Μια φορά κι έναν καιρό

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα....
Ήταν το πιο όμορφο μέρος της γης. Λουσμένη στο φως, με εύφορα εδάφη, να την αγκαλιάζει η θάλασσα και να την προστατεύουν τα βουνά. Μια σπίθα στον χάρτη που άναψε φωτιά και φώτισε όλο τον κόσμο. Φιλοσοφία, Τέχνη, Ιστορία, Δίκαιο, Επιστήμη.
Μια σπίθα που ξέφυγε από τα όρια της περίπλοκης γεωγραφίας της, για να πυροδοτήσει την ίδια την ιστορία της Ανθρωπότητας.
Πάντα να υπάρχει μέσα από τις αντιφάσεις της. Πάντα να πολεμάει για την ανεξαρτησία που ποτέ δεν ήρθε.
Ένας λαός που βίωσε και επιβίωσε μέσα από τις πιο τραγικές ιστορικές συνθήκες.

Παγκόσμιοι πόλεμοι, μικρασιατική καταστροφή, εμφύλιος σπαραγμός, δικτατορία. Ποτέ δεν "χαρίστηκε" η ιστορία σε αυτόν τον τόπο και αυτός ο τόπος ποτέ δεν της παραδόθηκε. Πάντα ισορροπίες τρόμου κι αντοχών.
Το χθες το γνωρίζω μόνο από τις σελίδες και από τις αφηγήσεις. Η μνήμη αρχίζει και καταγράφει από την παιδική μου ηλικία, εκεί στην δεκαετία του 1980.
Μεγάλωνα και γύρω μου μεγάλωναν "πράσινα, μπλε, κόκκινα" παιδιά. Ανατροφή σαν έπαρση κομματικής σημαίας. Σπούδασα και το πανεπιστήμιο ήταν ένα απέραντο παραταξιακό γήπεδο, όπου ερασιτέχνες της πολιτικής προπονούνταν, για να γίνουν "επαγγελματίες της πολιτικής". Καθηγητές και εικοσάχρονα σε ένα αλισβερίσι ψηφοθηρίας. Προετοιμασία για τον έξω κόσμο. Ποτέ δεν χωρούσα πουθενά.
Δεκαετίες υπερβολής. Υπερκατανάλωση, εύκολο χρήμα, κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα (στρατός, καριέρα, άδειες πολεοδομίας, άδειες αναπηρίας, διορισμοί) όλα να περνάνε μέσα από πολιτικά γραφεία. Η κεντρική πολιτική εξουσία να δημιουργεί μικρές και μεγάλες συνενοχές με τον λαό, για να έχει σήμερα το γελοίο επιχείρημα "μαζί τα φάγαμε", μεταθέτοντας το κύριο ηθικό και πολιτικό βάρος από τους έχοντες και ασκούντες εξουσία, σε όσους άρπαξαν το ξεροκόμματο ή το παντεσπάνι.
Υπερεπάρκεια σε ανδρείκελα, πολιτικά κωλόπαιδα τρίτης κατηγορίας που τους χαρίστηκε γονιδιακά η εξουσία, ανίκανα να αναλάβουν οποιαδήποτε πολιτική ευθύνη. Εξαχρειωμένα ηθικά με μόνο στόχο τον "παρακρατικό και παράνομο" πλουτισμό. Χωρίς κανένα όραμα για τον τόπο, χωρίς καμία αγωνία για την υστεροφημία τους.
Πολιτικάντηδες ικανοί μόνο να υπογράφουν διορισμούς ημέτερων, ομοκρέβατων και μνημονίων. Λάσπηδες, που από όποια παράταξη κι αν τους εξέθρεψε ή τους προπονεί για το μέλλον, ισοπεδώνουν κάθε έννοια αξιοπρέπειας, νομιμότητας και ηθικής...

Κι αυτοί που δεν ήρθαν ακόμη στην εξουσία, όσο περνάει ο καιρός να αμβλύνουν τα λόγια τους, να στρογγυλεύουν τις έννοιες. Τρομάζοντάς μας με την άγνοια και την ανεπάρκειά τους και να περιμένουν την στιγμή που θα έχουν μερίδιο στην πίτα. Με κουτσή ιδεολογία, που και το τελευταίο της δεκανίκι θα πεταχτεί, μόλις μπουν στην τελική ευθεία προς της εξουσία...
Την ώρα που ανοίγουν ξανά καταστήματα και χιλιάδες μπαρ, επιστήμονες, τεχνίτες, νέοι άνθρωποι εγκαταλείπουν την χώρα, απογυμνώνοντας το μέλλον όλων μας.
Δεν είναι ανάπτυξη τα κωλάδικα. Είναι εκπόρνευση. Δεν είναι ανάπτυξη να κόβεις την σύνταξη των 300 ευρώ στην 80χρονη. Είναι δολοφονία. Δεν είναι ανάπτυξη να κλείνεις σχολεία και νοσοκομεία. Να αρπάζεις σπίτια και να ξεπουλάς την γη σε ξένους. Εθνική Προδοσία είναι.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα που την έσπειραν με "γαλάζια, κόκκινα και πράσινα παιδιά". Γίνανε ενήλικες ανίκανοι να σταθούνε στο ύψος των περιστάσεων. Έτοιμοι να μεταθέσουνε όλες τις ευθύνες στην "Γενιά του Πολυτεχνείου". Με τις κομματικές σημαίες στο χέρι, αναζητώντας την επόμενη "μεταγραφή" προς την εξουσία.
Μια φορά κι έναν καιρό αυτή η χώρα επιβίωσε από την πείνα, τον πόλεμο, τον σπαραγμό. Άραγε ο επίλογος ανήκει στους εξαχρειωμένους διαχειριστές και υποψήφιους διαχειριστές της εξουσίας; Ελπίζω όχι...Ελπίζω ακόμη ότι η ιστορία μέσα από την τραγωδία γεννάει Ήρωες και ξερνάει Εφιάλτες...

Γιάννης Τριανταφυλλίδης