Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιατρικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιατρικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2019

Ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Cambridge αναφέρουν ότι συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή που χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση του άγχους και … καρδιακών παθήσεων μπορεί να βοηθήσει τους εθισμένους στο αλκοόλ να σταματήσουν να πίνουν.
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η ουσία propranolol μπορεί να «μπλοκάρει» την επιθυμία των αλκοολικών. Πρόκειται για την πρώτη κλινική έρευνα που θα δοκιμάσει τη «θεωρία» τους και η οποία θα ξεκινήσει μέσα στη χρονιά που διανύουμε.
Η κλινική δοκιμή θα ακολουθήσει σειρά πειραμάτων που έχουν γίνει σε ποντίκια, τα οποία έδειξαν ότι η συγκεκριμένη ουσία μπορούσε να «διαγράψει» από τον εγκέφαλό τους το ερέθισμα που τους προκαλούσε «λαχτάρα» για κατανάλωση αλκοόλ.
Η propranolol είναι ένας βήτα-αναστολέας που αρχικά συνταγογραφούνταν για τη θεραπεία καρδιακών και κυκλοφορικών παθήσεων, όπως για παράδειγμα η υψηλή αρτηριακή πίεση, καθώς επίσης και για τη μείωση των συμπτωμάτων του άγχους όπως η ταχυκαρδία ή η εφίδρωση.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι «απογυμνώνει» τη μνήμη από το συναίσθημα.
Ο επικεφαλής της μελέτης, Dr Amy Milton, από το Ινστιτούτο Συμπεριφορικών και Κλινικών Νευροεπιστημών του πανεπιστημίου του Cambridge (Behavioural and Clinical Neuroscience Institute) μιλώντας στον Independent ανέφερε: «Παραδοσιακά, η μνήμη θεωρούνταν κάτι σαν ένα βιβλίο, ότι μπορεί να “μπει στο ράφι” ή να παραμεριστεί αλλά όχι και να αλλάξει από τη στιγμή που έχει “τυπωθεί”. Τώρα πια πιστεύουμε ότι η μνήμη είναι σαν ένα έγγραφο επεξεργασίας κειμένου. Μπορείς να το αποθηκεύσεις κάπου και μετά να το ανακαλέσεις, να το επεξεργαστείς μέχρι και να διαγράψεις εντελώς το περιεχόμενό του».

Ο Dr Milton  παρουσίασε τα αποτελέσματα των ερευνών του στην εβδομάδα επιστημών του πανεπιστημίου (Cambridge Science Festival).

Βρέθηκε η θεραπεία για τον εθισμό στο αλκοόλ;

Ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Cambridge αναφέρουν ότι συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή που χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση του άγχους και … καρδιακών παθήσεων μπορεί να βοηθήσει τους εθισμένους στο αλκοόλ να σταματήσουν να πίνουν.
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η ουσία propranolol μπορεί να «μπλοκάρει» την επιθυμία των αλκοολικών. Πρόκειται για την πρώτη κλινική έρευνα που θα δοκιμάσει τη «θεωρία» τους και η οποία θα ξεκινήσει μέσα στη χρονιά που διανύουμε.
Η κλινική δοκιμή θα ακολουθήσει σειρά πειραμάτων που έχουν γίνει σε ποντίκια, τα οποία έδειξαν ότι η συγκεκριμένη ουσία μπορούσε να «διαγράψει» από τον εγκέφαλό τους το ερέθισμα που τους προκαλούσε «λαχτάρα» για κατανάλωση αλκοόλ.
Η propranolol είναι ένας βήτα-αναστολέας που αρχικά συνταγογραφούνταν για τη θεραπεία καρδιακών και κυκλοφορικών παθήσεων, όπως για παράδειγμα η υψηλή αρτηριακή πίεση, καθώς επίσης και για τη μείωση των συμπτωμάτων του άγχους όπως η ταχυκαρδία ή η εφίδρωση.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι «απογυμνώνει» τη μνήμη από το συναίσθημα.
Ο επικεφαλής της μελέτης, Dr Amy Milton, από το Ινστιτούτο Συμπεριφορικών και Κλινικών Νευροεπιστημών του πανεπιστημίου του Cambridge (Behavioural and Clinical Neuroscience Institute) μιλώντας στον Independent ανέφερε: «Παραδοσιακά, η μνήμη θεωρούνταν κάτι σαν ένα βιβλίο, ότι μπορεί να “μπει στο ράφι” ή να παραμεριστεί αλλά όχι και να αλλάξει από τη στιγμή που έχει “τυπωθεί”. Τώρα πια πιστεύουμε ότι η μνήμη είναι σαν ένα έγγραφο επεξεργασίας κειμένου. Μπορείς να το αποθηκεύσεις κάπου και μετά να το ανακαλέσεις, να το επεξεργαστείς μέχρι και να διαγράψεις εντελώς το περιεχόμενό του».

Ο Dr Milton  παρουσίασε τα αποτελέσματα των ερευνών του στην εβδομάδα επιστημών του πανεπιστημίου (Cambridge Science Festival).
Ο αριθμός των διαβητικών στην Ελλάδα υπολογίζεται στο ένα εκατομμύριο και το 50-70% από αυτούς μετά από 15 χρόνια … θα εμφανίσει διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια η οποία είναι μια επιπλοκή του σακχαρώδους διαβήτη.
Η πάθηση αυτή έχει ως συμπτώματα τη θολότητα και τη μείωση της όρασης γι’ αυτό και ο διαβητικός ασθενής από τη στιγμή που θα διαγνωστεί η πάθησή του θα πρέπει κάθε έξι μήνες να υποβάλλεται σε οφθαλμολογικό έλεγχο.
Τα παραπάνω επισήμανε ο καθηγητής οφθαλμολογίας στο ΑΠΘ Παναγιώτης Οικονομίδης μιλώντας στο ΑΜΠΕ στο περιθώριο του 7ου Ιπποκράτειου Συνεδρίου Αμφιβληστροειδή Ωχράς Υαλοειδούς που διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη.
«Η θεραπεία της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας μέχρι πριν από λίγα χρόνια γινόταν μόνο με ακτίνες λέιζερ. Τώρα με την εισαγωγή νέων ουσιών που χορηγούνται στο μάτι σε ενέσιμη μορφή έχει δημιουργηθεί μια επανάσταση στη θεραπεία της πάθησης είτε ως μονοθεραπεία είτε σε συνδυασμό με ακτίνες λέιζερ.
Νέες ουσίες είναι οι anti VΕGF παράγοντες, όπως η ουσία ranibimuzimab. Ο ασθενής πρέπει να κάνει τρεις ενέσεις στην αρχή, μετά πρέπει να κάνει μια τομογραφία του ματιού και αν χρειαστεί επαναλαμβάνεται η ένεση. Σε πολλές περιπτώσεις ο ασθενής ανακτά την όραση, αλλά αυτή δεν είναι όπως πριν.
Το θέμα είναι ότι ο ασθενής πρέπει να βρίσκεται υπό συνεχή παρακολούθηση. Δεν μπορούμε να πούμε ότι κάναμε τρεις ενέσεις και τελείωσε. Πρέπει μετά τις ενέσεις στην αρχή κάθε μήνα και μετά κάθε τρεις μήνες να κάνει τομογραφία ματιού. Αν υπάρχει κάποιο οίδημα ξανακάνουμε την ένεση» εξήγησε ο κ Οικονομίδης.
Επισήμανε ακόμη ότι στην Α΄ και τη Β΄ Οφθαλμολογική Κλινική του ΑΠΘ πραγματοποιούνται ερευνητικά προγράμματα σε πολυκεντρικές μελέτες πάνω στην αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των νέων φαρμάκων, τα οποία χορηγούν όλα τα ταμεία για την διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια με μηδενική συμμετοχή.

Η αμφιβληστροειδοπάθεια απειλεί την όραση των διαβητικών

Ο αριθμός των διαβητικών στην Ελλάδα υπολογίζεται στο ένα εκατομμύριο και το 50-70% από αυτούς μετά από 15 χρόνια … θα εμφανίσει διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια η οποία είναι μια επιπλοκή του σακχαρώδους διαβήτη.
Η πάθηση αυτή έχει ως συμπτώματα τη θολότητα και τη μείωση της όρασης γι’ αυτό και ο διαβητικός ασθενής από τη στιγμή που θα διαγνωστεί η πάθησή του θα πρέπει κάθε έξι μήνες να υποβάλλεται σε οφθαλμολογικό έλεγχο.
Τα παραπάνω επισήμανε ο καθηγητής οφθαλμολογίας στο ΑΠΘ Παναγιώτης Οικονομίδης μιλώντας στο ΑΜΠΕ στο περιθώριο του 7ου Ιπποκράτειου Συνεδρίου Αμφιβληστροειδή Ωχράς Υαλοειδούς που διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη.
«Η θεραπεία της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας μέχρι πριν από λίγα χρόνια γινόταν μόνο με ακτίνες λέιζερ. Τώρα με την εισαγωγή νέων ουσιών που χορηγούνται στο μάτι σε ενέσιμη μορφή έχει δημιουργηθεί μια επανάσταση στη θεραπεία της πάθησης είτε ως μονοθεραπεία είτε σε συνδυασμό με ακτίνες λέιζερ.
Νέες ουσίες είναι οι anti VΕGF παράγοντες, όπως η ουσία ranibimuzimab. Ο ασθενής πρέπει να κάνει τρεις ενέσεις στην αρχή, μετά πρέπει να κάνει μια τομογραφία του ματιού και αν χρειαστεί επαναλαμβάνεται η ένεση. Σε πολλές περιπτώσεις ο ασθενής ανακτά την όραση, αλλά αυτή δεν είναι όπως πριν.
Το θέμα είναι ότι ο ασθενής πρέπει να βρίσκεται υπό συνεχή παρακολούθηση. Δεν μπορούμε να πούμε ότι κάναμε τρεις ενέσεις και τελείωσε. Πρέπει μετά τις ενέσεις στην αρχή κάθε μήνα και μετά κάθε τρεις μήνες να κάνει τομογραφία ματιού. Αν υπάρχει κάποιο οίδημα ξανακάνουμε την ένεση» εξήγησε ο κ Οικονομίδης.
Επισήμανε ακόμη ότι στην Α΄ και τη Β΄ Οφθαλμολογική Κλινική του ΑΠΘ πραγματοποιούνται ερευνητικά προγράμματα σε πολυκεντρικές μελέτες πάνω στην αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των νέων φαρμάκων, τα οποία χορηγούν όλα τα ταμεία για την διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια με μηδενική συμμετοχή.
Ο πόνος ως ψυχικό και σωματικό φαινόμενο εμπλέκεται κυρίαρχα στη γυναικεία σεξουαλικότητα, αναπτύσσοντας σεξουαλικού τύπου δυσλειτουργία, που συνδέεται άμεσα με τον τρόπο που η σεξουαλική δραστηριότητα εμποδίζει τη γυναίκα να λειτουργήσει με τον σεξουαλικό της σύντροφο, τόσο κατά την φάση του παιγνιδιού, όσο όμως και στην ίδια τη σεξουαλική πράξη. Η σεξουαλική δυσλειτουργία μέσα από την εικόνα του πόνου στη γυναίκα ταξινομείται ως εξής:
Κολεόσπασμος (κολπικός σπασμός)
Δυσπαρευνία (πόνος κατά τη σεξουαλική επαφή)
Τι είναι ο κολεόσπασμος;
Πρόκειται για τη σεξουαλική διαταραχή που οφείλεται ουσιαστικά σε ψυχογενή αίτια και εκφράζει τον έντονο ακούσιο σπασμό του έξω τριτημορίου του κόλπου, με αποτέλεσμα να μην είναι εφικτή η εισχώρηση του ανδρικού μορίου μέσα στον κόλπο της γυναίκας. Τα ψυχολογικά δεδομένα που συνδέονται με τη διαταραχή αυτή, ουσιαστικά φωτογραφίζουν την έλλειψη ψυχοσεξουαλικής ωρίμανσης της νεαρής γυναίκας, κυρίως παρθένας, που μεταφέρει λαθεμένες εγγραφές φόβου, ενοχής, ηθικοκοινωνικής αντίληψης και θρησκευτικών πεποιθήσεων, καθηλώνοντάς την στην αδυναμία της σεξουαλικής διεκδίκησης και της προετοιμασίας της για τη σεξουαλική ολοκλήρωσή της. Η συνειδητοποίηση από την ίδια ότι δεν μπορεί να δεχτεί την πεϊκή εισχώρηση όταν αναπτύσσει ερωτική σχέση, εκλύει αρκετό άγχος και πανικό στην σκέψη της απόρριψης από το σύντροφό της αλλά και προς τον αναπτυσσόμενο θυμό της, ότι έχει τέτοια σεξουαλική ανεπάρκεια. Φαίνεται να κυριαρχείται από σημαντική συναισθηματική φόρτιση μεταξύ της επιθυμίας της "να κάνει έρωτα" με το σύντροφό της και της αγωνίας της να ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο, ανοίγοντας την πόρτα στη σεξουαλική εισχώρηση. Η διάγνωση του κολπικού σπασμού δεν είναι πάντα εύκολη. Η καλή συνεργασία του γυναικολόγου που εκτιμάει κλινικά την κατάσταση, βλέποντας τη μεγάλη άρνηση και την αποφυγή, που εμφανίζει η γυναίκα στο εξεταστικό τραπέζι με σπασμό των ποδιών και κλείσιμο των μηρών, είναι αναγκαία με αυτή του ψυχοθεραπευτή που καλείται να προσεγγίσει με ανάλογους ψυχοθεραπευτικούς χειρισμούς την ίδια και τον σύντροφό της, ο οποίος μη δυνάμενος να καταλάβει το πρόβλημα, πολλές φορές αντιδρά αρνητικά αλλά και αμυντικά στη πιθανότητα χρέωσής του, από την ίδια τη γυναίκα που του δείχνει με τον τρόπο της ότι δεν μπορεί να την βοηθήσει, προκειμένου να επιτευχθεί η πολυπόθητη εισχώρηση. Ο κολπικός σπασμός προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις και στο οικογενειακό περιβάλλον του ζευγαριού, που σε αρκετές περιπτώσεις εμπλέκεται σε μια συγκρουσιακή λογική του "ποιος φταίει γι αυτό", με το σκεπτικό ότι το ζευγάρι έχει αδυναμία να επιτύχει τη σεξουαλική πράξη και κατ' επέκταση δεν μπορεί να αναπτυχθεί η πιθανότητα της γονιμοποίησης, που μάλιστα, αυτή είναι και η βασική αιτία που αποφασίζει και μετά από αρκετά χρόνια με το πρόβλημα, να επισκεφτεί τον ειδικό. Είναι σημαντική η ερμηνεία της εκλογίκευσης του ζεύγους μπροστά σε αυτή τη διαταραχή, αναπτύσσοντας μια σεξουαλική συμπεριφορά χωρίς κολπική συνουσία, έχοντας σεξουαλική επαφή και οργασμική κορύφωση ή και σε ένα ποσοστό, έχοντας ενεργοποιήσει την πρωκτική συνουσία, ως μέθοδο αναπλήρωσης της κολπικής έλλειψης. Η θεραπευτική προσέγγιση σε αυτή την διαταραχή, χρειάζεται συστηματική σεξουαλική θεραπεία και των δύο συντρόφων, αφού το πρόβλημα αυτό απευθύνεται και προβληματίζει και τους δύο μαζί. Είναι όμως αλήθεια, ότι η θεραπευτική αυτή επικοινωνία, με τις συμβουλευτικές χειριστικές ενισχύσεις στην ίδια, που αγχολύεται από τον φόβο με εικόνες που βιώνει ψυχοθεραπευτικά με το σώμα της, επεκτείνει τη θεραπευτική σεξουαλική εικόνα και στους δύο συντρόφους με αρκετά καλά αποτελέσματα και την επιβράβευσή τους από την μεταξύ τους επιβεβαίωση της σεξουαλικής ολοκλήρωσης. Ο κολπικός σπασμός μπορεί να οδηγήσει το ζευγάρι σε μεγάλα προβλήματα και να απειλήσει τη ζωή του οδηγώντας το στον χωρισμό, όταν μάλιστα κοινοποιηθεί στο συγγενικό περιβάλλον και κατά βάση στις πιο κλειστές κοινωνικές ομάδες της χώρας μας.
Τι είναι η δυσπαρευνία;
Η δυσπαρευνία είναι μια κατάσταση που εκφράζει το αίσθημα του πόνου ακόμα και στην σκέψη της γυναίκας και του άνδρα για πιθανή σεξουαλική επαφή και εκφράζεται με την εμφάνιση πόνου στη περιοχή των γεννητικών οργάνων και των δύο φύλων. Η δυσπαρευνία συναντάται πολύ συχνά στη σεξουαλική ζωή της γυναίκας ως διαταραχή, ενώ στους άνδρες έχει σπάνιο χαρακτήρα. Ως ορισμό, θα λέγαμε ότι η δυσπαρευνία είναι μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από επίμονο πόνο πριν, κατά ή και μετά τη σεξουαλική πράξη και που πολλές φορές συνδέεται και με κολπικό σπασμό. Το ποσοστό των γυναικών που φαίνεται να εμφανίζει και παροδικά δυσπαρευνία, αγγίζει περίπου το 35%. Τα αίτια που την προκαλούν χαρακτηρίζονται τόσο από τη ψυχολογική κατάσταση της γυναίκας και κυρίως από την έντονη αγχωτική βίωση γεγονότων που αφορούν τη ζωή της, ειδικότερα κακή συναισθηματική κατάσταση με τον σύντροφό της, όσο και οργανικές αιτίες κυρίως μετά από χειρουργικές επεμβάσεις στη γεννητική περιοχή. Τόσο ψυχολογικά (άγχος και κατάθλιψη), όσο και οργανικά (κολπίτιδα, τραχηλίτιδα, ενδομητρίωση), προκαλούν στη γυναίκα τη σημαντική αδυναμία, της μη συμμετοχής και απόλαυσης εξαιτίας του αισθήματος πόνου αλλά και δυσφορίας της σεξουαλικής επαφής, που σιγά-σιγά την οδηγούν στην αραίωση των επαφών και στην έλλειψη της σεξουαλικής επιθυμίας με φόβο ότι θα πονέσει αλλά και με άγχος ότι δε θα ανταποκριθεί στις σεξουαλικές απαιτήσεις του συντρόφου της. Η δυσπαρευνία φαίνεται να κυριαρχεί στη γυναίκα μετά την εμμηνόπαυση, όπου η σιγή των ορμονών επιφέρει στεγνότητα του κόλπου, λέπτυνση των κολπικών τοιχωμάτων και αίσθημα καύσου ή πόνου κατά τη φάση της εισχώρησης. Η διαταραχή η ίδια, ως διαγνωστικό κριτήριο χαρακτηρίζεται από τον επίμονο ή επαναλαμβανόμενο πόνο στα γεννητικά όργανα της γυναίκας κατά τη συνουσία και από το ότι προκαλεί σημαντική δυσφορία ή διαπροσωπικά προβλήματα. Πολλές φορές η εμφάνιση δυσπαρευνίας σε μια γυναίκα που είχε έντονη και καλή σεξουαλική ζωή, υποκρύπτει σοβαρότερο ψυχολογικό πρόβλημα και δη καταθλιπτική διαταραχή, που εκφράζεται με αυτή την ψυχοσωματική αντίδραση. Η συμπεριφορά και η στάση του συντρόφου είναι καθοριστική στο να μειώσει ή να αυξήσει τη διαταραχή, όταν προκαλεί πίεση προς τη σεξουαλική συνεύρεση, αδιαφορώντας στο ότι εκείνη δε συμμετέχει και δείχνει τη δυσφορία ή τον πόνο της, αλλά και όταν ο ίδιος εισπράττει την διαταραχή ως απόρριψη και άρνησή της να συνουσιαστεί μαζί του. Πολλές είναι οι φορές, που ο άνδρας σύντροφος γεμίζει με καχυποψία και ανασφάλεια ότι η σύντροφός του τον έχει ήδη ξεπεράσει και ότι με την εμφάνιση του πόνου τον αφήνει έξω από τη σεξουαλική της χαρά, που όμως κάποιος άλλος θα της προσφέρει. Η δυσπαρευνία στην ανάπτυξη των διαπροσωπικών συγκρούσεων προκαλεί στυτική διαταραχή στον άνδρα, αλλά και πρόωρη εκσπερμάτιση στον χρόνο που δείχνει να δυσφορεί για τη γυναίκα και να χρειάζεται να τελειώσει μαζί του. Η μέση ηλικία της γυναικείας σεξουαλικότητας, είναι χαρακτηριστική περίοδος της διαταραχής αυτής, αφού και ψυχολογικοί και βιολογικοί παράγοντες δείχνουν να διαταράσσονται, προκαλώντας έντονη ψυχοσωματική απορύθμιση στη γυναικεία εικόνα.

