Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΚΔ΄ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ (Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026)


«Αὐτός» (ὁ Χριστός) «γάρ ἐστιν ἡ εἰρήνηἡμῶν».

Ὁ ἈπόστολοςΠαῦλοςμᾶς λέγει στὴνπερικοπὴἀπὸτὴνπρὸςἘφεσίουςἐπιστολὴὅτι ὁ Χριστὸςεἶναι ἡ εἰρήνη μας.Στὴν περικοπή, βέβαια, ὁ ἀπόστολοςἀναφέρεταιστὴνεἰρήνευσηἸουδαίωνκαὶεἰδωλολατρῶν, τοὺςὁποίους χώριζε ἄβυσσοςδιαφορῶν. Ἀλλὰμὲτὴ θυσία ποὺ προσέφερε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ἐξαλείφθηκανοἱ διαφορές, ἔπεσαντὰ τείχη ποὺ χώριζαν τοὺςἀνθρώπους, ἔγινε ἡ συμφιλίωση καὶ ἡ ἕνωση.

Ὁ Χριστός, ὅμως, εἶναικαὶ ἡ εἰρήνηὅλωντῶνἀνθρώπων. Αὐτὸςεἰρηνεύειτοὺςἀνθρώπους, καταλαγιάζει τὰ μίση, σβήνει τὶςἀποστάσειςτῶνἀνθρώπων, κρούει τὶςεὐαίσθητεςχορδὲςτῶνἀνθρωπίνωνκαρδιῶν. Αὐτὸςἑνώνειτὶςἀποξενωμένες συνειδήσεις, θερμαίνει τὴν ψυχρότητα τῶνἀνθρώπων.

Μὲτὴνἐνανθρώπησηκαὶτὴ Σταυρική Του θυσία ὁ Λυτρωτής μας ἔφερετὴνεἰρήνηστὸν κόσμο. Βέβαια ἐξαρτᾶταιἄνἐμεῖςἀποδεχόμαστε ἢ ὄχιαὐτὴντὴνεἰρήνηκαὶἄνπροτιμᾶμετὴνεἰρήνηποὺ φέρνουν οἱἄνθρωποι. Αὐτοὶποὺδῆθενεὐαγγελίζονταιτὴνεἰρήνη, ἀλλὰστὴνοὐσίατηροῦντὸρητὸτοῦΚικέρωνα: «Ἂν θέλεις εἰρήνη, ἑτοίμαζε πόλεμο».

Ὅμως ὁ Χριστὸςἔφερεστὸν κόσμο εἰρήνη διαφορετική. Ὁ προφήτης Ἠσαΐαςτὸν προφήτευσε ὡςτὸνἀρχηγὸτῆςεἰρήνης. Οἱἄγγελοι, κατὰτὴ γέννησή Του, ἔψαλαντὸνὕμνοτῆςεἰρήνηςστὴγῆ. Μὲτὴνἐνανθρώπησή Του ὁ Χριστὸςἔφερεστὸν κόσμο τὴ δική Του εἰρήνη. Ἡ εἰρήνηεἶναιὄνομαγλυκὺἀλλὰκαὶπρᾶγμα γλυκύτερο. Ἡ εἰρήνηεἶναιτὸ πλέον ποθητὸκαὶ περιζήτητο ἀπ’ ὅλουςτοὺςἀνθρώπους. Εἶναι ἡ εἰρήνηποὺ φέρνει ὁ Θεὸς μέσα στὶς καρδιές μας.

Κάλεσαν κάποτε δύο ζωγράφους νὰ ζωγραφίσουν τὴνεἰρήνη, ποὺἔχουνοἱ ψυχές, οἱὁποῖεςἐμπιστεύονται τελείως στὸν Θεό.Ὁ ἕνας διάλεξε ὡς θέμα ἕνα τοπίο εἰρηνικό, σὲ μία ὡραία βουνοπλαγιά. Ὁ ἄλλος παρουσίασε ἕνα μεγάλο καὶἀπότομο καταρράκτη. Ἕναμικρὸ δένδρο ὑπῆρχε δίπλα στὸἀφρισμένονερὸτοῦ καταρράκτη. Ἐπάνωσ’ἕνα κλαδί, ὅπουἔφθανανοἱἀφροὶτοῦ καταρράκτη, στεκόταν ἀτάραχοἕναμικρὸ πουλί. Δὲν φοβόταν καθόλου ἀπὸτὴβουὴκαὶτὴνὁρμὴτοῦνεροῦ.

