Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επιστήμη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επιστήμη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2019

Ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Cambridge αναφέρουν ότι συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή που χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση του άγχους και … καρδιακών παθήσεων μπορεί να βοηθήσει τους εθισμένους στο αλκοόλ να σταματήσουν να πίνουν.
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η ουσία propranolol μπορεί να «μπλοκάρει» την επιθυμία των αλκοολικών. Πρόκειται για την πρώτη κλινική έρευνα που θα δοκιμάσει τη «θεωρία» τους και η οποία θα ξεκινήσει μέσα στη χρονιά που διανύουμε.
Η κλινική δοκιμή θα ακολουθήσει σειρά πειραμάτων που έχουν γίνει σε ποντίκια, τα οποία έδειξαν ότι η συγκεκριμένη ουσία μπορούσε να «διαγράψει» από τον εγκέφαλό τους το ερέθισμα που τους προκαλούσε «λαχτάρα» για κατανάλωση αλκοόλ.
Η propranolol είναι ένας βήτα-αναστολέας που αρχικά συνταγογραφούνταν για τη θεραπεία καρδιακών και κυκλοφορικών παθήσεων, όπως για παράδειγμα η υψηλή αρτηριακή πίεση, καθώς επίσης και για τη μείωση των συμπτωμάτων του άγχους όπως η ταχυκαρδία ή η εφίδρωση.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι «απογυμνώνει» τη μνήμη από το συναίσθημα.
Ο επικεφαλής της μελέτης, Dr Amy Milton, από το Ινστιτούτο Συμπεριφορικών και Κλινικών Νευροεπιστημών του πανεπιστημίου του Cambridge (Behavioural and Clinical Neuroscience Institute) μιλώντας στον Independent ανέφερε: «Παραδοσιακά, η μνήμη θεωρούνταν κάτι σαν ένα βιβλίο, ότι μπορεί να “μπει στο ράφι” ή να παραμεριστεί αλλά όχι και να αλλάξει από τη στιγμή που έχει “τυπωθεί”. Τώρα πια πιστεύουμε ότι η μνήμη είναι σαν ένα έγγραφο επεξεργασίας κειμένου. Μπορείς να το αποθηκεύσεις κάπου και μετά να το ανακαλέσεις, να το επεξεργαστείς μέχρι και να διαγράψεις εντελώς το περιεχόμενό του».

Ο Dr Milton  παρουσίασε τα αποτελέσματα των ερευνών του στην εβδομάδα επιστημών του πανεπιστημίου (Cambridge Science Festival).

Βρέθηκε η θεραπεία για τον εθισμό στο αλκοόλ;

Ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Cambridge αναφέρουν ότι συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή που χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση του άγχους και … καρδιακών παθήσεων μπορεί να βοηθήσει τους εθισμένους στο αλκοόλ να σταματήσουν να πίνουν.
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η ουσία propranolol μπορεί να «μπλοκάρει» την επιθυμία των αλκοολικών. Πρόκειται για την πρώτη κλινική έρευνα που θα δοκιμάσει τη «θεωρία» τους και η οποία θα ξεκινήσει μέσα στη χρονιά που διανύουμε.
Η κλινική δοκιμή θα ακολουθήσει σειρά πειραμάτων που έχουν γίνει σε ποντίκια, τα οποία έδειξαν ότι η συγκεκριμένη ουσία μπορούσε να «διαγράψει» από τον εγκέφαλό τους το ερέθισμα που τους προκαλούσε «λαχτάρα» για κατανάλωση αλκοόλ.
Η propranolol είναι ένας βήτα-αναστολέας που αρχικά συνταγογραφούνταν για τη θεραπεία καρδιακών και κυκλοφορικών παθήσεων, όπως για παράδειγμα η υψηλή αρτηριακή πίεση, καθώς επίσης και για τη μείωση των συμπτωμάτων του άγχους όπως η ταχυκαρδία ή η εφίδρωση.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι «απογυμνώνει» τη μνήμη από το συναίσθημα.
Ο επικεφαλής της μελέτης, Dr Amy Milton, από το Ινστιτούτο Συμπεριφορικών και Κλινικών Νευροεπιστημών του πανεπιστημίου του Cambridge (Behavioural and Clinical Neuroscience Institute) μιλώντας στον Independent ανέφερε: «Παραδοσιακά, η μνήμη θεωρούνταν κάτι σαν ένα βιβλίο, ότι μπορεί να “μπει στο ράφι” ή να παραμεριστεί αλλά όχι και να αλλάξει από τη στιγμή που έχει “τυπωθεί”. Τώρα πια πιστεύουμε ότι η μνήμη είναι σαν ένα έγγραφο επεξεργασίας κειμένου. Μπορείς να το αποθηκεύσεις κάπου και μετά να το ανακαλέσεις, να το επεξεργαστείς μέχρι και να διαγράψεις εντελώς το περιεχόμενό του».

Ο Dr Milton  παρουσίασε τα αποτελέσματα των ερευνών του στην εβδομάδα επιστημών του πανεπιστημίου (Cambridge Science Festival).
Ο αριθμός των διαβητικών στην Ελλάδα υπολογίζεται στο ένα εκατομμύριο και το 50-70% από αυτούς μετά από 15 χρόνια … θα εμφανίσει διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια η οποία είναι μια επιπλοκή του σακχαρώδους διαβήτη.
Η πάθηση αυτή έχει ως συμπτώματα τη θολότητα και τη μείωση της όρασης γι’ αυτό και ο διαβητικός ασθενής από τη στιγμή που θα διαγνωστεί η πάθησή του θα πρέπει κάθε έξι μήνες να υποβάλλεται σε οφθαλμολογικό έλεγχο.
Τα παραπάνω επισήμανε ο καθηγητής οφθαλμολογίας στο ΑΠΘ Παναγιώτης Οικονομίδης μιλώντας στο ΑΜΠΕ στο περιθώριο του 7ου Ιπποκράτειου Συνεδρίου Αμφιβληστροειδή Ωχράς Υαλοειδούς που διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη.
«Η θεραπεία της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας μέχρι πριν από λίγα χρόνια γινόταν μόνο με ακτίνες λέιζερ. Τώρα με την εισαγωγή νέων ουσιών που χορηγούνται στο μάτι σε ενέσιμη μορφή έχει δημιουργηθεί μια επανάσταση στη θεραπεία της πάθησης είτε ως μονοθεραπεία είτε σε συνδυασμό με ακτίνες λέιζερ.
Νέες ουσίες είναι οι anti VΕGF παράγοντες, όπως η ουσία ranibimuzimab. Ο ασθενής πρέπει να κάνει τρεις ενέσεις στην αρχή, μετά πρέπει να κάνει μια τομογραφία του ματιού και αν χρειαστεί επαναλαμβάνεται η ένεση. Σε πολλές περιπτώσεις ο ασθενής ανακτά την όραση, αλλά αυτή δεν είναι όπως πριν.
Το θέμα είναι ότι ο ασθενής πρέπει να βρίσκεται υπό συνεχή παρακολούθηση. Δεν μπορούμε να πούμε ότι κάναμε τρεις ενέσεις και τελείωσε. Πρέπει μετά τις ενέσεις στην αρχή κάθε μήνα και μετά κάθε τρεις μήνες να κάνει τομογραφία ματιού. Αν υπάρχει κάποιο οίδημα ξανακάνουμε την ένεση» εξήγησε ο κ Οικονομίδης.
Επισήμανε ακόμη ότι στην Α΄ και τη Β΄ Οφθαλμολογική Κλινική του ΑΠΘ πραγματοποιούνται ερευνητικά προγράμματα σε πολυκεντρικές μελέτες πάνω στην αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των νέων φαρμάκων, τα οποία χορηγούν όλα τα ταμεία για την διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια με μηδενική συμμετοχή.

