-Ποιος θ' αμφέβαλλε «τη σήμερον ημέρα» πως η «νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν» κυβέρνηση του «Καύν(λ)ιου έρωτα» της Τρόικας δεν συνδέεται με την εύχυμο Δενδρώδη βλάστηση της φτώχειας και της υγρής θηλυκής φύσης των «Βυβλίδος δακρύων» των Ελλήνων;
-Η Μέρκελ, η ουράνια θεά της Μεσογείου, η νέα αναδυόμενη Αφροδίτη της Ησιόδειας θεογονίας, διάλεξε τον λευκό αφρό της θαλάσσιας αυτής περιοχής μας, για να εκδηλωθεί η ηλιοφάνεια και η βλάστηση της οικονομικής εκμετάλλευσης της στη χώρα μας, με ταραχές φορολογικών φουσκοθαλασσιών του Καυν(λ)ία της ανέμου, που γονιμοποιούν τα παραθαλάσσια νερά της Αιγαιακής Ασίας, πλημμυρίζοντας στα εδάφη της και προετοιμάζοντας την εκρηκτική σπορά νέων «Δέντρων ζωής», από τα οποία θα εκρέει το πικρό σιρόπι της λησμονιάς του ελληνισμού («Ο νοών νοείτω»).
-Η θεά Μέρκελ θ' αναγεννιέται στους κορμούς τους ως μια νέα Μήτρα Μητέρας, η οποία θα μας παρέχει γάλα Μητρικό εκ Γερμανίας κλπ εν αφθονία και θηλασμό τέτοιο ώστε κοιτάζοντας την στα μάτια, ως Μάνα μας, ν' αναπτύσσουμε τη νοημοσύνη της ζωογόνου δύναμης της, μιας και στην αρμοδιότητα της είναι η γαλακτοπαραγωγή των «Μέλιων» βυζιών της στα «κατοικίδια» του ελληνικού δάσους της Μεσογείου.
-Ούτως, θ' αναπτυχθεί κι ένα νέο αλφάβητο, το οποίο θα εικονίζει τα γράμματα του από τα κλαδιά των αναπαραγόμενων Δέντρων και θα δημιουργηθεί βεβαίως ένα νέο έθιμο στα παιδιά, - προς ανάμνηση των παλιών ξεχασμένων εποχών, - τα οποία τις Τετάρτες θα φέρνουν στα σχολεία ένα τμήμα βλαστού του Δέντρου της ελληνικής αλφαβήτου, το οποίο θα παραδίδουν στους δασκάλους τους με τα αποτυπώματα των ποδιών τους, για να παραλαμβάνουν το καινούριο.
-Τουτέστιν, θα δημιουργηθούν «Άξονες» από εκείνα τα Δέντρα, αμείλικτα ξύλα δηλαδή, τα οποία θα βαρούν ανενόχλητα και θα εξοντώνουν - πάντα πλέοντας με αρμονία και γλυκύτητα στα γαλήνια ύδατά μας - την ειρηνική συμβίωση των Μεσογειακών λαών μας και τη φιλία μας, προειδοποιώντας μας πως έρχονται ταραγμένες εποχές πολέμων και καταστροφών, ράβδοι μάλλον αγγελιοφόροι όχι ασφαλώς της ειρήνης.
-Αχ, που είσαι λόγιε ρήτορα, θεέ της γνώσης και της ποιητικής έμπνευσης, Όγμιε Ηρακλή, με τη λεοντή και το ρόπαλο σου, αλλόκοτε και διακεκαυμένε, ν' αμυνθείς για το ελληνικό γένος και να εξοντώσεις τα «ερπετά» της δήθεν θεμελίωσης της Ένωσης της Ευρώπης!...
-Να σώσεις τις κατοικίες και τα υπάρχοντά μας, που υποφέρουν στη φουσκωμένη Μήτρα των εγκύων Δέντρων της «Μέλιας» Μέρκελ!...
-Να μας σώσεις από τους «Καλικάντζαρους» Τοικανούς που ροκανίζουν τα Δέντρα της ζωής μας και. αλίμονο μας. γιατί αν φύγουν οι «Άξονες» από τη θέση τους σε τούτη τη γη, την ελληνική, κινδυνεύουμε να χαθεί η γραφή και η ιστορική μνήμη και.ξανά-μανά από την αρχή.
-Αλίμονο μας, όμως!... Τι περιμένουμε, εμείς, όλοι οι εργάτες του πνεύματος και του πολιτισμού; Ουράνιο φως στη γη; Να επέλθει η σήψη του κορμού της ελληνικότητας του Δέντρου της ζωής μας; Να έρθει το «μάννα εξ ουρανού» στη γη; Δεν μπορούμε εμείς να καταθέσουμε στην ανθρωπότητα τα επείγοντα αιτήματα της ελευθερίας, της ειρήνης, της αρετής, της ευνομίας;
-Όπως καταλαβαίνουμε, το «Μέλιο» γάλα της Μέρκελ δεν μας σώζει, γ' αυτό ας τραγουδήσουμε όλοι μαζί γύρω από την Αρκουδιάρα τούτη Βασίλισσα, αρχικά σφιχταγκαλιασμένοι στην καρδιά του κόσμου, του δικού μας κόσμου, του ελληνικού.
-Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει
δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά
μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει
και ξανά προς τη δόξα τραβά (τραβά, τραβά)
και ξανά προς τη δόξα τραβά
-Νέα δύναμη το έθνος θα πάρει
σαν και πριν να βαδίσουμε εμπρός
κι ο καινούργιος στρατός με καμάρι
θα σταθεί των συνόρων φρουρός
Όλη ορθή μες στον ήλιο προβάλει
και ψηλά το κεφάλι κρατεί
μια πατρίδα πολύ πιο μεγάλη,
μια πατρίδα πολύ πιο τρανή
κι ας επαναλάβουμε ξανά.. και ξανά. και ξανά.
-Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει
δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά
μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει
και ξανά προς τη δόξα τραβά (τραβά, τραβά)
και ξανά προς τη δόξα τραβά
έχοντας σαν επίλογο το ελληνικότατο παραδοσιακό άσμα των ασμάτων:
-Πότε θα κάμει ξαστεριά,
πότε θα φλεβαρίσει.να κάμω μάνες δίχως γιους,
γυναίκες δίχως άντρες,
να κάμω και μωρά παιδιά,
να κλαιν' δίχως μανάδες,
να κλαιν' τη νύχτα για νερό,
και την αυγή για γάλα,
πότε θα φλεβαρίσει.να κάμω μάνες δίχως γιους,
γυναίκες δίχως άντρες,
να κάμω και μωρά παιδιά,
να κλαιν' δίχως μανάδες,
να κλαιν' τη νύχτα για νερό,
και την αυγή για γάλα,
και τ' αποδιαφωτίσματα
τη δόλια τους τη μάνα...
τη δόλια τους τη μάνα...
