«Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με».

Φέτος συμβαίνει νὰ γίνεται ἡ ἑορτὴ τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Λουκᾶ  ἡμέρα Κυριακὴ, καὶ κατ’ αὐτὴν ἐπιλέγεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας νὰ ἀναγινώσκεται τὸ εὐαγγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς ἑορτῆς τοῦ εὐαγγελιστοῦ, καὶ ὄχι τῆς Κυριακῆς ἀπὸ τὴν σειρὰ τοῦ Κυριακοδρομίου. Τὸ ἴδιο εὐαγ-γελικὸ ἀνάγνωσμα τὸ ἀκοῦμε καὶ στὶς ὀκτὼ Νοεμβρίου, ἡμέρα τῶν Ταξιαρχῶν.

Ἀκοῦμε ἐδῶ τὸν Κύριο νὰ λέγη· «Ὅποιος ἀκούει ἐσᾶς, ἀκούει ἐμένα· ὅποιος σᾶς ἀπορρίπτει, ἀπορρίπτει ἐμένα· καὶ ὅποιος ἀπορρίπτει ἐμένα ἀπορρίπτει αὐτὸν ποὺ μὲ ἔστειλε». Αὐτὸς ὁ λόγος τοῦ Κυρίου μας, ὅπως πάντα, εἶναι ἀποκαλυπτικὸς οὐράνιας ἀλήθειας. Ὅτι δηλαδὴ ἠ παρου-σία τοῦ Ἰησοῦ στὸν κόσμο δὲν εἶναι τυχαία. Ἡ παρουσία του στὴν γῆ εἶναι στὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Θεὸς δὲν θὰ ἄφηνε τὸν πεσμένο ἄνθρωπο νὰ χάνεται. Γι’ αὐτὸ ἔστειλε στὴν γῆ τὸν Υἱό του νὰ τὸν ἐλευθερώση καὶ νὰ τὸν σώση μὲ τὴν ἀποκαλυπτικὴ διδα-σκαλία του, τὰ θαύματά του καί, βεβαίως, μὲ τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνά-στασί του.

Με τὴν μοναδικὴ καὶ οὐράνια καὶ θαυμαστὴ διδασκαλία του, γιὰ τὴν ὁποία οἱ ἀκροατές του ὁμολογοῦσαν ὅτι: «οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος» (Ἰω. 7,46), μᾶς καλεῖ τοὺς ἀνθρώπους νὰ τὸν πιστεύσουμε καὶ νὰ τὸν ἀκολουθήσουμε, γιὰ νὰ κερδίσουμε τὴν σωτηρία. Ἀλλὰ ζητάει ἐλεύθερα οἱ ἄνθρωποι νὰ τὸν πιστέψουμε καὶ νὰ τὸν ἀκολουθήσουμε. Δὲν ἐξαναγκάζει κανέναν. Καὶ θὰ ἀκούγεται ἡ σωτήρια πρόσκλησις: «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν…» γιὰ νὰ τὴν ἀκού-σουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ θὰ ζήσουν μέχρι τὴν συντέλεια.

Καὶ ἐπειδὴ ἡ παρουσία τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ὡς ἀνθρώπου ἦταν σύντομη πάνω στὴν γῆ, ἄφησε τὴν ἐντολὴ στὴν Ἐκκλησία μέσῳ τῶν Ἀποστόλων νὰ ἀκούγεται ἡ πρόσκλησις γιὰ τὴν σωτηρία. Ἔδωσε, ὅπως γνωρίζομε, τὴν ἐντολή στοὺς μαθητές του λἐγοντας· «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη…». Τὸ ἔργο τοῦ Κυρίου τὸ συνεχίζουν οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ διάδοχοί τους στὸ διηνεκές. Ἔλαβαν τὴν ἐντολὴ ἀπὸ τὸν Κύριο· «Πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμῃν ὑμῖν· καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν». Καὶ αὐτὸ γίνεται μέχρι σήμερα, καὶ θὰ γίνεται γιὰ πάντα.

Προειδοποίησε ὅμως τοὺς Μαθητές του ὅτι, ὅπως κατὰ τὴν τριετῆ πα-ρουσία του στὴν γῆ, καὶ τὴν συνεχῆ διδασκαλία, ποὺ συνοδευόταν καὶ ἀπὸ πρωτοφανῆ θαυματουργία, δὲν τὸν ἄκουγαν καὶ δὲν τὸν ἀποδέ-χονταν ὅλοι οἱ ἀκροατές του, τὸ ἴδιο θὰ γίνεται καὶ σὲ ἐσᾶς, ποὺ θὰ συνεχίσετε τὸ ἔργο μου. Νὰ ξέρετε ὅμως ὅτι· «Ὅποιος ἀκούει ἐσᾶς, ἀκούει ἐμένα· ὅποιος σᾶς ἀπορρίπτει, ἀπορρίπτει ἐμένα· καὶ ὅποιος ἀπορρίπτει ἐμένα ἀπορρίπτει αὐτὸν ποὺ μὲ ἔστειλε».