Η αμφιβληστροειδοπάθεια απειλεί την όραση των διαβητικών

Ο αριθμός των διαβητικών στην Ελλάδα υπολογίζεται στο ένα εκατομμύριο και το 50-70% από αυτούς μετά από 15 χρόνια … θα εμφανίσει διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια η οποία είναι μια επιπλοκή του σακχαρώδους διαβήτη.
Η πάθηση αυτή έχει ως συμπτώματα τη θολότητα και τη μείωση της όρασης γι’ αυτό και ο διαβητικός ασθενής από τη στιγμή που θα διαγνωστεί η πάθησή του θα πρέπει κάθε έξι μήνες να υποβάλλεται σε οφθαλμολογικό έλεγχο.
Τα παραπάνω επισήμανε ο καθηγητής οφθαλμολογίας στο ΑΠΘ Παναγιώτης Οικονομίδης μιλώντας στο ΑΜΠΕ στο περιθώριο του 7ου Ιπποκράτειου Συνεδρίου Αμφιβληστροειδή Ωχράς Υαλοειδούς που διεξάγεται στη Θεσσαλονίκη.
«Η θεραπεία της διαβητικής αμφιβληστροειδοπάθειας μέχρι πριν από λίγα χρόνια γινόταν μόνο με ακτίνες λέιζερ. Τώρα με την εισαγωγή νέων ουσιών που χορηγούνται στο μάτι σε ενέσιμη μορφή έχει δημιουργηθεί μια επανάσταση στη θεραπεία της πάθησης είτε ως μονοθεραπεία είτε σε συνδυασμό με ακτίνες λέιζερ.
Νέες ουσίες είναι οι anti VΕGF παράγοντες, όπως η ουσία ranibimuzimab. Ο ασθενής πρέπει να κάνει τρεις ενέσεις στην αρχή, μετά πρέπει να κάνει μια τομογραφία του ματιού και αν χρειαστεί επαναλαμβάνεται η ένεση. Σε πολλές περιπτώσεις ο ασθενής ανακτά την όραση, αλλά αυτή δεν είναι όπως πριν.
Το θέμα είναι ότι ο ασθενής πρέπει να βρίσκεται υπό συνεχή παρακολούθηση. Δεν μπορούμε να πούμε ότι κάναμε τρεις ενέσεις και τελείωσε. Πρέπει μετά τις ενέσεις στην αρχή κάθε μήνα και μετά κάθε τρεις μήνες να κάνει τομογραφία ματιού. Αν υπάρχει κάποιο οίδημα ξανακάνουμε την ένεση» εξήγησε ο κ Οικονομίδης.
Επισήμανε ακόμη ότι στην Α΄ και τη Β΄ Οφθαλμολογική Κλινική του ΑΠΘ πραγματοποιούνται ερευνητικά προγράμματα σε πολυκεντρικές μελέτες πάνω στην αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των νέων φαρμάκων, τα οποία χορηγούν όλα τα ταμεία για την διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια με μηδενική συμμετοχή.
Ο πόνος ως ψυχικό και σωματικό φαινόμενο εμπλέκεται κυρίαρχα στη γυναικεία σεξουαλικότητα, αναπτύσσοντας σεξουαλικού τύπου δυσλειτουργία, που συνδέεται άμεσα με τον τρόπο που η σεξουαλική δραστηριότητα εμποδίζει τη γυναίκα να λειτουργήσει με τον σεξουαλικό της σύντροφο, τόσο κατά την φάση του παιγνιδιού, όσο όμως και στην ίδια τη σεξουαλική πράξη. Η σεξουαλική δυσλειτουργία μέσα από την εικόνα του πόνου στη γυναίκα ταξινομείται ως εξής:
Κολεόσπασμος (κολπικός σπασμός)
Δυσπαρευνία (πόνος κατά τη σεξουαλική επαφή)
Τι είναι ο κολεόσπασμος;
Πρόκειται για τη σεξουαλική διαταραχή που οφείλεται ουσιαστικά σε ψυχογενή αίτια και εκφράζει τον έντονο ακούσιο σπασμό του έξω τριτημορίου του κόλπου, με αποτέλεσμα να μην είναι εφικτή η εισχώρηση του ανδρικού μορίου μέσα στον κόλπο της γυναίκας. Τα ψυχολογικά δεδομένα που συνδέονται με τη διαταραχή αυτή, ουσιαστικά φωτογραφίζουν την έλλειψη ψυχοσεξουαλικής ωρίμανσης της νεαρής γυναίκας, κυρίως παρθένας, που μεταφέρει λαθεμένες εγγραφές φόβου, ενοχής, ηθικοκοινωνικής αντίληψης και θρησκευτικών πεποιθήσεων, καθηλώνοντάς την στην αδυναμία της σεξουαλικής διεκδίκησης και της προετοιμασίας της για τη σεξουαλική ολοκλήρωσή της. Η συνειδητοποίηση από την ίδια ότι δεν μπορεί να δεχτεί την πεϊκή εισχώρηση όταν αναπτύσσει ερωτική σχέση, εκλύει αρκετό άγχος και πανικό στην σκέψη της απόρριψης από το σύντροφό της αλλά και προς τον αναπτυσσόμενο θυμό της, ότι έχει τέτοια σεξουαλική ανεπάρκεια. Φαίνεται να κυριαρχείται από σημαντική συναισθηματική φόρτιση μεταξύ της επιθυμίας της "να κάνει έρωτα" με το σύντροφό της και της αγωνίας της να ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο, ανοίγοντας την πόρτα στη σεξουαλική εισχώρηση. Η διάγνωση του κολπικού σπασμού δεν είναι πάντα εύκολη. Η καλή συνεργασία του γυναικολόγου που εκτιμάει κλινικά την κατάσταση, βλέποντας τη μεγάλη άρνηση και την αποφυγή, που εμφανίζει η γυναίκα στο εξεταστικό τραπέζι με σπασμό των ποδιών και κλείσιμο των μηρών, είναι αναγκαία με αυτή του ψυχοθεραπευτή που καλείται να προσεγγίσει με ανάλογους ψυχοθεραπευτικούς χειρισμούς την ίδια και τον σύντροφό της, ο οποίος μη δυνάμενος να καταλάβει το πρόβλημα, πολλές φορές αντιδρά αρνητικά αλλά και αμυντικά στη πιθανότητα χρέωσής του, από την ίδια τη γυναίκα που του δείχνει με τον τρόπο της ότι δεν μπορεί να την βοηθήσει, προκειμένου να επιτευχθεί η πολυπόθητη εισχώρηση. Ο κολπικός σπασμός προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις και στο οικογενειακό περιβάλλον του ζευγαριού, που σε αρκετές περιπτώσεις εμπλέκεται σε μια συγκρουσιακή λογική του "ποιος φταίει γι αυτό", με το σκεπτικό ότι το ζευγάρι έχει αδυναμία να επιτύχει τη σεξουαλική πράξη και κατ' επέκταση δεν μπορεί να αναπτυχθεί η πιθανότητα της γονιμοποίησης, που μάλιστα, αυτή είναι και η βασική αιτία που αποφασίζει και μετά από αρκετά χρόνια με το πρόβλημα, να επισκεφτεί τον ειδικό. Είναι σημαντική η ερμηνεία της εκλογίκευσης του ζεύγους μπροστά σε αυτή τη διαταραχή, αναπτύσσοντας μια σεξουαλική συμπεριφορά χωρίς κολπική συνουσία, έχοντας σεξουαλική επαφή και οργασμική κορύφωση ή και σε ένα ποσοστό, έχοντας ενεργοποιήσει την πρωκτική συνουσία, ως μέθοδο αναπλήρωσης της κολπικής έλλειψης. Η θεραπευτική προσέγγιση σε αυτή την διαταραχή, χρειάζεται συστηματική σεξουαλική θεραπεία και των δύο συντρόφων, αφού το πρόβλημα αυτό απευθύνεται και προβληματίζει και τους δύο μαζί. Είναι όμως αλήθεια, ότι η θεραπευτική αυτή επικοινωνία, με τις συμβουλευτικές χειριστικές ενισχύσεις στην ίδια, που αγχολύεται από τον φόβο με εικόνες που βιώνει ψυχοθεραπευτικά με το σώμα της, επεκτείνει τη θεραπευτική σεξουαλική εικόνα και στους δύο συντρόφους με αρκετά καλά αποτελέσματα και την επιβράβευσή τους από την μεταξύ τους επιβεβαίωση της σεξουαλικής ολοκλήρωσης. Ο κολπικός σπασμός μπορεί να οδηγήσει το ζευγάρι σε μεγάλα προβλήματα και να απειλήσει τη ζωή του οδηγώντας το στον χωρισμό, όταν μάλιστα κοινοποιηθεί στο συγγενικό περιβάλλον και κατά βάση στις πιο κλειστές κοινωνικές ομάδες της χώρας μας.
Τι είναι η δυσπαρευνία;
Η δυσπαρευνία είναι μια κατάσταση που εκφράζει το αίσθημα του πόνου ακόμα και στην σκέψη της γυναίκας και του άνδρα για πιθανή σεξουαλική επαφή και εκφράζεται με την εμφάνιση πόνου στη περιοχή των γεννητικών οργάνων και των δύο φύλων. Η δυσπαρευνία συναντάται πολύ συχνά στη σεξουαλική ζωή της γυναίκας ως διαταραχή, ενώ στους άνδρες έχει σπάνιο χαρακτήρα. Ως ορισμό, θα λέγαμε ότι η δυσπαρευνία είναι μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από επίμονο πόνο πριν, κατά ή και μετά τη σεξουαλική πράξη και που πολλές φορές συνδέεται και με κολπικό σπασμό. Το ποσοστό των γυναικών που φαίνεται να εμφανίζει και παροδικά δυσπαρευνία, αγγίζει περίπου το 35%. Τα αίτια που την προκαλούν χαρακτηρίζονται τόσο από τη ψυχολογική κατάσταση της γυναίκας και κυρίως από την έντονη αγχωτική βίωση γεγονότων που αφορούν τη ζωή της, ειδικότερα κακή συναισθηματική κατάσταση με τον σύντροφό της, όσο και οργανικές αιτίες κυρίως μετά από χειρουργικές επεμβάσεις στη γεννητική περιοχή. Τόσο ψυχολογικά (άγχος και κατάθλιψη), όσο και οργανικά (κολπίτιδα, τραχηλίτιδα, ενδομητρίωση), προκαλούν στη γυναίκα τη σημαντική αδυναμία, της μη συμμετοχής και απόλαυσης εξαιτίας του αισθήματος πόνου αλλά και δυσφορίας της σεξουαλικής επαφής, που σιγά-σιγά την οδηγούν στην αραίωση των επαφών και στην έλλειψη της σεξουαλικής επιθυμίας με φόβο ότι θα πονέσει αλλά και με άγχος ότι δε θα ανταποκριθεί στις σεξουαλικές απαιτήσεις του συντρόφου της. Η δυσπαρευνία φαίνεται να κυριαρχεί στη γυναίκα μετά την εμμηνόπαυση, όπου η σιγή των ορμονών επιφέρει στεγνότητα του κόλπου, λέπτυνση των κολπικών τοιχωμάτων και αίσθημα καύσου ή πόνου κατά τη φάση της εισχώρησης. Η διαταραχή η ίδια, ως διαγνωστικό κριτήριο χαρακτηρίζεται από τον επίμονο ή επαναλαμβανόμενο πόνο στα γεννητικά όργανα της γυναίκας κατά τη συνουσία και από το ότι προκαλεί σημαντική δυσφορία ή διαπροσωπικά προβλήματα. Πολλές φορές η εμφάνιση δυσπαρευνίας σε μια γυναίκα που είχε έντονη και καλή σεξουαλική ζωή, υποκρύπτει σοβαρότερο ψυχολογικό πρόβλημα και δη καταθλιπτική διαταραχή, που εκφράζεται με αυτή την ψυχοσωματική αντίδραση. Η συμπεριφορά και η στάση του συντρόφου είναι καθοριστική στο να μειώσει ή να αυξήσει τη διαταραχή, όταν προκαλεί πίεση προς τη σεξουαλική συνεύρεση, αδιαφορώντας στο ότι εκείνη δε συμμετέχει και δείχνει τη δυσφορία ή τον πόνο της, αλλά και όταν ο ίδιος εισπράττει την διαταραχή ως απόρριψη και άρνησή της να συνουσιαστεί μαζί του. Πολλές είναι οι φορές, που ο άνδρας σύντροφος γεμίζει με καχυποψία και ανασφάλεια ότι η σύντροφός του τον έχει ήδη ξεπεράσει και ότι με την εμφάνιση του πόνου τον αφήνει έξω από τη σεξουαλική της χαρά, που όμως κάποιος άλλος θα της προσφέρει. Η δυσπαρευνία στην ανάπτυξη των διαπροσωπικών συγκρούσεων προκαλεί στυτική διαταραχή στον άνδρα, αλλά και πρόωρη εκσπερμάτιση στον χρόνο που δείχνει να δυσφορεί για τη γυναίκα και να χρειάζεται να τελειώσει μαζί του. Η μέση ηλικία της γυναικείας σεξουαλικότητας, είναι χαρακτηριστική περίοδος της διαταραχής αυτής, αφού και ψυχολογικοί και βιολογικοί παράγοντες δείχνουν να διαταράσσονται, προκαλώντας έντονη ψυχοσωματική απορύθμιση στη γυναικεία εικόνα.