Αὐτὴντὴ δεύτερη εἰκόνα προέκριναν, γιατί ἔδειχνε καλύτερα τὴνεἰρήνητῆςψυχῆς μέσα στὶς δυσκολίες καὶστὶς θλίψεις τῆςζωῆς, ὅτανἔχουμε μέσα μας τὴνεἰρήνητοῦΘεοῦ. Ἡ εἰρήνητοῦΘεοῦεἶναιαὐτὴποὺμᾶς γαληνεύει μέσα στὶςἀντιξοότητεςκαὶστὶς δοκιμασίες μας. Ἡ ζωή μας δὲνεἶναι πάντοτε μιὰἤρεμη θάλασσα. Μερικὲςφορὲςεἶναι θάλασσα φουρτουνιασμένη. Ἠρεμοῦμεκαὶκρατᾶμετὴνεἰρήνη μέσα μας, ὅταν στηρίζουμε τὶςἐλπίδες μας στὸν Κυβερνήτη τοῦ κόσμου. Ὅτανἔχουμεἐμπιστοσύνηστὸν Κύριο τῆςζωῆς˙ ὅταντὸνἐμπιστευόμαστε, σὰνἐκεῖνοτὸμικρὸ παιδί, ποὺἐνῶοἱἄλλοι, στὴ θαλασσοταραχή, κρύβονταν καὶφοβοῦνταν, αὐτὸἔμενεἀτάραχοστὸ κατάστρωμα. Ὅταντὸ ρώτησαν γιατί δὲν φοβόταν τοὺςἀπάντησε: Πάνω στὴ γέφυρα τοῦ πλοίου δέστε ποιόςεἶναι. Εἶναι ὁ πατέρας μου. Αὐτὸςκρατᾶτὸ πηδάλιο τοῦ πλοίου. Αὐτὸςθὰμᾶς σώσει.

Καὶμεῖς μέσα στὶς τρικυμίες τῆςζωῆς μας ἐμπιστευόμαστετὸν Κύριό μας, ποὺεἶναι ἡ εἰρήνη μας. Ὁ λόγος Του εἶναιἀληθινὸςκαὶ παρήγορος: «Μέσα στὸν κόσμο θὰἔχετε θλίψεις. Ἀλλὰνὰἔχετε θάρρος, γιατί ἐγὼ νίκησα τὸν κόσμο».

Εἶναι δὲ ἡ εἰρήνηἀπαραίτητηγιὰτὴν ζωή μας. Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος στὴν πρώτη καθολικὴἐπιστολή του, ὅπουἀναφέρει χωρία ἀπὸτοὺς ψαλμούς, μᾶς λέγει τὰἑξῆς: Ὅποιος θέλει νὰἀπολαμβάνειζωὴἄνετηκαὶεἰρηνικὴκαὶνὰδεῖἡμέρεςεὐτυχισμένες, ἂς παύσει τὴ γλώσσα του ἀπὸτὸκακὸκαὶἂς προσέχει τὰ χείλη του, γιὰνὰμὴλαλὴσειἀπάτες. Ἂςἀπομακρυνθεῖἀπὸ κάθε κακὸκαὶἂς κάνει τὸ καλό˙ ἂς ζητήσει εἰρήνηκαὶἂςτὴνἐπιδιώξει.

Ἡ εἰρήνηεἶναι ὁ σύνδεσμος τῆςἑνότητας. Εἶναι ὁ κρίκος ποὺμᾶς δένει γερὰμὲτοὺςἄλλουςἀνθρώπους. Βέβαια ὁ ἈπόστολοςΠαῦλοςμᾶςσυνιστᾶ, ὅσοἐξαρτᾶταιἀπὸἐμᾶς, νὰπροσπαθοῦμενὰἔχουμεεἰρηνικὲς σχέσεις μὲὅλουςτοὺςἀνθρώπους. Ὑπάρχουν κάποιοι ποὺδὲν θέλουν τὸ χέρι τῆςεἰρήνηςκαὶτῆς συμφιλίωσης, ποὺτοὺςἁπλώνουμε. Ἐμεῖςἂς κάνουμε τὸκαθῆκον μας, ποὺμᾶς λέγει ὁ Κύριος τῆςκαταλλαγῆςκαὶτῆςεἰρήνης. Δὲν ξέρουμε τὸν τρόπο,ποὺ μετέρχεται ὁ Θεὸςγιὰνὰ μαλακώσει τὶςκαρδιὲςτῶνἀνθρώπων. Ἀκόμηκαὶοἱ πόλεμοι μποροῦννὰ τελειώνουν, ὅτανὑπάρχειτὸ δέσιμο ποὺ μόνον ὁ Χριστὸς προσφέρει.

