Της Παρθένας Τσοκτουρίδου,
από το ιστολόγιο λόγου και τέχνης «Προγονική».
Για τους Έλληνες της Ιταλίας ο ποιητής Καβάφης Κων/νος, μία
από τις αξιολογότερες μορφές της νεοελληνικής μας λογοτεχνίας (1863-1933),
γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου από πλούσιους Κων/πολίτες γονείς, στο
ιστορικό του ποίημα «Ποσειδωνιάτοι» ο ιδεαλιστής και πολύ ελληνολάτρης
καθώς ήταν, ήθελε να τους δώσει μια πολύ σωστή, λογική και καλοπροαίρετη
συμβουλή: Έλληνες, όπου κι αν είστε, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες
κι αν ζείτε μην ξεχνάτε την καταγωγή σας και μην απομακρύνεστε από τη
γλώσσα των προγόνων σας.
Ήθελε δηλ. να πει πως όποιος χάνει τη μητρική του γλώσσα,
χάνει και την εθνικότητά του και γίνεται ένα πραγματικό έρμαιο στα κύματα της
φθοράς και της εθνικής απώλειας. Εξυμνεί την αρχαία ζωή και τον αρχαίο τρόπο
επιβράβευσης της αρετής, της άμιλλας, του κάλλους και της παλικαριάς.
Αρχαιολάτρης και πατριδολάτρης αποδείχνεται και μ’ αυτά τα στοιχεία ο Καβάφης.
Στον ελληνισμό δίνει την εικόνα ενός πολιτισμένου λαού, ενός λαού που αποτελεί
την πεμπτουσία της ανθρωπότητας. Είναι ο λαός που έδωσε και εξακολουθεί να
δίνει στην υφήλιο τον πολιτισμό. Εξάλλου ο Χούμπολντ παραδέχεται ότι ο
πολιτισμός είναι ελληνογενής και ελληνοκεντρικός.
«Ποσειδωνιάτοι»
Την γλώσσα την
ελληνική οι Ποσειδωνιάτοι
Εξέχασαν τόσους
αιώνες ανακατευμένοι
Με Τυρρηνούς και
με Λατίνους κι άλλους ξένους.
Το μόνο που τους
έμενε προγονικό
Ήταν μια ελληνική
γιορτή, με τελετές ωραίες,
Με λύρες και με
αυλούς, με αγώνας και στεφάνους.
Κι είχαν συνήθειο
προς το τέλος της γιορτής
Τα παλιά τους
έθιμα να διηγούνται
Και τα ελληνικά
ονόματα να ξαναλένε,
Που μόλις πια τα καταλάμβαναν
ολίγοι.
Και πάντα
μελαγχολικά τελείων’ η γιορτή τους.
Γιατί θυμούνταν
που κι αυτοί ήσαν Έλληνες-
Ιταλιώται έναν
καιρό κι αυτοί
Και τώρα, πως
εξέπεσαν, πως έγιναν,
να ζουν και να
ομιλούν βαρβαρικά
Βγαλμένοι – ω
συμφορά! – απ’ τον ελληνισμό.