Διαταραχές του πόνου Ποιές;

Ο πόνος ως ψυχικό και σωματικό φαινόμενο εμπλέκεται κυρίαρχα στη γυναικεία σεξουαλικότητα, αναπτύσσοντας σεξουαλικού τύπου δυσλειτουργία, που συνδέεται άμεσα με τον τρόπο που η σεξουαλική δραστηριότητα εμποδίζει τη γυναίκα να λειτουργήσει με τον σεξουαλικό της σύντροφο, τόσο κατά την φάση του παιγνιδιού, όσο όμως και στην ίδια τη σεξουαλική πράξη. Η σεξουαλική δυσλειτουργία μέσα από την εικόνα του πόνου στη γυναίκα ταξινομείται ως εξής:
Κολεόσπασμος (κολπικός σπασμός)
Δυσπαρευνία (πόνος κατά τη σεξουαλική επαφή)
Τι είναι ο κολεόσπασμος;
Πρόκειται για τη σεξουαλική διαταραχή που οφείλεται ουσιαστικά σε ψυχογενή αίτια και εκφράζει τον έντονο ακούσιο σπασμό του έξω τριτημορίου του κόλπου, με αποτέλεσμα να μην είναι εφικτή η εισχώρηση του ανδρικού μορίου μέσα στον κόλπο της γυναίκας. Τα ψυχολογικά δεδομένα που συνδέονται με τη διαταραχή αυτή, ουσιαστικά φωτογραφίζουν την έλλειψη ψυχοσεξουαλικής ωρίμανσης της νεαρής γυναίκας, κυρίως παρθένας, που μεταφέρει λαθεμένες εγγραφές φόβου, ενοχής, ηθικοκοινωνικής αντίληψης και θρησκευτικών πεποιθήσεων, καθηλώνοντάς την στην αδυναμία της σεξουαλικής διεκδίκησης και της προετοιμασίας της για τη σεξουαλική ολοκλήρωσή της. Η συνειδητοποίηση από την ίδια ότι δεν μπορεί να δεχτεί την πεϊκή εισχώρηση όταν αναπτύσσει ερωτική σχέση, εκλύει αρκετό άγχος και πανικό στην σκέψη της απόρριψης από το σύντροφό της αλλά και προς τον αναπτυσσόμενο θυμό της, ότι έχει τέτοια σεξουαλική ανεπάρκεια. Φαίνεται να κυριαρχείται από σημαντική συναισθηματική φόρτιση μεταξύ της επιθυμίας της "να κάνει έρωτα" με το σύντροφό της και της αγωνίας της να ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο, ανοίγοντας την πόρτα στη σεξουαλική εισχώρηση. Η διάγνωση του κολπικού σπασμού δεν είναι πάντα εύκολη. Η καλή συνεργασία του γυναικολόγου που εκτιμάει κλινικά την κατάσταση, βλέποντας τη μεγάλη άρνηση και την αποφυγή, που εμφανίζει η γυναίκα στο εξεταστικό τραπέζι με σπασμό των ποδιών και κλείσιμο των μηρών, είναι αναγκαία με αυτή του ψυχοθεραπευτή που καλείται να προσεγγίσει με ανάλογους ψυχοθεραπευτικούς χειρισμούς την ίδια και τον σύντροφό της, ο οποίος μη δυνάμενος να καταλάβει το πρόβλημα, πολλές φορές αντιδρά αρνητικά αλλά και αμυντικά στη πιθανότητα χρέωσής του, από την ίδια τη γυναίκα που του δείχνει με τον τρόπο της ότι δεν μπορεί να την βοηθήσει, προκειμένου να επιτευχθεί η πολυπόθητη εισχώρηση. Ο κολπικός σπασμός προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις και στο οικογενειακό περιβάλλον του ζευγαριού, που σε αρκετές περιπτώσεις εμπλέκεται σε μια συγκρουσιακή λογική του "ποιος φταίει γι αυτό", με το σκεπτικό ότι το ζευγάρι έχει αδυναμία να επιτύχει τη σεξουαλική πράξη και κατ' επέκταση δεν μπορεί να αναπτυχθεί η πιθανότητα της γονιμοποίησης, που μάλιστα, αυτή είναι και η βασική αιτία που αποφασίζει και μετά από αρκετά χρόνια με το πρόβλημα, να επισκεφτεί τον ειδικό. Είναι σημαντική η ερμηνεία της εκλογίκευσης του ζεύγους μπροστά σε αυτή τη διαταραχή, αναπτύσσοντας μια σεξουαλική συμπεριφορά χωρίς κολπική συνουσία, έχοντας σεξουαλική επαφή και οργασμική κορύφωση ή και σε ένα ποσοστό, έχοντας ενεργοποιήσει την πρωκτική συνουσία, ως μέθοδο αναπλήρωσης της κολπικής έλλειψης. Η θεραπευτική προσέγγιση σε αυτή την διαταραχή, χρειάζεται συστηματική σεξουαλική θεραπεία και των δύο συντρόφων, αφού το πρόβλημα αυτό απευθύνεται και προβληματίζει και τους δύο μαζί. Είναι όμως αλήθεια, ότι η θεραπευτική αυτή επικοινωνία, με τις συμβουλευτικές χειριστικές ενισχύσεις στην ίδια, που αγχολύεται από τον φόβο με εικόνες που βιώνει ψυχοθεραπευτικά με το σώμα της, επεκτείνει τη θεραπευτική σεξουαλική εικόνα και στους δύο συντρόφους με αρκετά καλά αποτελέσματα και την επιβράβευσή τους από την μεταξύ τους επιβεβαίωση της σεξουαλικής ολοκλήρωσης. Ο κολπικός σπασμός μπορεί να οδηγήσει το ζευγάρι σε μεγάλα προβλήματα και να απειλήσει τη ζωή του οδηγώντας το στον χωρισμό, όταν μάλιστα κοινοποιηθεί στο συγγενικό περιβάλλον και κατά βάση στις πιο κλειστές κοινωνικές ομάδες της χώρας μας.
Τι είναι η δυσπαρευνία;
Η δυσπαρευνία είναι μια κατάσταση που εκφράζει το αίσθημα του πόνου ακόμα και στην σκέψη της γυναίκας και του άνδρα για πιθανή σεξουαλική επαφή και εκφράζεται με την εμφάνιση πόνου στη περιοχή των γεννητικών οργάνων και των δύο φύλων. Η δυσπαρευνία συναντάται πολύ συχνά στη σεξουαλική ζωή της γυναίκας ως διαταραχή, ενώ στους άνδρες έχει σπάνιο χαρακτήρα. Ως ορισμό, θα λέγαμε ότι η δυσπαρευνία είναι μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από επίμονο πόνο πριν, κατά ή και μετά τη σεξουαλική πράξη και που πολλές φορές συνδέεται και με κολπικό σπασμό. Το ποσοστό των γυναικών που φαίνεται να εμφανίζει και παροδικά δυσπαρευνία, αγγίζει περίπου το 35%. Τα αίτια που την προκαλούν χαρακτηρίζονται τόσο από τη ψυχολογική κατάσταση της γυναίκας και κυρίως από την έντονη αγχωτική βίωση γεγονότων που αφορούν τη ζωή της, ειδικότερα κακή συναισθηματική κατάσταση με τον σύντροφό της, όσο και οργανικές αιτίες κυρίως μετά από χειρουργικές επεμβάσεις στη γεννητική περιοχή. Τόσο ψυχολογικά (άγχος και κατάθλιψη), όσο και οργανικά (κολπίτιδα, τραχηλίτιδα, ενδομητρίωση), προκαλούν στη γυναίκα τη σημαντική αδυναμία, της μη συμμετοχής και απόλαυσης εξαιτίας του αισθήματος πόνου αλλά και δυσφορίας της σεξουαλικής επαφής, που σιγά-σιγά την οδηγούν στην αραίωση των επαφών και στην έλλειψη της σεξουαλικής επιθυμίας με φόβο ότι θα πονέσει αλλά και με άγχος ότι δε θα ανταποκριθεί στις σεξουαλικές απαιτήσεις του συντρόφου της. Η δυσπαρευνία φαίνεται να κυριαρχεί στη γυναίκα μετά την εμμηνόπαυση, όπου η σιγή των ορμονών επιφέρει στεγνότητα του κόλπου, λέπτυνση των κολπικών τοιχωμάτων και αίσθημα καύσου ή πόνου κατά τη φάση της εισχώρησης. Η διαταραχή η ίδια, ως διαγνωστικό κριτήριο χαρακτηρίζεται από τον επίμονο ή επαναλαμβανόμενο πόνο στα γεννητικά όργανα της γυναίκας κατά τη συνουσία και από το ότι προκαλεί σημαντική δυσφορία ή διαπροσωπικά προβλήματα. Πολλές φορές η εμφάνιση δυσπαρευνίας σε μια γυναίκα που είχε έντονη και καλή σεξουαλική ζωή, υποκρύπτει σοβαρότερο ψυχολογικό πρόβλημα και δη καταθλιπτική διαταραχή, που εκφράζεται με αυτή την ψυχοσωματική αντίδραση. Η συμπεριφορά και η στάση του συντρόφου είναι καθοριστική στο να μειώσει ή να αυξήσει τη διαταραχή, όταν προκαλεί πίεση προς τη σεξουαλική συνεύρεση, αδιαφορώντας στο ότι εκείνη δε συμμετέχει και δείχνει τη δυσφορία ή τον πόνο της, αλλά και όταν ο ίδιος εισπράττει την διαταραχή ως απόρριψη και άρνησή της να συνουσιαστεί μαζί του. Πολλές είναι οι φορές, που ο άνδρας σύντροφος γεμίζει με καχυποψία και ανασφάλεια ότι η σύντροφός του τον έχει ήδη ξεπεράσει και ότι με την εμφάνιση του πόνου τον αφήνει έξω από τη σεξουαλική της χαρά, που όμως κάποιος άλλος θα της προσφέρει. Η δυσπαρευνία στην ανάπτυξη των διαπροσωπικών συγκρούσεων προκαλεί στυτική διαταραχή στον άνδρα, αλλά και πρόωρη εκσπερμάτιση στον χρόνο που δείχνει να δυσφορεί για τη γυναίκα και να χρειάζεται να τελειώσει μαζί του. Η μέση ηλικία της γυναικείας σεξουαλικότητας, είναι χαρακτηριστική περίοδος της διαταραχής αυτής, αφού και ψυχολογικοί και βιολογικοί παράγοντες δείχνουν να διαταράσσονται, προκαλώντας έντονη ψυχοσωματική απορύθμιση στη γυναικεία εικόνα.
Δρ Ιωάννης Μουμουλίδης
Χειρουργός ΩΡΛ
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Aberdeen, Μεγάλη Βρετανία.
Το ροχαλητό είναι ένα σοβαρό ιατρικό και κοινωνικό πρόβλημα που βασανίζει όχι μόνον αυτούς που το εμφανίζουν αλλά και τους συντρόφους τους. Έχει βρεθεί ότι το 40% περίπου των ενηλίκων ροχαλίζουν περιστασιακά ενώ ένα 25% ροχαλίζουν επί καθημερινής βάσης.  Σε σοβαρές περιπτώσεις μάλιστα, το δυνατό ροχαλητό διακόπτεται από συχνά επεισόδια πλήρους απόφραξης της αναπνοής κατά τη διάρκεια του ύπνου για περίπου 5 δευτερόλεπτα, η λεγόμενη υπνική άπνοια.  Από αυτούς που ροχαλίζουν σε μόνιμη βάση, το 34% ως και 60% εμφανίζει υπνική άπνοια. Οι άνδρες ροχαλίζουν 2 περίπου φορές συχνότερα από τις γυναίκες και έχουν 8 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν άπνοια από τις γυναίκες.
Πού οφείλεται το ροχαλητό ή άπνοια;
Το ροχαλητό εμφανίζεται όταν υπάρξει κάποιου είδους απόφραξη στην ελεύθερη ροή του αέρα από τη μύτη ή από το στόμα προς τους πνεύμονες. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε προβλήματα της μύτης όπως το στραβό διάφραγμα, οι υπερτροφικές κόγχες, οι πολύποδες στη μύτη, η χρόνια ρινίτιδα ή οι εξωτερικές παραμορφώσεις της μύτης. Επίσης μπορεί να υπάρχει κάποιο λειτουργικό πρόβλημα στο στόμα ή το λαιμό, όπως υπερτροφία των αμυγδαλών, μακριά σταφυλή ή υπερτροφία αδενοειδών εκβλαστήσεων (τα λεγόμενα κρεατάκια) κυρίως στα παιδιά.
Άλλοι παράγοντες εκτός από τις ανατομικές ανωμαλίες της μύτης, του στόματος και του φάρυγγα, οι οποίοι αυξάνουν την πιθανότητα κάποιος να ροχαλίζει και να κάνει άπνοια, είναι το αυξημένο σωματικό βάρος-παχυσαρκία, το κάπνισμα, το αλκοόλ, η χρήση ηρεμιστικών και υπνωτικών ουσιών, καθώς και η λήψη βαριών γευμάτων πριν από τον ύπνο. Τα παχύσαρκα άτομα με κοντό λαιμό, οι ηλικιωμένοι  άνδρες και οι καπνιστές έχουν την τάση να ροχαλίζουν εντονότερα. Τέλος, η στάση του σώματος κατά τον ύπνο επηρεάζει το ροχαλητό π.χ. στην ύπτια θέση η γλώσσα τείνει να πέφτει προς τα πίσω και στενεύει ή φράσει τον φάρυγγα.
Είναι επικίνδυνο το ροχαλητό; Ποιες είναι οι επιπτώσεις του ροχαλητού και της άπνοιας;
Το ροχαλητό τις περισσότερες φορές δεν είναι επικίνδυνο για τη ζωή του ασθενούς εκτός από το σοβαρό πρόβλημα που δημιουργεί στους συντρόφους τους. Εάν, όμως, συνοδεύεται από επεισόδια άπνοιας, δηλαδή διακοπής της αναπνοής κατά τη διάρκεια του ύπνου, τότε υπάρχει ο κίνδυνος να πάσχει το άτομο από  το Σύνδρομο Υπνικής Άπνοιας (ΣΥΑ), το οποίο  έχει πάρα πολύ σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία του ασθενούς και είναι απειλητικό ακόμα και για την ίδια του τη ζωή. Κατά την άπνοια υπάρχει πτώση του οξυγόνου στο αίμα με αποτέλεσμα ο ασθενής να εμφανίσει υψηλή πίεση (υπέρταση), καρδιακές αρρυθμίες, καρδιακή ανεπάρκεια, καρδιακή προσβολή, ακόμα και εγκεφαλικά επεισόδια.
Πότε πρέπει να επισκεφτείτε το γιατρό και πώς μπορεί να σας βοηθήσει;
Το παθολογικό ροχαλητό που συνοδεύεται από άπνοια, έχει ορισμένα ιδιαιτέρα χαρακτηριστικά που το διακρίνουν από το αθώο ροχαλητό. Συνήθως συνοδεύεται από διαταραχές ύπνου, αίσθημα διαρκούς κόπωσης και εμφάνιση υπνηλίας κατά τη διάρκεια της μέρας, μείωση της αποδοτικότητας στην εργασία, πρωινούς πονοκεφάλους, κακοδιαθεσία, ευερεθιστότητα, αδυναμία μνήμης και συγκέντρωσης , σεξουαλική δυσλειτουργία, ή ακόμα και κατάθλιψη λόγω της κακής ποιότητας ύπνου.
Εάν εμφανίζεται συχνά κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα, ή υπάρχει μαρτύρια του συντρόφου για έντονο ροχαλητό ή άπνοια τότε πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείτε τον Ωτορινολαρυγγολόγο σας ώστε  να γίνει μια πλήρης ωτορινολαρυγγολογική εξέταση προκειμένου να εντοπιστεί η αιτία της απόφραξης. Η κλινική εξέταση από τον γιατρό μπορεί να αποκαλύψει εάν υπάρχει στραβό ρινικό διάφραγμα στη μύτη, πολύποδες ή αλλεργική ρινίτιδα, μακριά ή και παχιά σταφυλή και μαλακή υπερώα, υπερτροφικές αμυγδαλές και αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια), πάχυνση των τοιχωμάτων του φάρυγγα, μεγάλη γλώσσα, μετατοπισμένη προς τα πίσω την κάτω γνάθο, σπανιότερα όγκους που αποφράσσουν την αναπνευστική οδό, κ.ά.
Επίσης, στην περίπτωση σοβαρού ροχαλητού, πρέπει να γίνει «Μελέτη Ύπνου» σε κάποιο Τμήμα Ύπνου σε δημόσιο Νοσοκομείο. Πρόκειται για μία εξέταση που καταγράφει ποικίλες λειτουργίες του οργανισμού κατά τη διάρκεια του ύπνου, όπως, ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου, κινήσεις των ματιών, δραστηριότητα των μυών, αναπνευστική προσπάθεια, και το επίπεδο του οξυγόνου στο αίμα. Στη συνέχεια θα πρέπει να διερευνηθούν οι παράγοντες οι οποίοι μπορούν να διορθωθούν, τόσο αυτοί που αφορούν τις συνθήκες ζωής και τις συνήθειες του ασθενούς, όσο και αυτοί που αντιμετωπίζονται χειρουργικά από το θεράποντα ωτορινολαρυγγολόγο.
Πώς μπορείτε να  μειώσετε την ένταση του ροχαλητού
Υπάρχουν κάποια προληπτικά μέτρα που μπορεί να εφαρμόσει ένας ασθενής για να αποφεύγει την εκδήλωση ροχαλητού, όπως η συχνή σωματική άσκηση, η απώλεια βάρους και η αποφυγή κάποιων φάρμακων πριν από τον ύπνο, π.χ. ψυχοφάρμακα, υπνωτικά και αντιισταμινικά. Η αποφυγή κατανάλωσης οινοπνεύματος, αλλά και ο περιορισμός του καπνίσματος είναι, επίσης, ουσιώδη. Καλό είναι να αποφεύγεται η κατανάλωση φαγητού τρεις ώρες πριν από τον ύπνο. Τέλος, είναι σημαντικό το άτομο που ροχαλίζει να κοιμάται στο πλευρό και όχι ανάσκελα με ανυψωμένο λίγο το πάνω μέρος του κρεβατιού του.
Ποιες θεραπείες συστήνονται συνήθως;
Η αντιμετώπιση τόσο του απλού ροχαλητού όσο και του συνδρόμου της αποφρακτικής υπνικής άπνοιας είναι συντηρητική ή χειρουργική. Οι χειρουργικές επεμβάσεις για την αποφρακτική άπνοια τα τελευταία χρόνια έχουν απλοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό και μερικές από αυτές εκτελούνται ακόμα και με τοπική αναισθησία και χωρίς ιδιαίτερο πόνο. Συνήθεις επεμβάσεις, αναλόγως  πάντα με το σημείο απόφραξης, είναι η διόρθωση του στραβού ρινικού διαφράγματος και η συρρίκνωση των κογχών που παρεμποδίζει τη φυσιολογική ροή του αέρα, από τη μύτη,  η αφαίρεση των αμυγδαλών, η εκτομή της σταφυλής και κατά περίπτωση η αφαίρεση τμημάτων της μαλθακής υπερώας (Σταφυλο-Υπερωιο-Φαρυγγο-πλαστική-U.P.P.P.) ή η σμίκρυνση και η σκλήρυνση  της άνω υπερώας  με Laser ή ραδιοσυχνότητες. Το παιδικό ροχαλητό σχεδόν πάντα αντιμετωπίζεται με αμυγδαλεκτομή και αδενοτομή με άριστα αποτελέσματα.
Όσον αφορά την συντηρητική αντιμετώπιση, η χρήση ρινικής μάσκας (CPAP), κατά τη διάρκεια του ύπνου, αποτελεί την επιλεγόμενη μέθοδο για τα άτομα εκείνα που δεν υπάρχει δυνατότητα αντιμετώπισής τους χειρουργικά ή για εκείνους που συνεχίζουν να εμφανίζουν άπνοιες, μολονότι δεν έχουν ανατομικές ανωμαλίες. Τέλος, σε κάποιες περιπτώσεις συστήνεται η χρήση ενδοστοματικού νάρθηκα (μασελάκι) κατά τον ύπνο , όταν το πρόβλημα εντοπίζεται μόνο στη βάση της γλώσσας.
Ανακεφαλαιώνοντας
Το ροχαλητό και η άπνοια,  μπορούν να είναι σημαντική απειλή για την υγεία μας. Η πρόωρη αναγνώριση και η αντιμετώπιση της άπνοιας ύπνου είναι ζωτικής σημασίας  για αυτό είναι προτιμότερο να υποβληθείτε έγκαιρα σε πλήρη ωτορινολαρυγγολογική εξέταση. Το ροχαλητό μπορεί να προληφθεί όταν από τη στιγμή που πρωτοεμφανιστεί γίνει προσεκτική έρευνα ανεύρεσης και αντιμετώπισης των αιτιών του.

Ροχαλητό και άπνοιες στον ύπνο

Δρ Ιωάννης Μουμουλίδης
Χειρουργός ΩΡΛ
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Aberdeen, Μεγάλη Βρετανία.
Το ροχαλητό είναι ένα σοβαρό ιατρικό και κοινωνικό πρόβλημα που βασανίζει όχι μόνον αυτούς που το εμφανίζουν αλλά και τους συντρόφους τους. Έχει βρεθεί ότι το 40% περίπου των ενηλίκων ροχαλίζουν περιστασιακά ενώ ένα 25% ροχαλίζουν επί καθημερινής βάσης.  Σε σοβαρές περιπτώσεις μάλιστα, το δυνατό ροχαλητό διακόπτεται από συχνά επεισόδια πλήρους απόφραξης της αναπνοής κατά τη διάρκεια του ύπνου για περίπου 5 δευτερόλεπτα, η λεγόμενη υπνική άπνοια.  Από αυτούς που ροχαλίζουν σε μόνιμη βάση, το 34% ως και 60% εμφανίζει υπνική άπνοια. Οι άνδρες ροχαλίζουν 2 περίπου φορές συχνότερα από τις γυναίκες και έχουν 8 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν άπνοια από τις γυναίκες.
Πού οφείλεται το ροχαλητό ή άπνοια;
Το ροχαλητό εμφανίζεται όταν υπάρξει κάποιου είδους απόφραξη στην ελεύθερη ροή του αέρα από τη μύτη ή από το στόμα προς τους πνεύμονες. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε προβλήματα της μύτης όπως το στραβό διάφραγμα, οι υπερτροφικές κόγχες, οι πολύποδες στη μύτη, η χρόνια ρινίτιδα ή οι εξωτερικές παραμορφώσεις της μύτης. Επίσης μπορεί να υπάρχει κάποιο λειτουργικό πρόβλημα στο στόμα ή το λαιμό, όπως υπερτροφία των αμυγδαλών, μακριά σταφυλή ή υπερτροφία αδενοειδών εκβλαστήσεων (τα λεγόμενα κρεατάκια) κυρίως στα παιδιά.
Άλλοι παράγοντες εκτός από τις ανατομικές ανωμαλίες της μύτης, του στόματος και του φάρυγγα, οι οποίοι αυξάνουν την πιθανότητα κάποιος να ροχαλίζει και να κάνει άπνοια, είναι το αυξημένο σωματικό βάρος-παχυσαρκία, το κάπνισμα, το αλκοόλ, η χρήση ηρεμιστικών και υπνωτικών ουσιών, καθώς και η λήψη βαριών γευμάτων πριν από τον ύπνο. Τα παχύσαρκα άτομα με κοντό λαιμό, οι ηλικιωμένοι  άνδρες και οι καπνιστές έχουν την τάση να ροχαλίζουν εντονότερα. Τέλος, η στάση του σώματος κατά τον ύπνο επηρεάζει το ροχαλητό π.χ. στην ύπτια θέση η γλώσσα τείνει να πέφτει προς τα πίσω και στενεύει ή φράσει τον φάρυγγα.
Είναι επικίνδυνο το ροχαλητό; Ποιες είναι οι επιπτώσεις του ροχαλητού και της άπνοιας;
Το ροχαλητό τις περισσότερες φορές δεν είναι επικίνδυνο για τη ζωή του ασθενούς εκτός από το σοβαρό πρόβλημα που δημιουργεί στους συντρόφους τους. Εάν, όμως, συνοδεύεται από επεισόδια άπνοιας, δηλαδή διακοπής της αναπνοής κατά τη διάρκεια του ύπνου, τότε υπάρχει ο κίνδυνος να πάσχει το άτομο από  το Σύνδρομο Υπνικής Άπνοιας (ΣΥΑ), το οποίο  έχει πάρα πολύ σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία του ασθενούς και είναι απειλητικό ακόμα και για την ίδια του τη ζωή. Κατά την άπνοια υπάρχει πτώση του οξυγόνου στο αίμα με αποτέλεσμα ο ασθενής να εμφανίσει υψηλή πίεση (υπέρταση), καρδιακές αρρυθμίες, καρδιακή ανεπάρκεια, καρδιακή προσβολή, ακόμα και εγκεφαλικά επεισόδια.
Πότε πρέπει να επισκεφτείτε το γιατρό και πώς μπορεί να σας βοηθήσει;
Το παθολογικό ροχαλητό που συνοδεύεται από άπνοια, έχει ορισμένα ιδιαιτέρα χαρακτηριστικά που το διακρίνουν από το αθώο ροχαλητό. Συνήθως συνοδεύεται από διαταραχές ύπνου, αίσθημα διαρκούς κόπωσης και εμφάνιση υπνηλίας κατά τη διάρκεια της μέρας, μείωση της αποδοτικότητας στην εργασία, πρωινούς πονοκεφάλους, κακοδιαθεσία, ευερεθιστότητα, αδυναμία μνήμης και συγκέντρωσης , σεξουαλική δυσλειτουργία, ή ακόμα και κατάθλιψη λόγω της κακής ποιότητας ύπνου.
Εάν εμφανίζεται συχνά κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα, ή υπάρχει μαρτύρια του συντρόφου για έντονο ροχαλητό ή άπνοια τότε πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείτε τον Ωτορινολαρυγγολόγο σας ώστε  να γίνει μια πλήρης ωτορινολαρυγγολογική εξέταση προκειμένου να εντοπιστεί η αιτία της απόφραξης. Η κλινική εξέταση από τον γιατρό μπορεί να αποκαλύψει εάν υπάρχει στραβό ρινικό διάφραγμα στη μύτη, πολύποδες ή αλλεργική ρινίτιδα, μακριά ή και παχιά σταφυλή και μαλακή υπερώα, υπερτροφικές αμυγδαλές και αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια), πάχυνση των τοιχωμάτων του φάρυγγα, μεγάλη γλώσσα, μετατοπισμένη προς τα πίσω την κάτω γνάθο, σπανιότερα όγκους που αποφράσσουν την αναπνευστική οδό, κ.ά.
Επίσης, στην περίπτωση σοβαρού ροχαλητού, πρέπει να γίνει «Μελέτη Ύπνου» σε κάποιο Τμήμα Ύπνου σε δημόσιο Νοσοκομείο. Πρόκειται για μία εξέταση που καταγράφει ποικίλες λειτουργίες του οργανισμού κατά τη διάρκεια του ύπνου, όπως, ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου, κινήσεις των ματιών, δραστηριότητα των μυών, αναπνευστική προσπάθεια, και το επίπεδο του οξυγόνου στο αίμα. Στη συνέχεια θα πρέπει να διερευνηθούν οι παράγοντες οι οποίοι μπορούν να διορθωθούν, τόσο αυτοί που αφορούν τις συνθήκες ζωής και τις συνήθειες του ασθενούς, όσο και αυτοί που αντιμετωπίζονται χειρουργικά από το θεράποντα ωτορινολαρυγγολόγο.
Πώς μπορείτε να  μειώσετε την ένταση του ροχαλητού
Υπάρχουν κάποια προληπτικά μέτρα που μπορεί να εφαρμόσει ένας ασθενής για να αποφεύγει την εκδήλωση ροχαλητού, όπως η συχνή σωματική άσκηση, η απώλεια βάρους και η αποφυγή κάποιων φάρμακων πριν από τον ύπνο, π.χ. ψυχοφάρμακα, υπνωτικά και αντιισταμινικά. Η αποφυγή κατανάλωσης οινοπνεύματος, αλλά και ο περιορισμός του καπνίσματος είναι, επίσης, ουσιώδη. Καλό είναι να αποφεύγεται η κατανάλωση φαγητού τρεις ώρες πριν από τον ύπνο. Τέλος, είναι σημαντικό το άτομο που ροχαλίζει να κοιμάται στο πλευρό και όχι ανάσκελα με ανυψωμένο λίγο το πάνω μέρος του κρεβατιού του.
Ποιες θεραπείες συστήνονται συνήθως;
Η αντιμετώπιση τόσο του απλού ροχαλητού όσο και του συνδρόμου της αποφρακτικής υπνικής άπνοιας είναι συντηρητική ή χειρουργική. Οι χειρουργικές επεμβάσεις για την αποφρακτική άπνοια τα τελευταία χρόνια έχουν απλοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό και μερικές από αυτές εκτελούνται ακόμα και με τοπική αναισθησία και χωρίς ιδιαίτερο πόνο. Συνήθεις επεμβάσεις, αναλόγως  πάντα με το σημείο απόφραξης, είναι η διόρθωση του στραβού ρινικού διαφράγματος και η συρρίκνωση των κογχών που παρεμποδίζει τη φυσιολογική ροή του αέρα, από τη μύτη,  η αφαίρεση των αμυγδαλών, η εκτομή της σταφυλής και κατά περίπτωση η αφαίρεση τμημάτων της μαλθακής υπερώας (Σταφυλο-Υπερωιο-Φαρυγγο-πλαστική-U.P.P.P.) ή η σμίκρυνση και η σκλήρυνση  της άνω υπερώας  με Laser ή ραδιοσυχνότητες. Το παιδικό ροχαλητό σχεδόν πάντα αντιμετωπίζεται με αμυγδαλεκτομή και αδενοτομή με άριστα αποτελέσματα.
Όσον αφορά την συντηρητική αντιμετώπιση, η χρήση ρινικής μάσκας (CPAP), κατά τη διάρκεια του ύπνου, αποτελεί την επιλεγόμενη μέθοδο για τα άτομα εκείνα που δεν υπάρχει δυνατότητα αντιμετώπισής τους χειρουργικά ή για εκείνους που συνεχίζουν να εμφανίζουν άπνοιες, μολονότι δεν έχουν ανατομικές ανωμαλίες. Τέλος, σε κάποιες περιπτώσεις συστήνεται η χρήση ενδοστοματικού νάρθηκα (μασελάκι) κατά τον ύπνο , όταν το πρόβλημα εντοπίζεται μόνο στη βάση της γλώσσας.
Ανακεφαλαιώνοντας
Το ροχαλητό και η άπνοια,  μπορούν να είναι σημαντική απειλή για την υγεία μας. Η πρόωρη αναγνώριση και η αντιμετώπιση της άπνοιας ύπνου είναι ζωτικής σημασίας  για αυτό είναι προτιμότερο να υποβληθείτε έγκαιρα σε πλήρη ωτορινολαρυγγολογική εξέταση. Το ροχαλητό μπορεί να προληφθεί όταν από τη στιγμή που πρωτοεμφανιστεί γίνει προσεκτική έρευνα ανεύρεσης και αντιμετώπισης των αιτιών του.

