Σε καιρούς χαλεπούς όπου πλεονάζει η αμαρτία, με τη Θεία Χάρη θα αναδεικνύονται Άγιοι. Όσιοι, όπως οι νεοφανείς σύγχρονοι μεγάλοι Γέροντες, και Μάρτυρες, όπως πρόσφατα οι Ορθόδοξοι αδελφοί μας στη Συρία. Η αγιότητα θα υπάρχει πάντοτε, μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Οι νεοφανείς Άγιοι κάθε εποχής, αποτελούν ιδιαίτερη ευλογία για τους σύγχρονούς τους Χριστιανούς, υπέρ των οποίων προσεύχονται και των οποίων το αγωνιστικό φρόνημα τονώνουν.
Η σεπτή Αγία και Ιερά
Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου την 9η Ιουλίου 2025 με απόφαση ομόφωνη
κατέταξε στον χορό των Αγίων τον ιερέα π. Δημήτριο Γκαγκαστάθη, γεννηθέντα στο
χωριό Πλάτανος Τρικάλων το 1902 και διακονήσαντα την Αγία μας Εκκλησία παραπάνω
από σαράντα χρόνια με πνεύμα θυσιαστικό, με πνεύμα ελεημοσύνης και με πολλές
αρετές δωρούμενες από τον Κύριο.
Ο παπα-Δημήτρης, απλός
βοσκός, κληρικός έγγαμος,με εννέα κόρες από τις οποίες η μία έγινε μοναχή .Δεν
αξιώθηκε κοσμικής μόρφωσης, μετά βίας τελείωσε το δημοτικό.Από μικρός ήταν στην
Εκκλησία βοηθώντας τον ιερέα του χωριού.
Ως εκλεκτός, αγνός λειτουργός - ιερέας του Χριστού αξιώθηκε από τον αγωνοθέτη
Χριστό να ζήσει θαυμαστά γεγονότα. Θα αναφέρουμε μερικά.
Επιστρατεύθηκε κατά την
Μικρασιατική εκστρατεία και πολλές φορές με την θαυματουργική επέμβαση των
αγαπημένων του Ταξιαρχών σώθηκε από σίγουρο θάνατο. Επιστρέφοντας σώος στο
χωριό, στις 18 Ιουνίου 1924, νυμφεύθηκε το 1928 την ευλαβή χωριανή του Ελισάβετ
Ο μητροπολίτης Τρίκκης Πολύκαρπος τον χειροθέτησε αναγνώστη και στις 24
Μαΐου 1931 τον χειροτόνησε διάκονο και σε δύο μέρες ιερέα. Φοίτησε στην
ιερατική σχολή Τριπόλεως και ανέλαβε την επί 42 έτη εφημερία εις τον ιερόν
αγίου Νικολάου του χωρίου του.
Διηγείταιοίδιος: Κάποτε,
στη μεγάλη είσοδο, κι ενώ πλησίαζα στηνωραία πύλη, είδααριστερά μου έναόμορφο
παιδάκι, που χάθηκε σαν σκιά. Συγχρόνως ακούστηκε κρότος από το καντήλι της
Παναγίας, πουάρχισε να κουνιέται μέχρι το τέλος της λειτουργίας. Σε μία
νυχτερινή λειτουργία μου στοναό των Ταξιαρχών, είδατηνώρατής δοξολογίας τοίδιο
εκείνο παιδάκι να στέκεται μπροστάστην προσκομιδή, και ναεξαφανίζεται πάλι σαν
καπνός.
Στις 8 Αύγουστου 1954·στις 5 τοπρωί ξεκίνησα για τοχωριόΑρδάνι.
Περπατούσα κι έψαλλακατανυκτικούςύμνους για ναευχαριστήσω τον Κύριο και τη
Θεοτόκο. Φτάνοντας στηνεκκλησία τουχωριού, άρχισα τον όρθρο, καιστη συνέχεια
μπήκαστη θεία λειτουργία μεπνευματικήευφροσύνη καιαγαλλίαση. Συνέβη τότε τοεξής
θαυμαστό: Όσαπαιδιάαπό 12 ετών και κάτω βρίσκονταν στο ναό, έβλεπανστοιερό δύο
μεγάλες σκάλες, πάνω στιςοποίεςανέβαιναν και κατέβαιναν παιδάκια λουσμένα στο
Φως. Όταν διάβαζα τοΕυαγγέλιο, γέμισε από παιδάκια ηαγία τράπεζα· τηνώρα της
μεγάλης εισόδουη νεωκόρος είδε να κατεβαίνει απότηναριστερή σκάλα μία γυναίκα
κι από τηδεξιάέναςάνδρας μ᾿ έναμικρό παιδί, ενώ πλήθος παιδάκια ακολουθούσαν τη μεταφορά των τιμίων Δώρων.