Διαταραχές του πόνου Ποιές;

Ο πόνος ως ψυχικό και σωματικό φαινόμενο εμπλέκεται κυρίαρχα στη γυναικεία σεξουαλικότητα, αναπτύσσοντας σεξουαλικού τύπου δυσλειτουργία, που συνδέεται άμεσα με τον τρόπο που η σεξουαλική δραστηριότητα εμποδίζει τη γυναίκα να λειτουργήσει με τον σεξουαλικό της σύντροφο, τόσο κατά την φάση του παιγνιδιού, όσο όμως και στην ίδια τη σεξουαλική πράξη. Η σεξουαλική δυσλειτουργία μέσα από την εικόνα του πόνου στη γυναίκα ταξινομείται ως εξής:
Κολεόσπασμος (κολπικός σπασμός)
Δυσπαρευνία (πόνος κατά τη σεξουαλική επαφή)
Τι είναι ο κολεόσπασμος;
Πρόκειται για τη σεξουαλική διαταραχή που οφείλεται ουσιαστικά σε ψυχογενή αίτια και εκφράζει τον έντονο ακούσιο σπασμό του έξω τριτημορίου του κόλπου, με αποτέλεσμα να μην είναι εφικτή η εισχώρηση του ανδρικού μορίου μέσα στον κόλπο της γυναίκας. Τα ψυχολογικά δεδομένα που συνδέονται με τη διαταραχή αυτή, ουσιαστικά φωτογραφίζουν την έλλειψη ψυχοσεξουαλικής ωρίμανσης της νεαρής γυναίκας, κυρίως παρθένας, που μεταφέρει λαθεμένες εγγραφές φόβου, ενοχής, ηθικοκοινωνικής αντίληψης και θρησκευτικών πεποιθήσεων, καθηλώνοντάς την στην αδυναμία της σεξουαλικής διεκδίκησης και της προετοιμασίας της για τη σεξουαλική ολοκλήρωσή της. Η συνειδητοποίηση από την ίδια ότι δεν μπορεί να δεχτεί την πεϊκή εισχώρηση όταν αναπτύσσει ερωτική σχέση, εκλύει αρκετό άγχος και πανικό στην σκέψη της απόρριψης από το σύντροφό της αλλά και προς τον αναπτυσσόμενο θυμό της, ότι έχει τέτοια σεξουαλική ανεπάρκεια. Φαίνεται να κυριαρχείται από σημαντική συναισθηματική φόρτιση μεταξύ της επιθυμίας της "να κάνει έρωτα" με το σύντροφό της και της αγωνίας της να ξεπεράσει αυτό το εμπόδιο, ανοίγοντας την πόρτα στη σεξουαλική εισχώρηση. Η διάγνωση του κολπικού σπασμού δεν είναι πάντα εύκολη. Η καλή συνεργασία του γυναικολόγου που εκτιμάει κλινικά την κατάσταση, βλέποντας τη μεγάλη άρνηση και την αποφυγή, που εμφανίζει η γυναίκα στο εξεταστικό τραπέζι με σπασμό των ποδιών και κλείσιμο των μηρών, είναι αναγκαία με αυτή του ψυχοθεραπευτή που καλείται να προσεγγίσει με ανάλογους ψυχοθεραπευτικούς χειρισμούς την ίδια και τον σύντροφό της, ο οποίος μη δυνάμενος να καταλάβει το πρόβλημα, πολλές φορές αντιδρά αρνητικά αλλά και αμυντικά στη πιθανότητα χρέωσής του, από την ίδια τη γυναίκα που του δείχνει με τον τρόπο της ότι δεν μπορεί να την βοηθήσει, προκειμένου να επιτευχθεί η πολυπόθητη εισχώρηση. Ο κολπικός σπασμός προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις και στο οικογενειακό περιβάλλον του ζευγαριού, που σε αρκετές περιπτώσεις εμπλέκεται σε μια συγκρουσιακή λογική του "ποιος φταίει γι αυτό", με το σκεπτικό ότι το ζευγάρι έχει αδυναμία να επιτύχει τη σεξουαλική πράξη και κατ' επέκταση δεν μπορεί να αναπτυχθεί η πιθανότητα της γονιμοποίησης, που μάλιστα, αυτή είναι και η βασική αιτία που αποφασίζει και μετά από αρκετά χρόνια με το πρόβλημα, να επισκεφτεί τον ειδικό. Είναι σημαντική η ερμηνεία της εκλογίκευσης του ζεύγους μπροστά σε αυτή τη διαταραχή, αναπτύσσοντας μια σεξουαλική συμπεριφορά χωρίς κολπική συνουσία, έχοντας σεξουαλική επαφή και οργασμική κορύφωση ή και σε ένα ποσοστό, έχοντας ενεργοποιήσει την πρωκτική συνουσία, ως μέθοδο αναπλήρωσης της κολπικής έλλειψης. Η θεραπευτική προσέγγιση σε αυτή την διαταραχή, χρειάζεται συστηματική σεξουαλική θεραπεία και των δύο συντρόφων, αφού το πρόβλημα αυτό απευθύνεται και προβληματίζει και τους δύο μαζί. Είναι όμως αλήθεια, ότι η θεραπευτική αυτή επικοινωνία, με τις συμβουλευτικές χειριστικές ενισχύσεις στην ίδια, που αγχολύεται από τον φόβο με εικόνες που βιώνει ψυχοθεραπευτικά με το σώμα της, επεκτείνει τη θεραπευτική σεξουαλική εικόνα και στους δύο συντρόφους με αρκετά καλά αποτελέσματα και την επιβράβευσή τους από την μεταξύ τους επιβεβαίωση της σεξουαλικής ολοκλήρωσης. Ο κολπικός σπασμός μπορεί να οδηγήσει το ζευγάρι σε μεγάλα προβλήματα και να απειλήσει τη ζωή του οδηγώντας το στον χωρισμό, όταν μάλιστα κοινοποιηθεί στο συγγενικό περιβάλλον και κατά βάση στις πιο κλειστές κοινωνικές ομάδες της χώρας μας.
Τι είναι η δυσπαρευνία;
Η δυσπαρευνία είναι μια κατάσταση που εκφράζει το αίσθημα του πόνου ακόμα και στην σκέψη της γυναίκας και του άνδρα για πιθανή σεξουαλική επαφή και εκφράζεται με την εμφάνιση πόνου στη περιοχή των γεννητικών οργάνων και των δύο φύλων. Η δυσπαρευνία συναντάται πολύ συχνά στη σεξουαλική ζωή της γυναίκας ως διαταραχή, ενώ στους άνδρες έχει σπάνιο χαρακτήρα. Ως ορισμό, θα λέγαμε ότι η δυσπαρευνία είναι μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από επίμονο πόνο πριν, κατά ή και μετά τη σεξουαλική πράξη και που πολλές φορές συνδέεται και με κολπικό σπασμό. Το ποσοστό των γυναικών που φαίνεται να εμφανίζει και παροδικά δυσπαρευνία, αγγίζει περίπου το 35%. Τα αίτια που την προκαλούν χαρακτηρίζονται τόσο από τη ψυχολογική κατάσταση της γυναίκας και κυρίως