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2019

Μια ελληνική ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής επιστήμονες του ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», ανακάλυψε ότι ένας κοινός πολυμορφισμός στα κύτταρα του ανοσοποιητικού μας συστήματος, δηλαδή μια πολύ συχνή «μετάλλαξη» - την οποία φέρει περίπου ένας στους τέσσερις ανθρώπους - ευθύνεται για το ότι κάποιοι είναι πιο επιρρεπείς σε συγκεκριμένες μολύνσεις, συμπεριλαμβανομένου του ιού HIV που ευθύνεται για το AIDS.
Η σχετική δημοσίευση έγινε στο διεθνές περιοδικό ανοσολογίας «Journal of Immunology».
Οι επιστήμονες, εδώ και πολύ καιρό, γνωρίζουν ότι κάποιοι άνθρωποι είναι πιο επιρρεπείς σε συγκεκριμένες ασθένειες από ό,τι άλλοι.
Είτε πρόκειται για ιώσεις είτε για καρκίνους είτε για διάφορες άλλες νόσους, ο κάθε ξεχωριστός οργανισμός αντιδρά διαφορετικά, ενώ η «ευθύνη» για αυτό αποδίδεται συνήθως στο ανοσοποιητικό μας σύστημα.
Σύμφωνα με μελέτες χρόνων, σε ένα μεγάλο βαθμό, αυτή η διαφορετική αντίδραση στις ασθένειες οφείλεται στη γενετική ποικιλομορφία των γονιδίων του ανοσοποιητικού συστήματος, δηλαδή του συνόλου κυττάρων και των ιστών που είναι υπεύθυνο για την αντιμετώπιση όλων των μολύνσεων και ασθενειών.
Αυτή τη γνώση αξιοποίησαν οι έλληνες ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Ευστράτιο Στρατίκο και με βασική ερευνήτρια την δρα Ειρήνη Ευνουχίδου, για να μελετήσουν τις συγκεκριμένες γενετικές ποικιλομορφίες, να τις καταγράψουν και να εξετάσουν πώς θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν στην πιο αποτελεσματική και έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία των διαφόρων ασθενειών.
Η σημαντική «μετάλλαξη» που εντόπισαν, συμβαίνει στο γονίδιο του ενζύμου ERAP2. Το ERAP2, μαζί με τον «συνεργάτη» του, το ERAP1, είναι τα ένζυμα που δείχνουν στο ανοσοποιητικό σύστημα ποιό κύτταρο νοσεί.
Ως αποτέλεσμα της εν λόγω μετάλλαξης, κάποιες ασθένειες γίνονται πιο εύκολα αναγνωρίσιμες, ενώ άλλες κρύβονται από τον «ελεγκτή» του ανοσοποιητικού συστήματος.
Με αυτόν τον τρόπο, κάποιοι άνθρωποι είναι πιο ανθεκτικοί σε μόλυνση από HIV, παρά την επανειλημμένη έκθεση τους στον ιό.
Η ανακάλυψη μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη εξατομικευμένη πρόληψη και θεραπεία, ενώ καθορίζει ένα νέο στόχο για την ανάπτυξη μεθόδων ανοσοθεραπείας, στόχος της οποίας είναι να τροποποιεί την αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος.
Η γνώση αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να σχεδιαστεί ένας «χάρτης» που θα παραθέτει με ποιο τρόπο οι διαφοροποιήσεις σε αυτά τα ένζυμα επηρεάζουν την ανθεκτικότητά των ανθρώπων σε ένα εύρος απειλητικών για την υγεία νοσημάτων.
Στην έρευνα συνεργάστηκαν οι επιστήμονες Ευστράτιος Στρατίκος, Ειρήνη Ευνουχίδου, James Birtley, Ευθαλεία Ζερβούδη, Ειρήνη Μαυρίδου, Εμμανουήλ Σαρειδάκης, Πέτρος Γκιάστας και Αθανάσιος Παπακυριακού από το ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος» (από τα Εργαστήρια Χημείας Πρωτεϊνών και Δομικής & Μακρομοριακής Χημείας), οι Γιώργος Παναγιώτου και Μαρτίνα Σαμιωτάκη από το Ερευνητικό Κέντρο Βιοϊατρικών Επιστημών «Αλέξανδρος Φλέμινγκ», οι Ολίβια Πετράκη και Δημήτρης Γεωργιάδης από το Πανεπιστήμιο της Αθήνας και οι Sergey Seregin και Andrea Amalfitano από Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.

Γιατί ορισμένοι είναι πιο ευάλλωτοι στις μολύνσεις;

Μια ελληνική ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής επιστήμονες του ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», ανακάλυψε ότι ένας κοινός πολυμορφισμός στα κύτταρα του ανοσοποιητικού μας συστήματος, δηλαδή μια πολύ συχνή «μετάλλαξη» - την οποία φέρει περίπου ένας στους τέσσερις ανθρώπους - ευθύνεται για το ότι κάποιοι είναι πιο επιρρεπείς σε συγκεκριμένες μολύνσεις, συμπεριλαμβανομένου του ιού HIV που ευθύνεται για το AIDS.
Η σχετική δημοσίευση έγινε στο διεθνές περιοδικό ανοσολογίας «Journal of Immunology».
Οι επιστήμονες, εδώ και πολύ καιρό, γνωρίζουν ότι κάποιοι άνθρωποι είναι πιο επιρρεπείς σε συγκεκριμένες ασθένειες από ό,τι άλλοι.
Είτε πρόκειται για ιώσεις είτε για καρκίνους είτε για διάφορες άλλες νόσους, ο κάθε ξεχωριστός οργανισμός αντιδρά διαφορετικά, ενώ η «ευθύνη» για αυτό αποδίδεται συνήθως στο ανοσοποιητικό μας σύστημα.
Σύμφωνα με μελέτες χρόνων, σε ένα μεγάλο βαθμό, αυτή η διαφορετική αντίδραση στις ασθένειες οφείλεται στη γενετική ποικιλομορφία των γονιδίων του ανοσοποιητικού συστήματος, δηλαδή του συνόλου κυττάρων και των ιστών που είναι υπεύθυνο για την αντιμετώπιση όλων των μολύνσεων και ασθενειών.
Αυτή τη γνώση αξιοποίησαν οι έλληνες ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Ευστράτιο Στρατίκο και με βασική ερευνήτρια την δρα Ειρήνη Ευνουχίδου, για να μελετήσουν τις συγκεκριμένες γενετικές ποικιλομορφίες, να τις καταγράψουν και να εξετάσουν πώς θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν στην πιο αποτελεσματική και έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία των διαφόρων ασθενειών.
Η σημαντική «μετάλλαξη» που εντόπισαν, συμβαίνει στο γονίδιο του ενζύμου ERAP2. Το ERAP2, μαζί με τον «συνεργάτη» του, το ERAP1, είναι τα ένζυμα που δείχνουν στο ανοσοποιητικό σύστημα ποιό κύτταρο νοσεί.
Ως αποτέλεσμα της εν λόγω μετάλλαξης, κάποιες ασθένειες γίνονται πιο εύκολα αναγνωρίσιμες, ενώ άλλες κρύβονται από τον «ελεγκτή» του ανοσοποιητικού συστήματος.
Με αυτόν τον τρόπο, κάποιοι άνθρωποι είναι πιο ανθεκτικοί σε μόλυνση από HIV, παρά την επανειλημμένη έκθεση τους στον ιό.
Η ανακάλυψη μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη εξατομικευμένη πρόληψη και θεραπεία, ενώ καθορίζει ένα νέο στόχο για την ανάπτυξη μεθόδων ανοσοθεραπείας, στόχος της οποίας είναι να τροποποιεί την αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος.
Η γνώση αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να σχεδιαστεί ένας «χάρτης» που θα παραθέτει με ποιο τρόπο οι διαφοροποιήσεις σε αυτά τα ένζυμα επηρεάζουν την ανθεκτικότητά των ανθρώπων σε ένα εύρος απειλητικών για την υγεία νοσημάτων.
Στην έρευνα συνεργάστηκαν οι επιστήμονες Ευστράτιος Στρατίκος, Ειρήνη Ευνουχίδου, James Birtley, Ευθαλεία Ζερβούδη, Ειρήνη Μαυρίδου, Εμμανουήλ Σαρειδάκης, Πέτρος Γκιάστας και Αθανάσιος Παπακυριακού από το ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος» (από τα Εργαστήρια Χημείας Πρωτεϊνών και Δομικής & Μακρομοριακής Χημείας), οι Γιώργος Παναγιώτου και Μαρτίνα Σαμιωτάκη από το Ερευνητικό Κέντρο Βιοϊατρικών Επιστημών «Αλέξανδρος Φλέμινγκ», οι Ολίβια Πετράκη και Δημήτρης Γεωργιάδης από το Πανεπιστήμιο της Αθήνας και οι Sergey Seregin και Andrea Amalfitano από Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.
Η εισαγωγή βλαστικών κυττάρων που μετατράπηκαν σε υγιή κύτταρα παραγωγής σπέρματος, αποκατέστησε τη γονιμότητα σε νεαρές αρσενικές μαϊμούδες που είχαν μείνει στείρες εξαιτίας των παρενεργειών αντικαρκινικής θεραπείας. 
Το σπέρμα γονιμοποίησε με επιτυχία ωάρια θηλυκών ζώων και προέκυψαν υγιή έμβρυα. Το επίτευγμα από Αμερικανούς επιστήμονες, που χαρακτηρίστηκε «ορόσημο», ελπίζεται ότι στο μέλλον θα επιτρέψει σε αγόρια που έχουν μείνει στείρα μετά από θεραπεία για παιδικό καρκίνο, να αποκαταστήσουν τη γονιμότητά τους.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Κάιλ Όργουιγκ του τμήματος γυναικολογίας και αναπαραγωγικής ιατρικής της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας "Cell Stem Cell", σύμφωνα με το BBC, έκαναν πειράματα με μακάκους.
Εννέα στα 12 ενήλικα ζώα και τρία στα πέντε νεαρά (σε προεφηβική ηλικία) που είχαν χάσει την ικανότητα γονιμοποίησης μετά την λήψη ενός φαρμάκου αντικαρκινικής χημειοθεραπείας, την επανέκτησαν μετά την εμφύτευση των βλαστικών κυττάρων.
Η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία μπορούν να καταστρέψουν τους καρκινικούς όγκους, παράλληλα όμως καταστρέφουν τα κύτταρα που παράγουν σπέρμα. Οι ερευνητές πήραν βλαστικά κύτταρα από τα πειραματόζωα πριν ξεκινήσει η αντικαρκινική θεραπεία, τα κατέψυξαν και στη συνέχεια, μετά από μερικούς μήνες, τα τοποθέτησαν ξανά στα γεννητικά όργανα των ζώων. Τελικά, το στείρο σπέρμα των πειραματόζωων απέκτησε και πάλι την ικανότητα γονιμοποίησης ωαρίων.
Ήδη πολλοί ενήλικοι που πρόκειται να κάνουν αντικαρκινική θεραπεία, επιλέγουν να καταψύξουν δείγματα του σπέρματός τους, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό να γίνει με τα παιδιά που ακόμα δεν παράγουν σπέρμα. Τα παιδιά όμως ήδη διαθέτουν στα γεννητικά όργανά τους τα σπερματογόνα βλαστικά κύτταρα, τα οποία θα αρχίσουν να παράγουν σπέρμα κατά την εφηβική ηλικία τους. Η νέα τεχνική ανοίγει το δρόμο, ώστε και στην περίπτωση των παιδιών να υπάρχει μια διασφάλιση για την αποκατάσταση της γονιμότητάς τους μετά την αντικαρκινική θεραπεία.
Όπως είπε ο Όργουιγκ, πρέπει πρώτα να ξεπερασθούν διάφορα εμπόδια, προτού η μέθοδος εφαρμοστεί και στους ανθρώπους με ασφάλεια. Για παράδειγμα, όπως επεσήμανε, ερωτηματικό αποτελεί αν η εμφύτευση των σπερματικών βλαστικών κυττάρων θα πρέπει να γίνει μόλις τελειώσει η αντικαρκινική θεραπεία ή όταν ο ασθενής θα θεωρηθεί θεραπευμένος ή όταν θα ετοιμάζεται να ξεκινήσει τη δική του οικογένεια. Επίσης, υπάρχει ο κίνδυνος μαζί με τα βλαστικά κύτταρα να περιλαμβάνονται και καρκινικά, οπότε μπορεί να επαναζωπυρωθεί η νόσος.


Αποκατάσταση σπέρματος μέσω βλαστοκυττάρων

Η εισαγωγή βλαστικών κυττάρων που μετατράπηκαν σε υγιή κύτταρα παραγωγής σπέρματος, αποκατέστησε τη γονιμότητα σε νεαρές αρσενικές μαϊμούδες που είχαν μείνει στείρες εξαιτίας των παρενεργειών αντικαρκινικής θεραπείας. 
Το σπέρμα γονιμοποίησε με επιτυχία ωάρια θηλυκών ζώων και προέκυψαν υγιή έμβρυα. Το επίτευγμα από Αμερικανούς επιστήμονες, που χαρακτηρίστηκε «ορόσημο», ελπίζεται ότι στο μέλλον θα επιτρέψει σε αγόρια που έχουν μείνει στείρα μετά από θεραπεία για παιδικό καρκίνο, να αποκαταστήσουν τη γονιμότητά τους.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Κάιλ Όργουιγκ του τμήματος γυναικολογίας και αναπαραγωγικής ιατρικής της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας "Cell Stem Cell", σύμφωνα με το BBC, έκαναν πειράματα με μακάκους.
Εννέα στα 12 ενήλικα ζώα και τρία στα πέντε νεαρά (σε προεφηβική ηλικία) που είχαν χάσει την ικανότητα γονιμοποίησης μετά την λήψη ενός φαρμάκου αντικαρκινικής χημειοθεραπείας, την επανέκτησαν μετά την εμφύτευση των βλαστικών κυττάρων.
Η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία μπορούν να καταστρέψουν τους καρκινικούς όγκους, παράλληλα όμως καταστρέφουν τα κύτταρα που παράγουν σπέρμα. Οι ερευνητές πήραν βλαστικά κύτταρα από τα πειραματόζωα πριν ξεκινήσει η αντικαρκινική θεραπεία, τα κατέψυξαν και στη συνέχεια, μετά από μερικούς μήνες, τα τοποθέτησαν ξανά στα γεννητικά όργανα των ζώων. Τελικά, το στείρο σπέρμα των πειραματόζωων απέκτησε και πάλι την ικανότητα γονιμοποίησης ωαρίων.
Ήδη πολλοί ενήλικοι που πρόκειται να κάνουν αντικαρκινική θεραπεία, επιλέγουν να καταψύξουν δείγματα του σπέρματός τους, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό να γίνει με τα παιδιά που ακόμα δεν παράγουν σπέρμα. Τα παιδιά όμως ήδη διαθέτουν στα γεννητικά όργανά τους τα σπερματογόνα βλαστικά κύτταρα, τα οποία θα αρχίσουν να παράγουν σπέρμα κατά την εφηβική ηλικία τους. Η νέα τεχνική ανοίγει το δρόμο, ώστε και στην περίπτωση των παιδιών να υπάρχει μια διασφάλιση για την αποκατάσταση της γονιμότητάς τους μετά την αντικαρκινική θεραπεία.
Όπως είπε ο Όργουιγκ, πρέπει πρώτα να ξεπερασθούν διάφορα εμπόδια, προτού η μέθοδος εφαρμοστεί και στους ανθρώπους με ασφάλεια. Για παράδειγμα, όπως επεσήμανε, ερωτηματικό αποτελεί αν η εμφύτευση των σπερματικών βλαστικών κυττάρων θα πρέπει να γίνει μόλις τελειώσει η αντικαρκινική θεραπεία ή όταν ο ασθενής θα θεωρηθεί θεραπευμένος ή όταν θα ετοιμάζεται να ξεκινήσει τη δική του οικογένεια. Επίσης, υπάρχει ο κίνδυνος μαζί με τα βλαστικά κύτταρα να περιλαμβάνονται και καρκινικά, οπότε μπορεί να επαναζωπυρωθεί η νόσος.


Οι καπνιστές χάνουν κατά μέσον όρο δύο με τρεις εργάσιμες ημέρες κάθε χρόνο σε σχέση με τους μη καπνιστές, σύμφωνα με μια νέα ανάλυση 29 παλαιότερων μελετών.
Με βάση αυτή τη διαπίστωση, οι ερευνητές υπολόγισαν ότι οι απουσίες από την εργασία που οφείλονται στο κάπνισμα κόστισαν τον περασμένο χρόνο μόνο στη Βρετανία 1,4 δισεκατομμύριο λίρες (ή 2,25 δισεκατομμύρια δολάρια).
"Νομίζω ότι η μελέτη υπογραμμίζει το γεγονός ότι αυτό (το φαινόμενο) είναι κάτι που δεν επηρεάζει μόνο τον άνθρωπο αλλά και την οικονομία", δήλωσε ο Ντάγκλας Λέβι, ερευνητής για θέματα δημόσιας υγείας στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου Χάρβαρντ στη Βοστόνη ο οποίος δεν έλαβε μέρος στη νέα μελέτη.
Η ανάλυση περιλαμβάνει στοιχεία από μελέτες που διεξήχθησαν το διάστημα 1960-2001 στην Ευρώπη, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία σε δείγμα μεγαλύτερο των 71.000 εργαζόμενων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
Οι ερευνητές ζήτησαν από τους εργαζόμενους εθελοντές να απαντήσουν για τις παρούσες και τις παλαιότερες συνήθειές τους αναφορικά με το κάπνισμα και συμβουλεύτηκαν τα επαγγελματικά τους αρχεία για να διαπιστώσουν πόσο συχνά απουσίαζαν στη διάρκεια μιας διετίας κατά μέσο όρο.
Συγκρίνοντας τα αποτελέσματα, η Τζο Λεονάρντι-Μπι του πανεπιστημίου του Νότινγχαμ στη Βρετανία και οι συνεργάτες της διαπίστωσαν ότι όσοι εξακολουθούν να καπνίζουν είναι πιθανότερο να απουσιάζουν από τη δουλειά τους σε σχέση με τους μη καπνίζοντες.
Κατά μέσον όρο απείχαν 2,7 επιπλέον μέρες τον χρόνο σε σχέση με τους υπόλοιπους.
Οι πρώην καπνιστές βρίσκονται κάπου μεταξύ των καπνιζόντων και όσων δεν κάπνισαν ποτέ αναφορικά με τις απουσίες.
Το 1,4 δισεκατομμύριο λίρες που χάνονται στη Βρετανία εξαιτίας των απουσιών από το κάπνισμα είναι μόνο ένα από τα επακόλουθα της συνήθειας αυτής στον εργασιακό χώρο, σύμφωνα με την επιστήμονα που αναφέρει επιπλέον τη μείωση της παραγωγικότητας εξαιτίας των συχνών διαλειμμάτων για τσιγάρο και το κόστος από τα ατυχήματα που συνδέονται με το τσιγάρο.
Σχεδόν ένας στους πέντε ενήλικες τόσο στη Βρετανία όσο και στις ΗΠΑ είναι καπνιστής.
Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία των Αμερικανικών Κέντρων για τον Έλεγχο και την Πρόληψη των Ασθενειών, το κάπνισμα ευθύνεται για οικονομικές απώλειες που συνδέονται με ζητήματα υγείας ύψους 193 δισεκατομμυρίων δολαρίων κατά την περίοδο 2000- 2004 στις ΗΠΑ--σχεδόν το μισό ποσό εξαιτίας της μειωμένης παραγωγικότητας.