Μένω θαυμάζων ἔκπληκτος μὲ ὅσα ἀποκαλύπτει ὁ Κύριος. Διότι τὸ ἔργο τῶν Ἀποστόλων εἶναι συνέχεια τοῦ Κυριακοῦ ἔργου. Λέγει ὁ Κύριος ὅτι ὅταν θὰ σᾶς ἀκοῦνε καὶ θὰ σᾶς βλέπουν, θὰ ἀκοῦνε καὶ θὰ βλέπουν ἐμένα, καὶ ὄχι σὰν νὰ ἀκοῦνε καὶ νὰ βλέπουν ἐμὲνα. Πόσο ψηλὰ ανέβασε τοὺς Ἀποστόλους! Πρακτικὰ αὐτὸ σημαίνει, ὅτι δὲν μποροῦν κάποιοι νὰ λένε, δικαιολογώντας τὴν ἀπιστία τους, ἂν εἴμασταν τότε, στὰ χρόνια τοῦ Χριστοῦ, θὰ πιστεύαμε. Σαφέστατα ὁ Κύριος ἀπορρίπτει τὴν ἔνστασι καὶ δικαιολογία τῶν ἀπίστων. Ὅ,τι λένε καὶ ὅ,τι κάνουν οἱ Μαθητὲς τοῦ Κυρίου, εἶναι αὐτὸ ποὺ λέγει καὶ κάνει ὁ Κύριος. Ἀκοῦμε μάλιστα νὰ λέγεται σήμερα γιὰ τοὺς κληρικοὺς, καὶ εἰδικὰ γιὰ τοὺς ἐπισκόπους, ὅτι εἶναι «εἰς θέσιν τοῦ Κυρίου». Δὲν πρέπει δὲ νὰ μακαρί-ζουμε ὅσους ζοῦσαν στὰ χρόνια τοῦ Κυρίου, διότι καὶ τότε δὲν πίστευ-σαν ὅλοι καὶ οὔτε ἤθελαν ὅλοι νὰ τὸν ἀκολουθήσουν.

Τὸ θετικό, «ὅποιος ἀκούει ἐσᾶς, ἀκούει ἐμένα», ἀναφέρεται σὲ ἐκείνους τοὺς καλοδιάθετους ἀκροατές, ποὺ ἀκοῦνε καὶ πιστεύουν καὶ ἀκολουθοῦν, αὐτὸ ἔχει καὶ τὸ ἀρνητικό του. Λέγει προειδοποιητικὰ ὁ Κύριος· «ὅποιος σᾶς ἀπορρίπτει, ἀπορρίπτει ἐμένα». Τὸ δὲν θέλω νὰ ἀκούσω, δηλώνει ἁπλῶς ἄρνησι, ἀλλὰ τὸ ἀπορρίπτω εἶναι ἐνέργεια σαφῶς ἐχθρική, ποὺ μπορεῖ νὰ φθάση στὴν καὶ μέχρι διὰ σταυροῦ θανάτωσι. Καὶ βεβαίως γιὰ νὰ φθάση κάποιος στὴν ἀπόρριψι, σημαίνει ὅτι γνώρισε ἢ ἄκουσε κάτι, τὸ ὁποῖο δὲν ἀποδέχεται καὶ τότε τὸ ἀπορ-ρίπτει, τὸ πετάει ὡς ἄνευ ἀξίας, ὡς ἀταίριαστο στὸν ἑαυτό του.

Αὐτὸς ποὺ ἀπορρίπτει ἔχει καὶ μεγάλη εὐθύνη, διότι δὲν θέλει νὰ ἀποδεχθῆ ὡς σωστὸ ἢ ἀληθινὸ αὐτὸ ποὺ ἀκουσε. Ὁ Κύριος σὲ αὐτὴν τὴν ἀποστροφὴ τοῦ λόγου διευκρινίζει ὅτι τελικὰ «ὅποιος ἀπορρίπτει ἐμένα ἀπορρίπτει αὐτὸν ποὺ μὲ ἔστειλε». Δηλαδὴ ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ κατάληξις ὅλων εἶναι αὐτὸς, ποὺ ἔστειλε τὸν Κύριον Ἰησοῦν στὴν γῆ γιὰ νὰ σώση τὸν ἄνθρωπο.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἔστειλε τοὺς Μαθητές του καὶ τοὺς διαδόχους των μὲ τὴν ἐντολή «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη». Τοὺς ἔστειλε νὰ φέρουν τὸ μήνυμα τῆς σωτηρίας σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὅλων τῶν ἐποχῶν. Ἡ δυστυχία  εἶναι ὅτι ὑπῆρχαν καὶ θὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι μὲ ἀρνητικὴ στάσι πρὸς τοὺς ἀπεσταλμένους, ποὺ ὄμως ἡ ἄρνησις πρὸς τοὺς ἀπεσταλμένους γίνεται ἄρνησις τοῦ ἀποστολέως, ἄρνησις τοῦ Θεοῦ. Ποὺ τελικὰ εἶναι ἄρνησις τῆς προσφερόμενης ἀπὸ τὸν Θεὸ σωτηρίας. Στὴν οὐσία ὁ ἀρνητὴς δὲν θέλει νὰ σωθῆ. Χάνεται ἀρνούμενος νὰ δεχθῆ τὴν σωτηρία, ποὺ τοῦ προσφέρει ἀπὸ ἀγάπη ὁ Ἐσταυρωμένος Ἰησοῦς Χριστός. Οἱ ἀθετοῦντες, οἱ ἀρνητὲς τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, προτιμοῦν τὴν ἀπώλεια καὶ καταδίκη τους.

Ἐμεῖς σήμερα τί κάνουμε; Πόσο ἀποδεχόμαστε τὴν θυσιαστικὴ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ; Μὲ ἄλλα καὶ ἁπλᾶ λόγια δεχόμαστε νὰ ἀκολουθήσουμε στὴν ζωή μας τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ; Νὰ ζήσουμε σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολές του;

Θὰ εἶναι κρῖμα καὶ ἄδικο νὰ μὴν ἀποδεχθοῦμε τὴν παρουσία του στὴν ζωή μας, καὶ νὰ μὴν τὸν ἀγαπήσουμε, ὅπως μᾶς ἀγάπησε ἐκεῖνος, τόσο ὥστε καταδέχθηκε χάριν τῆς σωτηρίας μας νὰ ὑποστῆ σταυρικὸ θάνατο.