Κάποτε

Κάποτε στην πλάτη του
είχε ξεσπάσει μια μικρή καταστροφή
και στην κορυφή της έστεκε
ένα τρίγωνο φορτωμένο
... το παρελθόν του χωρίς οστά
στη βορεινή πλευρά των περασμένων
κάποιος έκλαιγε
και πότιζε το παρόν θλίψη
και ξεφλουδισμένη μετάνοια
μύριζε το σύννεφο
περασμένα ηλιοβασιλέματα
κάπου εδώ θα σταθεί να ποτίσει
το στήθος της νοσταλγίας

η μνήμη είναι όπως η κομμένη τριχιά
άχρηστη ακόμη και για μια αξιοπρεπή αυτοχειρία
αλλά απαραίτητη στην αποθήκη με τις ανασφάλειες
μπήκε στον κήπο της ανάμνησης
από το πίσω πορτόνι
με τη λιωμένη παράκληση
κι έμεινε μέχρι το σούρουπο
τότε βγήκαν τα σκυλιά
με τα κομματιασμένα σύννεφα στα δόντια
και τ’ αγρίμια με τα θρυμματισμένα παρακαλετά στα νύχια
γύρισε πίσω με τα χέρια ξεψυχισμένα πουλιά
το λαρύγγι ξεραμένο θάνατο
-κάποτε θα στοιβάξω
στη φθαρμένη βαλίτσα
τις μέρες που έφυγαν
και τ’ ασπρόρουχα με τις ενοχές
θα τυλίξω στα μαλλιά κόκκινες ευχές
και θα ξεκινήσω ταξίδι με προορισμό τον ορίζοντα
μιας γενναίας και ολοκληρωτικής ήττας
Ελισσαίος Βγενόπουλος