Οι καπνιστές λείπουν συχνότερα από τη δουλειά τους

Οι καπνιστές χάνουν κατά μέσον όρο δύο με τρεις εργάσιμες ημέρες κάθε χρόνο σε σχέση με τους μη καπνιστές, σύμφωνα με μια νέα ανάλυση 29 παλαιότερων μελετών.
Με βάση αυτή τη διαπίστωση, οι ερευνητές υπολόγισαν ότι οι απουσίες από την εργασία που οφείλονται στο κάπνισμα κόστισαν τον περασμένο χρόνο μόνο στη Βρετανία 1,4 δισεκατομμύριο λίρες (ή 2,25 δισεκατομμύρια δολάρια).
"Νομίζω ότι η μελέτη υπογραμμίζει το γεγονός ότι αυτό (το φαινόμενο) είναι κάτι που δεν επηρεάζει μόνο τον άνθρωπο αλλά και την οικονομία", δήλωσε ο Ντάγκλας Λέβι, ερευνητής για θέματα δημόσιας υγείας στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου Χάρβαρντ στη Βοστόνη ο οποίος δεν έλαβε μέρος στη νέα μελέτη.
Η ανάλυση περιλαμβάνει στοιχεία από μελέτες που διεξήχθησαν το διάστημα 1960-2001 στην Ευρώπη, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία σε δείγμα μεγαλύτερο των 71.000 εργαζόμενων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
Οι ερευνητές ζήτησαν από τους εργαζόμενους εθελοντές να απαντήσουν για τις παρούσες και τις παλαιότερες συνήθειές τους αναφορικά με το κάπνισμα και συμβουλεύτηκαν τα επαγγελματικά τους αρχεία για να διαπιστώσουν πόσο συχνά απουσίαζαν στη διάρκεια μιας διετίας κατά μέσο όρο.
Συγκρίνοντας τα αποτελέσματα, η Τζο Λεονάρντι-Μπι του πανεπιστημίου του Νότινγχαμ στη Βρετανία και οι συνεργάτες της διαπίστωσαν ότι όσοι εξακολουθούν να καπνίζουν είναι πιθανότερο να απουσιάζουν από τη δουλειά τους σε σχέση με τους μη καπνίζοντες.
Κατά μέσον όρο απείχαν 2,7 επιπλέον μέρες τον χρόνο σε σχέση με τους υπόλοιπους.
Οι πρώην καπνιστές βρίσκονται κάπου μεταξύ των καπνιζόντων και όσων δεν κάπνισαν ποτέ αναφορικά με τις απουσίες.
Το 1,4 δισεκατομμύριο λίρες που χάνονται στη Βρετανία εξαιτίας των απουσιών από το κάπνισμα είναι μόνο ένα από τα επακόλουθα της συνήθειας αυτής στον εργασιακό χώρο, σύμφωνα με την επιστήμονα που αναφέρει επιπλέον τη μείωση της παραγωγικότητας εξαιτίας των συχνών διαλειμμάτων για τσιγάρο και το κόστος από τα ατυχήματα που συνδέονται με το τσιγάρο.
Σχεδόν ένας στους πέντε ενήλικες τόσο στη Βρετανία όσο και στις ΗΠΑ είναι καπνιστής.
Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία των Αμερικανικών Κέντρων για τον Έλεγχο και την Πρόληψη των Ασθενειών, το κάπνισμα ευθύνεται για οικονομικές απώλειες που συνδέονται με ζητήματα υγείας ύψους 193 δισεκατομμυρίων δολαρίων κατά την περίοδο 2000- 2004 στις ΗΠΑ--σχεδόν το μισό ποσό εξαιτίας της μειωμένης παραγωγικότητας.
Οι γυναίκες που δυσκολεύονται να φτάσουν σε οργασμό κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης σύντομα θα βρουν λύση στο πρόβλημά τους με ρινικό σπρέι.
Περίπου το 30% των γυναικών πάσχει από ανοργασμία, όμως μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάποια εγκεκριμένη θεραπεία που να κυκλοφορεί στην αγορά.
Οι ερευνητές που μελετούν το θέμα έχουν αναπτύξει μια θεραπεία που ονομάζουν «το γυναικείο βιάγκρα», 12 χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του φαρμάκου για την στυτική δυσλειτουργία των αντρών.
Η θεραπεία γίνεται με τη βοήθεια σπρέι από τα ρουθούνια της μύτης. Εφαρμόζεται δύο ώρες πριν το σεξ και εκτιμάται ότι «λειτουργεί» για έξι ώρες!
Βασίζεται στην τεστοστερόνη και πιστεύεται ότι διεγείρει τη σεξουαλική επιθυμία των γυναικών, ενεργοποιώντας τα κατάλληλα τμήματα του εγκεφάλου, αυξάνοντας την κυκλοφορία του αίματος στα γεννητικά όργανα.
Σύμφωνα με τους αμερικανούς και καναδούς ερευνητές δεν υπάρχουν παρενέργειες όπως ακμή, τριχοφυία ή αλλαγή της φωνής, ενώ δεν υπάρχουν παρενέργειες αν η γυναίκα τελικά δεν κάνει σεξ.
Ομάδα αυστραλών ερευνητών σε αυτή τη φάση συγκεντρώνει εθελοντές γυναίκες που έχουν περάσει στην εμμηνόπαυση για να συμμετέχουν στις έρευνες, ενώ ανάλογες έρευνες γίνονται και στις ΗΠΑ και τον Καναδά.

Ρινικό σπρέϊ απογειώνει τη γυναικεία σεξουαλικότητα

Οι γυναίκες που δυσκολεύονται να φτάσουν σε οργασμό κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης σύντομα θα βρουν λύση στο πρόβλημά τους με ρινικό σπρέι.
Περίπου το 30% των γυναικών πάσχει από ανοργασμία, όμως μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάποια εγκεκριμένη θεραπεία που να κυκλοφορεί στην αγορά.
Οι ερευνητές που μελετούν το θέμα έχουν αναπτύξει μια θεραπεία που ονομάζουν «το γυναικείο βιάγκρα», 12 χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του φαρμάκου για την στυτική δυσλειτουργία των αντρών.
Η θεραπεία γίνεται με τη βοήθεια σπρέι από τα ρουθούνια της μύτης. Εφαρμόζεται δύο ώρες πριν το σεξ και εκτιμάται ότι «λειτουργεί» για έξι ώρες!
Βασίζεται στην τεστοστερόνη και πιστεύεται ότι διεγείρει τη σεξουαλική επιθυμία των γυναικών, ενεργοποιώντας τα κατάλληλα τμήματα του εγκεφάλου, αυξάνοντας την κυκλοφορία του αίματος στα γεννητικά όργανα.
Σύμφωνα με τους αμερικανούς και καναδούς ερευνητές δεν υπάρχουν παρενέργειες όπως ακμή, τριχοφυία ή αλλαγή της φωνής, ενώ δεν υπάρχουν παρενέργειες αν η γυναίκα τελικά δεν κάνει σεξ.
Ομάδα αυστραλών ερευνητών σε αυτή τη φάση συγκεντρώνει εθελοντές γυναίκες που έχουν περάσει στην εμμηνόπαυση για να συμμετέχουν στις έρευνες, ενώ ανάλογες έρευνες γίνονται και στις ΗΠΑ και τον Καναδά.
Πρόωρη κλιμακτήριο στις γυναίκες ενδέχεται να προκαλούν ορισμένες χημικές ουσίες που περιέχονται και σε καλλυντικά όπως προειδοποιούν οι επιστήμονες.
Ειδικότερα, αμερικανοί ερευνητές ανακάλυψαν ότι όσες γυναίκες εκτίθενται σε μεγάλες δόσεις φθαλικών ενώσεων, οι οποίες υπάρχουν σε πλαστικά, καλλυντικά, προϊόντα οικιακής χρήσης και συσκευασίες τροφίμων, μπαίνουν στην κλιμακτήριο κατά μέσον όρο 2,3 χρόνια νωρίτερα από τον μέσο όρο.
Ωστόσο, υπάρχουν και περιπτώσεις γυναικών που παρουσιάζουν εμμηνόπαυση σχεδόν 15 χρόνια νωρίτερα.
Οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον στο Σαιντ Λούις με επικεφαλής την δρ Ναταλία Γκρίντλερ εξέτασαν τα επίπεδα φθαλικών ενώσεων στο αίμα ή στα ούρα 5.700 γυναικών και κατέγραψαν πότε μπήκαν στην εμμηνόπαυση.
Όσες είχαν τα υψηλότερα επίπεδα των ενώσεων, είχαν μπει στην εμμηνόπαυση σε ηλικία κάτω από 49 ετών, αντί για τα 51 που είναι η συνήθης ηλικία της κλιμακτηρίου.
Όπως, όμως, εξήγησε η δρ Γκρίντλερ στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Αναπαραγωγικής Ιατρικής, το οποίο διεξήχθη στο Σαν Ντιέγκο, μερικές γυναίκες μπήκαν 15 χρόνια νωρίτερα, στα 36 τους χρόνια.
Η πρόωρη εμμηνόπαυση σχετίζεται με πολύ υψηλότερα κρούσματα εγκεφαλικών επεισοδίων, καρδιοπάθειας, προβλημάτων στα οστά και επικίνδυνων εγκεφαλικών αιμορραγιών.
Όσο για το που οφείλεται το γεγονός ότι ορισμένες γυναίκες εκτίθενται σε υψηλότερα επίπεδα φθαλικών ενώσεων, εικάζεται ότι μπορεί να παίζουν ρόλο παράγοντες όπως η εντονότερη χρήση καλλυντικών, η κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού ή η κατανάλωση περισσότερων τυποποιημένων τροφίμων.

Ένοχα ορισμένα καλλυντικά για πρόωρη κλιμακτήριο

Πρόωρη κλιμακτήριο στις γυναίκες ενδέχεται να προκαλούν ορισμένες χημικές ουσίες που περιέχονται και σε καλλυντικά όπως προειδοποιούν οι επιστήμονες.
Ειδικότερα, αμερικανοί ερευνητές ανακάλυψαν ότι όσες γυναίκες εκτίθενται σε μεγάλες δόσεις φθαλικών ενώσεων, οι οποίες υπάρχουν σε πλαστικά, καλλυντικά, προϊόντα οικιακής χρήσης και συσκευασίες τροφίμων, μπαίνουν στην κλιμακτήριο κατά μέσον όρο 2,3 χρόνια νωρίτερα από τον μέσο όρο.
Ωστόσο, υπάρχουν και περιπτώσεις γυναικών που παρουσιάζουν εμμηνόπαυση σχεδόν 15 χρόνια νωρίτερα.
Οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον στο Σαιντ Λούις με επικεφαλής την δρ Ναταλία Γκρίντλερ εξέτασαν τα επίπεδα φθαλικών ενώσεων στο αίμα ή στα ούρα 5.700 γυναικών και κατέγραψαν πότε μπήκαν στην εμμηνόπαυση.
Όσες είχαν τα υψηλότερα επίπεδα των ενώσεων, είχαν μπει στην εμμηνόπαυση σε ηλικία κάτω από 49 ετών, αντί για τα 51 που είναι η συνήθης ηλικία της κλιμακτηρίου.
Όπως, όμως, εξήγησε η δρ Γκρίντλερ στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Αναπαραγωγικής Ιατρικής, το οποίο διεξήχθη στο Σαν Ντιέγκο, μερικές γυναίκες μπήκαν 15 χρόνια νωρίτερα, στα 36 τους χρόνια.
Η πρόωρη εμμηνόπαυση σχετίζεται με πολύ υψηλότερα κρούσματα εγκεφαλικών επεισοδίων, καρδιοπάθειας, προβλημάτων στα οστά και επικίνδυνων εγκεφαλικών αιμορραγιών.
Όσο για το που οφείλεται το γεγονός ότι ορισμένες γυναίκες εκτίθενται σε υψηλότερα επίπεδα φθαλικών ενώσεων, εικάζεται ότι μπορεί να παίζουν ρόλο παράγοντες όπως η εντονότερη χρήση καλλυντικών, η κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού ή η κατανάλωση περισσότερων τυποποιημένων τροφίμων.

Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2019

Όσοι έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο είναι περισσότερο ευφυείς; Το ερώτημα αυτό απασχολεί τους επιστήμονες εδώ και αιώνες.
Το 1836, ο Γερμανός επιστήμονας Frederick Tiedman, έγραψε ότι αδιαμφισβήτητα υπάρχει σχέση μεταξύ του μεγέθους του εγκεφάλου και της ευφυΐας των ανθρώπων. Βέβαια η θέση αυτή προκάλεσε πολλές αντιδράσεις και το ζήτημα παραμένει επίμαχο μέχρι σήμερα.
Οι επιστήμονες για να μπορέσουν να βρουν την αλήθεια στον τομέα αυτό, προσπάθησαν να βρουν αντικειμενικούς βιολογικούς δείκτες για να αποδείξουν ποια είναι η σχέση της νοημοσύνης, της εξυπνάδας και της πνευματικής ενέργειας με το μέγεθος του εγκεφάλου.
Για τον υπολογισμό του μεγέθους του εγκεφάλου υπήρχαν βασικά δύο μέθοδοι. Η μέτρηση της περιμέτρου της κεφαλής μπορεί να επιτρέπει το υπολογισμό του μεγέθους του εγκεφάλου. Μια δεύτερη μέθοδος είναι η μέτρηση του εγκεφάλου απευθείας μετά από το θάνατο. 
Τώρα διαθέτουμε ακόμη μια νέα, πολύ καλή μέθοδο, τη μαγνητική τομογραφία η οποία επιτρέπει όχι μόνο τον υπολογισμό του μεγέθους του εγκεφάλου άλλα και την αξιολόγηση των χαρακτηριστικών των επιμέρους δομών του εγκεφάλου.
Με τη μαγνητική τομογραφία, είναι δυνατόν να γίνει υπολογισμός της φαιάς ουσίας, του μεγέθους σημαντικών δομών του εγκεφάλου όπως ο αριστερός και δεξιός ιππόκαμπος, ο αριστερός και δεξιός κροταφικός λοβός, ο αριστερός και δεξιός μετωπικός λοβός. Οι ανατομικές αυτές δομές του εγκεφάλου παίζουν σημαντικό ρόλο στις νοητικές λειτουργίες, στη μνήμη και άλλους καθοριστικούς για την ευφυΐα τομείς.
Η ευφυΐα των ανθρώπων μπορεί να μετρηθεί με διάφορα τεστ νοημοσύνης. Ο δείκτης νοημοσύνης δεν είναι μια τέλεια μέτρηση της ανθρώπινης ευφυΐας.
Είναι γεγονός ότι υπήρξαν επικριτές για τη δυνατότητα αξιολόγησης όλου του φάσματος της ανθρώπινης νοημοσύνης από το δείκτη νοημοσύνης.
Όμως ερευνητικές εργασίες που εξέτασαν τη σχέση δείκτη νοημοσύνης και αντικειμενικών βιολογικών παραμέτρων όπως το μέγεθος του εγκεφάλου, έδειξαν ενδιαφέροντες συσχετισμούς.
Σε μια από τις πλέον ολοκληρωμένες έρευνες του είδους της, επιστήμονες από το Virginia Commonwealth University της Βιργινίας των Ηνωμένων Πολιτειών, εξέτασαν τα δεδομένα που υπάρχουν από 26 διεθνείς μελέτες για το θέμα.
Τα συμπεράσματα που προέκυψαν είναι:
Οι άνθρωποι με μεγαλύτερο εγκέφαλο έχουν μεγαλύτερη ευφυΐα από αυτούς που έχουν μικρότερο εγκέφαλο. Ο εν λόγω συσχετισμός παρατηρείται σε όλες τις ηλικίες και στα δύο φύλα
Η σχέση μεγαλύτερου εγκεφάλου και ψηλότερης ευφυΐας είναι ακόμη πιο δυνατή μεταξύ των γυναικών. Επίσης η σχέση είναι εντονότερη στους ενήλικες παρά στα παιδιά
Αναμφίβολα υπάρχουν πολλά που μπορούν να λεχθούν για τα συγκεκριμένα συμπεράσματα. Ο ρόλος της γενετικής συνιστώσας, της επιρροής του περιβάλλοντος, της εκπαίδευσης, οι διαφορετικές δεξιότητες των ανθρώπων που ανήκουν σε ξεχωριστούς τομείς της νοημοσύνης, μπορεί να μην εκπροσωπούνται και να συσχετίζονται άμεσα με το μέγεθος του εγκεφάλου.
Από την άλλη όμως δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τους συσχετισμούς μεταξύ λειτουργικών δεικτών για τη νοημοσύνη και τις ανατομικές δομές του εγκεφάλου που προκύπτουν από σύγχρονες μεθόδους όπως η μαγνητική τομογραφία.
Η αξιολόγηση των ανθρώπων όσον αφορά την πνευματική τους ενέργεια, τις νοητικές τους δεξιότητες, την ταχύτητα και ορθότητα της σκέψης τους, αποτελεί βασικό άξονα της κοινωνικής και επαγγελματικής ανέλιξης.
Οι ευφυείς άνθρωποι, μαθαίνουν γρηγορότερα, κάνουν λιγότερα λάθη και είναι περισσότερο παραγωγικοί.  Είναι βέβαιο ότι στον επαγγελματικό τομέα οι εργοδότες δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε μεθόδους που τους επιτρέπουν να επιλέγουν και να εργοδοτούν τους περισσότερο ευφυείς.
Εκείνο που εμείς θα συγκρατήσουμε είναι ότι παρά το γεγονός ότι φαίνεται να υπάρχει συσχετισμός μεταξύ μεγέθους εγκεφάλου και ευφυΐας, εντούτοις διεξάγονται με αυξημένο ρυθμό σήμερα έρευνες με πιθανώς καλύτερη διακριτική δύναμη όπως για παράδειγμα η λειτουργική μαγνητική τομογραφία, που θα μας επιτρέψουν να κατανοήσουμε καλύτερα τη σχέση μεγέθους εγκεφάλου και ευφυΐας.

Το μέγεθος του εγκεφάλου και η ευφυΐα

Όσοι έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο είναι περισσότερο ευφυείς; Το ερώτημα αυτό απασχολεί τους επιστήμονες εδώ και αιώνες.
Το 1836, ο Γερμανός επιστήμονας Frederick Tiedman, έγραψε ότι αδιαμφισβήτητα υπάρχει σχέση μεταξύ του μεγέθους του εγκεφάλου και της ευφυΐας των ανθρώπων. Βέβαια η θέση αυτή προκάλεσε πολλές αντιδράσεις και το ζήτημα παραμένει επίμαχο μέχρι σήμερα.
Οι επιστήμονες για να μπορέσουν να βρουν την αλήθεια στον τομέα αυτό, προσπάθησαν να βρουν αντικειμενικούς βιολογικούς δείκτες για να αποδείξουν ποια είναι η σχέση της νοημοσύνης, της εξυπνάδας και της πνευματικής ενέργειας με το μέγεθος του εγκεφάλου.
Για τον υπολογισμό του μεγέθους του εγκεφάλου υπήρχαν βασικά δύο μέθοδοι. Η μέτρηση της περιμέτρου της κεφαλής μπορεί να επιτρέπει το υπολογισμό του μεγέθους του εγκεφάλου. Μια δεύτερη μέθοδος είναι η μέτρηση του εγκεφάλου απευθείας μετά από το θάνατο. 
Τώρα διαθέτουμε ακόμη μια νέα, πολύ καλή μέθοδο, τη μαγνητική τομογραφία η οποία επιτρέπει όχι μόνο τον υπολογισμό του μεγέθους του εγκεφάλου άλλα και την αξιολόγηση των χαρακτηριστικών των επιμέρους δομών του εγκεφάλου.
Με τη μαγνητική τομογραφία, είναι δυνατόν να γίνει υπολογισμός της φαιάς ουσίας, του μεγέθους σημαντικών δομών του εγκεφάλου όπως ο αριστερός και δεξιός ιππόκαμπος, ο αριστερός και δεξιός κροταφικός λοβός, ο αριστερός και δεξιός μετωπικός λοβός. Οι ανατομικές αυτές δομές του εγκεφάλου παίζουν σημαντικό ρόλο στις νοητικές λειτουργίες, στη μνήμη και άλλους καθοριστικούς για την ευφυΐα τομείς.
Η ευφυΐα των ανθρώπων μπορεί να μετρηθεί με διάφορα τεστ νοημοσύνης. Ο δείκτης νοημοσύνης δεν είναι μια τέλεια μέτρηση της ανθρώπινης ευφυΐας.
Είναι γεγονός ότι υπήρξαν επικριτές για τη δυνατότητα αξιολόγησης όλου του φάσματος της ανθρώπινης νοημοσύνης από το δείκτη νοημοσύνης.
Όμως ερευνητικές εργασίες που εξέτασαν τη σχέση δείκτη νοημοσύνης και αντικειμενικών βιολογικών παραμέτρων όπως το μέγεθος του εγκεφάλου, έδειξαν ενδιαφέροντες συσχετισμούς.
Σε μια από τις πλέον ολοκληρωμένες έρευνες του είδους της, επιστήμονες από το Virginia Commonwealth University της Βιργινίας των Ηνωμένων Πολιτειών, εξέτασαν τα δεδομένα που υπάρχουν από 26 διεθνείς μελέτες για το θέμα.
Τα συμπεράσματα που προέκυψαν είναι:
Οι άνθρωποι με μεγαλύτερο εγκέφαλο έχουν μεγαλύτερη ευφυΐα από αυτούς που έχουν μικρότερο εγκέφαλο. Ο εν λόγω συσχετισμός παρατηρείται σε όλες τις ηλικίες και στα δύο φύλα
Η σχέση μεγαλύτερου εγκεφάλου και ψηλότερης ευφυΐας είναι ακόμη πιο δυνατή μεταξύ των γυναικών. Επίσης η σχέση είναι εντονότερη στους ενήλικες παρά στα παιδιά
Αναμφίβολα υπάρχουν πολλά που μπορούν να λεχθούν για τα συγκεκριμένα συμπεράσματα. Ο ρόλος της γενετικής συνιστώσας, της επιρροής του περιβάλλοντος, της εκπαίδευσης, οι διαφορετικές δεξιότητες των ανθρώπων που ανήκουν σε ξεχωριστούς τομείς της νοημοσύνης, μπορεί να μην εκπροσωπούνται και να συσχετίζονται άμεσα με το μέγεθος του εγκεφάλου.
Από την άλλη όμως δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τους συσχετισμούς μεταξύ λειτουργικών δεικτών για τη νοημοσύνη και τις ανατομικές δομές του εγκεφάλου που προκύπτουν από σύγχρονες μεθόδους όπως η μαγνητική τομογραφία.
Η αξιολόγηση των ανθρώπων όσον αφορά την πνευματική τους ενέργεια, τις νοητικές τους δεξιότητες, την ταχύτητα και ορθότητα της σκέψης τους, αποτελεί βασικό άξονα της κοινωνικής και επαγγελματικής ανέλιξης.
Οι ευφυείς άνθρωποι, μαθαίνουν γρηγορότερα, κάνουν λιγότερα λάθη και είναι περισσότερο παραγωγικοί.  Είναι βέβαιο ότι στον επαγγελματικό τομέα οι εργοδότες δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε μεθόδους που τους επιτρέπουν να επιλέγουν και να εργοδοτούν τους περισσότερο ευφυείς.
Εκείνο που εμείς θα συγκρατήσουμε είναι ότι παρά το γεγονός ότι φαίνεται να υπάρχει συσχετισμός μεταξύ μεγέθους εγκεφάλου και ευφυΐας, εντούτοις διεξάγονται με αυξημένο ρυθμό σήμερα έρευνες με πιθανώς καλύτερη διακριτική δύναμη όπως για παράδειγμα η λειτουργική μαγνητική τομογραφία, που θα μας επιτρέψουν να κατανοήσουμε καλύτερα τη σχέση μεγέθους εγκεφάλου και ευφυΐας.
Το εξαιρετικά έντονο στρες προκαλεί τη διακοπή της ανάπτυξης των μαλλιών και στη συνέχεια την πτώση τους.
Το σύνηθες στρες που βιώνουμε στην καθημερινή ζωή και στην εργασία μας, δεν είναι στις περισσότερες περιπτώσεις, αιτία έναρξης της πτώσης των μαλλιών.
Το υπερβολικό στρες που είναι αιτία πτώσης μαλλιών μπορεί να προκληθεί από έντονες σοβαρές συναισθηματικές καταστάσεις, από ασθένειες του θυρεοειδούς αδένα, το διαβήτη, από σοβαρές χειρουργικές επεμβάσεις και από ορισμένα φάρμακα. Επίσης γεγονότα της ζωής όπως η γέννηση ενός παιδιού ή μια αποβολή, προκαλούν ψηλού επιπέδου στρες που δυνατόν να προκαλέσει πτώση μαλλιών.
Η εγκυμοσύνη είναι μια σοβαρή αιτία απώλειας μαλλιών. Υπολογίζεται ότι μέχρι 45% των νέων μητέρων, παρουσιάζουν κάποιο βαθμό απώλειας μαλλιών λόγω του στρες που συνοδεύει τη γέννηση ενός παιδιού.
Βλέπουμε λοιπόν ότι πολλές αιτίες στρες που βιώνουμε συχνά, μπορεί να ξεκινήσουν την πτώση των μαλλιών. Για το λόγο αυτό δεν είναι εύκολο να αντιληφθούμε ποια ήταν η συγκεκριμένη αιτία που άρχισε την πτώση.
Στις περισσότερες περιπτώσεις πτώσης μαλλιών λόγω στρες, τα μαλλιά θα ξανά βλαστήσουν εντός των 6 μηνών που θα ακολουθήσουν. Όμως σε σημαντικό ποσοστό, αυτό το είδος απώλειας μαλλιών είναι η απαρχή ενός σοβαρότερου μακροχρόνιου προβλήματος.
Πώς το στρες προκαλεί την πτώση των μαλλιών;
Τα μαλλιά μεγαλώνουν σε επαναλαμβανόμενους κύκλους. Η φάση της ενεργούς ανάπτυξης διαρκεί περίπου 2 χρόνια. Στη συνέχεια ακολουθούν 3 μήνες χωρίς μεταβολές και ακολούθως τα μαλλιά πέφτουν από το κεφάλι.
Υπό κανονικές συνθήκες, οι τρίχες βρίσκονται σε διαφορετικά σημεία του κύκλου ανάπτυξης και πτώσης. Έτσι η πτώση των μαλλιών δεν γίνεται αντιληπτή. Είναι φυσιολογικό να χάνουμε περίπου 100 τρίχες από τα μαλλιά της κεφαλής κάθε μέρα.
Όμως σε περιπτώσεις που βιώνουμε έντονο στρες πολύ ψηλού βαθμού, υπολογίζεται ότι μέχρι 70% των μαλλιών μας, μπορεί να εισέλθουν πρόωρα στη φάση ανάπαυσης χωρίς μεταβολές που ονομάζεται τελογενές στάδιο.
Τρεις μήνες αργότερα, τα μαλλιά αυτά αρχίζουν να πέφτουν προκαλώντας σημαντική τριχόπτωση που γίνεται αντιληπτή (τελογενής πτώση).
Το άτομο που υφίσταται αυτό το φαινόμενο, δεν γίνεται εντελώς φαλακρό και η αραίωση των μαλλιών του δεν θα είναι πολύ εμφανής. Όμως η καθυστέρηση των 3 μηνών από τη στρεσσογόνο κατάσταση και το γεγονός ότι δεν φαίνεται να υπάρχει συσχετισμός, είναι οι λόγοι για τους οποίους δημιουργείται σύγχυση για το τι ήταν η αιτία του προβλήματος.
Ευτυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις, τα μαλλιά θα αρχίσουν να φυτρώνουν ξανά εντός των 6 μηνών που ακολουθούν. Σε ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων όμως, η τελογενής απώλεια, μπορεί να είναι η αιτία έναρξης για μακροχρόνια πτώση των μαλλιών.
Εάν αντιληφθείτε ότι ξαφνικά αρχίζετε να χάνετε μαλλιά, τότε πρέπει άμεσα να συμβουλευτείτε το δερματολόγο σας. Χρειάζεται να γίνει μια διαγνωστική διερεύνηση του προβλήματος ακόμη και στις περιπτώσεις που ένα στρεσσογόνο γεγονός ή άλλο, μπορεί να είναι η αιτία (γονιός που πρόσφατα έχασε ένα παιδί του, μητέρα που μόλις γέννησε ένα παιδί, νεαρή γυναίκα που σταμάτησε να παίρνει αντισυλληπτικά).
Μεταξύ των τεστ που πρέπει να γίνονται περιλαμβάνονται ο έλεγχος του σιδήρου στον οργανισμό, η αξιολόγηση της λειτουργίας του θυρεοειδούς αδένα και άλλων ορμονών.
Σε νεαρές γυναίκες είναι συχνό εύρημα τα χαμηλά επίπεδα σιδήρου στον οργανισμό. Η χορήγηση σιδήρου ή η αύξηση της κατανάλωσης κόκκινου κρέατος στη διατροφή, μπορεί να μειώνει τον κίνδυνο απώλειας μαλλιών λόγω χαμηλού σιδήρου.
Βέβαια μια πολύ καλή συμβουλή για τον περιορισμό της πτώσης μαλλιών λόγω στρες, είναι να ελέγχετε και να χειρίζεστε καλύτερα τις καταστάσεις που το προκαλούν. Αντίθετα, περισσότερο έντονο στρες μπορεί να είναι αιτία μακροχρόνιας απώλειας μαλλιών.