από την έντονη αγχωτική βίωση γεγονότων που αφορούν τη ζωή της, ειδικότερα κακή συναισθηματική κατάσταση με τον σύντροφό της, όσο και οργανικές αιτίες κυρίως μετά από χειρουργικές επεμβάσεις στη γεννητική περιοχή. Τόσο ψυχολογικά (άγχος και κατάθλιψη), όσο και οργανικά (κολπίτιδα, τραχηλίτιδα, ενδομητρίωση), προκαλούν στη γυναίκα τη σημαντική αδυναμία, της μη συμμετοχής και απόλαυσης εξαιτίας του αισθήματος πόνου αλλά και δυσφορίας της σεξουαλικής επαφής, που σιγά-σιγά την οδηγούν στην αραίωση των επαφών και στην έλλειψη της σεξουαλικής επιθυμίας με φόβο ότι θα πονέσει αλλά και με άγχος ότι δε θα ανταποκριθεί στις σεξουαλικές απαιτήσεις του συντρόφου της. Η δυσπαρευνία φαίνεται να κυριαρχεί στη γυναίκα μετά την εμμηνόπαυση, όπου η σιγή των ορμονών επιφέρει στεγνότητα του κόλπου, λέπτυνση των κολπικών τοιχωμάτων και αίσθημα καύσου ή πόνου κατά τη φάση της εισχώρησης. Η διαταραχή η ίδια, ως διαγνωστικό κριτήριο χαρακτηρίζεται από τον επίμονο ή επαναλαμβανόμενο πόνο στα γεννητικά όργανα της γυναίκας κατά τη συνουσία και από το ότι προκαλεί σημαντική δυσφορία ή διαπροσωπικά προβλήματα. Πολλές φορές η εμφάνιση δυσπαρευνίας σε μια γυναίκα που είχε έντονη και καλή σεξουαλική ζωή, υποκρύπτει σοβαρότερο ψυχολογικό πρόβλημα και δη καταθλιπτική διαταραχή, που εκφράζεται με αυτή την ψυχοσωματική αντίδραση. Η συμπεριφορά και η στάση του συντρόφου είναι καθοριστική στο να μειώσει ή να αυξήσει τη διαταραχή, όταν προκαλεί πίεση προς τη σεξουαλική συνεύρεση, αδιαφορώντας στο ότι εκείνη δε συμμετέχει και δείχνει τη δυσφορία ή τον πόνο της, αλλά και όταν ο ίδιος εισπράττει την διαταραχή ως απόρριψη και άρνησή της να συνουσιαστεί μαζί του. Πολλές είναι οι φορές, που ο άνδρας σύντροφος γεμίζει με καχυποψία και ανασφάλεια ότι η σύντροφός του τον έχει ήδη ξεπεράσει και ότι με την εμφάνιση του πόνου τον αφήνει έξω από τη σεξουαλική της χαρά, που όμως κάποιος άλλος θα της προσφέρει. Η δυσπαρευνία στην ανάπτυξη των διαπροσωπικών συγκρούσεων προκαλεί στυτική διαταραχή στον άνδρα, αλλά και πρόωρη εκσπερμάτιση στον χρόνο που δείχνει να δυσφορεί για τη γυναίκα και να χρειάζεται να τελειώσει μαζί του. Η μέση ηλικία της γυναικείας σεξουαλικότητας, είναι χαρακτηριστική περίοδος της διαταραχής αυτής, αφού και ψυχολογικοί και βιολογικοί παράγοντες δείχνουν να διαταράσσονται, προκαλώντας έντονη ψυχοσωματική απορύθμιση στη γυναικεία εικόνα.
Επιστήμονες έδειξαν ότι ο ήχος και μόνο του γέλιου διεγείρει την ίδια περιοχή του εγκεφάλου του ακροατή που ενεργοποιείται όταν χαμογελά.
«Φαίνεται ότι είναι αλήθεια: “Γέλα και όλος ο κόσμος θα γελάσει μαζί σου”», λέει μία από τους συντάκτες της μελέτης, η Sophie Scott από το University College του Λονδίνου. Η έρευνα δημοσιεύεται στο τρέχον τεύχος του Journal of Neuroscience.
Στο σχετικό πείραμα που διεξήχθη, οι συμμετέχοντες άκουσαν ευχάριστους ήχους, όπως γέλιο ή επευφημίες, και δυσάρεστους ήχους, όπως ουρλιαχτά ή κραυγές αηδίας. Όλοι οι ήχοι προκάλεσαν την αντίδραση των νεύρων στον προκινητικό φλοιό του εγκεφάλου – μία περιοχή που συμμετέχει στην προετοιμασία των μυών του προσώπου για να ανταποκριθούν ανάλογα. Όταν ένα άτομο χαμογελούσε ή γελούσε, η νευρική δραστηριότητα μετακινούνταν σε ένα τμήμα του πρωτοταγούς κινητικού φλοιού.
Οι ερευνητές αναφέρουν ότι η ανταπόκριση των νεύρων στον προκινητικό φλοιό ήταν, κατά μέσο όρο, διπλάσια στους ευχάριστους ήχους απ’ ό,τι στους δυσάρεστους. Γι’ αυτό και συμπεραίνουν ότι από τη στιγμή που οι ευχάριστοι ήχοι έχουν μεγαλύτερη επίδραση στο τμήμα του εγκεφάλου που ενεργοποιεί τους αντίστοιχους μυς, οι ευχάριστοι ήχοι είναι πιο «μεταδοτικοί» απ’ ό,τι οι δυσάρεστοι.
Η Scott τονίζει ότι αυτά τα αποτελέσματα είναι σημαντικά επειδή φανερώνουν ότι ο μηχανισμός που προκαλεί το γέλιο στον ανθρώπινο εγκέφαλο είναι «πολύ βασικός ή αυτόματος»: οι άνθρωποι είναι στην πραγματικότητα ανίκανοι να ελέγξουν την παρόρμησή τους να χαμογελάσουν ή να γελάσουν όταν ακούνε ευχάριστους ήχους.
Είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι μιμούνται τις συνήθειες ή τα συναισθήματα αυτών που βρίσκονται γύρω τους, εξηγεί η Scott. Οι φίλοι συχνά χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις, παίρνουν παρόμοιες πόζες και κάνουν τις ίδιες χειρονομίες. Επίσης γνωστή είναι η μεταδοτικότητα τόσο του γέλιου όσο και της κακοδιαθεσίας. Η Scott ισχυρίζεται ότι η νευρική αντίδραση στον εγκέφαλο που προκαλείται αυτόματα στα άτομα που ακούνε ευχάριστους ήχους, είναι μία ακόμη μορφή μιμητικής συμπεριφοράς που βοηθά τους ανθρώπους να αλληλοεπιδρούν κοινωνικά και να δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς μεταξύ τους. «Συνήθως συναντάμε θετικά συναισθήματα, όπως γέλιο ή επευφημίες, σε ομαδικές καταστάσεις».
Η έρευνα επιβεβαιώνει προηγούμενες μελέτες που είχαν καταδείξει τη σύνδεση μεταξύ απλών ερεθισμάτων και πιο σύνθετων συναισθημάτων.

