-Εκείνα τα «κόκκινα» χρόνια της απόλυτης μοναρχίας την εποχή της μισαλλοδοξίας και του κυνηγητού υπήρχε ένας άντρας που ξεχώριζε για τις αρχές και το ήθος του.
-Ήταν σπουδαίος, ήταν σε θέση να πλημμυρίζει τις πλατείες και τους δρόμους με
τον λόγο του. Η «κόκκινη» κυβέρνηση τον θεωρούσε επικίνδυνο πίστευε ότι
μπορούσε να την ανατρέψει, έτσι ένα πρωινό εξέδωσε διάταγμα εξορίας!
-Στην αφιλόξενη Σιβηρία
μακριά από την οικογένεια και τους φίλους μαράζωνε, συνήθιζε να κάθετε στην παλιά
πολυθρόνα κοντά στο παράθυρο, εκεί ξεκούραζε την γυμνή μοναξιά του, από εκεί
πετούσε αντίθετα με τον άνεμο βλέποντας το όνειρο στον μακρινό ορίζοντα!
-Έτσι πέρναγαν τα χρόνια, ένα
χειμωνιάτικο πρωινό εμφανίστηκε ο Ταχυδρόμος, τον παρακάλεσε να του σερβίρει
«το τελευταίο τσάι» με τρείς σταγόνες θάνατο, ρούφηξε λίγες γουλιές τον κοίταξε
στα μάτια και με πόνο ψυχής του είπε: Έζησα αντάμα με την μοναξιά καρτερώντας
την δημοκρατία, αυτό το παγωμένο πρωινό αναζητώ την λησμονιά δεν την μπορώ την
μοναξιά, το Όνειρο χωρίς εμένα κάπου θα βρει να σταθεί! κοίταξε τον ταχυδρόμο
στα μάτια, έγειρε το κεφάλι και έφυγε για πάντα από κοντά μας.-
Κεντρική ιδέα: «Στην κρίση του
Αναγνώστη!».
Σπύρος Α. Ηλιάδης
Δημοσιογράφος
Διαχ. στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
τ. Πρόεδρος & Διευθύνων
Σύμβουλος
TV ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