Πτώση μαλλιών λόγω στρες;

Το εξαιρετικά έντονο στρες προκαλεί τη διακοπή της ανάπτυξης των μαλλιών και στη συνέχεια την πτώση τους.
Το σύνηθες στρες που βιώνουμε στην καθημερινή ζωή και στην εργασία μας, δεν είναι στις περισσότερες περιπτώσεις, αιτία έναρξης της πτώσης των μαλλιών.
Το υπερβολικό στρες που είναι αιτία πτώσης μαλλιών μπορεί να προκληθεί από έντονες σοβαρές συναισθηματικές καταστάσεις, από ασθένειες του θυρεοειδούς αδένα, το διαβήτη, από σοβαρές χειρουργικές επεμβάσεις και από ορισμένα φάρμακα. Επίσης γεγονότα της ζωής όπως η γέννηση ενός παιδιού ή μια αποβολή, προκαλούν ψηλού επιπέδου στρες που δυνατόν να προκαλέσει πτώση μαλλιών.
Η εγκυμοσύνη είναι μια σοβαρή αιτία απώλειας μαλλιών. Υπολογίζεται ότι μέχρι 45% των νέων μητέρων, παρουσιάζουν κάποιο βαθμό απώλειας μαλλιών λόγω του στρες που συνοδεύει τη γέννηση ενός παιδιού.
Βλέπουμε λοιπόν ότι πολλές αιτίες στρες που βιώνουμε συχνά, μπορεί να ξεκινήσουν την πτώση των μαλλιών. Για το λόγο αυτό δεν είναι εύκολο να αντιληφθούμε ποια ήταν η συγκεκριμένη αιτία που άρχισε την πτώση.
Στις περισσότερες περιπτώσεις πτώσης μαλλιών λόγω στρες, τα μαλλιά θα ξανά βλαστήσουν εντός των 6 μηνών που θα ακολουθήσουν. Όμως σε σημαντικό ποσοστό, αυτό το είδος απώλειας μαλλιών είναι η απαρχή ενός σοβαρότερου μακροχρόνιου προβλήματος.
Πώς το στρες προκαλεί την πτώση των μαλλιών;
Τα μαλλιά μεγαλώνουν σε επαναλαμβανόμενους κύκλους. Η φάση της ενεργούς ανάπτυξης διαρκεί περίπου 2 χρόνια. Στη συνέχεια ακολουθούν 3 μήνες χωρίς μεταβολές και ακολούθως τα μαλλιά πέφτουν από το κεφάλι.
Υπό κανονικές συνθήκες, οι τρίχες βρίσκονται σε διαφορετικά σημεία του κύκλου ανάπτυξης και πτώσης. Έτσι η πτώση των μαλλιών δεν γίνεται αντιληπτή. Είναι φυσιολογικό να χάνουμε περίπου 100 τρίχες από τα μαλλιά της κεφαλής κάθε μέρα.
Όμως σε περιπτώσεις που βιώνουμε έντονο στρες πολύ ψηλού βαθμού, υπολογίζεται ότι μέχρι 70% των μαλλιών μας, μπορεί να εισέλθουν πρόωρα στη φάση ανάπαυσης χωρίς μεταβολές που ονομάζεται τελογενές στάδιο.
Τρεις μήνες αργότερα, τα μαλλιά αυτά αρχίζουν να πέφτουν προκαλώντας σημαντική τριχόπτωση που γίνεται αντιληπτή (τελογενής πτώση).
Το άτομο που υφίσταται αυτό το φαινόμενο, δεν γίνεται εντελώς φαλακρό και η αραίωση των μαλλιών του δεν θα είναι πολύ εμφανής. Όμως η καθυστέρηση των 3 μηνών από τη στρεσσογόνο κατάσταση και το γεγονός ότι δεν φαίνεται να υπάρχει συσχετισμός, είναι οι λόγοι για τους οποίους δημιουργείται σύγχυση για το τι ήταν η αιτία του προβλήματος.
Ευτυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις, τα μαλλιά θα αρχίσουν να φυτρώνουν ξανά εντός των 6 μηνών που ακολουθούν. Σε ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων όμως, η τελογενής απώλεια, μπορεί να είναι η αιτία έναρξης για μακροχρόνια πτώση των μαλλιών.
Εάν αντιληφθείτε ότι ξαφνικά αρχίζετε να χάνετε μαλλιά, τότε πρέπει άμεσα να συμβουλευτείτε το δερματολόγο σας. Χρειάζεται να γίνει μια διαγνωστική διερεύνηση του προβλήματος ακόμη και στις περιπτώσεις που ένα στρεσσογόνο γεγονός ή άλλο, μπορεί να είναι η αιτία (γονιός που πρόσφατα έχασε ένα παιδί του, μητέρα που μόλις γέννησε ένα παιδί, νεαρή γυναίκα που σταμάτησε να παίρνει αντισυλληπτικά).
Μεταξύ των τεστ που πρέπει να γίνονται περιλαμβάνονται ο έλεγχος του σιδήρου στον οργανισμό, η αξιολόγηση της λειτουργίας του θυρεοειδούς αδένα και άλλων ορμονών.
Σε νεαρές γυναίκες είναι συχνό εύρημα τα χαμηλά επίπεδα σιδήρου στον οργανισμό. Η χορήγηση σιδήρου ή η αύξηση της κατανάλωσης κόκκινου κρέατος στη διατροφή, μπορεί να μειώνει τον κίνδυνο απώλειας μαλλιών λόγω χαμηλού σιδήρου.
Βέβαια μια πολύ καλή συμβουλή για τον περιορισμό της πτώσης μαλλιών λόγω στρες, είναι να ελέγχετε και να χειρίζεστε καλύτερα τις καταστάσεις που το προκαλούν. Αντίθετα, περισσότερο έντονο στρες μπορεί να είναι αιτία μακροχρόνιας απώλειας μαλλιών.

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2019

Στις περισσότερες περιπτώσεις αποβολών, η αιτία δεν ανευρίσκεται. Συνήθως θεωρείται ότι η αποβολή οφείλεται είτε σε ανωμαλίες του εμβρύου είτε σε ασθένειες της μητέρας.
Η πιθανότητα ότι το στρες από μόνο του μπορεί να είναι η αιτία της αποβολής σε μια κατά τα άλλα υγιή γυναίκα, δεν είναι κάτι που είναι αποδεκτό από τους περισσότερους γυναικολόγους.
Όμως νέες έρευνες δείχνουν ότι το στρες μπορεί να είναι αιτία αποβολών. Επιπρόσθετα φαίνεται ότι κάτω από αυτές τις συνθήκες, η χορήγηση επιπρόσθετης προγεστερόνης, μπορεί να βοηθά στην ολοκλήρωση της κύησης σε γυναίκες που διατρέχουν ψηλό κίνδυνο αποβολής λόγω στρες.
Γερμανοί γιατροί από το πανεπιστήμιο του Βερολίνου, διαπίστωσαν ότι πειραματόζωα που εγκυμονούν, όταν υποβάλλονται σε στρες, παρουσιάζουν ορμονικές διαταραχές. Οι ορμονικές αυτές ανωμαλίες επιτρέπουν στο ανοσοποιητικό σύστημα να είναι πιο επιθετικό στο έμβρυο.
Βασικά προκαλούνται βλάβες στον πλακούντα που οδηγούν στη συνέχεια σε αποβολές. Οι γιατροί από το Βερολίνο βρήκαν ότι το στρες προκαλεί  την απελευθέρωση ορμονών του στρες όπως η κορτιζόνη. Η αύξηση της κορτιζόνης στο αίμα, καταστέλλει την παραγωγή της προγεστερόνης.
Η προγεστερόνη είναι η ορμόνη που έχει κρίσιμη σημασία για τη διατήρηση και υγιή εξέλιξη της εγκυμοσύνης. Η προγεστερόνη μεταξύ άλλων συμβάλλει στην παραγωγή ενός βιολογικού παράγοντα (PIBF, progesterone-induced blocking factor).
Ο παράγοντας PIBF με τη σειρά του προκαλεί την παραγωγή βιολογικών ουσιών όπως οι ιντερλευκίνες 4 και 10. Αυτές επιδρούν στο ανοσοποιητικό σύστημα και το κάνουν να ανέχεται στο σώμα τον πλακούντα και το έμβρυο.
Η χορήγηση προγεστερόνης στα πειραματόζωα που είχαν υποβληθεί σε δοκιμασίες στρες και που είχαν χαμηλά επίπεδα προγεστερόνης, ήταν ικανή να αποτρέπει τις αποβολές.
Μετά από τις εργαστηριακές αυτές διαπιστώσεις, οι Γερμανοί γιατροί θέλησαν να εξετάσουν τι συμβαίνει στον άνθρωπο. Παρακολούθησαν την εξέλιξη 864 εγκύων γυναικών.
Η παρακολούθηση περιελάμβανε μετρήσεις ορμονών στο αίμα και αξιολόγηση του επιπέδου στρες που βίωνε η κάθε γυναίκα.
Από το σύνολο των γυναικών, οι 55 είχαν αποβολή. Οι γυναίκες που παρουσίαζαν ψηλότερα επίπεδα στρες και είχαν στο αίμα τους χαμηλότερα επίπεδα προγεστερόνης και PIBF, είχαν περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν αποβολή.
Τα ευρήματα αυτά δείχνουν συσχετισμό μεταξύ στρες και αποβολής. Όμως δεν είναι αρκετά για να αποδείξουν ότι το στρες είναι αιτία αποβολής.
Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο η χορήγηση προγεστερόνης σε γυναίκες με στρες, χαμηλή προγεστερόνη αίματος και κίνδυνο για αποβολή, θα μπορούσε να μειώνει τον κίνδυνο αποβολών κάτω από αυτές τις συνθήκες.
Η προγεστερόνη έχει χρησιμοποιηθεί για την πρόληψη αποβολών, χωρίς επιτυχία. Όμως είχε χρησιμοποιηθεί γενικά για όλες τις περιπτώσεις και όχι μόνο για τις γυναίκες με στρες και χαμηλά επίπεδα αυτής της ορμόνης κύησης στο αίμα τους.
Είναι ενδιαφέρον να αναμένουμε τα αποτελέσματα νέας κλινικής έρευνας που ανακοίνωσαν ότι θα κάνουν οι ίδιοι Γερμανοί ερευνητές σε έγκυες γυναίκες με στρες και χαμηλή προγεστερόνη στο αίμα τους. Σε γυναίκες που θα τηρούν τις εν λόγω προϋποθέσεις, θα χορηγείται προγεστερόνη και θα εξεταστεί κατά πόσο θα υπάρξει μείωση του αριθμού των αποβολών.

Το στρες μπορεί να προκαλέσει αποβολή;

Στις περισσότερες περιπτώσεις αποβολών, η αιτία δεν ανευρίσκεται. Συνήθως θεωρείται ότι η αποβολή οφείλεται είτε σε ανωμαλίες του εμβρύου είτε σε ασθένειες της μητέρας.
Η πιθανότητα ότι το στρες από μόνο του μπορεί να είναι η αιτία της αποβολής σε μια κατά τα άλλα υγιή γυναίκα, δεν είναι κάτι που είναι αποδεκτό από τους περισσότερους γυναικολόγους.
Όμως νέες έρευνες δείχνουν ότι το στρες μπορεί να είναι αιτία αποβολών. Επιπρόσθετα φαίνεται ότι κάτω από αυτές τις συνθήκες, η χορήγηση επιπρόσθετης προγεστερόνης, μπορεί να βοηθά στην ολοκλήρωση της κύησης σε γυναίκες που διατρέχουν ψηλό κίνδυνο αποβολής λόγω στρες.
Γερμανοί γιατροί από το πανεπιστήμιο του Βερολίνου, διαπίστωσαν ότι πειραματόζωα που εγκυμονούν, όταν υποβάλλονται σε στρες, παρουσιάζουν ορμονικές διαταραχές. Οι ορμονικές αυτές ανωμαλίες επιτρέπουν στο ανοσοποιητικό σύστημα να είναι πιο επιθετικό στο έμβρυο.
Βασικά προκαλούνται βλάβες στον πλακούντα που οδηγούν στη συνέχεια σε αποβολές. Οι γιατροί από το Βερολίνο βρήκαν ότι το στρες προκαλεί  την απελευθέρωση ορμονών του στρες όπως η κορτιζόνη. Η αύξηση της κορτιζόνης στο αίμα, καταστέλλει την παραγωγή της προγεστερόνης.
Η προγεστερόνη είναι η ορμόνη που έχει κρίσιμη σημασία για τη διατήρηση και υγιή εξέλιξη της εγκυμοσύνης. Η προγεστερόνη μεταξύ άλλων συμβάλλει στην παραγωγή ενός βιολογικού παράγοντα (PIBF, progesterone-induced blocking factor).
Ο παράγοντας PIBF με τη σειρά του προκαλεί την παραγωγή βιολογικών ουσιών όπως οι ιντερλευκίνες 4 και 10. Αυτές επιδρούν στο ανοσοποιητικό σύστημα και το κάνουν να ανέχεται στο σώμα τον πλακούντα και το έμβρυο.
Η χορήγηση προγεστερόνης στα πειραματόζωα που είχαν υποβληθεί σε δοκιμασίες στρες και που είχαν χαμηλά επίπεδα προγεστερόνης, ήταν ικανή να αποτρέπει τις αποβολές.
Μετά από τις εργαστηριακές αυτές διαπιστώσεις, οι Γερμανοί γιατροί θέλησαν να εξετάσουν τι συμβαίνει στον άνθρωπο. Παρακολούθησαν την εξέλιξη 864 εγκύων γυναικών.
Η παρακολούθηση περιελάμβανε μετρήσεις ορμονών στο αίμα και αξιολόγηση του επιπέδου στρες που βίωνε η κάθε γυναίκα.
Από το σύνολο των γυναικών, οι 55 είχαν αποβολή. Οι γυναίκες που παρουσίαζαν ψηλότερα επίπεδα στρες και είχαν στο αίμα τους χαμηλότερα επίπεδα προγεστερόνης και PIBF, είχαν περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν αποβολή.
Τα ευρήματα αυτά δείχνουν συσχετισμό μεταξύ στρες και αποβολής. Όμως δεν είναι αρκετά για να αποδείξουν ότι το στρες είναι αιτία αποβολής.
Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο η χορήγηση προγεστερόνης σε γυναίκες με στρες, χαμηλή προγεστερόνη αίματος και κίνδυνο για αποβολή, θα μπορούσε να μειώνει τον κίνδυνο αποβολών κάτω από αυτές τις συνθήκες.
Η προγεστερόνη έχει χρησιμοποιηθεί για την πρόληψη αποβολών, χωρίς επιτυχία. Όμως είχε χρησιμοποιηθεί γενικά για όλες τις περιπτώσεις και όχι μόνο για τις γυναίκες με στρες και χαμηλά επίπεδα αυτής της ορμόνης κύησης στο αίμα τους.
Είναι ενδιαφέρον να αναμένουμε τα αποτελέσματα νέας κλινικής έρευνας που ανακοίνωσαν ότι θα κάνουν οι ίδιοι Γερμανοί ερευνητές σε έγκυες γυναίκες με στρες και χαμηλή προγεστερόνη στο αίμα τους. Σε γυναίκες που θα τηρούν τις εν λόγω προϋποθέσεις, θα χορηγείται προγεστερόνη και θα εξεταστεί κατά πόσο θα υπάρξει μείωση του αριθμού των αποβολών.
Μια νέα εξέταση που μπορεί να γίνει πάνω σε καρκίνους του μαστού, θα μπορεί να δίνει με πολύ μεγάλη ακρίβεια, πληροφορίες για την πρόγνωση της ασθενούς.
Οι πληροφορίες αυτές θα επιτρέπουν στους γιατρούς να καθορίζουν με πιο ορθό τρόπο τις γυναίκες εκείνες, οι οποίες πράγματι χρειάζεται να υποβληθούν σε δύσκολες και δυσάρεστες θεραπείες, όπως για παράδειγμα η χημειοθεραπεία.
Σήμερα δυστυχώς δεν υπάρχουν τρόποι καλύτερου προσδιορισμού της φυσικής εξέλιξης και πρόγνωσης ορισμένων καρκίνων του μαστού και ιδιαίτερα αυτών που εκδηλώνονται σε χαμηλά στάδια.
Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλές γυναίκες υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία ενώ είναι πολύ πιθανόν ότι η θεραπεία αυτή, δεν τις βοηθά και τους προκαλεί βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, ανεπιθύμητες παρενέργειες.
Η χημειοθεραπεία έχει τις δυνατότητες να καταστρέφει τα καρκινικά κύτταρα. Παράλληλα όμως προκαλεί σοβαρές παρενέργειες και μπορεί να έχει μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιπλοκές.
Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό, ευθύς εξ' αρχής με την διάγνωση του καρκίνου, να υπάρχουν τρόποι που θα προσδιορίζουν με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, ποιες ασθενείς θα επωφεληθούν από μια χημειοθεραπεία και ποιες όχι.
Γιατροί από το αντικαρκινικό κέντρο του πανεπιστήμιου του Τέξας, εξέτασαν τα επίπεδα της κυκλίνης Ε (Cyclin E protein), σε όγκους από 395 γυναίκες που διαγνώσθηκαν με καρκίνο του μαστού.
Μετά από τις μετρήσεις των επιπέδων της κυκλίνης Ε (με τη μέθοδο western blot), εξέτασαν τη σχέση των επιπέδων αυτών με το στάδιο του καρκίνου, την πρόγνωση και την επιβίωση των ασθενών.
Τα ευρήματα τους έχουν μεγάλη σημασία και είναι τα ακόλουθα:
Τα επίπεδα της κυκλίνης Ε μέσα στους όγκους, συσχετίζονται πολύ στενά με την επιβίωση των ασθενών
Σε 114 γυναίκες με καρκίνο μαστού στο στάδιο 1, δηλαδή χωρίς εντοπισμό στους λεμφαδένες της μασχάλης, υπήρχαν 102 γυναίκες που είχαν χαμηλά επίπεδα της κυκλίνης Ε. Από τις γυναίκες με στάδιο 1 καρκίνου του μαστού και με χαμηλή κυκλίνη Ε, δεν πέθανε καμία στα 5 χρόνια από τη διάγνωση
Από τις 114 γυναίκες με καρκίνο μαστού στο στάδιο 1, οι 12 ασθενείς είχαν ψηλά επίπεδα κυκλίνης Ε. Από αυτές καμία δεν επιβίωσε κατά την ίδια χρονική περίοδο
Στις γυναίκες με καρκίνο μαστού στο στάδιο 1, υπήρχε 100% επαλήθευση ότι αυτές που παρουσίαζαν στον όγκο τους ψηλά επίπεδα κυκλίνης Ε, είχαν και κακή πρόγνωση
Στις γυναίκες με καρκίνο σε πιο προχωρημένο στάδιο, δηλαδή ο καρκίνος είχε φθάσει στους μασχαλιαίους λεμφαδένες, η ακρίβεια της προγνωστικής συσχέτισης ανερχόταν στο 90%
Η προγνωστική αξία του νέου αυτού τεστ είναι 8 φορές μεγαλύτερη για τις ασθενείς με στάδιο 1 καρκίνου του μαστού σε σύγκριση με τα τεστ που υπάρχουν τώρα και τα οποία βασίζονται στο μέγεθος του όγκου και στο πόσο μακριά έχουν εξαπλωθεί τα καρκινικά κύτταρα
Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι, τα επίπεδα της κυκλίνης Ε, θα μπορούσαν να καθορίζουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τις γυναίκες με καρκίνο μαστού, οι οποίες πράγματι χρειάζονται χημειοθεραπεία και ποιες όχι.
Η πρωτεΐνη κυκλίνη Ε, ρυθμίζει τον κύκλο πολλαπλασιασμού των κυττάρων και επηρεάζει τη φυσική εξέλιξη των κυττάρων του καρκίνου του μαστού.
Η κυκλίνη Ε υπάρχει επίσης και σε άλλους καρκίνους όπως σε αυτούς των πνευμόνων και της ωοθήκης. Διεξάγονται στο ίδιο νοσοκομείο, έρευνες που στόχο έχουν να βρουν κατά πόσο η κυκλίνη Ε έχει την ίδια προγνωστική αξία και στους καρκίνους αυτούς.
Συμπερασματικά εμείς θα τονίσουμε το γεγονός ότι τα επίπεδα της κυκλίνης Ε έχουν σημαντικά μεγαλύτερη προγνωστική αξία σε σύγκριση με τους άλλους δείκτες που υπάρχουν σήμερα.
Εάν και άλλες έρευνες επιβεβαιώσουν τα πρώτα αυτά συμπεράσματα, αυτό σημαίνει ότι θα καθορίζονται με καλύτερο τρόπο, οι θεραπείες που απαιτούνται για τα διάφορα στάδια του καρκίνου του μαστού.
Θα είναι δυνατόν να διαχωρίζονται οι γυναίκες εκείνες οι οποίες έχουν πιο άσχημη πρόγνωση και θα υποβάλλονται σε πολύ πιο εντατική θεραπεία. Οι άλλες με καλύτερη πρόγνωση, θα χρειάζονται λιγότερες θεραπείες, με λιγότερους κινδύνους και βελτίωση της ποιότητας ζωής τους.