Μερικέςφορές ὁ
παπα-Δημήτρης, τηνώρα της θείας λειτουργίας, είχεενοχλήσειςαπό τους δαίμονες:
Κάποτε, διηγείται, ενώλειτουργούσα, ακούωέξω θορύβους. Βγαίνω, και τι να δω! Οι
σατανάδες χτίζανε πολυκατοικία. Άλλοςκρατούσεμυστρί, άλλος φτυάρι... Τους
σταύρωσα, κι όλα εξαφανίστηκαν. Άλλοτε, ενώ λειτουργούσα τη νύχτα, μπήκαν στην
εκκλησία κι άρχισαν ν᾿ αναποδογυρίζουν τις καρέκλες. Ο αρχηγός τους μάλιστα μπήκεστοιερό, έκλεισε
το παραθυράκι και μ᾿ έπιασεαπ᾿ τολαιμό να με πνίξει. Επικαλέστηκα τους άγιους
Ταξιάρχες, κι αμέσως χάθηκαν.
Οι δαίμονες, με παραχώρηση
Θεού, μπαίνουν μέσα στηνεκκλησία και βάζουν λογισμούςστους πιστούς. Μόλις όμως
πουν οι ψάλτες τοχερουβικό και βγειοιερέας για τη μεγάλη είσοδο, αμέσως
φεύγουν. Τον Δεκέμβριο του 1968,ενώλειτουργούσε οπαπα-Δημήτρης,
ανάμεσαστοεκκλησίασμαήταν κι ένα κορίτσι 14 ετών, που το βασάνιζε ο σατανάς.
Τηνώρα τουχερουβικούέβγαλεξαφνικά μία τρομερήκραυγή κι έπεσε κάτω σαν νεκρό. Οιπιστοίανησύχησαν.
Σε λίγα λεπτάόμως το σήκωσαν σεκαλή κατάσταση, σωφρονισμένο. Στο τέλος μάλιστα
της θείας λειτουργίας έγινε Παράκληση, και το κορίτσι έφυγεαπότηνεκκλησίαπολύ
διαφορετικό.
Κάθε φορά που ὁ παπα-Δημήτρης λειτουργούσεστοναό τουχωριού του, τους
Άγιους Ταξιάρχες, ηαγία τράπεζα ευωδίαζε. Αυτό συνέβαινε μερικέςφορές και
σεάλλους ναούς. Ηευωδία παρουσιαζόταν κυρίως μετά τη μεγάλη είσοδο,
όταντοποθετούσετὰαα άχραντα Μυστήρια πάνω στηναγία τράπεζα. Άλλοτε
παρουσιαζόταν τηνώρα της επικλήσεως του Αγίου Πνεύματος, στο «τα σαεκ των
σων... »
Πολλές φορές οι δαίμονες εμφανώς τον πείραζαν με διαφόρους τρόπους, όπως
με την ξαφνική κατάρρευση του σπιτιού από την οποία σώθηκε με την εμφάνιση ενός
γέροντος Αγίου.
Διηγείτο με μεγάλη συγκίνηση την συμμετοχή του στις γιορτές της
Χιλιετηρίδας του Αγίου Όρους και την γνωριμία του με τους οσίους Γέροντες
ΑβιμέλεχΜικραγιαννανίτη, Γερόντιο Δανιηλαίο και την συνοδεία του και του οσίου
Εφραίμ του Κατουνακιώτη,.
Είχε συνάψει στενές πνευματικές σχέσεις με τους Οσίους Ιουστίνο Πόποβιτς
και τα πνευματικά του τέκνα, Αμφιλόχιο της Πάτμου, Αθανάσιο Χαμακιώτη, και δη
με τον αοίδιμο ομολογητή Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο, ο οποίος πολύ
τον αγαπούσε και τον θεωρούσε καύχημα της Μητροπόλεως και υπόδειγμα ευλογημένου
ποιμένα, όπως υπήρξαν οι παλαιοί χαριτωμένοι ιερείς.
