεχωριστές συνταγές που εξάπτουν την περιέργειά σας, αυτοσχεδιάστε, πειραματιστείτε με υλικά που σας αρέσουν και αφήστε το άγχος σας να “εξατμιστεί» μαγειρεύοντας.
Πηγή: 
biologikaorganikaproionta.com


Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2019

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, όλοι μας πιάνουμε μερικές φορές τον εαυτό μας κολλημένο σε αρνητικές σκέψεις. Κανείς από εμάς δεν διαθέτει ανοσία στις αρνητικές σκέψεις που κρύβονται στο μυαλό μας. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποκύψουμε σε αυτές. Είτε η αρνητική σκέψη σας αποτελεί ένα σύνηθες φαινόμενο ή συμβαίνει απλώς μια φορά στο τόσο, είναι ζωτικής σημασίας για την ευτυχία και την επιτυχία σας το να καταφέρνετε να αναγνωρίζετε πότε σκέφτεστε αρνητικά και να αλλάζετε συνειδητά τη νοοτροπία σας σε θετική.
Παρακάτω σας παραθέτουμε 9 από τις πιο συχνές αρνητικές σκέψεις από τις οποίες βασανίζονται οι άνθρωποι και μερικές συμβουλές για να επαναφέρετε τη θετική σας σκέψη:
1. «Πρέπει να είμαι ακριβώς όπως θέλουν οι άλλοι». Η ζωή σας προσφέρει μια ανεκτίμητη ευκαιρία κάθε στιγμή για να δείτε και να κατανοήσετε ποιοί πραγματικά είστε. Μην χάσετε την ευκαιρία! Μερικές φορές χανόμαστε εντελώς στην προσπάθεια να ζήσουμε τη ζωή μας για τους άλλους, προσπαθώντας να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες τους και να κάνουμε πράγματα μόνο και μόνο για να τους εντυπωσιάσουμε. Σταθείτε μια στιγμή και σκεφτείτε. Ενεργείτε με τρόπο που πραγματικά σας εκφράζει; Θυμηθείτε τις δικές σας ανάγκες και στόχους. Θυμηθείτε ποιοί είστε. Ζήστε, ενεργήστε και αγαπήστε, έτσι ώστε να γίνετε ευτυχισμένοι γιατί όταν έρθει εκείνη η στιγμή δεν θα είστε αληθινοί απέναντι στους άλλους εκτός κι αν είστε αληθινοί απέναντι στον εαυτό σας πρώτα.
2. «Δεν μου αρέσουν οι άλλοι γιατί είναι διαφορετικοί». Δώστε μια υπόσχεση στον εαυτό σας και σταματήστε να τα βλέπετε όλα τραγικά πριν καν συμβεί κάτι, αναπνεύστε βαθιά και ήρεμα και αγαπήστε τους άλλους και τον εαυτό σας χωρίς όρους. Υποσχεθείτε να γελάτε με τα δικά σας λάθη και να συνειδητοποιήσετε ότι κανείς δεν είναι τέλειος. Είμαστε όλοι άνθρωποι. Το συναίσθημα της αυτοεκτίμησης μπορεί να ανθίσει μόνο σε ένα περιβάλλον όπου οι ατομικές διαφορές εκτιμώνται, υπάρχει ανοχή στα λάθη, ανοιχτή επικοινωνία και οι κανόνες είναι ευέλικτοι.
3. «Η ζωή των άλλων είναι πολύ ευκολότερη από τη δική μου». Κανείς δεν έχει πιο εύκολη ζωή από εσάς. Όλοι μας δίνουμε τις δικές μας μάχες. Οι πιο δυνατοί δεν είναι εκείνοι που διαθέτουν δύναμη που μπορούμε να δούμε, αλλά εκείνοι που έχουν κερδίσει απίστευτες εσωτερικές μάχες για τις ποιες δεν γνωρίζουμε τίποτα. Η υπόθεση ότι σε κάποιον τα πράγματα έχουν έρθει πιο εύκολα το μόνο που κάνει είναι να χτίζει εμπόδια ανάμεσά σας.
4. «Δεν είμαι αρκετά ικανός για να κάνω τη διαφορά». Πολλές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στη ζωή σας θα έρθουν όταν πλέον θα είστε σε θέση να επαινείτε κάποιον άλλο, ενώ οι ίδιοι θα περνάτε μέσα από πολλές δυσκολίες. Έτσι, ανεξαρτήτως από το τι συμβαίνει στη ζωή σας, να είστε καλοί και ευγενικοί. Σκεφτείτε πριν μιλήσετε και πράξετε. Να θυμάστε πάντα ότι τα λόγια και οι πράξεις σας μπορεί να συγχωρεθούν, αλλά δεν ξεχνιόνται. Μπορείτε να κάνετε τη διαφορά, γι’ αυτό αρπάξτε την κάθε ευκαιρία που σας παρουσιάζεται για να το επιτύχετε. Καμία πράξη καλοσύνης, ασχέτως από το πόσο μικρή είναι, δεν θα πάει ποτέ χαμένη.