Νέο τεστ για την πρόγνωση του καρκίνου του μαστού.

Μια νέα εξέταση που μπορεί να γίνει πάνω σε καρκίνους του μαστού, θα μπορεί να δίνει με πολύ μεγάλη ακρίβεια, πληροφορίες για την πρόγνωση της ασθενούς.
Οι πληροφορίες αυτές θα επιτρέπουν στους γιατρούς να καθορίζουν με πιο ορθό τρόπο τις γυναίκες εκείνες, οι οποίες πράγματι χρειάζεται να υποβληθούν σε δύσκολες και δυσάρεστες θεραπείες, όπως για παράδειγμα η χημειοθεραπεία.
Σήμερα δυστυχώς δεν υπάρχουν τρόποι καλύτερου προσδιορισμού της φυσικής εξέλιξης και πρόγνωσης ορισμένων καρκίνων του μαστού και ιδιαίτερα αυτών που εκδηλώνονται σε χαμηλά στάδια.
Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλές γυναίκες υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία ενώ είναι πολύ πιθανόν ότι η θεραπεία αυτή, δεν τις βοηθά και τους προκαλεί βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, ανεπιθύμητες παρενέργειες.
Η χημειοθεραπεία έχει τις δυνατότητες να καταστρέφει τα καρκινικά κύτταρα. Παράλληλα όμως προκαλεί σοβαρές παρενέργειες και μπορεί να έχει μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιπλοκές.
Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό, ευθύς εξ' αρχής με την διάγνωση του καρκίνου, να υπάρχουν τρόποι που θα προσδιορίζουν με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, ποιες ασθενείς θα επωφεληθούν από μια χημειοθεραπεία και ποιες όχι.
Γιατροί από το αντικαρκινικό κέντρο του πανεπιστήμιου του Τέξας, εξέτασαν τα επίπεδα της κυκλίνης Ε (Cyclin E protein), σε όγκους από 395 γυναίκες που διαγνώσθηκαν με καρκίνο του μαστού.
Μετά από τις μετρήσεις των επιπέδων της κυκλίνης Ε (με τη μέθοδο western blot), εξέτασαν τη σχέση των επιπέδων αυτών με το στάδιο του καρκίνου, την πρόγνωση και την επιβίωση των ασθενών.
Τα ευρήματα τους έχουν μεγάλη σημασία και είναι τα ακόλουθα:
Τα επίπεδα της κυκλίνης Ε μέσα στους όγκους, συσχετίζονται πολύ στενά με την επιβίωση των ασθενών
Σε 114 γυναίκες με καρκίνο μαστού στο στάδιο 1, δηλαδή χωρίς εντοπισμό στους λεμφαδένες της μασχάλης, υπήρχαν 102 γυναίκες που είχαν χαμηλά επίπεδα της κυκλίνης Ε. Από τις γυναίκες με στάδιο 1 καρκίνου του μαστού και με χαμηλή κυκλίνη Ε, δεν πέθανε καμία στα 5 χρόνια από τη διάγνωση
Από τις 114 γυναίκες με καρκίνο μαστού στο στάδιο 1, οι 12 ασθενείς είχαν ψηλά επίπεδα κυκλίνης Ε. Από αυτές καμία δεν επιβίωσε κατά την ίδια χρονική περίοδο
Στις γυναίκες με καρκίνο μαστού στο στάδιο 1, υπήρχε 100% επαλήθευση ότι αυτές που παρουσίαζαν στον όγκο τους ψηλά επίπεδα κυκλίνης Ε, είχαν και κακή πρόγνωση
Στις γυναίκες με καρκίνο σε πιο προχωρημένο στάδιο, δηλαδή ο καρκίνος είχε φθάσει στους μασχαλιαίους λεμφαδένες, η ακρίβεια της προγνωστικής συσχέτισης ανερχόταν στο 90%
Η προγνωστική αξία του νέου αυτού τεστ είναι 8 φορές μεγαλύτερη για τις ασθενείς με στάδιο 1 καρκίνου του μαστού σε σύγκριση με τα τεστ που υπάρχουν τώρα και τα οποία βασίζονται στο μέγεθος του όγκου και στο πόσο μακριά έχουν εξαπλωθεί τα καρκινικά κύτταρα
Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι, τα επίπεδα της κυκλίνης Ε, θα μπορούσαν να καθορίζουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τις γυναίκες με καρκίνο μαστού, οι οποίες πράγματι χρειάζονται χημειοθεραπεία και ποιες όχι.
Η πρωτεΐνη κυκλίνη Ε, ρυθμίζει τον κύκλο πολλαπλασιασμού των κυττάρων και επηρεάζει τη φυσική εξέλιξη των κυττάρων του καρκίνου του μαστού.
Η κυκλίνη Ε υπάρχει επίσης και σε άλλους καρκίνους όπως σε αυτούς των πνευμόνων και της ωοθήκης. Διεξάγονται στο ίδιο νοσοκομείο, έρευνες που στόχο έχουν να βρουν κατά πόσο η κυκλίνη Ε έχει την ίδια προγνωστική αξία και στους καρκίνους αυτούς.
Συμπερασματικά εμείς θα τονίσουμε το γεγονός ότι τα επίπεδα της κυκλίνης Ε έχουν σημαντικά μεγαλύτερη προγνωστική αξία σε σύγκριση με τους άλλους δείκτες που υπάρχουν σήμερα.
Εάν και άλλες έρευνες επιβεβαιώσουν τα πρώτα αυτά συμπεράσματα, αυτό σημαίνει ότι θα καθορίζονται με καλύτερο τρόπο, οι θεραπείες που απαιτούνται για τα διάφορα στάδια του καρκίνου του μαστού.
Θα είναι δυνατόν να διαχωρίζονται οι γυναίκες εκείνες οι οποίες έχουν πιο άσχημη πρόγνωση και θα υποβάλλονται σε πολύ πιο εντατική θεραπεία. Οι άλλες με καλύτερη πρόγνωση, θα χρειάζονται λιγότερες θεραπείες, με λιγότερους κινδύνους και βελτίωση της ποιότητας ζωής τους.
Ο καθένας μας έχει τουλάχιστον 100 νέες μεταλλάξεις στο DNA του, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Current Biology. Οι επιστήμονες προσπαθούσαν τα τελευταία 70 χρόνια να προσδιορίσουν τη συχνότητα των μεταλλάξεων που υφίσταται το ανθρώπινο είδος. Ωστόσο, μόλις τώρα επιτεύχθηκε μία αξιόπιστη εκτίμηση, χάρη στη «νέας γενιάς» τεχνολογία για την αποκωδικοποίηση του γενετικού κώδικα.  Τα ευρήματα μπορούν να οδηγήσουν σε νέες θεραπείες, αλλά και ανακαλύψεις σχετικά με την εξελικτική μας διαδικασία.  Το 1935, ο JBS Haldane, ένας από τους πατέρες της σύγχρονης γενετικής, μετά τη μελέτη μίας ομάδας αντρών που έπασχαν από αιμοφιλία, υπολόγισε ότι ο καθένας από μας έχει περίπου 150 νέες μεταλλάξεις.  70 χρόνια μετά, ο Haldane αποδεικνύεται σωστός. Στην πρόσφατη έρευνα, οι επιστήμονες διερεύνησαν χιλιάδες γονίδια στα χρωμοσώματα Y δύο Κινέζων, οι οποίοι μοιράζονταν ένα κοινό πρόγονο που είχε γεννηθεί το 1805. Μελετώντας τον αριθμό των διαφορών μεταξύ των δύο αντρών, και το μέγεθος του ανθρώπινου γονιδιώματος, συμπέραναν ότι ο αριθμός των μεταλλάξεων σε κάθε άτομο είναι μεταξύ 100 και 200.  Ο Dr Yali Xue, ένα από τα μέλη της επιστημονικής ομάδας, από το Wellcome Trust Sanger Institute στο Κέιμπριτζσάιρ, εξηγεί ότι η ποσότητα των δεδομένων που προέκυψε θα ήταν αδιανόητη λίγα χρόνια πριν. «Το να βρούμε αυτόν τον μικρό αριθμό μεταλλάξεων ήταν πιο δύσκολο από το να βρίσκαμε το αυγό ενός μυρμηγκιού σε μια αποθήκη ρυζιού».  Οι νέες μεταλλάξεις οδηγούν ορισμένες φορές σε σοβαρές αρρώστιες. Οι ερευνητές ευελπιστούν ότι με τα νέα ευρήματα θα ανοίξουν νέοι δρόμοι στη γονιδιακή αντιμετώπιση των ασθενειών.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟΙ!

Ο καθένας μας έχει τουλάχιστον 100 νέες μεταλλάξεις στο DNA του, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Current Biology. Οι επιστήμονες προσπαθούσαν τα τελευταία 70 χρόνια να προσδιορίσουν τη συχνότητα των μεταλλάξεων που υφίσταται το ανθρώπινο είδος. Ωστόσο, μόλις τώρα επιτεύχθηκε μία αξιόπιστη εκτίμηση, χάρη στη «νέας γενιάς» τεχνολογία για την αποκωδικοποίηση του γενετικού κώδικα.  Τα ευρήματα μπορούν να οδηγήσουν σε νέες θεραπείες, αλλά και ανακαλύψεις σχετικά με την εξελικτική μας διαδικασία.  Το 1935, ο JBS Haldane, ένας από τους πατέρες της σύγχρονης γενετικής, μετά τη μελέτη μίας ομάδας αντρών που έπασχαν από αιμοφιλία, υπολόγισε ότι ο καθένας από μας έχει περίπου 150 νέες μεταλλάξεις.  70 χρόνια μετά, ο Haldane αποδεικνύεται σωστός. Στην πρόσφατη έρευνα, οι επιστήμονες διερεύνησαν χιλιάδες γονίδια στα χρωμοσώματα Y δύο Κινέζων, οι οποίοι μοιράζονταν ένα κοινό πρόγονο που είχε γεννηθεί το 1805. Μελετώντας τον αριθμό των διαφορών μεταξύ των δύο αντρών, και το μέγεθος του ανθρώπινου γονιδιώματος, συμπέραναν ότι ο αριθμός των μεταλλάξεων σε κάθε άτομο είναι μεταξύ 100 και 200.  Ο Dr Yali Xue, ένα από τα μέλη της επιστημονικής ομάδας, από το Wellcome Trust Sanger Institute στο Κέιμπριτζσάιρ, εξηγεί ότι η ποσότητα των δεδομένων που προέκυψε θα ήταν αδιανόητη λίγα χρόνια πριν. «Το να βρούμε αυτόν τον μικρό αριθμό μεταλλάξεων ήταν πιο δύσκολο από το να βρίσκαμε το αυγό ενός μυρμηγκιού σε μια αποθήκη ρυζιού».  Οι νέες μεταλλάξεις οδηγούν ορισμένες φορές σε σοβαρές αρρώστιες. Οι ερευνητές ευελπιστούν ότι με τα νέα ευρήματα θα ανοίξουν νέοι δρόμοι στη γονιδιακή αντιμετώπιση των ασθενειών.
Ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα ζευγάρια έχουν περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσουν αγόρι άμα η σύλληψη γίνει το φθινόπωρο. Όσοι, από την άλλη, επιθυμούν περισσότερο να αποκτήσουν κορίτσι πρέπει να προσπαθήσουν κατά τη διάρκεια της άνοιξης. Για λόγους που δεν είναι ακόμη ξεκάθαροι, όταν οι συνθήκες σύλληψης δεν είναι ιδανικές υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες το παιδί που θα γεννηθεί να είναι αγόρι. Οι Ιταλοί επιστήμονες που πραγματοποιήσαν την έρευνα ανακάλυψαν ότι η καλύτερη ώρες για να γίνει η σύλληψη είναι στις 12 το μεσημέρι και σε θερμοκρασία 12 βαθμών Κελσίου. Ο μέγιστος αριθμός συλλήψεων, επομένως, πραγματοποιείται στα αντίθετα ημισφαίρια κατά τις αντίθετες ώρες. Οι Ιταλοί ερευνητές, με επικεφαλή του προγράμματος τον δρ. Άντζελο Καγκνάτσι από την Πολυκλινική της Μοδένα, έφτασαν σε αυτά τα συμπεράσματα, μελετώντας περισσότερες από 14310 γεννήσεις, σε περίοδο έξι ετών, μεταξύ του 1995 και του 2001. Ο δρ. Καγνάτσι δήλωσε ότι όποια κι αν είναι η εξήγηση είναι δίκαιο να πούμε πως η φύση, αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι τα αρσενικά νεογέννητα είναι πιο ευάλωτα από τα θηλυκά, δίνει το «προβάδισμα» στα αγόρια, ευνοώντας τις συνθήκες αναπαραγωγής.

Πιθανότητες για αγόρι

Ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα ζευγάρια έχουν περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσουν αγόρι άμα η σύλληψη γίνει το φθινόπωρο. Όσοι, από την άλλη, επιθυμούν περισσότερο να αποκτήσουν κορίτσι πρέπει να προσπαθήσουν κατά τη διάρκεια της άνοιξης. Για λόγους που δεν είναι ακόμη ξεκάθαροι, όταν οι συνθήκες σύλληψης δεν είναι ιδανικές υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες το παιδί που θα γεννηθεί να είναι αγόρι. Οι Ιταλοί επιστήμονες που πραγματοποιήσαν την έρευνα ανακάλυψαν ότι η καλύτερη ώρες για να γίνει η σύλληψη είναι στις 12 το μεσημέρι και σε θερμοκρασία 12 βαθμών Κελσίου. Ο μέγιστος αριθμός συλλήψεων, επομένως, πραγματοποιείται στα αντίθετα ημισφαίρια κατά τις αντίθετες ώρες. Οι Ιταλοί ερευνητές, με επικεφαλή του προγράμματος τον δρ. Άντζελο Καγκνάτσι από την Πολυκλινική της Μοδένα, έφτασαν σε αυτά τα συμπεράσματα, μελετώντας περισσότερες από 14310 γεννήσεις, σε περίοδο έξι ετών, μεταξύ του 1995 και του 2001. Ο δρ. Καγνάτσι δήλωσε ότι όποια κι αν είναι η εξήγηση είναι δίκαιο να πούμε πως η φύση, αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι τα αρσενικά νεογέννητα είναι πιο ευάλωτα από τα θηλυκά, δίνει το «προβάδισμα» στα αγόρια, ευνοώντας τις συνθήκες αναπαραγωγής.

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

Ο αριθμός των γυναικών που υποβάλλονται σε καισαρική τομή για να γεννήσουν, έχει αυξηθεί σημαντικά.
Δεν είναι ξεκάθαρο γιατί παρατηρείται αυτή η αύξηση. Είναι γεγονός ότι όλο και περισσότερες γυναίκες επιλέγουν και ζητούν να γεννήσουν με καισαρική.
Οι λόγοι που ωθούν τις γυναίκες στο να επιλέγουν την καισαρική περιλαμβάνουν το φόβο για επιπλοκές από μια φυσιολογική γέννα και την ανάγκη για καλύτερο προγραμματισμό για τη φροντίδα των άλλων παιδιών, της οικογένειας αλλά και για τις υπόλοιπες απαιτήσεις που χαρακτηρίζουν τη ζωή της σύγχρονης γυναίκας.
Επίσης  ο πόνος κατά το φυσιολογικό τοκετό και η απόσταση από το νοσοκομείο σε ορισμένες περιπτώσεις, αποτελούν κριτήριο επιλογής της καισαρικής.
Υπάρχουν βέβαια και οι καθαρά ιατρικοί, γυναικολογικοί, μαιευτικοί λόγοι για τους οποίους επιβάλλεται να γίνει η γέννα με καισαρική τομή. Σίγουρα στην εποχή μας, οι μαιευτήρες είναι πολύ περισσότερο προσεκτικοί στις επιπλοκές που δυνατόν να υπάρξουν σε μια φυσιολογική γέννα.
Οι νομικές, δικαστικές επιπτώσεις που πιθανόν να υπάρξουν λόγω μιας δύσκολης φυσιολογικής γέννας, καθιστούν την επιλογή της καισαρικής σε αριθμό περιπτώσεων μια πιο ασφαλή προσέγγιση.
Τα πιο πάνω δεδομένα περιλαμβάνονται στο σκεπτικό της απόφασης για σύσταση επιτροπής εμπειρογνωμόνων από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των Ηνωμένων Πολιτειών για διερεύνηση και σύσταση για το πότε πρέπει να γίνεται η καισαρική τομή.
Επισημαίνεται ότι στην εν λόγω χώρα όπου υπάρχουν αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία, οι καισαρικές τομές χρησιμοποιούνται σήμερα για το 29% του συνόλου των γεννήσεων. Πρόκειται για ιστορικό ρεκόρ στο οποίο έχει φθάσει το ποσοστό των καισαρικών.
Από το 1996 μέχρι σήμερα παρατηρήθηκε μια αύξηση των καισαρικών κατά 40%. Πριν 10 χρόνια το ποσοστό των παιδιών που γεννιόνταν με καισαρική τομή ανερχόταν στο 20%.
Ταυτόχρονα παρατηρείται μια σημαντική αύξηση των καισαρικών σε γυναίκες που γεννούν για πρώτη φορά οι οποίες όμως έχουν χαμηλό κίνδυνο για προβλήματα τοκετού.
Κανένας δεν γνωρίζει πόσες από τις καισαρικές που διενεργούνται γίνονται ξεκάθαρα λόγω του ότι η γυναίκα το επέλεξε ενσυνείδητα, προαιρετικά, χωρίς να υπάρχει ιατρικός λόγος για αυτό.
Είναι βέβαιο ότι η καισαρική τομή είναι σωτήρια για τη ζωή του παιδιού ή και της μητέρας σε σημαντικό ποσοστό περιπτώσεων όπως:
Υποξία παιδιού που αναγνωρίζεται όταν πλησιάζει ο τοκετός
Εγκυμοσύνες ψηλού κινδύνου με δίδυμα, τρίδυμα ή περισσότερα παιδιά
Προβλήματα πλακούντα
Προηγούμενες καισαρικές, ιδιαίτερα εάν υπήρξαν 2 ή περισσότερες προηγούμενες καισαρικές
Μολύνσεις της μητέρας με ιούς που μπορούν να βλάψουν το παιδί, όπως τον HIV που προκαλεί το AIDS ή τον ιό του έρπητα κατά τις ημέρες του τοκετού. Επίσης η μόλυνση με τον ιό της ηπατίτιδας C στη μητέρα μπορεί να αποτελεί ένδειξη για καισαρική
Δυσκολία διόδου του παιδιού από το γεννητικό σύστημα της μητέρας. Για παράδειγμα όταν υπάρχει πραγματική δυσαναλογία μεταξύ του μεγέθους του κεφαλιού του παιδιού και της λεκάνης της μητέρας που δυσκολεύει την έξοδο του παιδιού 
Η θέση του παιδιού πριν από τον τοκετό στο χώρο της λεκάνης της μητέρας μπορεί να επιβάλλει την καισαρική τομή. Σε περιπτώσεις ισχιακής προβολής (το παιδί έρχεται με τα οπίσθια, τα οποία βρίσκονται προς την έξοδο της λεκάνης) ή άλλων ανώμαλων προβολών, ο μαιευτήρας είναι πιθανόν να επιλέξει την καισαρική
Εάν η μητέρα παρουσιάσει προεκλαμψία, πιθανόν να επιλεχθεί η καισαρική
Όμως η καισαρική δεν είναι μια απλή επέμβαση. Πρόκειται για σοβαρή επέμβαση στην κοιλιά της γυναίκας με τομή στη μήτρα που μπορεί να συνοδευτεί από επιπλοκές.
Οι κυριότερες επιπλοκές της καισαρικής περιλαμβάνουν:
Αιμορραγίες κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης
Λοιμώξεις, ενδομητρίτιδα που παρατηρείται περίπου σε 1 για κάθε 30 καισαρικές
Θρόμβωση, ιδιαίτερα στις μεγάλες φλέβες των κάτω μελών με κίνδυνο πνευμονικής εμβολής κατά τη φάση της ανάρρωσης από τη χειρουργική επέμβαση
Μικρή αύξηση των κινδύνων για μια μελλοντική εγκυμοσύνη που περιλαμβάνουν τον προδρομικό πλακούντα (πλακούντας που αναπτύσσεται χαμηλά στη μήτρα), αποβολή, έκτοπος εγκυμοσύνη, χαμηλό βάρος γέννησης για τα επόμενα παιδιά 
Κίνδυνος ρήξης της μήτρας κατά τη διάρκεια μιας μελλοντικής εγκυμοσύνης ή ενός μελλοντικού φυσιολογικού τοκετού 
Σε σπάνιες περιπτώσεις οι επιπλοκές αυτές της καισαρικής τομής, μπορεί να θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή της γυναίκας. Παράλληλα με κάθε καισαρική τομή στην οποία υποβάλλεται η γυναίκα, αυξάνεται ο κίνδυνος επιπλοκών για την επόμενη εγκυμοσύνη.
Μετά από μελέτη και αξιολόγηση των επιστημονικών δεδομένων που υπάρχουν για το ζήτημα, η ειδική επιτροπή εμπειρογνωμόνων δεν μπόρεσε να δώσει συγκεκριμένες εισηγήσεις υπέρ της μιας ή της άλλης προσέγγισης.
Μεταξύ άλλων οι κυριότερες εισηγήσεις περιλαμβάνουν:
Οι γυναίκες που ζητούν να υποβληθούν σε καισαρική επειδή προτιμούν αυτή τη μέθοδο τοκετού, χωρίς να υπάρχει οποιοσδήποτε ιατρικός λόγος που να την επιβάλλει, πρέπει να λαμβάνουν διεξοδική ενημέρωση και πληροφόρηση για τους κινδύνους και τα πλεονεκτήματα τόσο του φυσιολογικού τοκετού όσο και της καισαρικής.
Η επιλογή της καισαρικής λόγω επιθυμίας της μητέρας μόνον χωρίς να συντρέχει άλλη αιτία, δεν πρέπει να ενθαρρύνεται ή να προωθείται από τους μαιευτήρες. Στις περιπτώσεις που μια γυναίκα επιμένει στην επιλογή αυτή, τότε είναι απαραίτητο ο γιατρός να εξηγεί με κάθε λεπτομέρεια τα υπέρ και τα κατά, τους κινδύνους για το παιδί και για τη μητέρα, της κάθε μεθόδου   
Οι γυναίκες που προγραμματίζουν να κάνουν περισσότερα από 1 ή 2 παιδιά, δεν πρέπει να επιλέγουν την καισαρική τομή εάν δεν συντρέχει οποιοσδήποτε άλλος ιατρικός λόγος. Ο λόγος είναι διότι μια προηγούμενη καισαρική αυξάνει τον κίνδυνο για προβλήματα, ιδιαίτερα με τον πλακούντα και τη μήτρα, για μελλοντικές εγκυμοσύνες
Τα νεογέννητα παρουσιάζουν συχνότερα αναπνευστικά προβλήματα μετά από καισαρική. Είναι λοιπόν απαραίτητο η προαιρετική καισαρική λόγω επιθυμίας της μητέρας να γεννήσει έτσι, να γίνεται μόνο εάν είναι βέβαιο ότι το παιδί έχει συμπληρώσει τις 39 εβδομάδες κύησης. Στο στάδιο αυτό οι πνεύμονες του παιδιού έχουν ωριμάσει πλήρως και μπορούν να αντεπεξέλθουν
Εάν ο πόνος κατά τη φυσιολογική γέννα είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο μια γυναίκα επιμένει στο να επιλέγει την καισαρική για να γεννήσει, τότε οι γιατροί, πρέπει να της εξηγούν τις μεθόδους που καθιστούν τη φυσιολογική γέννα πολύ πιο λίγο οδυνηρή. Από τις μεθόδους αυτές, η επισκληρίδιος αναισθησία είναι η πλέον αποτελεσματική για την αναλγησία. Δεν πρέπει ο φόβος του πόνου να αφήνεται να επηρεάζει την απόφαση της γυναίκας διότι σήμερα υπάρχουν αποτελεσματικοί τρόποι εξουδετέρωσης του πόνου κατά το φυσιολογικό τοκετό
Συνοπτικά βλέπουμε ότι δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες για την προαιρετική καισαρική. Δεν υπάρχει η χρυσή λύση που να ταιριάζει για όλες τις περιπτώσεις.
Το σημαντικότερο είναι κατά τη γνώμη μας να υπάρχει μια άριστη σχέση και επικοινωνία μεταξύ του γιατρού και της γυναίκας.
Η ορθή ενημέρωση της γυναίκας, η αξιολόγηση των υπέρ και κατά της κάθε περίπτωσης, θα επιτρέπουν μια πιο ισοζυγισμένη απόφαση όσον αφορά στην απόφαση της προαιρετικής καισαρικής για τον τοκετό.