Στην ταραγμένη εποχή του ανταρτοπόλεμου ή του λεγόμενου εμφυλίου η
περιοχή του χωριού του ήταν στην δικαιοδοσία του ΕΑΜ. Αυτός ατρόμητος μιλούσε
για Χριστό, πατρίδα και οικογένεια παρά το επικρατούν κλίμα φοβίας και
τρομοκρατίας. Τον συμβούλευαν να σωπάσει, για να είναι ήσυχος. Η απάντησή του «Θα πεθάνω παπάς, όχι
μασκαράς. Για το Χριστό θυσιάζομαι, υπέρ των προβάτων. Τί σήμερα, τί αύριο. Μια
ψυχή έχουμε. Θα την παραδώσω στα χέρια του Δημιουργού μου». Ο ΕΔΕΣ του πρόσφερε
κάλυψη ( προστασία ) και μετάβαση στην Αίγυπτο όπου ήταν η εξόριστη ελληνική
κυβέρνηση. Η απάντησή του, η γνωστή άρνηση. Το αποτέλεσμα;; Γράφει στο
ημερολόγιό του που κρατούσε από μικρό παιδί:«Ήρθα, λέει, Κυριακή πρωί. Μόλις
πρόλαβα και βγήκα από την εκκλησία. Ήταν 10 ιππείς και μαζί με τον αρχηγό τους
11 και με κυνηγούσαν στον κάμπο. Οι χωρικοί από την μια πλευρά έβλεπαν το θέαμα
και οι απέναντι, από το άλλο χωριό, βγήκαν από την εκκλησία, κι’ έβλεπαν επίσης
το θέαμα.
Με έβριζαν ελεεινά και τρισάθλια. Δεν μπορώ να πω. Τραγόπαπα και άλλα
ελεεινά κλπ., και πυροβολούσαν με τα Στενστην συνέχεια. Οι σφαίρες με τρυπάνε
τα ράσα, δεν με τσίμπαγε καμιά. Σαν με φτάσαν στα 50 μέτρα και με περικύκλωσαν,
τότε γονάτισα. Σήκωσα τα χέρια στον ουρανό και φώναξα από το βάθος της ψυχής
μου. Μιχαήλ αρχιστράτηγε, κινδυνεύω, βοηθήσατε με. Αυτοστιγμεί και οι 11 έγιναν
κόκκαλο και άγαλμα.
Ο αρχηγός πέφτει από το ζώο κάτω, σπάζει η σπονδυλική του στήλη και αφού
είδα εγώ ότι είναι ακίνητοι, ευχαρίστησα το Θεό, τους Ταξιάρχας και τους είπα:
να μετανοήσετε, να γίνετε καλοί άνθρωποι, να λέγετε την αλήθεια, να ’χετε το
Θεό βοήθεια και αφού τους ευλόγησα -χωρίς να με πειράξουν- πήγα απέναντι, όπου
περίμενε το χωριό και μπήκα με όλο το λαό μέσα στην εκκλησία και δώσαμε δόξα
στο Θεό που έκανε σήμερα θαύμα».
Όλη η επίγεια ζωή του ήταν ένας διαρκής αγώνας να υπηρετήσει τον
συνάνθρωπο, και να ευαρεστήσει τον Κύριο και Σωτήρα του κόσμου. Με δοξολογία
άρχιζε η ημέρα του, με ευχαριστία τελείωνε. Οικογενειάρχης άνθρωπος, πολύτεκνος
πατέρας με εννέα κορίτσια. Οι μέριμνες της ζωής και της οικογενείας δεν τον
πτοούσαν. Είχε εμπιστοσύνη στον Χριστό. Ο Θεός που μεριμνάει για τα πουλιά δεν
θα μεριμνήσει για το τέλειο δημιούργημά Του τον άνθρωπο;;Είναι ένα
μήνυμα-δίδαγμα για όλους εμάς τους ολιγόπιστους, θα έγραφα, που συνέχεια μας
απασχοληθεί το τι θα φάγωμεν, τι θα πιούμε και τι θα φορέσουμε αύριο. Αγνοούμε
και περιφρονούμε την Θεία Πρόνοιά Του.
Νικήθηκε από τον καρκίνο, τον
οποίο αντιμετώπισε γενναία και ως δώρο Θεού.Εκοιμήθητο 1975, την 29η Ιανουαρίου.
Μετά από 50 χρόνια η Αγία μας Εκκλησία τον ενέταξε στον χορό των Αγίων του
Θεού. Ως ημέρα μνήμης του Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη ορίστηκε η ημέρα της
οσιακής κοίμησής του.
Την ευλογία του να έχομε όλοι μας.
ἈπολυτίκιονἮχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε.
Ὡςσκεῦος σε χάριτος, καὶλειτουργὸνἱερόν, καὶ καύχημα ἔνθεοντῆςΤρίκκης,
ὕμνοιςλαμπρῶςτιμῶμεν, Δημήτριε· σὺγὰρἐκτοῦ Πλατάνου, ὡςἀστήρ, θεοφόρε,
ἔλαμψαςἀρετῶν σου λαμπηδὸσι· διόπερ, ἡμᾶςτοὺςσὲὑμνοῦνταςπιστῶς, πρεσβείαις σου
φώτισον.
Μυργιώτης
Παναγιώτης
Μαθηματικός
