-Το κρύο ήταν ανυπόφορο, το χιόνι έπεφτε πυκνό και η νύχτα προμήνυε δύσκολο ξημέρωμα. Ήταν Δεκέμβρης μήνας, πολλοί άνθρωποι προετοιμαζόταν να υποδεχθούν τα Χριστούγεννα! Μόνο ένας Κακόμοιρος δεν είχε να κάνει καμία προετοιμασία. Δεν είχε ξύλα να ανάψει το τζάκι, η στέγη ήταν τρύπια και έβαζε το πυκνό χιόνι μέσα στο δωμάτιο, το παράθυρο σπασμένο έμπαζε τον παγωμένο αέρα, όλα ήταν δραματικά και δύσκολα για τον Κακομοίρη.
-Το Ξωτικό του χειμώνα
βλέποντας την κατάσταση που επικρατούσε αποφάσισε να βοηθήσει, τον πλησίασε
αργά την νύχτα και του είπε: Βλέπω την φτώχεια και την δυστυχία σου και
σπαράζει η καρδιά μου, πες μου τι θέλεις να σου δώσω, αλλά από ότι ζητήσεις θα
δώσω τα διπλά στον γείτονα σου.
-Ο Κακομοίρης αφού σκέφτηκε
είπε: Θέλω να μου βγάλεις το ένα μάτι, το Ξωτικό τον κοίταξε παραξενεμένο και
τον ρώτησε γιατί, η απάντηση ήρθε αμέσως: Γιατί ο γείτονας έχει όλα τα αγαθά
και τα χαίρεται, χωρίς μάτια δεν θα μπορεί.-
Κεντρική ιδέα: «Στην κρίση του
Αναγνώστη!».
Σπύρος Α. Ηλιάδης
Δημοσιογράφος
Διαχ. στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
τ. Πρόεδρος & Διευθύνων
Σύμβουλος
TV ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