Καισαρική τομή: Πότε πρέπει να γίνεται;

Ο αριθμός των γυναικών που υποβάλλονται σε καισαρική τομή για να γεννήσουν, έχει αυξηθεί σημαντικά.
Δεν είναι ξεκάθαρο γιατί παρατηρείται αυτή η αύξηση. Είναι γεγονός ότι όλο και περισσότερες γυναίκες επιλέγουν και ζητούν να γεννήσουν με καισαρική.
Οι λόγοι που ωθούν τις γυναίκες στο να επιλέγουν την καισαρική περιλαμβάνουν το φόβο για επιπλοκές από μια φυσιολογική γέννα και την ανάγκη για καλύτερο προγραμματισμό για τη φροντίδα των άλλων παιδιών, της οικογένειας αλλά και για τις υπόλοιπες απαιτήσεις που χαρακτηρίζουν τη ζωή της σύγχρονης γυναίκας.
Επίσης  ο πόνος κατά το φυσιολογικό τοκετό και η απόσταση από το νοσοκομείο σε ορισμένες περιπτώσεις, αποτελούν κριτήριο επιλογής της καισαρικής.
Υπάρχουν βέβαια και οι καθαρά ιατρικοί, γυναικολογικοί, μαιευτικοί λόγοι για τους οποίους επιβάλλεται να γίνει η γέννα με καισαρική τομή. Σίγουρα στην εποχή μας, οι μαιευτήρες είναι πολύ περισσότερο προσεκτικοί στις επιπλοκές που δυνατόν να υπάρξουν σε μια φυσιολογική γέννα.
Οι νομικές, δικαστικές επιπτώσεις που πιθανόν να υπάρξουν λόγω μιας δύσκολης φυσιολογικής γέννας, καθιστούν την επιλογή της καισαρικής σε αριθμό περιπτώσεων μια πιο ασφαλή προσέγγιση.
Τα πιο πάνω δεδομένα περιλαμβάνονται στο σκεπτικό της απόφασης για σύσταση επιτροπής εμπειρογνωμόνων από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των Ηνωμένων Πολιτειών για διερεύνηση και σύσταση για το πότε πρέπει να γίνεται η καισαρική τομή.
Επισημαίνεται ότι στην εν λόγω χώρα όπου υπάρχουν αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία, οι καισαρικές τομές χρησιμοποιούνται σήμερα για το 29% του συνόλου των γεννήσεων. Πρόκειται για ιστορικό ρεκόρ στο οποίο έχει φθάσει το ποσοστό των καισαρικών.
Από το 1996 μέχρι σήμερα παρατηρήθηκε μια αύξηση των καισαρικών κατά 40%. Πριν 10 χρόνια το ποσοστό των παιδιών που γεννιόνταν με καισαρική τομή ανερχόταν στο 20%.
Ταυτόχρονα παρατηρείται μια σημαντική αύξηση των καισαρικών σε γυναίκες που γεννούν για πρώτη φορά οι οποίες όμως έχουν χαμηλό κίνδυνο για προβλήματα τοκετού.
Κανένας δεν γνωρίζει πόσες από τις καισαρικές που διενεργούνται γίνονται ξεκάθαρα λόγω του ότι η γυναίκα το επέλεξε ενσυνείδητα, προαιρετικά, χωρίς να υπάρχει ιατρικός λόγος για αυτό.
Είναι βέβαιο ότι η καισαρική τομή είναι σωτήρια για τη ζωή του παιδιού ή και της μητέρας σε σημαντικό ποσοστό περιπτώσεων όπως:
Υποξία παιδιού που αναγνωρίζεται όταν πλησιάζει ο τοκετός
Εγκυμοσύνες ψηλού κινδύνου με δίδυμα, τρίδυμα ή περισσότερα παιδιά
Προβλήματα πλακούντα
Προηγούμενες καισαρικές, ιδιαίτερα εάν υπήρξαν 2 ή περισσότερες προηγούμενες καισαρικές
Μολύνσεις της μητέρας με ιούς που μπορούν να βλάψουν το παιδί, όπως τον HIV που προκαλεί το AIDS ή τον ιό του έρπητα κατά τις ημέρες του τοκετού. Επίσης η μόλυνση με τον ιό της ηπατίτιδας C στη μητέρα μπορεί να αποτελεί ένδειξη για καισαρική
Δυσκολία διόδου του παιδιού από το γεννητικό σύστημα της μητέρας. Για παράδειγμα όταν υπάρχει πραγματική δυσαναλογία μεταξύ του μεγέθους του κεφαλιού του παιδιού και της λεκάνης της μητέρας που δυσκολεύει την έξοδο του παιδιού 
Η θέση του παιδιού πριν από τον τοκετό στο χώρο της λεκάνης της μητέρας μπορεί να επιβάλλει την καισαρική τομή. Σε περιπτώσεις ισχιακής προβολής (το παιδί έρχεται με τα οπίσθια, τα οποία βρίσκονται προς την έξοδο της λεκάνης) ή άλλων ανώμαλων προβολών, ο μαιευτήρας είναι πιθανόν να επιλέξει την καισαρική
Εάν η μητέρα παρουσιάσει προεκλαμψία, πιθανόν να επιλεχθεί η καισαρική
Όμως η καισαρική δεν είναι μια απλή επέμβαση. Πρόκειται για σοβαρή επέμβαση στην κοιλιά της γυναίκας με τομή στη μήτρα που μπορεί να συνοδευτεί από επιπλοκές.
Οι κυριότερες επιπλοκές της καισαρικής περιλαμβάνουν:
Αιμορραγίες κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης
Λοιμώξεις, ενδομητρίτιδα που παρατηρείται περίπου σε 1 για κάθε 30 καισαρικές
Θρόμβωση, ιδιαίτερα στις μεγάλες φλέβες των κάτω μελών με κίνδυνο πνευμονικής εμβολής κατά τη φάση της ανάρρωσης από τη χειρουργική επέμβαση
Μικρή αύξηση των κινδύνων για μια μελλοντική εγκυμοσύνη που περιλαμβάνουν τον προδρομικό πλακούντα (πλακούντας που αναπτύσσεται χαμηλά στη μήτρα), αποβολή, έκτοπος εγκυμοσύνη, χαμηλό βάρος γέννησης για τα επόμενα παιδιά 
Κίνδυνος ρήξης της μήτρας κατά τη διάρκεια μιας μελλοντικής εγκυμοσύνης ή ενός μελλοντικού φυσιολογικού τοκετού 
Σε σπάνιες περιπτώσεις οι επιπλοκές αυτές της καισαρικής τομής, μπορεί να θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή της γυναίκας. Παράλληλα με κάθε καισαρική τομή στην οποία υποβάλλεται η γυναίκα, αυξάνεται ο κίνδυνος επιπλοκών για την επόμενη εγκυμοσύνη.
Μετά από μελέτη και αξιολόγηση των επιστημονικών δεδομένων που υπάρχουν για το ζήτημα, η ειδική επιτροπή εμπειρογνωμόνων δεν μπόρεσε να δώσει συγκεκριμένες εισηγήσεις υπέρ της μιας ή της άλλης προσέγγισης.
Μεταξύ άλλων οι κυριότερες εισηγήσεις περιλαμβάνουν:
Οι γυναίκες που ζητούν να υποβληθούν σε καισαρική επειδή προτιμούν αυτή τη μέθοδο τοκετού, χωρίς να υπάρχει οποιοσδήποτε ιατρικός λόγος που να την επιβάλλει, πρέπει να λαμβάνουν διεξοδική ενημέρωση και πληροφόρηση για τους κινδύνους και τα πλεονεκτήματα τόσο του φυσιολογικού τοκετού όσο και της καισαρικής.
Η επιλογή της καισαρικής λόγω επιθυμίας της μητέρας μόνον χωρίς να συντρέχει άλλη αιτία, δεν πρέπει να ενθαρρύνεται ή να προωθείται από τους μαιευτήρες. Στις περιπτώσεις που μια γυναίκα επιμένει στην επιλογή αυτή, τότε είναι απαραίτητο ο γιατρός να εξηγεί με κάθε λεπτομέρεια τα υπέρ και τα κατά, τους κινδύνους για το παιδί και για τη μητέρα, της κάθε μεθόδου   
Οι γυναίκες που προγραμματίζουν να κάνουν περισσότερα από 1 ή 2 παιδιά, δεν πρέπει να επιλέγουν την καισαρική τομή εάν δεν συντρέχει οποιοσδήποτε άλλος ιατρικός λόγος. Ο λόγος είναι διότι μια προηγούμενη καισαρική αυξάνει τον κίνδυνο για προβλήματα, ιδιαίτερα με τον πλακούντα και τη μήτρα, για μελλοντικές εγκυμοσύνες
Τα νεογέννητα παρουσιάζουν συχνότερα αναπνευστικά προβλήματα μετά από καισαρική. Είναι λοιπόν απαραίτητο η προαιρετική καισαρική λόγω επιθυμίας της μητέρας να γεννήσει έτσι, να γίνεται μόνο εάν είναι βέβαιο ότι το παιδί έχει συμπληρώσει τις 39 εβδομάδες κύησης. Στο στάδιο αυτό οι πνεύμονες του παιδιού έχουν ωριμάσει πλήρως και μπορούν να αντεπεξέλθουν
Εάν ο πόνος κατά τη φυσιολογική γέννα είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο μια γυναίκα επιμένει στο να επιλέγει την καισαρική για να γεννήσει, τότε οι γιατροί, πρέπει να της εξηγούν τις μεθόδους που καθιστούν τη φυσιολογική γέννα πολύ πιο λίγο οδυνηρή. Από τις μεθόδους αυτές, η επισκληρίδιος αναισθησία είναι η πλέον αποτελεσματική για την αναλγησία. Δεν πρέπει ο φόβος του πόνου να αφήνεται να επηρεάζει την απόφαση της γυναίκας διότι σήμερα υπάρχουν αποτελεσματικοί τρόποι εξουδετέρωσης του πόνου κατά το φυσιολογικό τοκετό
Συνοπτικά βλέπουμε ότι δεν υπάρχουν σαφείς οδηγίες για την προαιρετική καισαρική. Δεν υπάρχει η χρυσή λύση που να ταιριάζει για όλες τις περιπτώσεις.
Το σημαντικότερο είναι κατά τη γνώμη μας να υπάρχει μια άριστη σχέση και επικοινωνία μεταξύ του γιατρού και της γυναίκας.
Η ορθή ενημέρωση της γυναίκας, η αξιολόγηση των υπέρ και κατά της κάθε περίπτωσης, θα επιτρέπουν μια πιο ισοζυγισμένη απόφαση όσον αφορά στην απόφαση της προαιρετικής καισαρικής για τον τοκετό.
Για να μείνει μια γυναίκα έγκυος είναι απαραίτητο να συμβούν μια σειρά από γεγονότα.
Το ωάριο πρέπει να αναπτυχθεί κανονικά στην ωοθήκη της γυναίκας το οποίο στη συνέχεια θα απελευθερωθεί όπως γίνεται κάθε μήνα, μέσα στη σάλπιγγα (ωορρηξία).
Το σπερματοζωάριο από τον άνδρα πρέπει να γονιμοποιήσει το ωάριο μέσα στη σάλπιγγα. Στη συνέχεια το γονιμοποιημένο ωάριο που μετακινείται από τις σάλπιγγες, πρέπει να προσδεθεί και να εμφυτευτεί στη μήτρα.
Εάν σε οποιαδήποτε φάση της διαδικασίας αυτής συμβεί κάποιο πρόβλημα, τότε προκύπτει στειρότητα.
Η στειρότητα είναι η αδυναμία ενός σεξουαλικά ενεργού ζευγαριού που δεν χρησιμοποιεί μεθόδους αντισύλληψης, να συλλάβει μετά από ένα χρόνο προσπαθειών.
Στο 40% των περιπτώσεων, τα προβλήματα στειρότητας έχουν σχέση με τη γυναίκα, στο 30% έχουν σχέση με τους άνδρες και στο 10% η αιτία είναι άγνωστη. 
Οι αιτίες στις γυναίκες
Περίπου στο 25% των περιπτώσεων το πρόβλημα της στειρότητας των γυναικών προκαλείται από ανωμαλίες της ωορρηξίας.
Οι ανωμαλίες στο ισοζύγιο της ωχρινοποιητικής ορμόνης LH και της ωοθυλακιοτρόπου ορμόνης FSH, ένας τραυματισμός ή άλλη βλάβη στην υπόφυση όπου οι πιο πάνω ορμόνες παράγονται, όγκοι της υπόφυσης, το υπερβολικό ή ακόμη το ελλιπές βάρος σώματος, είναι σε θέση να προκαλούν προβλήματα ωορρηξίας.
Άλλες ορμονικές παθολογίες που είναι σε θέση να προκαλούν πρόβλημα στειρότητας περιλαμβάνουν ανωμαλίες του θυρεοειδούς αδένα, το σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών, η πρόωρη ανεπάρκεια των ωοθηκών και κάποτε το σύνδρομο Cushing.
Άλλες αιτίες που προκαλούν στειρότητα στις γυναίκες περιλαμβάνουν:Η αύξηση της ηλικίας είναι αιτία στειρότητας στις γυναίκες διότι μειώνεται η ποσότητα και ποιότητα των ωαρίων
Τα προβλήματα του αναπαραγωγικού συστήματος που περιλαμβάνουν βλάβες ή αποφράξεις των σαλπίγγων, τις συμφύσεις, τα ινομυώματα, επιπλοκές από χειρουργικές επεμβάσεις ή μολύνσεις
Σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα όπως τα χλαμύδια και η γονόρροια
Παθήσεις όπως η δρεπανοκυτταρική αναιμία, το AIDS και νεφρικές νόσοι
Φάρμακα όπως τα αντικαταθλιπτικά, τα ηρεμιστικά, οι αναστολείς των καναλιών ασβεστίου, τα ναρκωτικά και η χημειοθεραπεία
Η έκθεση στην ακτινοβολία (όπως για παράδειγμα εάν οι ωοθήκες εκτεθούν σε ακτινοθεραπεία), στο μόλυβδο, εντομοκτόνα και τοξικά αέρια
Η διάγνωση της στειρότητας στις γυναίκες
Το ατομικό ιστορικό της γυναίκας που περιλαμβάνει αναφορά σε ενδεχόμενες ανωμαλίες της περιόδου, ασθένειες που έχει περάσει η γυναίκα, σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, χειρουργικές επεμβάσεις. Επίσης εξετάζονται οι θεραπείες τις οποίες λαμβάνει ή έλαβε η γυναίκα και κατά πόσο έχει εκτεθεί σε τοξικούς παράγοντες.
Η γυναικολογική εξέταση ακολουθεί τη λήψη του ιστορικού και τη γενική κλινική εξέταση. Εξετάζεται κατά πόσο η ανατομική κατάσταση του γυναικείου αναπαραγωγικού συστήματος είναι κανονική. Γίνονται εξετάσεις αίματος οι οποίες μεταξύ άλλων διερευνούν την ορμονική κατάσταση της γυναίκας.
Επίσης είναι απαραίτητο να διερευνάται και η κατάσταση του συζύγου ή συντρόφου της γυναίκας. Το ιατρικό ιστορικό και η ανάλυση του σπέρματος του ανδρός μπορούν να δώσουν σημαντικές πληροφορίες για την αιτία της στειρότητας.
Η θεραπεία της στειρότητας στις γυναίκες
Η αντιμετώπιση εξαρτάται από την αιτία. Επίσης σημαντικοί παράγοντες της θεραπείας είναι η διάρκεια της στειρότητας και η ηλικία της γυναίκας.
Υπάρχουν βασικά δύο κατηγορίες αντιμετώπισης. Η πρώτη είναι η αποκατάσταση της γονιμότητας με τη βοήθεια φαρμάκων ή της χειρουργικής. Η δεύτερη κατηγορία είναι οι μέθοδοι τεχνητής αναπαραγωγής (ιατρική υποβοήθηση στην ανθρώπινη αναπαραγωγή).
Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για προβλήματα ωορρηξίας περιλαμβάνουν την κλομιφένη (clomiphene citrate), τις ενέσεις FSH και LH. Η θεραπεία αυτή μπορεί επίσης να χορηγηθεί μαζί με την τοποθέτηση σπερματοζωάριων στην κοιλότητα της μήτρας (ενδομητρική σπερματέγχυση).
Η χειρουργική προσέγγιση ενδείκνυται όταν υπάρχουν προβλήματα απόφραξης των σαλπίγγων ή ενδομητρίωση.
Οι τεχνικές της ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, περιλαμβάνουν τη δωρεά ωαρίων και εμβρύων, την εξωσωματική γονιμοποίηση και την ενδοωαριακή τοποθέτηση σπερματοζωαρίων.