5. «Οι άλλοι φταίνε για όλα». Αν για πολύ καιρό κάθεστε και κατηγορείτε τους άλλους για τα πράγματα που έκαναν ή δεν έκαναν, γνώριζαν ή δεν γνώριζαν, θα παραμείνετε κολλημένοι στο ίδιο σημείο μέχρι να πεθάνετε. Το να ρίχνετε το φταίξιμο σε άλλους είναι εύκολο, γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν έχετε να κάνετε τίποτα, απλώς πρέπει να κάθεστε για ολόκληρη τη ζωή σας. Αυτό όμως δεν είναι ζωή, είναι θάνατος. Αυτό που δίνει ζωή σε σας και τις σχέσεις σας και τελικά σας πάει μπροστά είναι να αποδεχτείτε όπου κι αν βρίσκεστε το παρόν όπως ακριβώς είναι αλλά και για τις ευκαιρίες που σας δίνει κάθε στιγμή.
6. «Δεν θα συγχωρέσω ποτέ τους άλλους». Συχνά κρατάμε τις καρδιές μας κλειστές όχι επειδή φοβόμαστε ότι οι άλλοι θα μας αφήσουν, θα μας απογοητεύσουν ή θα σταματήσουν να μας αγαπούν, αλλά επειδή εμείς θεωρούμε ότι δεν θα επιβιώσουμε από τον πόνο αυτής της απώλειας. Είναι πράγματι πολύ ειρωνικό, αν σκεφτούμε ότι μόνο μέσα από τον πόνο αυτής της απώλειας θα συνειδητοποιήσουμε την αληθινή μας δύναμη. Η αλήθεια είναι ότι μια δυνατή καρδιά μπορεί να αγαπήσει, αλλά μια ακόμα δυνατότερη καρδιά συνεχίζει να αγαπά ακόμα κι αν έχει πληγωθεί. Αν κάποιος σας πληγώσει, σας προδώσει ή ραγίσει την καρδιά σας, συγχωρέστε τον γιατί σας βοηθά να μάθετε για την εμπιστοσύνη και τη σημασία του να είστε προσεκτικοί όταν ανοίγετε την καρδιά σας. Τώρα είστε πιο δυνατοί και καλύτερα εξοπλισμένοι για να βρείτε την αγάπη που σας αξίζει. Και μια τελευταία συμβουλή: μην αφήνετε τους λάθος ανθρώπους από το παρελθόν σας να σας κρατήσουν μακριά από τους σωστούς ανθρώπους στο παρόν. Συγχωρέστε τους και προχωρήστε μπροστά.
7. «Είμαι πάρα πολύ απασχολημένος για να ασχοληθώ με την οικογένεια και τους φίλους μου». Οι άνθρωποι που θεωρούμε δεδομένους σήμερα, ίσως είναι οι μόνοι που θα χρειαζόμαστε αύριο. Ποτέ να μην είστε πολύ απασχολημένοι για να αφιερώσετε χρόνο σε εκείνους που έχουν σημασία στη ζωή σας, γιατί αργά ή γρήγορα θα ζητάτε τη συντροφιά αυτών των ανθρώπων που σας κάνουν να χαμογελάτε. Έτσι, βρείτε χρόνο για εκείνους που θα σας βοηθήσουν να αγαπάτε τον εαυτό σας περισσότερο. Βάλτε τους στο πρόγραμμά σας όσο πολυάσχολοι κι αν είστε, αξίζει τον κόπο.
8. «Δεν πειράζει να μην λέω την αλήθεια μερικές φορές». Στην πραγματικότητα πειράζει. Είναι απογοητευτικό να σκεφτόμαστε πόσοι άνθρωποι εκπλήσσονται από την ειλικρίνεια και πόσοι λίγοι από το ψέμα. Μην γίνετε ένας από αυτούς. Να υποστηρίζετε πάντα την αλήθεια. Όσοι εκπλήσσονται εύκολα πρέπει να εκπλήσσονται ακόμα πιο συχνά και θα είστε εσείς εκείνοι που θα το καταφέρετε αυτό με την ειλικρίνεια και τις πράξεις σας κάθε μέρα. Το μυστικό εδώ είναι ότι μια ειλικρινής καρδιά γεμάτη αγάπη είναι η αρχή όλων των καλών σε αυτόν τον κόσμο. Είναι αυτό που μας ενώνει και μας κρατά μαζί στα εύκολα και στα δύσκολα.
