Το φυσιολατρικό ποίημα «Θαλερό» του αποκαλυπτικού και διεισδυτικού υμνητή της φύσης ποιητή Άγγελου Σικελιανού μας κερνάει διαλεχτά καλούδια της φύσης με τρόπο διονυσιακό κι αισθηματικό βάθος
Φλογάτη, γελαστή, ζεστή από τ'
αμπέλια απάνωθεν εκοίταγε η σελήνη
Κι ακόμα ο ήλιος πύρωνε
τα θάμνα, βασιλεύονυας μες σε διπλή γαλήνη.
Βαριά τα χόρτα, ιδρώνανε
στην αψηλήν απανεμιά το θυμωμένο γάλα
Κι από τα κλήματα τα ναι,
που της πλαγιάς ανέβαιναν μακριά πλατιά τη σκάλα
Σουρίζανε οι αμπελουργοί
φτερίζοντας, εσειόντανε στον όχτο οι καλογιάννοι
Κι άπλων' απάνω στο
φεγγάτι η ζέστα αραχνοΰφαντη κεφαλοπάνι.
Στο σύρμα, μες στο
γέννημα, μονάχα τρία καματερά, το' να από τ' άλλο πίσω
Την κρεμαστή τους
τραχηλιά κουνώντας, τον ανήφορο ξεκόβαν το βουνίσιο.
Σκυφτό, της γης
μυρίζοντας και το λιγνό λαγωνικό με γρήγορα ποδάρια
Στου δειλινού τη σιγαλιά
βράχο το βράχο επήδαγε ζητώντας μου τα χνάρια.
Και κάτου απ' την
κληματαριά την άγουρη μ' επρόσμενε στο ξάγναντο το σπίτι
Στρωτό τραπέζι πόφεγγε,
λυχνάρι ομπρός του κρεμαστό, το φως του Αποσπερίτη.
Εκεί κερήθρα μόφερε, ψωμί
σιταρένιο, κρύο νερό η αρχοντοθυγατέρα
Οπό' χε, από τη δύναμη
στον πετρωτό της το λαιμό χαράκι ως περιστέρα.
Λαχανιασμένος στάθη εκεί
κι ο σκύλος π' αγανάχτησε στα ορτά τα μονοπάτια
Κι ασάλευτος στα
μπροστινά, με κοίταγε, προσμένοντας μοα σφήνα μες στα μάτια.
Εκεί τ' αηδόνια ως
άκουγα, τριγύρα μου και τους καρπούς γενόμουν απ' το δίσκο
Είχα τη γέψη του σταριού,
του τραγουδιού και του μελιού βαθιά στον ουρανίσκο.
Σα σε κυβέρτι γυάλινο
μέσα μου σάλευε η ψυχή, πασίχαρο μελίσσι
Που όλο κρυφά
πληθαίνοντας γυρεύει σμάρια ωσάν τσαμπιά στα δέντρα ν' αμολήσει.
Κι ένιωθα κρούσταλλο στη
γη στα πόδια μου αποκάτωθε και διάφανο το χώμα
Γιατί πλατάνια τριέτικα
τριγύρα μου υψωνόντανε μ' αδρό, γαλήνιο σώμα.
Εκεί μ' άνοιξαν το παλιό
κρασί, που πλέριο ευώδιασε μες στην ιδρένια στάμνα
Σαν τη βουνίσια μυρουδιά,
σίντας βαρεί κατάψυχρη νύχτα δροσιά τα θάμνα.
Φλογάτη, γελαστή, ζεστή,
εκεί η καρδιά μου δέχτηκε ν' αναπαυτεί λιγάκι
Πα σε σεντόνια ευωθερά
από βότανα και γαλανά στη βάψη από λουλάκι.
Για τους αναγνώστες
Παρθένα Τσοκτουρίδου.