Το γέλιο είναι όντως μεταδοτικό, σύμφωνα με έρευνα

Επιστήμονες έδειξαν ότι ο ήχος και μόνο του γέλιου διεγείρει την ίδια περιοχή του εγκεφάλου του ακροατή που ενεργοποιείται όταν χαμογελά.
«Φαίνεται ότι είναι αλήθεια: “Γέλα και όλος ο κόσμος θα γελάσει μαζί σου”», λέει μία από τους συντάκτες της μελέτης, η Sophie Scott από το University College του Λονδίνου. Η έρευνα δημοσιεύεται στο τρέχον τεύχος του Journal of Neuroscience.
Στο σχετικό πείραμα που διεξήχθη, οι συμμετέχοντες άκουσαν ευχάριστους ήχους, όπως γέλιο ή επευφημίες, και δυσάρεστους ήχους, όπως ουρλιαχτά ή κραυγές αηδίας. Όλοι οι ήχοι προκάλεσαν την αντίδραση των νεύρων στον προκινητικό φλοιό του εγκεφάλου – μία περιοχή που συμμετέχει στην προετοιμασία των μυών του προσώπου για να ανταποκριθούν ανάλογα. Όταν ένα άτομο χαμογελούσε ή γελούσε, η νευρική δραστηριότητα μετακινούνταν σε ένα τμήμα του πρωτοταγούς κινητικού φλοιού.
Οι ερευνητές αναφέρουν ότι η ανταπόκριση των νεύρων στον προκινητικό φλοιό ήταν, κατά μέσο όρο, διπλάσια στους ευχάριστους ήχους απ’ ό,τι στους δυσάρεστους. Γι’ αυτό και συμπεραίνουν ότι από τη στιγμή που οι ευχάριστοι ήχοι έχουν μεγαλύτερη επίδραση στο τμήμα του εγκεφάλου που ενεργοποιεί τους αντίστοιχους μυς, οι ευχάριστοι ήχοι είναι πιο «μεταδοτικοί» απ’ ό,τι οι δυσάρεστοι.
Η Scott τονίζει ότι αυτά τα αποτελέσματα είναι σημαντικά επειδή φανερώνουν ότι ο μηχανισμός που προκαλεί το γέλιο στον ανθρώπινο εγκέφαλο είναι «πολύ βασικός ή αυτόματος»: οι άνθρωποι είναι στην πραγματικότητα ανίκανοι να ελέγξουν την παρόρμησή τους να χαμογελάσουν ή να γελάσουν όταν ακούνε ευχάριστους ήχους.
Είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι μιμούνται τις συνήθειες ή τα συναισθήματα αυτών που βρίσκονται γύρω τους, εξηγεί η Scott. Οι φίλοι συχνά χρησιμοποιούν τις ίδιες λέξεις, παίρνουν παρόμοιες πόζες και κάνουν τις ίδιες χειρονομίες. Επίσης γνωστή είναι η μεταδοτικότητα τόσο του γέλιου όσο και της κακοδιαθεσίας. Η Scott ισχυρίζεται ότι η νευρική αντίδραση στον εγκέφαλο που προκαλείται αυτόματα στα άτομα που ακούνε ευχάριστους ήχους, είναι μία ακόμη μορφή μιμητικής συμπεριφοράς που βοηθά τους ανθρώπους να αλληλοεπιδρούν κοινωνικά και να δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς μεταξύ τους. «Συνήθως συναντάμε θετικά συναισθήματα, όπως γέλιο ή επευφημίες, σε ομαδικές καταστάσεις».
Η έρευνα επιβεβαιώνει προηγούμενες μελέτες που είχαν καταδείξει τη σύνδεση μεταξύ απλών ερεθισμάτων και πιο σύνθετων συναισθημάτων.
Πολύ νωρίς και χωρίς προφυλάξεις ξεκινούν τη σεξουαλική ζωή οι νέοι στην Ελλάδα. Ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι όχι … μόνο δεν χρησιμοποιούν προφυλακτικό αλλά και ότι τα κορίτσια δεν φροντίζουν να κάνουν το εμβόλιο για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το Βήμα, το εμβόλιο μπορεί να χορηγείται δωρεάν από την Πολιτεία αλλά ακόμα και σήμερα καλύπτεται από ένα πέπλο άγνοιας και καχυποψίας ακόμα και μεταξύ των γιατρών!
Την ίδια ώρα οι αριθμοί είναι αμείλικτοι… 200 – 500 γυναίκες πεθαίνουν από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας κάθε χρόνο στην Ελλάδα.
Παράλληλα, 500.000 είναι οι περιπτώσεις καρκίνου του τραχήλου της μήτρας καταγράφονται σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ το 95% θα μπορούσαν να μειωθούν οι περιπτώσεις και οι θάνατοι από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας εάν οι γυναίκες έκαναν το εμβόλιο καθώς και το τεστ Παπ.
Στο ερώτημα σχετικά με τα αίτια της διστακτικότητας η οποία συνεχίζει να αποτελεί γεγονός στη χώρα μας για το εμβόλιο κατά του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, ειδικοί αναφέρουν στο Βήμα ότι οι παιδίατροι δεν δίνουν τη δέουσα σημασία καθώς δεν έρχονται σε επαφή με το πρόβλημα.
Άλλωστε, η εμφάνιση του καρκίνου του τραχήλου δεν γίνεται στις μικρές ηλικίες. Πάντως, στην περίπτωση των γυναικολόγων οι ειδικοί αποδίδουν τη διστακτικότητα σε άγνοια.