9. «Τα τωρινά μου λάθη αποδεικνύουν ότι είμαι αποτυχημένος». Αυτή η νοοτροπία θα τρελάνει κι εσάς και όλους τους άλλους γύρω σας. Όταν τελειώσει η κάθε ημέρα τελειώστε κι εσείς με αυτό. Έχετε κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσατε. Σίγουρα υπάρχουν μερικά λάθη και παράλογα πράγματα, όμως καλό είναι να τα αφήσετε πίσω σας και να τα ξεχάσετε το συντομότερο δυνατό. Θυμηθείτε, η αποτυχία δεν σας καθορίζει, η αποφασιστικότητά σας θα το κάνει αυτό. Η αποτυχία είναι απλώς η ευκαιρία για να ξεκινήσετε και πάλι, πιο σωστά από πριν. Αύριο είναι μια καινούρια μέρα. Θα πρέπει να ξεκινήσετε ήρεμα και με πολύ υψηλό ηθικό κι όχι να επιβαρύνεστε με παλιά ανούσια πράγματα.
ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi


Αρνητικές σκέψεις που διώχνουν τους ανθρώπους από κοντά

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, όλοι μας πιάνουμε μερικές φορές τον εαυτό μας κολλημένο σε αρνητικές σκέψεις. Κανείς από εμάς δεν διαθέτει ανοσία στις αρνητικές σκέψεις που κρύβονται στο μυαλό μας. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποκύψουμε σε αυτές. Είτε η αρνητική σκέψη σας αποτελεί ένα σύνηθες φαινόμενο ή συμβαίνει απλώς μια φορά στο τόσο, είναι ζωτικής σημασίας για την ευτυχία και την επιτυχία σας το να καταφέρνετε να αναγνωρίζετε πότε σκέφτεστε αρνητικά και να αλλάζετε συνειδητά τη νοοτροπία σας σε θετική.
Παρακάτω σας παραθέτουμε 9 από τις πιο συχνές αρνητικές σκέψεις από τις οποίες βασανίζονται οι άνθρωποι και μερικές συμβουλές για να επαναφέρετε τη θετική σας σκέψη:
1. «Πρέπει να είμαι ακριβώς όπως θέλουν οι άλλοι». Η ζωή σας προσφέρει μια ανεκτίμητη ευκαιρία κάθε στιγμή για να δείτε και να κατανοήσετε ποιοί πραγματικά είστε. Μην χάσετε την ευκαιρία! Μερικές φορές χανόμαστε εντελώς στην προσπάθεια να ζήσουμε τη ζωή μας για τους άλλους, προσπαθώντας να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες τους και να κάνουμε πράγματα μόνο και μόνο για να τους εντυπωσιάσουμε. Σταθείτε μια στιγμή και σκεφτείτε. Ενεργείτε με τρόπο που πραγματικά σας εκφράζει; Θυμηθείτε τις δικές σας ανάγκες και στόχους. Θυμηθείτε ποιοί είστε. Ζήστε, ενεργήστε και αγαπήστε, έτσι ώστε να γίνετε ευτυχισμένοι γιατί όταν έρθει εκείνη η στιγμή δεν θα είστε αληθινοί απέναντι στους άλλους εκτός κι αν είστε αληθινοί απέναντι στον εαυτό σας πρώτα.
2. «Δεν μου αρέσουν οι άλλοι γιατί είναι διαφορετικοί». Δώστε μια υπόσχεση στον εαυτό σας και σταματήστε να τα βλέπετε όλα τραγικά πριν καν συμβεί κάτι, αναπνεύστε βαθιά και ήρεμα και αγαπήστε τους άλλους και τον εαυτό σας χωρίς όρους. Υποσχεθείτε να γελάτε με τα δικά σας λάθη και να συνειδητοποιήσετε ότι κανείς δεν είναι τέλειος. Είμαστε όλοι άνθρωποι. Το συναίσθημα της αυτοεκτίμησης μπορεί να ανθίσει μόνο σε ένα περιβάλλον όπου οι ατομικές διαφορές εκτιμώνται, υπάρχει ανοχή στα λάθη, ανοιχτή επικοινωνία και οι κανόνες είναι ευέλικτοι.
3. «Η ζωή των άλλων είναι πολύ ευκολότερη από τη δική μου». Κανείς δεν έχει πιο εύκολη ζωή από εσάς. Όλοι μας δίνουμε τις δικές μας μάχες. Οι πιο δυνατοί δεν είναι εκείνοι που διαθέτουν δύναμη που μπορούμε να δούμε, αλλά εκείνοι που έχουν κερδίσει απίστευτες εσωτερικές μάχες για τις ποιες δεν γνωρίζουμε τίποτα. Η υπόθεση ότι σε κάποιον τα πράγματα έχουν έρθει πιο εύκολα το μόνο που κάνει είναι να χτίζει εμπόδια ανάμεσά σας.