Σὲ μία κορφὴτῆςὀροσειρᾶςτῶνἌνδεων, ποὺ χωρίζει τὴνἈργεντινὴκαὶτὴ Χιλή, ὑψωνότανἕνα πελώριο ἄγαλματοῦΧριστοῦμὲἀνοιχτὲςἀγκάλες. Τὸἄγαλμαεἶχεστηθεῖ, γιὰνὰ θυμίζει στοὺςλαοὺςτῶν δύο χωρῶνὅτι διευθέτησαν μία διαφορά, ποὺ λίγο ἔλειψενὰτοὺςὁδηγήσεισὲ πόλεμο μεταξύ τους. Στὴ βάση τοῦἀγάλματοςτοῦἸησοῦὑπάρχει ἡ ἑξῆςἐπιγραφή: «Εἶναιπιὸεὔκολονὰμεταβληθοῦναὐτὰτὰβουνὰσὲ σκόνη, παρὰοἱλαοὶτῆςἈργεντινῆςκαὶτῆςΧιλῆςνὰ σπάσουν τὴνεἰρήνη, ποὺὑποσχέθηκανἐνώπιοντοῦΣωτῆροςΧριστοῦ».

Ἡ εἰρήνηεἶναιαὐτὴποὺ πρέπει νὰὑπάρχειστὶςψυχὲςτῶνλαῶν. Αὐτὸἔλεγε ὁ ΤζὼνΚέννεντυστὴΓενικὴ Συνέλευση τοῦ ΟΗΕ τὸ 1963 καὶ προκάλεσε μεγάλη ἐντύπωση: «Ἡ εἰρήνηδὲν βρίσκεται μόνο στοὺςκαταστατικοὺς χάρτες καὶστὰ σύμφωνα. Καὶἂνδιωχθεῖἀπὸἐκεῖ, τότε κανεὶς νόμος, κανένα σύμφωνο, καμιὰ συνθήκη ἢ ὀργάνωσηδὲνμπορεῖνὰἐλπίζειὅτιθὰτὴ διατηρήσει. Ἂςμὴ στηρίζομε, λοιπόν, ὅλεςτὶςἐλπίδες μας γιὰτὴνεἰρήνησὲπεργαμηνὲςκαὶ χάρτες. Ἂςἀγωνισθοῦμενὰἐγκαθιδρύσουμετὴνεἰρήνηστὶςψυχὲςτῶνλαῶν μας».

Ἂςεἰρηνεύουμε, λοιπόν, μεταξύ μας. Ἂςἔχουμετὴνεἰρήνη μέσα στὶς καρδιές μας. Τί νὰτὸ κάνουμε, ἂνἀπέξωἔχουμεεἰρήνηκαὶ μέσα μας Βατερλώ; Ἡ εἰρήνητοῦΘεοῦἂςμᾶςἐπιβραβεύει μέσα μας. Ἂςεὐχόμαστεγιὰτὴνεἰρήνητοῦ σύμπαντος κόσμου, ὅπωςτὸ πράττουμε στὶςἀκολουθίες μας. Ἡ εἰρήνηεἶναιτὸ ζητούμενο. Οἱ πόλεμοι, ὅπωςμᾶς λέγει ὁ ἀδελφόθεοςἸάκωβος, προέρχονται ἀπὸτὴν προσπάθειά μας νὰἱκανοποιήσουμετὶςἐπιθυμίες μας. Ὁ Θεὸςτῆςεἰρήνης, Αὐτὸςποὺ γαληνεύει τὶς ψυχές μας, Αὐτὸςἂςπροσπαθοῦμενὰ παραμένει μέσα μας˙ ὁ αἴτιοςτῆςεἰρήνηςκαὶτῆς συμφιλίωσης τῶνλαῶν.

Ἀμήν.