Οι νέοι παίζουν ρώσικη ρουλέτα με το σεξ

Πολύ νωρίς και χωρίς προφυλάξεις ξεκινούν τη σεξουαλική ζωή οι νέοι στην Ελλάδα. Ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι όχι … μόνο δεν χρησιμοποιούν προφυλακτικό αλλά και ότι τα κορίτσια δεν φροντίζουν να κάνουν το εμβόλιο για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το Βήμα, το εμβόλιο μπορεί να χορηγείται δωρεάν από την Πολιτεία αλλά ακόμα και σήμερα καλύπτεται από ένα πέπλο άγνοιας και καχυποψίας ακόμα και μεταξύ των γιατρών!
Την ίδια ώρα οι αριθμοί είναι αμείλικτοι… 200 – 500 γυναίκες πεθαίνουν από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας κάθε χρόνο στην Ελλάδα.
Παράλληλα, 500.000 είναι οι περιπτώσεις καρκίνου του τραχήλου της μήτρας καταγράφονται σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ το 95% θα μπορούσαν να μειωθούν οι περιπτώσεις και οι θάνατοι από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας εάν οι γυναίκες έκαναν το εμβόλιο καθώς και το τεστ Παπ.
Στο ερώτημα σχετικά με τα αίτια της διστακτικότητας η οποία συνεχίζει να αποτελεί γεγονός στη χώρα μας για το εμβόλιο κατά του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, ειδικοί αναφέρουν στο Βήμα ότι οι παιδίατροι δεν δίνουν τη δέουσα σημασία καθώς δεν έρχονται σε επαφή με το πρόβλημα.
Άλλωστε, η εμφάνιση του καρκίνου του τραχήλου δεν γίνεται στις μικρές ηλικίες. Πάντως, στην περίπτωση των γυναικολόγων οι ειδικοί αποδίδουν τη διστακτικότητα σε άγνοια.
Δρ Ιωάννης Μουμουλίδης
Χειρουργός ΩΡΛ
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Aberdeen, Μεγάλη Βρετανία.
Το ροχαλητό είναι ένα σοβαρό ιατρικό και κοινωνικό πρόβλημα που βασανίζει όχι μόνον αυτούς που το εμφανίζουν αλλά και τους συντρόφους τους. Έχει βρεθεί ότι το 40% περίπου των ενηλίκων ροχαλίζουν περιστασιακά ενώ ένα 25% ροχαλίζουν επί καθημερινής βάσης.  Σε σοβαρές περιπτώσεις μάλιστα, το δυνατό ροχαλητό διακόπτεται από συχνά επεισόδια πλήρους απόφραξης της αναπνοής κατά τη διάρκεια του ύπνου για περίπου 5 δευτερόλεπτα, η λεγόμενη υπνική άπνοια.  Από αυτούς που ροχαλίζουν σε μόνιμη βάση, το 34% ως και 60% εμφανίζει υπνική άπνοια. Οι άνδρες ροχαλίζουν 2 περίπου φορές συχνότερα από τις γυναίκες και έχουν 8 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν άπνοια από τις γυναίκες.
Πού οφείλεται το ροχαλητό ή άπνοια;
Το ροχαλητό εμφανίζεται όταν υπάρξει κάποιου είδους απόφραξη στην ελεύθερη ροή του αέρα από τη μύτη ή από το στόμα προς τους πνεύμονες. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε προβλήματα της μύτης όπως το στραβό διάφραγμα, οι υπερτροφικές κόγχες, οι πολύποδες στη μύτη, η χρόνια ρινίτιδα ή οι εξωτερικές παραμορφώσεις της μύτης. Επίσης μπορεί να υπάρχει κάποιο λειτουργικό πρόβλημα στο στόμα ή το λαιμό, όπως υπερτροφία των αμυγδαλών, μακριά σταφυλή ή υπερτροφία αδενοειδών εκβλαστήσεων (τα λεγόμενα κρεατάκια) κυρίως στα παιδιά.
Άλλοι παράγοντες εκτός από τις ανατομικές ανωμαλίες της μύτης, του στόματος και του φάρυγγα, οι οποίοι αυξάνουν την πιθανότητα κάποιος να ροχαλίζει και να κάνει άπνοια, είναι το αυξημένο σωματικό βάρος-παχυσαρκία, το κάπνισμα, το αλκοόλ, η χρήση ηρεμιστικών και υπνωτικών ουσιών, καθώς και η λήψη βαριών γευμάτων πριν από τον ύπνο. Τα παχύσαρκα άτομα με κοντό λαιμό, οι ηλικιωμένοι  άνδρες και οι καπνιστές έχουν την τάση να ροχαλίζουν εντονότερα. Τέλος, η στάση του σώματος κατά τον ύπνο επηρεάζει το ροχαλητό π.χ. στην ύπτια θέση η γλώσσα τείνει να πέφτει προς τα πίσω και στενεύει ή φράσει τον φάρυγγα.
Είναι επικίνδυνο το ροχαλητό; Ποιες είναι οι επιπτώσεις του ροχαλητού και της άπνοιας;
Το ροχαλητό τις περισσότερες φορές δεν είναι επικίνδυνο για τη ζωή του ασθενούς εκτός από το σοβαρό πρόβλημα που δημιουργεί στους συντρόφους τους. Εάν, όμως, συνοδεύεται από επεισόδια άπνοιας, δηλαδή διακοπής της αναπνοής κατά τη διάρκεια του ύπνου, τότε υπάρχει ο κίνδυνος να πάσχει το άτομο από  το Σύνδρομο Υπνικής Άπνοιας (ΣΥΑ), το οποίο  έχει πάρα πολύ σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία του ασθενούς και είναι απειλητικό ακόμα και για την ίδια του τη ζωή. Κατά την άπνοια υπάρχει πτώση του οξυγόνου στο αίμα με αποτέλεσμα ο ασθενής να εμφανίσει υψηλή πίεση (υπέρταση), καρδιακές αρρυθμίες, καρδιακή ανεπάρκεια, καρδιακή προσβολή, ακόμα και εγκεφαλικά επεισόδια.
Πότε πρέπει να επισκεφτείτε το γιατρό και πώς μπορεί να σας βοηθήσει;
Το παθολογικό ροχαλητό που συνοδεύεται από άπνοια, έχει ορισμένα ιδιαιτέρα χαρακτηριστικά που το διακρίνουν από το αθώο ροχαλητό. Συνήθως συνοδεύεται από διαταραχές ύπνου, αίσθημα διαρκούς κόπωσης και εμφάνιση υπνηλίας κατά τη διάρκεια της μέρας, μείωση της αποδοτικότητας στην εργασία, πρωινούς πονοκεφάλους, κακοδιαθεσία, ευερεθιστότητα, αδυναμία μνήμης και συγκέντρωσης , σεξουαλική δυσλειτουργία, ή ακόμα και κατάθλιψη λόγω της κακής ποιότητας ύπνου.
Εάν εμφανίζεται συχνά κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα, ή υπάρχει μαρτύρια του συντρόφου για έντονο ροχαλητό ή άπνοια τότε πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείτε τον Ωτορινολαρυγγολόγο σας ώστε  να γίνει μια πλήρης ωτορινολαρυγγολογική εξέταση προκειμένου να εντοπιστεί η αιτία της απόφραξης. Η κλινική εξέταση από τον γιατρό μπορεί να αποκαλύψει εάν υπάρχει στραβό ρινικό διάφραγμα στη μύτη, πολύποδες ή αλλεργική ρινίτιδα, μακριά ή και παχιά σταφυλή και μαλακή υπερώα, υπερτροφικές αμυγδαλές και αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια), πάχυνση των τοιχωμάτων του φάρυγγα, μεγάλη γλώσσα, μετατοπισμένη προς τα πίσω την κάτω γνάθο, σπανιότερα όγκους που αποφράσσουν την αναπνευστική οδό, κ.ά.
Επίσης, στην περίπτωση σοβαρού ροχαλητού, πρέπει να γίνει «Μελέτη Ύπνου» σε κάποιο Τμήμα Ύπνου σε δημόσιο Νοσοκομείο. Πρόκειται για μία εξέταση που καταγράφει ποικίλες λειτουργίες του οργανισμού κατά τη διάρκεια του ύπνου, όπως, ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου, κινήσεις των ματιών, δραστηριότητα των μυών, αναπνευστική προσπάθεια, και το επίπεδο του οξυγόνου στο αίμα. Στη συνέχεια θα πρέπει να διερευνηθούν οι παράγοντες οι οποίοι μπορούν να διορθωθούν, τόσο αυτοί που αφορούν τις συνθήκες ζωής και τις συνήθειες του ασθενούς, όσο και αυτοί που αντιμετωπίζονται χειρουργικά από το θεράποντα ωτορινολαρυγγολόγο.
Πώς μπορείτε να  μειώσετε την ένταση του ροχαλητού
Υπάρχουν κάποια προληπτικά μέτρα που μπορεί να εφαρμόσει ένας ασθενής για να αποφεύγει την εκδήλωση ροχαλητού, όπως η συχνή σωματική άσκηση, η απώλεια βάρους και η αποφυγή κάποιων φάρμακων πριν από τον ύπνο, π.χ. ψυχοφάρμακα, υπνωτικά και αντιισταμινικά. Η αποφυγή κατανάλωσης οινοπνεύματος, αλλά και ο περιορισμός του καπνίσματος είναι, επίσης, ουσιώδη. Καλό είναι να αποφεύγεται η κατανάλωση φαγητού τρεις ώρες πριν από τον ύπνο. Τέλος, είναι σημαντικό το άτομο που ροχαλίζει να κοιμάται στο πλευρό και όχι ανάσκελα με ανυψωμένο λίγο το πάνω μέρος του κρεβατιού του.
Ποιες θεραπείες συστήνονται συνήθως;
Η αντιμετώπιση τόσο του απλού ροχαλητού όσο και του συνδρόμου της αποφρακτικής υπνικής άπνοιας είναι συντηρητική ή χειρουργική. Οι χειρουργικές επεμβάσεις για την αποφρακτική άπνοια τα τελευταία χρόνια έχουν απλοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό και μερικές από αυτές εκτελούνται ακόμα και με τοπική αναισθησία και χωρίς ιδιαίτερο πόνο. Συνήθεις επεμβάσεις, αναλόγως  πάντα με το σημείο απόφραξης, είναι η διόρθωση του στραβού ρινικού διαφράγματος και η συρρίκνωση των κογχών που παρεμποδίζει τη φυσιολογική ροή του αέρα, από τη μύτη,  η αφαίρεση των αμυγδαλών, η εκτομή της σταφυλής και κατά περίπτωση η αφαίρεση τμημάτων της μαλθακής υπερώας (Σταφυλο-Υπερωιο-Φαρυγγο-πλαστική-U.P.P.P.) ή η σμίκρυνση και η σκλήρυνση  της άνω υπερώας  με Laser ή ραδιοσυχνότητες. Το παιδικό ροχαλητό σχεδόν πάντα αντιμετωπίζεται με αμυγδαλεκτομή και αδενοτομή με άριστα αποτελέσματα.
Όσον αφορά την συντηρητική αντιμετώπιση, η χρήση ρινικής μάσκας (CPAP), κατά τη διάρκεια του ύπνου, αποτελεί την επιλεγόμενη μέθοδο για τα άτομα εκείνα που δεν υπάρχει δυνατότητα αντιμετώπισής τους χειρουργικά ή για εκείνους που συνεχίζουν να εμφανίζουν άπνοιες, μολονότι δεν έχουν ανατομικές ανωμαλίες. Τέλος, σε κάποιες περιπτώσεις συστήνεται η χρήση ενδοστοματικού νάρθηκα (μασελάκι) κατά τον ύπνο , όταν το πρόβλημα εντοπίζεται μόνο στη βάση της γλώσσας.
Ανακεφαλαιώνοντας
Το ροχαλητό και η άπνοια,  μπορούν να είναι σημαντική απειλή για την υγεία μας. Η πρόωρη αναγνώριση και η αντιμετώπιση της άπνοιας ύπνου είναι ζωτικής σημασίας  για αυτό είναι προτιμότερο να υποβληθείτε έγκαιρα σε πλήρη ωτορινολαρυγγολογική εξέταση. Το ροχαλητό μπορεί να προληφθεί όταν από τη στιγμή που πρωτοεμφανιστεί γίνει προσεκτική έρευνα ανεύρεσης και αντιμετώπισης των αιτιών του.