4. «Δεν είμαι αρκετά ικανός για να κάνω τη διαφορά». Πολλές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στη ζωή σας θα έρθουν όταν πλέον θα είστε σε θέση να επαινείτε κάποιον άλλο, ενώ οι ίδιοι θα περνάτε μέσα από πολλές δυσκολίες. Έτσι, ανεξαρτήτως από το τι συμβαίνει στη ζωή σας, να είστε καλοί και ευγενικοί. Σκεφτείτε πριν μιλήσετε και πράξετε. Να θυμάστε πάντα ότι τα λόγια και οι πράξεις σας μπορεί να συγχωρεθούν, αλλά δεν ξεχνιόνται. Μπορείτε να κάνετε τη διαφορά, γι’ αυτό αρπάξτε την κάθε ευκαιρία που σας παρουσιάζεται για να το επιτύχετε. Καμία πράξη καλοσύνης, ασχέτως από το πόσο μικρή είναι, δεν θα πάει ποτέ χαμένη.
5. «Οι άλλοι φταίνε για όλα». Αν για πολύ καιρό κάθεστε και κατηγορείτε τους άλλους για τα πράγματα που έκαναν ή δεν έκαναν, γνώριζαν ή δεν γνώριζαν, θα παραμείνετε κολλημένοι στο ίδιο σημείο μέχρι να πεθάνετε. Το να ρίχνετε το φταίξιμο σε άλλους είναι εύκολο, γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν έχετε να κάνετε τίποτα, απλώς πρέπει να κάθεστε για ολόκληρη τη ζωή σας. Αυτό όμως δεν είναι ζωή, είναι θάνατος. Αυτό που δίνει ζωή σε σας και τις σχέσεις σας και τελικά σας πάει μπροστά είναι να αποδεχτείτε όπου κι αν βρίσκεστε το παρόν όπως ακριβώς είναι αλλά και για τις ευκαιρίες που σας δίνει κάθε στιγμή.
6. «Δεν θα συγχωρέσω ποτέ τους άλλους». Συχνά κρατάμε τις καρδιές μας κλειστές όχι επειδή φοβόμαστε ότι οι άλλοι θα μας αφήσουν, θα μας απογοητεύσουν ή θα σταματήσουν να μας αγαπούν, αλλά επειδή εμείς θεωρούμε ότι δεν θα επιβιώσουμε από τον πόνο αυτής της απώλειας. Είναι πράγματι πολύ ειρωνικό, αν σκεφτούμε ότι μόνο μέσα από τον πόνο αυτής της απώλειας θα συνειδητοποιήσουμε την αληθινή μας δύναμη. Η αλήθεια είναι ότι μια δυνατή καρδιά μπορεί να αγαπήσει, αλλά μια ακόμα δυνατότερη καρδιά συνεχίζει να αγαπά ακόμα κι αν έχει πληγωθεί. Αν κάποιος σας πληγώσει, σας προδώσει ή ραγίσει την καρδιά σας, συγχωρέστε τον γιατί σας βοηθά να μάθετε για την εμπιστοσύνη και τη σημασία του να είστε προσεκτικοί όταν ανοίγετε την καρδιά σας. Τώρα είστε πιο δυνατοί και καλύτερα εξοπλισμένοι για να βρείτε την αγάπη που σας αξίζει. Και μια τελευταία συμβουλή: μην αφήνετε τους λάθος ανθρώπους από το παρελθόν σας να σας κρατήσουν μακριά από τους σωστούς ανθρώπους στο παρόν. Συγχωρέστε τους και προχωρήστε μπροστά.
7. «Είμαι πάρα πολύ απασχολημένος για να ασχοληθώ με την οικογένεια και τους φίλους μου». Οι άνθρωποι που θεωρούμε δεδομένους σήμερα, ίσως είναι οι μόνοι που θα χρειαζόμαστε αύριο. Ποτέ να μην είστε πολύ απασχολημένοι για να αφιερώσετε χρόνο σε εκείνους που έχουν σημασία στη ζωή σας, γιατί αργά ή γρήγορα θα ζητάτε τη συντροφιά αυτών των ανθρώπων που σας κάνουν να χαμογελάτε. Έτσι, βρείτε χρόνο για εκείνους που θα σας βοηθήσουν να αγαπάτε τον εαυτό σας περισσότερο. Βάλτε τους στο πρόγραμμά σας όσο πολυάσχολοι κι αν είστε, αξίζει τον κόπο.
