-Η ζέστη έδωσε την θέση της στο κρύο, ο καιρός προμήνυε βροχή,
ένα σπουργίτη πέταξε προς το
παράθυρο χτύπησε το τζάμι με το ράμφος του και η μεγάλη κόρη άνοιξε.
Κρυώνω, άσε με να μπω είπε, η
κόρη έκλεισε το παράθυρο χωρίς δεύτερη σκέψη.
-Το σπουργίτη ξανά πέταξε στο
διπλανό παράθυρο χτύπησε το τζάμι και είπε τα ίδια στην μικρή κόρη.
Η μικρή κόρη το καλωσόρισε,
το άφησε να κάτσει δίπλα στην φωτιά, θα πεινάς του είπε κακόμοιρο σπουργιτάκι
κάτσε θα σου δώσω λίγους σπόρους να φας.
-Το σπουργίτι αφού έφαγε και
ζεστάθηκε άνοιξε τα φτερά του και πέταξε προς το παράθυρο, πριν φύγει «κουτσούλισε»
στο περβάζι, ένα διαμάντι τότε έλαμψε και η κόρη έτρεξε να το πάρει, η χαρά της
ήταν απερίγραπτη, άμεσος πήγε στην μεγάλη αδελφή και της είπε την ιστορία.
-Από τότε η μεγάλη κόρη
ξημεροβραδιάζεται στο παράθυρο περιμένοντας την επιστροφή του σπουργιτιού,
μάταια όμως το σπουργίτη δεν ξαναγύρισε ποτέ.-
Κεντρική ιδέα: «Στην κρίση του
Αναγνώστη!».
Σπύρος Α. Ηλιάδης
Δημοσιογράφος
Διαχ. στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
τ. Πρόεδρος & Διευθύνων
Σύμβουλος
TV ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