Ροχαλητό και άπνοιες στον ύπνο

Δρ Ιωάννης Μουμουλίδης
Χειρουργός ΩΡΛ
Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Aberdeen, Μεγάλη Βρετανία.
Το ροχαλητό είναι ένα σοβαρό ιατρικό και κοινωνικό πρόβλημα που βασανίζει όχι μόνον αυτούς που το εμφανίζουν αλλά και τους συντρόφους τους. Έχει βρεθεί ότι το 40% περίπου των ενηλίκων ροχαλίζουν περιστασιακά ενώ ένα 25% ροχαλίζουν επί καθημερινής βάσης.  Σε σοβαρές περιπτώσεις μάλιστα, το δυνατό ροχαλητό διακόπτεται από συχνά επεισόδια πλήρους απόφραξης της αναπνοής κατά τη διάρκεια του ύπνου για περίπου 5 δευτερόλεπτα, η λεγόμενη υπνική άπνοια.  Από αυτούς που ροχαλίζουν σε μόνιμη βάση, το 34% ως και 60% εμφανίζει υπνική άπνοια. Οι άνδρες ροχαλίζουν 2 περίπου φορές συχνότερα από τις γυναίκες και έχουν 8 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν άπνοια από τις γυναίκες.
Πού οφείλεται το ροχαλητό ή άπνοια;
Το ροχαλητό εμφανίζεται όταν υπάρξει κάποιου είδους απόφραξη στην ελεύθερη ροή του αέρα από τη μύτη ή από το στόμα προς τους πνεύμονες. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε προβλήματα της μύτης όπως το στραβό διάφραγμα, οι υπερτροφικές κόγχες, οι πολύποδες στη μύτη, η χρόνια ρινίτιδα ή οι εξωτερικές παραμορφώσεις της μύτης. Επίσης μπορεί να υπάρχει κάποιο λειτουργικό πρόβλημα στο στόμα ή το λαιμό, όπως υπερτροφία των αμυγδαλών, μακριά σταφυλή ή υπερτροφία αδενοειδών εκβλαστήσεων (τα λεγόμενα κρεατάκια) κυρίως στα παιδιά.
Άλλοι παράγοντες εκτός από τις ανατομικές ανωμαλίες της μύτης, του στόματος και του φάρυγγα, οι οποίοι αυξάνουν την πιθανότητα κάποιος να ροχαλίζει και να κάνει άπνοια, είναι το αυξημένο σωματικό βάρος-παχυσαρκία, το κάπνισμα, το αλκοόλ, η χρήση ηρεμιστικών και υπνωτικών ουσιών, καθώς και η λήψη βαριών γευμάτων πριν από τον ύπνο. Τα παχύσαρκα άτομα με κοντό λαιμό, οι ηλικιωμένοι  άνδρες και οι καπνιστές έχουν την τάση να ροχαλίζουν εντονότερα. Τέλος, η στάση του σώματος κατά τον ύπνο επηρεάζει το ροχαλητό π.χ. στην ύπτια θέση η γλώσσα τείνει να πέφτει προς τα πίσω και στενεύει ή φράσει τον φάρυγγα.
Είναι επικίνδυνο το ροχαλητό; Ποιες είναι οι επιπτώσεις του ροχαλητού και της άπνοιας;
Το ροχαλητό τις περισσότερες φορές δεν είναι επικίνδυνο για τη ζωή του ασθενούς εκτός από το σοβαρό πρόβλημα που δημιουργεί στους συντρόφους τους. Εάν, όμως, συνοδεύεται από επεισόδια άπνοιας, δηλαδή διακοπής της αναπνοής κατά τη διάρκεια του ύπνου, τότε υπάρχει ο κίνδυνος να πάσχει το άτομο από  το Σύνδρομο Υπνικής Άπνοιας (ΣΥΑ), το οποίο  έχει πάρα πολύ σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία του ασθενούς και είναι απειλητικό ακόμα και για την ίδια του τη ζωή. Κατά την άπνοια υπάρχει πτώση του οξυγόνου στο αίμα με αποτέλεσμα ο ασθενής να εμφανίσει υψηλή πίεση (υπέρταση), καρδιακές αρρυθμίες, καρδιακή ανεπάρκεια, καρδιακή προσβολή, ακόμα και εγκεφαλικά επεισόδια.
Πότε πρέπει να επισκεφτείτε το γιατρό και πώς μπορεί να σας βοηθήσει;
Το παθολογικό ροχαλητό που συνοδεύεται από άπνοια, έχει ορισμένα ιδιαιτέρα χαρακτηριστικά που το διακρίνουν από το αθώο ροχαλητό. Συνήθως συνοδεύεται από διαταραχές ύπνου, αίσθημα διαρκούς κόπωσης και εμφάνιση υπνηλίας κατά τη διάρκεια της μέρας, μείωση της αποδοτικότητας στην εργασία, πρωινούς πονοκεφάλους, κακοδιαθεσία, ευερεθιστότητα, αδυναμία μνήμης και συγκέντρωσης , σεξουαλική δυσλειτουργία, ή ακόμα και κατάθλιψη λόγω της κακής ποιότητας ύπνου.
Εάν εμφανίζεται συχνά κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα, ή υπάρχει μαρτύρια του συντρόφου για έντονο ροχαλητό ή άπνοια τότε πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτείτε τον Ωτορινολαρυγγολόγο σας ώστε  να γίνει μια πλήρης ωτορινολαρυγγολογική εξέταση προκειμένου να εντοπιστεί η αιτία της απόφραξης. Η κλινική εξέταση από τον γιατρό μπορεί να αποκαλύψει εάν υπάρχει στραβό ρινικό διάφραγμα στη μύτη, πολύποδες ή αλλεργική ρινίτιδα, μακριά ή και παχιά σταφυλή και μαλακή υπερώα, υπερτροφικές αμυγδαλές και αδενοειδείς εκβλαστήσεις (κρεατάκια), πάχυνση των τοιχωμάτων του φάρυγγα, μεγάλη γλώσσα, μετατοπισμένη προς τα πίσω την κάτω γνάθο, σπανιότερα όγκους που αποφράσσουν την αναπνευστική οδό, κ.ά.
Επίσης, στην περίπτωση σοβαρού ροχαλητού, πρέπει να γίνει «Μελέτη Ύπνου» σε κάποιο Τμήμα Ύπνου σε δημόσιο Νοσοκομείο. Πρόκειται για μία εξέταση που καταγράφει ποικίλες λειτουργίες του οργανισμού κατά τη διάρκεια του ύπνου, όπως, ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου, κινήσεις των ματιών, δραστηριότητα των μυών, αναπνευστική προσπάθεια, και το επίπεδο του οξυγόνου στο αίμα. Στη συνέχεια θα πρέπει να διερευνηθούν οι παράγοντες οι οποίοι μπορούν να διορθωθούν, τόσο αυτοί που αφορούν τις συνθήκες ζωής και τις συνήθειες του ασθενούς, όσο και αυτοί που αντιμετωπίζονται χειρουργικά από το θεράποντα ωτορινολαρυγγολόγο.
Πώς μπορείτε να  μειώσετε την ένταση του ροχαλητού
Υπάρχουν κάποια προληπτικά μέτρα που μπορεί να εφαρμόσει ένας ασθενής για να αποφεύγει την εκδήλωση ροχαλητού, όπως η συχνή σωματική άσκηση, η απώλεια βάρους και η αποφυγή κάποιων φάρμακων πριν από τον ύπνο, π.χ. ψυχοφάρμακα, υπνωτικά και αντιισταμινικά. Η αποφυγή κατανάλωσης οινοπνεύματος, αλλά και ο περιορισμός του καπνίσματος είναι, επίσης, ουσιώδη. Καλό είναι να αποφεύγεται η κατανάλωση φαγητού τρεις ώρες πριν από τον ύπνο. Τέλος, είναι σημαντικό το άτομο που ροχαλίζει να κοιμάται στο πλευρό και όχι ανάσκελα με ανυψωμένο λίγο το πάνω μέρος του κρεβατιού του.
Ποιες θεραπείες συστήνονται συνήθως;
Η αντιμετώπιση τόσο του απλού ροχαλητού όσο και του συνδρόμου της αποφρακτικής υπνικής άπνοιας είναι συντηρητική ή χειρουργική. Οι χειρουργικές επεμβάσεις για την αποφρακτική άπνοια τα τελευταία χρόνια έχουν απλοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό και μερικές από αυτές εκτελούνται ακόμα και με τοπική αναισθησία και χωρίς ιδιαίτερο πόνο. Συνήθεις επεμβάσεις, αναλόγως  πάντα με το σημείο απόφραξης, είναι η διόρθωση του στραβού ρινικού διαφράγματος και η συρρίκνωση των κογχών που παρεμποδίζει τη φυσιολογική ροή του αέρα, από τη μύτη,  η αφαίρεση των αμυγδαλών, η εκτομή της σταφυλής και κατά περίπτωση η αφαίρεση τμημάτων της μαλθακής υπερώας (Σταφυλο-Υπερωιο-Φαρυγγο-πλαστική-U.P.P.P.) ή η σμίκρυνση και η σκλήρυνση  της άνω υπερώας  με Laser ή ραδιοσυχνότητες. Το παιδικό ροχαλητό σχεδόν πάντα αντιμετωπίζεται με αμυγδαλεκτομή και αδενοτομή με άριστα αποτελέσματα.
Όσον αφορά την συντηρητική αντιμετώπιση, η χρήση ρινικής μάσκας (CPAP), κατά τη διάρκεια του ύπνου, αποτελεί την επιλεγόμενη μέθοδο για τα άτομα εκείνα που δεν υπάρχει δυνατότητα αντιμετώπισής τους χειρουργικά ή για εκείνους που συνεχίζουν να εμφανίζουν άπνοιες, μολονότι δεν έχουν ανατομικές ανωμαλίες. Τέλος, σε κάποιες περιπτώσεις συστήνεται η χρήση ενδοστοματικού νάρθηκα (μασελάκι) κατά τον ύπνο , όταν το πρόβλημα εντοπίζεται μόνο στη βάση της γλώσσας.
Ανακεφαλαιώνοντας
Το ροχαλητό και η άπνοια,  μπορούν να είναι σημαντική απειλή για την υγεία μας. Η πρόωρη αναγνώριση και η αντιμετώπιση της άπνοιας ύπνου είναι ζωτικής σημασίας  για αυτό είναι προτιμότερο να υποβληθείτε έγκαιρα σε πλήρη ωτορινολαρυγγολογική εξέταση. Το ροχαλητό μπορεί να προληφθεί όταν από τη στιγμή που πρωτοεμφανιστεί γίνει προσεκτική έρευνα ανεύρεσης και αντιμετώπισης των αιτιών του.