8. «Δεν πειράζει να μην λέω την αλήθεια μερικές φορές». Στην πραγματικότητα πειράζει. Είναι απογοητευτικό να σκεφτόμαστε πόσοι άνθρωποι εκπλήσσονται από την ειλικρίνεια και πόσοι λίγοι από το ψέμα. Μην γίνετε ένας από αυτούς. Να υποστηρίζετε πάντα την αλήθεια. Όσοι εκπλήσσονται εύκολα πρέπει να εκπλήσσονται ακόμα πιο συχνά και θα είστε εσείς εκείνοι που θα το καταφέρετε αυτό με την ειλικρίνεια και τις πράξεις σας κάθε μέρα. Το μυστικό εδώ είναι ότι μια ειλικρινής καρδιά γεμάτη αγάπη είναι η αρχή όλων των καλών σε αυτόν τον κόσμο. Είναι αυτό που μας ενώνει και μας κρατά μαζί στα εύκολα και στα δύσκολα.
9. «Τα τωρινά μου λάθη αποδεικνύουν ότι είμαι αποτυχημένος». Αυτή η νοοτροπία θα τρελάνει κι εσάς και όλους τους άλλους γύρω σας. Όταν τελειώσει η κάθε ημέρα τελειώστε κι εσείς με αυτό. Έχετε κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσατε. Σίγουρα υπάρχουν μερικά λάθη και παράλογα πράγματα, όμως καλό είναι να τα αφήσετε πίσω σας και να τα ξεχάσετε το συντομότερο δυνατό. Θυμηθείτε, η αποτυχία δεν σας καθορίζει, η αποφασιστικότητά σας θα το κάνει αυτό. Η αποτυχία είναι απλώς η ευκαιρία για να ξεκινήσετε και πάλι, πιο σωστά από πριν. Αύριο είναι μια καινούρια μέρα. Θα πρέπει να ξεκινήσετε ήρεμα και με πολύ υψηλό ηθικό κι όχι να επιβαρύνεστε με παλιά ανούσια πράγματα.
ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi


Πολύ συχνά οι γονείς έρχονται στο γραφείο ζητώντας βοήθεια και θέτουν ερωτήματα για το τι πρέπει να κάνουν για να δείξουν την αγάπη, την φροντίδα και το νoιάξιμο τους, για το πώς μπορεί να είναι αποτελεσματική η επικοινωνία και η επαφή, για το πώς μπορούν να χτίσουν πραγματικές γέφυρες επικοινωνίας με τα παιδιά τους, για το πώς μπορούν να ενισχύσουν την αυτοεκτίμηση και τη συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών τους. Eρωτήματα που γεννιούνται από την στιγμή που κάποιος γίνεται γονιός, που ξεκινά το «ταξίδι» διερεύνησης του για το πώς είναι ο «τέλειος» ή «ιδανικός γονιός» αφού καλείται να αποφασίζει, να επιλέγει και να πράττει ό,τι κάθε φορά κρίνει απαραίτητο για την ανατροφή του παιδιού του.
Ο ψυχολόγος όταν καλείται να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα, που έρχονται με πραγματική αγωνία έχει να στρέψει το ερώτημα στους ίδιους τους γονείς: Η επικοινωνία και η επαφή δεν αφορά μόνο τα παιδιά τους, αλλά και το πώς επικοινωνούν, πώς αντιλαμβάνονται, πώς κατανοούν και εκφράζουν τα συναισθήματα τους και πώς υπερασπίζονται τη δική τους ζωή. Ο ψυχολόγος οφείλει να αναδείξει το πώς η προσωπική ανάπτυξη του ίδιου του γονιού και η ενδυνάμωση της συναισθηματικής νοημοσύνης του, επιτρέπει την απόκτηση ενός ικανοποιητικού επιπέδου αυτογνωσίας, της ικανότητας δηλαδή να παρατηρεί και να αναγνωρίζει τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τον εαυτό, να τα διαχειρίζεται, να συνειδητοποιεί τα “κρυφά δεδομένα” πίσω από το κάθε συναίσθημα και να βρίσκει τρόπο για τον έλεγχο των φόβων, του θυμού και της θλίψης του. Όλη αυτή η γνώση, η ενσυναίσθηση, η έκφραση, η προσωπική ανάπτυξη, ισχυροποιεί και εξελίσσει τις ικανότητες και δεξιότητες αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας.
