Της Παρθένας Τσοκτουρίδου.
Η ανάγκη
για κριτική και αυτοκριτική είναι εκείνη που μας στρέφει στον εσωτερικό μας
κόσμο επιτακτικά, κάνοντας μας ν' ανακαλύψουμε και να τακτοποιήσουμε
εκκρεμότητες προσδοκιών και επιθυμιών μας που θέλοντας να τις ικανοποιήσουμε,
τις εκφράζουμε συναισθηματικά, ανάλογα με την πλευρά του χαρακτήρα μας,
δίνοντας νέα κίνητρα στο πνεύμα και στο σώμα μας, τα οποία έχουν ανάγκη από
αναζωογόνηση.
Ανοίγουμε το μυαλό μας, παρακολουθούμε τα σεμινάρια που μας
έχει δώσει η ζωή, ψηλαφούμε τις αθέατες πλευρές του εαυτού μας ή και των άλλων
κι εκφράζουμε μέσω της ποίησης τον εσωτερικό μας κόσμο, μη αναλωμένοι σε
λεπτομέρειες, αλλά σε καταστάσεις σφαιρικές έξω από γκρίνιες και ρουτινιασμούς.
Η ποίηση απαιτεί διαίσθηση εξαιρετικά οξυμμένη σε μια
πνευματική κατεύθυνση, της οποίας η επιβράβευση ικανοποιείται με την
εξωτερίκευση συναισθημάτων που αφουγκράζονται τις ανθρώπινες ανάγκες ή και τα
προβλήματα των ανθρώπων με μια γραφή φαντασίας, η οποία ξεφεύγει από τα
τετριμμένα και αρέσει είτε δημιουργώντας συναισθηματική φόρτιση είτε όχι.
Οι άνεμοι έμπνευσης της ποίησης δεν συνωμοτούν εναντίον
κανενός, δεν είναι άδικοι, έχουν «πιστεύω» και «ιδέες», είναι ανάλαφροι,
φιλοσοφούν δίχως να κουράζουν, επενδύουν σε ιδεαλιστικούς σκοπούς, εκφράζονται
μέσα από την εσωστρέφεια τους και τη βαθιά περισυλλογή τους, παρασέρνοντας στο
διάβα τους ψυχικά αποθέματα, επηρεασμένα από υποσυνείδητες διαθέσεις και
ενσυνείδητες ενέργειες προς δικαίωση της αλληλένδετης επικοινωνίας της ψυχής
και του πνεύματος.
Αμέσως παρακάτω ακολουθεί ένα ποιητικό δείγμα των ως άνω
γεγραμμένων που αφορά την Ποίηση.
Πρωτοφόρεσε το βελούδινο αναγεννησιακό φόρεμα
της ευωδιαστής, μοσχολούλουδης και
μουσουργούς φύσης.
Χρύσιζαν πάνω της οι
ποικιλόμορφοι κόκκοι
των πανέμορφων εναλλασσόμενων
χρωμάτων της.
Κι εκείνη, Νεράιδα της Άνοιξης,
Αερικό της Ομορφιάς,
καθόταν στον αόρατο θρόνο της
σεληνιακής βασιλείας της
με το βλέμμα ακίνητο στο κενό της
απεραντοσύνης
και μ' απολλώνια τη στάση του λιγνού
κορμιού της,
ατενίζοντας την ομορφιά του γαλήνιου
και πρωτογέννητου Ανοιξιάτικου
τοπίου,
πετώντας με τις πολύχρωμες
πεταλούδες ολόγυρά της
πάνω απ' τη γαλάζια λίμνη, - τη
χιλιοφιλημένη
απ' τ' αστροκέντητα σύννεφα του
χαμηλωμένου ουρανού
που προσκυνούσε την πανέμορφη
αρχοντιά της -
και τα φύλλα των δένδρων να γέρνουν
στο διάβα των ξέπλεκων χρυσών
μαλλιών της,
αναφώνησε κάτω απ' το φως του
μισοφέγγαρου
που καθρεφτίζονταν τ' άσπρα άλογα
της φαντασίας της.
«Ω! Ποίηση!..Να' σαι η πηγή του
λυρισμού;
Ηχητικό παιχνίδι ευφρόσυνων χρωμάτων
των στίχων που παράγονται από χαρά ή
λύπη!!!.
Να' σαι η εικόνα, η ροή του λόγου;
Το μοναδικό καταφύγιο στην
απεραντοσύνη της εξορίας σου!!!.
Να' σαι η άποψη που αφορά πολύ
στην ευθύβολη κι αχαλίνωτη
τραγικότητα της εποχής μας;
Είσαι μια τέχνη του μυαλού ή της
ψυχής μαγιά;
Λυτρωτικά τα λόγια σου, μαγευτικά
ταξίδια
σε χρόνους που' ναι χαλεποί.ποτίζεις
τους καημούς τους.
Δεν ξέρεις ίσως να φθονείς ούτε να
καταστρέφεις
ν' ακμάζεις μόνο αναζητάς, μ' όλο το
μεγαλείο
που' χει παντού ο ελληνισμός, σ'
ανατολή και δύση!.
Είσαι μια φίλη αγαπητή, σεβάσμια και
λογική.
Οι στόχοι σου αφιλοκερδείς, δίκαιη
είσαι και ηθική.
Στον κόσμο τον πολυεθνικό δεν
τρέφεις συ σκληράδα
δεν είσαι αδυσώπητη μα είσαι όλο
θέρμη.
Στο αίμα το ελληνικό με δράση να
ποτίσεις
σε όλες τις ήπειρους της γης όραμα
αλληλεγγύης!
Πηγή ειρήνης είσαι συ, Ποίηση τ'
όνομα σου,
φιλανθρωπία, ηθική είναι το αίτημα
σου!».
(της Παρθένας Τσοκτουρίδου)
Πόσο όμορφα
λόγια στην όμορφη ποίηση!....Όσοι, λοιπόν, νιώθουν την ασυγκράτητη επιθυμία να
γράφουν ποίηση και δη ερωτική, πρέπει να τους παροτρύνουμε να το κάνουμε, για
ν' αλλάξουν τον κόσμο στο ομορφότερο, στο πιο ονειρικό, στο πιο αγαπημένο.
Όσοι, πάλι, νιώθουν την ανάγκη να γράφουν ποίηση μ'
εκρηκτικές αποκαλύψεις, ας τους ενημερώνουμε να μην αγνοούν ότι πρέπει να
εξωτερικεύουν τον εσωτερικό τους κόσμο με τις αλληλοδιαδεχόμενες σκέψεις τους.
Όταν γράφουμε ποίηση, ας θυμόμαστε πάντα τα εξής, ανάλογα με
το τι θέλουμε να εξωτερικεύσουμε:
Δεν συγκρατούμε τον αυθορμητισμό μας
Αναστατώνουμε με τις λέξεις μας
Βρίσκουμε διέξοδο στην έκφραση
Αναλαμβάνουμε τον ρόλο των ειρηνοποιών του πνεύματος και της
ψυχής ξεφεύγοντας από την τραχύτητα και την σκληρότητα της καθημερινής ζωής…
Ήμαστε ασυγκράτητοι στην επιθυμία μας για αλλαγές πάντα με
καινούργιες ιδέες και φλεγόμενοι από επιθυμία γι' αυτές.