Η στειρότητα στις γυναίκες

Για να μείνει μια γυναίκα έγκυος είναι απαραίτητο να συμβούν μια σειρά από γεγονότα.
Το ωάριο πρέπει να αναπτυχθεί κανονικά στην ωοθήκη της γυναίκας το οποίο στη συνέχεια θα απελευθερωθεί όπως γίνεται κάθε μήνα, μέσα στη σάλπιγγα (ωορρηξία).
Το σπερματοζωάριο από τον άνδρα πρέπει να γονιμοποιήσει το ωάριο μέσα στη σάλπιγγα. Στη συνέχεια το γονιμοποιημένο ωάριο που μετακινείται από τις σάλπιγγες, πρέπει να προσδεθεί και να εμφυτευτεί στη μήτρα.
Εάν σε οποιαδήποτε φάση της διαδικασίας αυτής συμβεί κάποιο πρόβλημα, τότε προκύπτει στειρότητα.
Η στειρότητα είναι η αδυναμία ενός σεξουαλικά ενεργού ζευγαριού που δεν χρησιμοποιεί μεθόδους αντισύλληψης, να συλλάβει μετά από ένα χρόνο προσπαθειών.
Στο 40% των περιπτώσεων, τα προβλήματα στειρότητας έχουν σχέση με τη γυναίκα, στο 30% έχουν σχέση με τους άνδρες και στο 10% η αιτία είναι άγνωστη. 
Οι αιτίες στις γυναίκες
Περίπου στο 25% των περιπτώσεων το πρόβλημα της στειρότητας των γυναικών προκαλείται από ανωμαλίες της ωορρηξίας.
Οι ανωμαλίες στο ισοζύγιο της ωχρινοποιητικής ορμόνης LH και της ωοθυλακιοτρόπου ορμόνης FSH, ένας τραυματισμός ή άλλη βλάβη στην υπόφυση όπου οι πιο πάνω ορμόνες παράγονται, όγκοι της υπόφυσης, το υπερβολικό ή ακόμη το ελλιπές βάρος σώματος, είναι σε θέση να προκαλούν προβλήματα ωορρηξίας.
Άλλες ορμονικές παθολογίες που είναι σε θέση να προκαλούν πρόβλημα στειρότητας περιλαμβάνουν ανωμαλίες του θυρεοειδούς αδένα, το σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών, η πρόωρη ανεπάρκεια των ωοθηκών και κάποτε το σύνδρομο Cushing.
Άλλες αιτίες που προκαλούν στειρότητα στις γυναίκες περιλαμβάνουν:Η αύξηση της ηλικίας είναι αιτία στειρότητας στις γυναίκες διότι μειώνεται η ποσότητα και ποιότητα των ωαρίων
Τα προβλήματα του αναπαραγωγικού συστήματος που περιλαμβάνουν βλάβες ή αποφράξεις των σαλπίγγων, τις συμφύσεις, τα ινομυώματα, επιπλοκές από χειρουργικές επεμβάσεις ή μολύνσεις
Σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα όπως τα χλαμύδια και η γονόρροια
Παθήσεις όπως η δρεπανοκυτταρική αναιμία, το AIDS και νεφρικές νόσοι
Φάρμακα όπως τα αντικαταθλιπτικά, τα ηρεμιστικά, οι αναστολείς των καναλιών ασβεστίου, τα ναρκωτικά και η χημειοθεραπεία
Η έκθεση στην ακτινοβολία (όπως για παράδειγμα εάν οι ωοθήκες εκτεθούν σε ακτινοθεραπεία), στο μόλυβδο, εντομοκτόνα και τοξικά αέρια
Η διάγνωση της στειρότητας στις γυναίκες
Το ατομικό ιστορικό της γυναίκας που περιλαμβάνει αναφορά σε ενδεχόμενες ανωμαλίες της περιόδου, ασθένειες που έχει περάσει η γυναίκα, σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, χειρουργικές επεμβάσεις. Επίσης εξετάζονται οι θεραπείες τις οποίες λαμβάνει ή έλαβε η γυναίκα και κατά πόσο έχει εκτεθεί σε τοξικούς παράγοντες.
Η γυναικολογική εξέταση ακολουθεί τη λήψη του ιστορικού και τη γενική κλινική εξέταση. Εξετάζεται κατά πόσο η ανατομική κατάσταση του γυναικείου αναπαραγωγικού συστήματος είναι κανονική. Γίνονται εξετάσεις αίματος οι οποίες μεταξύ άλλων διερευνούν την ορμονική κατάσταση της γυναίκας.
Επίσης είναι απαραίτητο να διερευνάται και η κατάσταση του συζύγου ή συντρόφου της γυναίκας. Το ιατρικό ιστορικό και η ανάλυση του σπέρματος του ανδρός μπορούν να δώσουν σημαντικές πληροφορίες για την αιτία της στειρότητας.
Η θεραπεία της στειρότητας στις γυναίκες
Η αντιμετώπιση εξαρτάται από την αιτία. Επίσης σημαντικοί παράγοντες της θεραπείας είναι η διάρκεια της στειρότητας και η ηλικία της γυναίκας.
Υπάρχουν βασικά δύο κατηγορίες αντιμετώπισης. Η πρώτη είναι η αποκατάσταση της γονιμότητας με τη βοήθεια φαρμάκων ή της χειρουργικής. Η δεύτερη κατηγορία είναι οι μέθοδοι τεχνητής αναπαραγωγής (ιατρική υποβοήθηση στην ανθρώπινη αναπαραγωγή).
Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για προβλήματα ωορρηξίας περιλαμβάνουν την κλομιφένη (clomiphene citrate), τις ενέσεις FSH και LH. Η θεραπεία αυτή μπορεί επίσης να χορηγηθεί μαζί με την τοποθέτηση σπερματοζωάριων στην κοιλότητα της μήτρας (ενδομητρική σπερματέγχυση).
Η χειρουργική προσέγγιση ενδείκνυται όταν υπάρχουν προβλήματα απόφραξης των σαλπίγγων ή ενδομητρίωση.
Οι τεχνικές της ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, περιλαμβάνουν τη δωρεά ωαρίων και εμβρύων, την εξωσωματική γονιμοποίηση και την ενδοωαριακή τοποθέτηση σπερματοζωαρίων.
Δύο ασθενείς με μελάνωμα στο τελικό στάδιο απαλλάχθηκαν από τον καρκίνο όταν οι γιατροί απομόνωσαν από το αίμα τους ειδικά κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και τα τροποποίησαν γενετικά ώστε να επιτίθενται στους όγκους.
Δεκαπέντε άλλοι εθελοντές στους οποίους δοκιμάστηκε η μέθοδος δεν έδειξαν βελτίωση. Ωστόσο το πειραματικό πρωτόκολλο θα μπορούσε να τελειοποιηθεί ώστε να προσφέρει σε κάθε ασθενή μακράς διαρκείας προστασία από τον καρκίνο, γράφουν οι ερευνητές στο περιοδικό Science.
Το αμερικανικό Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου, όπου πραγματοποιήθηκε η μελέτη, χαρακτηρίζει τα αποτελέσματα την πρώτη πραγματική επιτυχία της γονιδιακής θεραπείας στην καταπολέμηση του καρκίνου.
Η τακτική της εισαγωγής επιπλέον γονιδίων στον οργανισμό των ασθενών θεωρήθηκε παλαιότερα η πλέον υποσχόμενη προσέγγιση για την αντιμετώπιση πληθώρας ασθενειών. Η αισιοδοξία μετριάστηκε από τις σοβαρές παρενέργειες που εμφανίστηκαν σε ορισμένες μελέτες, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση δύο παιδιά από τη Γαλλία που θεραπεύτηκαν από θανατηφόρο, κληρονομική ασθένεια του ανοσοποιητικού συστήματος, αργότερα όμως εμφάνισαν λευχαιμία.
Στην τελευταία έρευνα, οι δύο ασθενείς παραμένουν απαλλαγμένοι από τον καρκίνο και υγιείς σχεδόν δύο χρόνια μετά τη θεραπεία. Αρχικά οι γιατροί τους έδιναν μόνο τρεις με έξι μήνες ζωής.
Τροποποιημένα Τ-κύτταρα
Η γονιδιακή θεραπεία βασίστηκε στα Τ-κύτταρα, λευκά αιμοσφαίρια τα οποία εξοντώνουν μικρόβια και άλλα ξένα σώματα. Το 2002, Δρ Στίβεν Ρόσενμπεργκ και οι συνεργάτες του είχαν μια σημαντική επιτυχία: Απομόνωσαν από ορισμένους ασθενείς με μελάνωμα Τ-κύτταρα τα οποία αναγνώριζαν και κατέστρεφαν τους όγκους. Όταν τα κύτταρα αυτά καλλιεργήθηκαν σε μεγάλους αριθμούς στο εργαστήριο και μεταφέρθηκαν πίσω στον οργανισμό των ασθενών, ο καρκίνος υποχώρησε.
Φαίνεται ότι Τ-κύτταρα που αναγνωρίζουν τους όγκους υπάρχουν στον οργανισμό πολλών ασθενών, δεν είναι όμως αρκετά ώστε να τους εξαλείψουν.
Αυτή τη φορά, ο Ρόσενμπεργκ αποφάσισε να δημιουργήσει τέτοια κύτταρα από το μηδέν. Απομόνωσε από τους εθελοντές κανονικά Τ-κύτταρα, τα οποία στη συνέχεια μόλυνε με έναν ιό που χρησιμοποιείται για την εισαγωγή ξένων γονιδίων. Χάρη στα επιπλέον γονίδια, τα λευκά αιμοσφαίρια παράγουν υποδοχείς που συνδέονται πάνω στα καρκινικά κύτταρα και τα αναγνωρίζουν ως στόχους.
Σε 15 από τους 17 ασθενείς τα Τ-κύτταρα εδραιώθηκαν και πολλαπλασιάστηκαν αργά τους επόμενους μήνες. Μόνο σε δύο όμως εξόντωσαν τον καρκίνο.
Αν και το ποσοστό αποτυχίας ήταν υψηλό, τα συμπεράσματα θεωρούνται θριαμβευτικά. Η μέθοδος επιδέχεται βελτιώσεων σε πολλά επίπεδα, για παράδειγμα στην επιλογή κατάλληλων Τ-κυττάρων και κατάλληλων υποδοχέων.

Η υγεία μας

Δύο ασθενείς με μελάνωμα στο τελικό στάδιο απαλλάχθηκαν από τον καρκίνο όταν οι γιατροί απομόνωσαν από το αίμα τους ειδικά κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και τα τροποποίησαν γενετικά ώστε να επιτίθενται στους όγκους.
Δεκαπέντε άλλοι εθελοντές στους οποίους δοκιμάστηκε η μέθοδος δεν έδειξαν βελτίωση. Ωστόσο το πειραματικό πρωτόκολλο θα μπορούσε να τελειοποιηθεί ώστε να προσφέρει σε κάθε ασθενή μακράς διαρκείας προστασία από τον καρκίνο, γράφουν οι ερευνητές στο περιοδικό Science.
Το αμερικανικό Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου, όπου πραγματοποιήθηκε η μελέτη, χαρακτηρίζει τα αποτελέσματα την πρώτη πραγματική επιτυχία της γονιδιακής θεραπείας στην καταπολέμηση του καρκίνου.
Η τακτική της εισαγωγής επιπλέον γονιδίων στον οργανισμό των ασθενών θεωρήθηκε παλαιότερα η πλέον υποσχόμενη προσέγγιση για την αντιμετώπιση πληθώρας ασθενειών. Η αισιοδοξία μετριάστηκε από τις σοβαρές παρενέργειες που εμφανίστηκαν σε ορισμένες μελέτες, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση δύο παιδιά από τη Γαλλία που θεραπεύτηκαν από θανατηφόρο, κληρονομική ασθένεια του ανοσοποιητικού συστήματος, αργότερα όμως εμφάνισαν λευχαιμία.
Στην τελευταία έρευνα, οι δύο ασθενείς παραμένουν απαλλαγμένοι από τον καρκίνο και υγιείς σχεδόν δύο χρόνια μετά τη θεραπεία. Αρχικά οι γιατροί τους έδιναν μόνο τρεις με έξι μήνες ζωής.
Τροποποιημένα Τ-κύτταρα
Η γονιδιακή θεραπεία βασίστηκε στα Τ-κύτταρα, λευκά αιμοσφαίρια τα οποία εξοντώνουν μικρόβια και άλλα ξένα σώματα. Το 2002, Δρ Στίβεν Ρόσενμπεργκ και οι συνεργάτες του είχαν μια σημαντική επιτυχία: Απομόνωσαν από ορισμένους ασθενείς με μελάνωμα Τ-κύτταρα τα οποία αναγνώριζαν και κατέστρεφαν τους όγκους. Όταν τα κύτταρα αυτά καλλιεργήθηκαν σε μεγάλους αριθμούς στο εργαστήριο και μεταφέρθηκαν πίσω στον οργανισμό των ασθενών, ο καρκίνος υποχώρησε.
Φαίνεται ότι Τ-κύτταρα που αναγνωρίζουν τους όγκους υπάρχουν στον οργανισμό πολλών ασθενών, δεν είναι όμως αρκετά ώστε να τους εξαλείψουν.
Αυτή τη φορά, ο Ρόσενμπεργκ αποφάσισε να δημιουργήσει τέτοια κύτταρα από το μηδέν. Απομόνωσε από τους εθελοντές κανονικά Τ-κύτταρα, τα οποία στη συνέχεια μόλυνε με έναν ιό που χρησιμοποιείται για την εισαγωγή ξένων γονιδίων. Χάρη στα επιπλέον γονίδια, τα λευκά αιμοσφαίρια παράγουν υποδοχείς που συνδέονται πάνω στα καρκινικά κύτταρα και τα αναγνωρίζουν ως στόχους.
Σε 15 από τους 17 ασθενείς τα Τ-κύτταρα εδραιώθηκαν και πολλαπλασιάστηκαν αργά τους επόμενους μήνες. Μόνο σε δύο όμως εξόντωσαν τον καρκίνο.
Αν και το ποσοστό αποτυχίας ήταν υψηλό, τα συμπεράσματα θεωρούνται θριαμβευτικά. Η μέθοδος επιδέχεται βελτιώσεων σε πολλά επίπεδα, για παράδειγμα στην επιλογή κατάλληλων Τ-κυττάρων και κατάλληλων υποδοχέων.

Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2019

Με νέα στοιχεία που προκύπτουν για το κάπνισμα που δείχνουν ότι μειώνει το δείκτη νοημοσύνης (IQ), οι καπνιστές πρέπει να σκεφτούν πολύ σοβαρά κατά πόσο επιθυμούν να συνεχίζουν να βλάπτουν όχι μόνο διάφορα όργανα του σώματός τους αλλά και τις πνευματικές τους δεξιότητες. 
Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν πληθώρα αποδεικτικών στοιχείων για τις σοβαρές βλάβες και ασθένειες που απειλούν τη ζωή τις οποίες προκαλεί το κάπνισμα, εντούτοις πολλοί άνθρωποι συνεχίζουν να καπνίζουν.
Μεταξύ των λόγων που επικαλούνται οι καπνιστές για να συνεχίζουν την επιβλαβή για την υγεία τους συνήθεια, είναι ότι το κάπνισμα τους προκαλεί ευχάριστα αισθήματα, ότι βελτιώνεται η εγρήγορση τους και ότι αυξάνεται η προσοχή και η μνήμη τους.
Βέβαια οι ισχυρισμοί για βελτίωση των γνωστικών ικανοτήτων, της προσοχής και της μνήμης, δεν τεκμηριώνονται από επιστημονικά στοιχεία. Αντίθετα οι εν λόγω μύθοι καταρρίπτονται από έρευνες που έδειξαν ότι η ψυχοκινητική ταχύτητα των καπνιστών είναι μειωμένη σε σύγκριση με αυτήν των μη καπνιστών.
Οι μακροχρόνιες επιδράσεις του καπνίσματος στις πνευματικές ικανότητες, είναι ζήτημα που όχι μόνο ενδιαφέρει ιδιαίτερα τους ερευνητές αλλά έχει παράλληλα και μεγάλη σημασία για τη δημόσια υγεία δεδομένου ότι επηρεάζεται ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού.
Σε μια αξιόλογη πρωτότυπη έρευνα, γιατροί και επιστήμονες από τη Σκωτία, εξέτασαν την επιρροή του καπνίσματος στο δείκτη νοημοσύνης. Χρησιμοποίησαν τα τεστ νοημοσύνης που έγιναν σε 465 άτομα το 1947 όταν τα εν λόγω άτομα ήσαν ηλικίας 11 ετών (γεννήθηκαν το 1936) και είχαν στη διάθεσή τους το παιδικό IQ που υπολογίσθηκε τότε. Τα ίδια άτομα, αξιολογήθηκαν ξανά και μετρήθηκε το IQ τους, μεταξύ 2000 και 2004 όταν είχαν φτάσει στην ηλικία των 64 ετών.
Τα αποτελέσματα έδειξαν:
Οι καπνιστές είχαν σημαντικά χειρότερα αποτελέσματα, σε πέντε διαφορετικά τεστ αξιολόγησης των γνωστικών ικανοτήτων, σε σύγκριση με αυτούς που δεν κάπνισαν ποτέ ή που είχαν διακόψει το κάπνισμα.
Η ψυχοκινητική ταχύτητα ήταν χαμηλότερη στους καπνιστές.
Οι βλαβερές επιδράσεις του καπνίσματος στις πνευματικές δεξιότητες, ήταν πιο εμφανείς στους καπνιστές παρά στους πρώην καπνιστές. Είναι πιθανόν ότι οι μειονεξίες των πνευματικών ικανοτήτων εμφανίζονται μετά από πολλά χρόνια καπνίσματος
Επίσης όταν συνδυάζονται με τις αλλαγές που προκαλούνται λόγω ηλικίας, τα αποτελέσματα είναι ίσως χειρότερα. Προηγούμενες έρευνες, εισηγήθηκαν ότι από την ηλικία των 53 ετών αρχίζει να εμφανίζεται η εν λόγω αρνητική για τον εγκέφαλο συνέργια
Η λειτουργία των πνευμόνων ήταν χειρότερη στους καπνιστές και στους πρώην καπνιστές
Για να ερμηνευτούν οι σημαντικές αυτές διαφορές στις πνευματικές ικανότητες μεταξύ καπνιστών και μη καπνιστών, ελήφθησαν υπ' όψη το IQ κατά την παιδική ηλικία, το επίπεδο μόρφωσης, το επάγγελμα, η λειτουργία των πνευμόνων και το ιστορικό καπνίσματος.
Το κάπνισμα φάνηκε ότι είναι ανεξάρτητος παράγοντας που συμβάλλει μέχρι 1% στην απώλεια των γνωστικών ικανοτήτων. Ο συνδυασμός καπνίσματος και κακής πνευμονικής λειτουργίας συμβάλλει μέχρι 4% στη μείωση των γνωστικών ικανοτήτων.
Η χρήση του IQ όπως υπολογίσθηκε κατά την παιδική ηλικία, για την αξιολόγηση της επίδρασης του καπνίσματος στις πνευματικές ικανότητες κατά τη διάρκεια της ζωής προσφέρει σοβαρά πλεονεκτήματα.
Δίνει ένα αρχικό υπολογισμό των πνευματικών ικανοτήτων προτού ακόμη αρχίσει το κάπνισμα. Δείχνει το επίπεδο πνευματικών ικανοτήτων προτού ακόμη αρχίσει η επαγγελματική ζωή διότι ορισμένα επαγγέλματα συνδυάζονται περισσότερο με το κάπνισμα, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε μείωση του IQ. Τέλος η σύγκριση του IQ στην παιδική και στην προχωρημένη ηλικία, επιτρέπει να φανεί η διαφορά που επέρχεται στις πνευματικές δεξιότητες ενός ατόμου κατά τη διάρκεια μιας ολόκληρης ζωής.
Οι λόγοι για τους οποίους το κάπνισμα μειώνει τις πνευματικές ικανότητες δεν έχουν πλήρως διαλευκανθεί. Είναι πιθανόν η λειτουργία των πνευμόνων που επηρεάζεται αρνητικά από το κάπνισμα, να συμβάλλει στην απώλεια γνωστικών ικανοτήτων.
Μια άλλη πιθανή εξήγηση είναι ότι ο εγκέφαλος των καπνιστών υφίσταται οξειδωτικές αλλοιώσεις από τα τοξικά περιεχόμενα του καπνού. Οι νευρώνες του κεντρικού νευρικού συστήματος, είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι στους οξειδωτικούς βλαβερούς παράγοντες.
Η άποψη μας είναι ότι παρά το γεγονός ότι φαίνεται εκ πρώτης όψεως, σε ατομικό επίπεδο η απώλεια των πνευματικών ικανοτήτων λόγω καπνίσματος να είναι σχετικά μικρή, εντούτοις σε πληθυσμιακό επίπεδο, με μεγάλο αριθμό καπνιστών, το πρόβλημα καθίσταται πολύ σοβαρό.
Είναι λοιπόν απαραίτητο οι πτυχές που είναι σχετικές με τη μείωση των πνευματικών δεξιοτήτων λόγω καπνίσματος, να γίνουν περισσότερο γνωστές στο ευρύτερο κοινό με στόχο την προστασία της σωματικής και πνευματικής του υγείας.

Γιατί το κάπνισμα μειώνει το δείκτη νοημοσύνης;

Με νέα στοιχεία που προκύπτουν για το κάπνισμα που δείχνουν ότι μειώνει το δείκτη νοημοσύνης (IQ), οι καπνιστές πρέπει να σκεφτούν πολύ σοβαρά κατά πόσο επιθυμούν να συνεχίζουν να βλάπτουν όχι μόνο διάφορα όργανα του σώματός τους αλλά και τις πνευματικές τους δεξιότητες. 
Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν πληθώρα αποδεικτικών στοιχείων για τις σοβαρές βλάβες και ασθένειες που απειλούν τη ζωή τις οποίες προκαλεί το κάπνισμα, εντούτοις πολλοί άνθρωποι συνεχίζουν να καπνίζουν.
Μεταξύ των λόγων που επικαλούνται οι καπνιστές για να συνεχίζουν την επιβλαβή για την υγεία τους συνήθεια, είναι ότι το κάπνισμα τους προκαλεί ευχάριστα αισθήματα, ότι βελτιώνεται η εγρήγορση τους και ότι αυξάνεται η προσοχή και η μνήμη τους.
Βέβαια οι ισχυρισμοί για βελτίωση των γνωστικών ικανοτήτων, της προσοχής και της μνήμης, δεν τεκμηριώνονται από επιστημονικά στοιχεία. Αντίθετα οι εν λόγω μύθοι καταρρίπτονται από έρευνες που έδειξαν ότι η ψυχοκινητική ταχύτητα των καπνιστών είναι μειωμένη σε σύγκριση με αυτήν των μη καπνιστών.
Οι μακροχρόνιες επιδράσεις του καπνίσματος στις πνευματικές ικανότητες, είναι ζήτημα που όχι μόνο ενδιαφέρει ιδιαίτερα τους ερευνητές αλλά έχει παράλληλα και μεγάλη σημασία για τη δημόσια υγεία δεδομένου ότι επηρεάζεται ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού.
Σε μια αξιόλογη πρωτότυπη έρευνα, γιατροί και επιστήμονες από τη Σκωτία, εξέτασαν την επιρροή του καπνίσματος στο δείκτη νοημοσύνης. Χρησιμοποίησαν τα τεστ νοημοσύνης που έγιναν σε 465 άτομα το 1947 όταν τα εν λόγω άτομα ήσαν ηλικίας 11 ετών (γεννήθηκαν το 1936) και είχαν στη διάθεσή τους το παιδικό IQ που υπολογίσθηκε τότε. Τα ίδια άτομα, αξιολογήθηκαν ξανά και μετρήθηκε το IQ τους, μεταξύ 2000 και 2004 όταν είχαν φτάσει στην ηλικία των 64 ετών.
Τα αποτελέσματα έδειξαν:
Οι καπνιστές είχαν σημαντικά χειρότερα αποτελέσματα, σε πέντε διαφορετικά τεστ αξιολόγησης των γνωστικών ικανοτήτων, σε σύγκριση με αυτούς που δεν κάπνισαν ποτέ ή που είχαν διακόψει το κάπνισμα.
Η ψυχοκινητική ταχύτητα ήταν χαμηλότερη στους καπνιστές.
Οι βλαβερές επιδράσεις του καπνίσματος στις πνευματικές δεξιότητες, ήταν πιο εμφανείς στους καπνιστές παρά στους πρώην καπνιστές. Είναι πιθανόν ότι οι μειονεξίες των πνευματικών ικανοτήτων εμφανίζονται μετά από πολλά χρόνια καπνίσματος
Επίσης όταν συνδυάζονται με τις αλλαγές που προκαλούνται λόγω ηλικίας, τα αποτελέσματα είναι ίσως χειρότερα. Προηγούμενες έρευνες, εισηγήθηκαν ότι από την ηλικία των 53 ετών αρχίζει να εμφανίζεται η εν λόγω αρνητική για τον εγκέφαλο συνέργια
Η λειτουργία των πνευμόνων ήταν χειρότερη στους καπνιστές και στους πρώην καπνιστές
Για να ερμηνευτούν οι σημαντικές αυτές διαφορές στις πνευματικές ικανότητες μεταξύ καπνιστών και μη καπνιστών, ελήφθησαν υπ' όψη το IQ κατά την παιδική ηλικία, το επίπεδο μόρφωσης, το επάγγελμα, η λειτουργία των πνευμόνων και το ιστορικό καπνίσματος.
Το κάπνισμα φάνηκε ότι είναι ανεξάρτητος παράγοντας που συμβάλλει μέχρι 1% στην απώλεια των γνωστικών ικανοτήτων. Ο συνδυασμός καπνίσματος και κακής πνευμονικής λειτουργίας συμβάλλει μέχρι 4% στη μείωση των γνωστικών ικανοτήτων.
Η χρήση του IQ όπως υπολογίσθηκε κατά την παιδική ηλικία, για την αξιολόγηση της επίδρασης του καπνίσματος στις πνευματικές ικανότητες κατά τη διάρκεια της ζωής προσφέρει σοβαρά πλεονεκτήματα.
Δίνει ένα αρχικό υπολογισμό των πνευματικών ικανοτήτων προτού ακόμη αρχίσει το κάπνισμα. Δείχνει το επίπεδο πνευματικών ικανοτήτων προτού ακόμη αρχίσει η επαγγελματική ζωή διότι ορισμένα επαγγέλματα συνδυάζονται περισσότερο με το κάπνισμα, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε μείωση του IQ. Τέλος η σύγκριση του IQ στην παιδική και στην προχωρημένη ηλικία, επιτρέπει να φανεί η διαφορά που επέρχεται στις πνευματικές δεξιότητες ενός ατόμου κατά τη διάρκεια μιας ολόκληρης ζωής.
Οι λόγοι για τους οποίους το κάπνισμα μειώνει τις πνευματικές ικανότητες δεν έχουν πλήρως διαλευκανθεί. Είναι πιθανόν η λειτουργία των πνευμόνων που επηρεάζεται αρνητικά από το κάπνισμα, να συμβάλλει στην απώλεια γνωστικών ικανοτήτων.
Μια άλλη πιθανή εξήγηση είναι ότι ο εγκέφαλος των καπνιστών υφίσταται οξειδωτικές αλλοιώσεις από τα τοξικά περιεχόμενα του καπνού. Οι νευρώνες του κεντρικού νευρικού συστήματος, είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι στους οξειδωτικούς βλαβερούς παράγοντες.
Η άποψη μας είναι ότι παρά το γεγονός ότι φαίνεται εκ πρώτης όψεως, σε ατομικό επίπεδο η απώλεια των πνευματικών ικανοτήτων λόγω καπνίσματος να είναι σχετικά μικρή, εντούτοις σε πληθυσμιακό επίπεδο, με μεγάλο αριθμό καπνιστών, το πρόβλημα καθίσταται πολύ σοβαρό.
Είναι λοιπόν απαραίτητο οι πτυχές που είναι σχετικές με τη μείωση των πνευματικών δεξιοτήτων λόγω καπνίσματος, να γίνουν περισσότερο γνωστές στο ευρύτερο κοινό με στόχο την προστασία της σωματικής και πνευματικής του υγείας.