Κατ΄επέκταση ένας γονιός φροντίζοντας για την προσωπική του ανάπτυξη ουσιαστικά αποκωδικοποιεί έννοιες όπως αγάπη, φροντίδα, ενδιαφέρον, επικοινωνία, ασφάλεια, υποστήριξη κ.α. Ανακαλύπτει και εδραιώνει τους δικούς του προσωπικούς τρόπους έκφρασης και συμπεριφοράς που χαρακτηρίζουν τις παραπάνω έννοιες. Όταν ένας γονιός αναπτύσσει την συναισθηματική του νοημοσύνη προς όφελος δικό του στον ρόλο του ως γονιός αλλά μακροπρόθεσμα και προς όφελος του παιδιού του στην δική του εξελικτική διαδικασία ανάπτυξης της συναισθηματικής νοημοσύνης.
Ο κάθε άνθρωπος για να μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο του ως γονέας θα πρέπει να φροντίζει τον εαυτό του καλά, γιατί γνωρίζει ότι αυτό είναι το μόνο που ουσιαστικά έχει να προσφέρει στο παιδί του και στην ανατροφή του. Ο ίδιος να αποτελεί το πρότυπο για το παιδί του, το ζωντανό παράδειγμα. Να είναι ανθρώπινος, καθημερινός, απλός και αληθινός. Να είναι σε επαφή με το δικό του συναίσθημα: να θυμώνει, να φωνάζει, να γελάει, να βαριέται, να έχει όρεξη, να συγκινείται, να μαλώνει, να αγκαλιάζει, να κάνει λάθη, να ακούει, να συγχωρεί, να λυπάται, να μιλάει γι’ αυτά που νιώθει και σκέφτεται, να αγαπάει, να κατανοεί…
Μόνο όταν φροντίζει να μαθαίνει, και να εξελίσσεται ως άτομο, μπορεί να είναι λειτουργικός και ως γονιός. Αν λοιπόν πρέπει να αναρωτηθεί κανείς για το τι πρέπει να κάνει για να είναι καλός γονιός, όποια απάντηση και να δώσει θα είναι ανεπαρκής αν δεν αναρωτηθεί ταυτόχρονα πως θέλει να είναι ως άνθρωπος για να είναι και καλός γονιός.
Η πρόκληση του να μεγαλώνει κανείς παιδιά είναι να μπορεί να ταπεινώνεται και να γίνεται καλύτερος άνθρωπος!
Χαρακτηριστικά του γονέα με συναισθηματική νοημοσύνη :
1. Έχει πολύ καλό επίπεδο αυτογνωσίας και είναι ο ίδιος σε μια διαρκή εξελικτική πορεία. Γνωρίζει τον εαυτό του, δεν έχει παραιτηθεί, ασχολείται την προσωπική του εξέλιξη και ανάπτυξη, έχει συμφιλιωθεί με τα προτερήματα και τα ελαττώματα του.
2. Έχει καλύψει τις βασικές ανάγκες και φιλοδοξίες του και είναι συμφιλιωμένος με τις επιλογές και την ζωή του. Ο γονιός που νιώθει ικανοποιημένος και γεμάτος από τη δική του ζωή δεν κινδυνεύει να επιδιώκει την αυτοεκπλήρωση μέσω του παιδιού του.
3. Έχει ανεπτυγμένους τους ρόλους της ζωής του με μια ισορροπία και δεν μονοπωλεί τη ζωή του μόνο ένας ρόλος, αυτός του γονιού. Για να μπορεί να ισορροπεί και να ανατροφοδοτείται επαρκώς είναι απαραίτητο να διατηρεί ένα δίκτυο σχέσεων και να μην εγκλωβίζει αλλά και ταυτόχρονα εγκλωβίζεται σε μία σχέση.
4. Αναγνωρίζει και αποδέχεται τις ικανότητες, τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες του παιδιού, χωρίς να το ωθεί σε κατευθύνσεις που δεν του ταιριάζουν για να ικανοποιήσει δικές του επιθυμίες. Ξέρει το παιδί του και το αγαπά γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που θα ήθελε ο ίδιος (η κοινωνία) να είναι!
5. Υπάρχει συνέπεια ανάμεσα στα λόγια που λέει ένας γονιός και στις πράξεις του, γεγονός που συντελεί στην αξιοπιστία του. Ο συνεπής γονιός φροντίζει να μην ζητά από το παιδί του να κάνει πράγματα που ο ίδιος δεν τηρεί, κρατάει τον λόγο του με αποτέλεσμα το να αισθάνεται εμπιστοσύνη και σιγουριά.
6. Ξέρει να οριοθετεί. Το παιδί μαθαίνει τα όρια από τους γονείς. Όσο πιο ασφαλής ως προς το ρόλο του είναι ένας γονιός τόσο πιο ξεκάθαρα και σαφή είναι τα όρια που βάζει.
7. Ξέρει να συγχωρεί και να αναγνωρίζει πως τα λάθη που κάνουν τα παιδιά αποτελούν μέρος της ζωής, που σε καμία περίπτωση δεν γίνονται για να «σκάσουν ή να ματαιώσουν τους γονείς». Ξέρει να χρησιμοποιήσει το λάθος του παιδιού του για να το εκπαιδεύσει και να του διδάξει κάτι.
8. Ξέρει να χρησιμοποιεί την ενεργητική ακρόαση, δηλαδή να ακούει αυτό που θέλει το παιδί και να μπορεί να μπαίνει στη θέση του, χωρίς να δίνει γρήγορες απαντήσεις.
9. Ξέρει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του και να αναγνωρίζει τα λάθη του ζητώντας συγνώμη όποτε και όπου νομίζει ότι χρειάζεται. Με τον τρόπο αυτό χτίζει γέφυρες επικοινωνίας και μαθαίνει στο παιδί να είναι ειλικρινές.
www.psychologynow.gr


Η συναισθηματική νοημοσύνη του γονιού με την ανάπτυξη των παιδιών

Πολύ συχνά οι γονείς έρχονται στο γραφείο ζητώντας βοήθεια και θέτουν ερωτήματα για το τι πρέπει να κάνουν για να δείξουν την αγάπη, την φροντίδα και το νoιάξιμο τους, για το πώς μπορεί να είναι αποτελεσματική η επικοινωνία και η επαφή, για το πώς μπορούν να χτίσουν πραγματικές γέφυρες επικοινωνίας με τα παιδιά τους, για το πώς μπορούν να ενισχύσουν την αυτοεκτίμηση και τη συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών τους. Eρωτήματα που γεννιούνται από την στιγμή που κάποιος γίνεται γονιός, που ξεκινά το «ταξίδι» διερεύνησης του για το πώς είναι ο «τέλειος» ή «ιδανικός γονιός» αφού καλείται να αποφασίζει, να επιλέγει και να πράττει ό,τι κάθε φορά κρίνει απαραίτητο για την ανατροφή του παιδιού του.
Ο ψυχολόγος όταν καλείται να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα, που έρχονται με πραγματική αγωνία έχει να στρέψει το ερώτημα στους ίδιους τους γονείς: Η επικοινωνία και η επαφή δεν αφορά μόνο τα παιδιά τους, αλλά και το πώς επικοινωνούν, πώς αντιλαμβάνονται, πώς κατανοούν και εκφράζουν τα συναισθήματα τους και πώς υπερασπίζονται τη δική τους ζωή. Ο ψυχολόγος οφείλει να αναδείξει το πώς η προσωπική ανάπτυξη του ίδιου του γονιού και η ενδυνάμωση της συναισθηματικής νοημοσύνης του, επιτρέπει την απόκτηση ενός ικανοποιητικού επιπέδου αυτογνωσίας, της ικανότητας δηλαδή να παρατηρεί και να αναγνωρίζει τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τον εαυτό, να τα διαχειρίζεται, να συνειδητοποιεί τα “κρυφά δεδομένα” πίσω από το κάθε συναίσθημα και να βρίσκει τρόπο για τον έλεγχο των φόβων, του θυμού και της θλίψης του. Όλη αυτή η γνώση, η ενσυναίσθηση, η έκφραση, η προσωπική ανάπτυξη, ισχυροποιεί και εξελίσσει τις ικανότητες και δεξιότητες αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας.
Κατ΄επέκταση ένας γονιός φροντίζοντας για την προσωπική του ανάπτυξη ουσιαστικά αποκωδικοποιεί έννοιες όπως αγάπη, φροντίδα, ενδιαφέρον, επικοινωνία, ασφάλεια, υποστήριξη κ.α. Ανακαλύπτει και εδραιώνει τους δικούς του προσωπικούς τρόπους έκφρασης και συμπεριφοράς που χαρακτηρίζουν τις παραπάνω έννοιες. Όταν ένας γονιός αναπτύσσει την συναισθηματική του νοημοσύνη προς όφελος δικό του στον ρόλο του ως γονιός αλλά μακροπρόθεσμα και προς όφελος του παιδιού του στην δική του εξελικτική διαδικασία ανάπτυξης της συναισθηματικής νοημοσύνης.
Ο κάθε άνθρωπος για να μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο του ως γονέας θα πρέπει να φροντίζει τον εαυτό του καλά, γιατί γνωρίζει ότι αυτό είναι το μόνο που ουσιαστικά έχει να προσφέρει στο παιδί του και στην ανατροφή του. Ο ίδιος να αποτελεί το πρότυπο για το παιδί του, το ζωντανό παράδειγμα. Να είναι ανθρώπινος, καθημερινός, απλός και αληθινός. Να είναι σε επαφή με το δικό του συναίσθημα: να θυμώνει, να φωνάζει, να γελάει, να βαριέται, να έχει όρεξη, να συγκινείται, να μαλώνει, να αγκαλιάζει, να κάνει λάθη, να ακούει, να συγχωρεί, να λυπάται, να μιλάει γι’ αυτά που νιώθει και σκέφτεται, να αγαπάει, να κατανοεί…
Μόνο όταν φροντίζει να μαθαίνει, και να εξελίσσεται ως άτομο, μπορεί να είναι λειτουργικός και ως γονιός. Αν λοιπόν πρέπει να αναρωτηθεί κανείς για το τι πρέπει να κάνει για να είναι καλός γονιός, όποια απάντηση και να δώσει θα είναι ανεπαρκής αν δεν αναρωτηθεί ταυτόχρονα πως θέλει να είναι ως άνθρωπος για να είναι και καλός γονιός.
Η πρόκληση του να μεγαλώνει κανείς παιδιά είναι να μπορεί να ταπεινώνεται και να γίνεται καλύτερος άνθρωπος!
Χαρακτηριστικά του γονέα με συναισθηματική νοημοσύνη :
1. Έχει πολύ καλό επίπεδο αυτογνωσίας και είναι ο ίδιος σε μια διαρκή εξελικτική πορεία. Γνωρίζει τον εαυτό του, δεν έχει παραιτηθεί, ασχολείται την προσωπική του εξέλιξη και ανάπτυξη, έχει συμφιλιωθεί με τα προτερήματα και τα ελαττώματα του.
2. Έχει καλύψει τις βασικές ανάγκες και φιλοδοξίες του και είναι συμφιλιωμένος με τις επιλογές και την ζωή του. Ο γονιός που νιώθει ικανοποιημένος και γεμάτος από τη δική του ζωή δεν κινδυνεύει να επιδιώκει την αυτοεκπλήρωση μέσω του παιδιού του.
3. Έχει ανεπτυγμένους τους ρόλους της ζωής του με μια ισορροπία και δεν μονοπωλεί τη ζωή του μόνο ένας ρόλος, αυτός του γονιού. Για να μπορεί να ισορροπεί και να ανατροφοδοτείται επαρκώς είναι απαραίτητο να διατηρεί ένα δίκτυο σχέσεων και να μην εγκλωβίζει αλλά και ταυτόχρονα εγκλωβίζεται σε μία σχέση.
4. Αναγνωρίζει και αποδέχεται τις ικανότητες, τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες του παιδιού, χωρίς να το ωθεί σε κατευθύνσεις που δεν του ταιριάζουν για να ικανοποιήσει δικές του επιθυμίες. Ξέρει το παιδί του και το αγαπά γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που θα ήθελε ο ίδιος (η κοινωνία) να είναι!
5. Υπάρχει συνέπεια ανάμεσα στα λόγια που λέει ένας γονιός και στις πράξεις του, γεγονός που συντελεί στην αξιοπιστία του. Ο συνεπής γονιός φροντίζει να μην ζητά από το παιδί του να κάνει πράγματα που ο ίδιος δεν τηρεί, κρατάει τον λόγο του με αποτέλεσμα το να αισθάνεται εμπιστοσύνη και σιγουριά.
6. Ξέρει να οριοθετεί. Το παιδί μαθαίνει τα όρια από τους γονείς. Όσο πιο ασφαλής ως προς το ρόλο του είναι ένας γονιός τόσο πιο ξεκάθαρα και σαφή είναι τα όρια που βάζει.
7. Ξέρει να συγχωρεί και να αναγνωρίζει πως τα λάθη που κάνουν τα παιδιά αποτελούν μέρος της ζωής, που σε καμία περίπτωση δεν γίνονται για να «σκάσουν ή να ματαιώσουν τους γονείς». Ξέρει να χρησιμοποιήσει το λάθος του παιδιού του για να το εκπαιδεύσει και να του διδάξει κάτι.
8. Ξέρει να χρησιμοποιεί την ενεργητική ακρόαση, δηλαδή να ακούει αυτό που θέλει το παιδί και να μπορεί να μπαίνει στη θέση του, χωρίς να δίνει γρήγορες απαντήσεις.
9. Ξέρει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του και να αναγνωρίζει τα λάθη του ζητώντας συγνώμη όποτε και όπου νομίζει ότι χρειάζεται. Με τον τρόπο αυτό χτίζει γέφυρες επικοινωνίας και μαθαίνει στο παιδί να είναι ειλικρινές.
www.psychologynow.gr