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2019

Μια ελληνική ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής επιστήμονες του ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», ανακάλυψε ότι ένας κοινός πολυμορφισμός στα κύτταρα του ανοσοποιητικού μας συστήματος, δηλαδή μια πολύ συχνή «μετάλλαξη» - την οποία φέρει περίπου ένας στους τέσσερις ανθρώπους - ευθύνεται για το ότι κάποιοι είναι πιο επιρρεπείς σε συγκεκριμένες μολύνσεις, συμπεριλαμβανομένου του ιού HIV που ευθύνεται για το AIDS.
Η σχετική δημοσίευση έγινε στο διεθνές περιοδικό ανοσολογίας «Journal of Immunology».
Οι επιστήμονες, εδώ και πολύ καιρό, γνωρίζουν ότι κάποιοι άνθρωποι είναι πιο επιρρεπείς σε συγκεκριμένες ασθένειες από ό,τι άλλοι.
Είτε πρόκειται για ιώσεις είτε για καρκίνους είτε για διάφορες άλλες νόσους, ο κάθε ξεχωριστός οργανισμός αντιδρά διαφορετικά, ενώ η «ευθύνη» για αυτό αποδίδεται συνήθως στο ανοσοποιητικό μας σύστημα.
Σύμφωνα με μελέτες χρόνων, σε ένα μεγάλο βαθμό, αυτή η διαφορετική αντίδραση στις ασθένειες οφείλεται στη γενετική ποικιλομορφία των γονιδίων του ανοσοποιητικού συστήματος, δηλαδή του συνόλου κυττάρων και των ιστών που είναι υπεύθυνο για την αντιμετώπιση όλων των μολύνσεων και ασθενειών.
Αυτή τη γνώση αξιοποίησαν οι έλληνες ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Ευστράτιο Στρατίκο και με βασική ερευνήτρια την δρα Ειρήνη Ευνουχίδου, για να μελετήσουν τις συγκεκριμένες γενετικές ποικιλομορφίες, να τις καταγράψουν και να εξετάσουν πώς θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν στην πιο αποτελεσματική και έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία των διαφόρων ασθενειών.
Η σημαντική «μετάλλαξη» που εντόπισαν, συμβαίνει στο γονίδιο του ενζύμου ERAP2. Το ERAP2, μαζί με τον «συνεργάτη» του, το ERAP1, είναι τα ένζυμα που δείχνουν στο ανοσοποιητικό σύστημα ποιό κύτταρο νοσεί.
Ως αποτέλεσμα της εν λόγω μετάλλαξης, κάποιες ασθένειες γίνονται πιο εύκολα αναγνωρίσιμες, ενώ άλλες κρύβονται από τον «ελεγκτή» του ανοσοποιητικού συστήματος.
Με αυτόν τον τρόπο, κάποιοι άνθρωποι είναι πιο ανθεκτικοί σε μόλυνση από HIV, παρά την επανειλημμένη έκθεση τους στον ιό.
Η ανακάλυψη μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη εξατομικευμένη πρόληψη και θεραπεία, ενώ καθορίζει ένα νέο στόχο για την ανάπτυξη μεθόδων ανοσοθεραπείας, στόχος της οποίας είναι να τροποποιεί την αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος.
Η γνώση αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να σχεδιαστεί ένας «χάρτης» που θα παραθέτει με ποιο τρόπο οι διαφοροποιήσεις σε αυτά τα ένζυμα επηρεάζουν την ανθεκτικότητά των ανθρώπων σε ένα εύρος απειλητικών για την υγεία νοσημάτων.
Στην έρευνα συνεργάστηκαν οι επιστήμονες Ευστράτιος Στρατίκος, Ειρήνη Ευνουχίδου, James Birtley, Ευθαλεία Ζερβούδη, Ειρήνη Μαυρίδου, Εμμανουήλ Σαρειδάκης, Πέτρος Γκιάστας και Αθανάσιος Παπακυριακού από το ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος» (από τα Εργαστήρια Χημείας Πρωτεϊνών και Δομικής & Μακρομοριακής Χημείας), οι Γιώργος Παναγιώτου και Μαρτίνα Σαμιωτάκη από το Ερευνητικό Κέντρο Βιοϊατρικών Επιστημών «Αλέξανδρος Φλέμινγκ», οι Ολίβια Πετράκη και Δημήτρης Γεωργιάδης από το Πανεπιστήμιο της Αθήνας και οι Sergey Seregin και Andrea Amalfitano από Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.

Γιατί ορισμένοι είναι πιο ευάλλωτοι στις μολύνσεις;

Μια ελληνική ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής επιστήμονες του ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», ανακάλυψε ότι ένας κοινός πολυμορφισμός στα κύτταρα του ανοσοποιητικού μας συστήματος, δηλαδή μια πολύ συχνή «μετάλλαξη» - την οποία φέρει περίπου ένας στους τέσσερις ανθρώπους - ευθύνεται για το ότι κάποιοι είναι πιο επιρρεπείς σε συγκεκριμένες μολύνσεις, συμπεριλαμβανομένου του ιού HIV που ευθύνεται για το AIDS.
Η σχετική δημοσίευση έγινε στο διεθνές περιοδικό ανοσολογίας «Journal of Immunology».
Οι επιστήμονες, εδώ και πολύ καιρό, γνωρίζουν ότι κάποιοι άνθρωποι είναι πιο επιρρεπείς σε συγκεκριμένες ασθένειες από ό,τι άλλοι.
Είτε πρόκειται για ιώσεις είτε για καρκίνους είτε για διάφορες άλλες νόσους, ο κάθε ξεχωριστός οργανισμός αντιδρά διαφορετικά, ενώ η «ευθύνη» για αυτό αποδίδεται συνήθως στο ανοσοποιητικό μας σύστημα.
Σύμφωνα με μελέτες χρόνων, σε ένα μεγάλο βαθμό, αυτή η διαφορετική αντίδραση στις ασθένειες οφείλεται στη γενετική ποικιλομορφία των γονιδίων του ανοσοποιητικού συστήματος, δηλαδή του συνόλου κυττάρων και των ιστών που είναι υπεύθυνο για την αντιμετώπιση όλων των μολύνσεων και ασθενειών.
Αυτή τη γνώση αξιοποίησαν οι έλληνες ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Ευστράτιο Στρατίκο και με βασική ερευνήτρια την δρα Ειρήνη Ευνουχίδου, για να μελετήσουν τις συγκεκριμένες γενετικές ποικιλομορφίες, να τις καταγράψουν και να εξετάσουν πώς θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν στην πιο αποτελεσματική και έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία των διαφόρων ασθενειών.
Η σημαντική «μετάλλαξη» που εντόπισαν, συμβαίνει στο γονίδιο του ενζύμου ERAP2. Το ERAP2, μαζί με τον «συνεργάτη» του, το ERAP1, είναι τα ένζυμα που δείχνουν στο ανοσοποιητικό σύστημα ποιό κύτταρο νοσεί.
Ως αποτέλεσμα της εν λόγω μετάλλαξης, κάποιες ασθένειες γίνονται πιο εύκολα αναγνωρίσιμες, ενώ άλλες κρύβονται από τον «ελεγκτή» του ανοσοποιητικού συστήματος.
Με αυτόν τον τρόπο, κάποιοι άνθρωποι είναι πιο ανθεκτικοί σε μόλυνση από HIV, παρά την επανειλημμένη έκθεση τους στον ιό.
Η ανακάλυψη μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη εξατομικευμένη πρόληψη και θεραπεία, ενώ καθορίζει ένα νέο στόχο για την ανάπτυξη μεθόδων ανοσοθεραπείας, στόχος της οποίας είναι να τροποποιεί την αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος.
Η γνώση αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να σχεδιαστεί ένας «χάρτης» που θα παραθέτει με ποιο τρόπο οι διαφοροποιήσεις σε αυτά τα ένζυμα επηρεάζουν την ανθεκτικότητά των ανθρώπων σε ένα εύρος απειλητικών για την υγεία νοσημάτων.
Στην έρευνα συνεργάστηκαν οι επιστήμονες Ευστράτιος Στρατίκος, Ειρήνη Ευνουχίδου, James Birtley, Ευθαλεία Ζερβούδη, Ειρήνη Μαυρίδου, Εμμανουήλ Σαρειδάκης, Πέτρος Γκιάστας και Αθανάσιος Παπακυριακού από το ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος» (από τα Εργαστήρια Χημείας Πρωτεϊνών και Δομικής & Μακρομοριακής Χημείας), οι Γιώργος Παναγιώτου και Μαρτίνα Σαμιωτάκη από το Ερευνητικό Κέντρο Βιοϊατρικών Επιστημών «Αλέξανδρος Φλέμινγκ», οι Ολίβια Πετράκη και Δημήτρης Γεωργιάδης από το Πανεπιστήμιο της Αθήνας και οι Sergey Seregin και Andrea Amalfitano από Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν.
Η εισαγωγή βλαστικών κυττάρων που μετατράπηκαν σε υγιή κύτταρα παραγωγής σπέρματος, αποκατέστησε τη γονιμότητα σε νεαρές αρσενικές μαϊμούδες που είχαν μείνει στείρες εξαιτίας των παρενεργειών αντικαρκινικής θεραπείας. 
Το σπέρμα γονιμοποίησε με επιτυχία ωάρια θηλυκών ζώων και προέκυψαν υγιή έμβρυα. Το επίτευγμα από Αμερικανούς επιστήμονες, που χαρακτηρίστηκε «ορόσημο», ελπίζεται ότι στο μέλλον θα επιτρέψει σε αγόρια που έχουν μείνει στείρα μετά από θεραπεία για παιδικό καρκίνο, να αποκαταστήσουν τη γονιμότητά τους.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Κάιλ Όργουιγκ του τμήματος γυναικολογίας και αναπαραγωγικής ιατρικής της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας "Cell Stem Cell", σύμφωνα με το BBC, έκαναν πειράματα με μακάκους.
Εννέα στα 12 ενήλικα ζώα και τρία στα πέντε νεαρά (σε προεφηβική ηλικία) που είχαν χάσει την ικανότητα γονιμοποίησης μετά την λήψη ενός φαρμάκου αντικαρκινικής χημειοθεραπείας, την επανέκτησαν μετά την εμφύτευση των βλαστικών κυττάρων.
Η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία μπορούν να καταστρέψουν τους καρκινικούς όγκους, παράλληλα όμως καταστρέφουν τα κύτταρα που παράγουν σπέρμα. Οι ερευνητές πήραν βλαστικά κύτταρα από τα πειραματόζωα πριν ξεκινήσει η αντικαρκινική θεραπεία, τα κατέψυξαν και στη συνέχεια, μετά από μερικούς μήνες, τα τοποθέτησαν ξανά στα γεννητικά όργανα των ζώων. Τελικά, το στείρο σπέρμα των πειραματόζωων απέκτησε και πάλι την ικανότητα γονιμοποίησης ωαρίων.
Ήδη πολλοί ενήλικοι που πρόκειται να κάνουν αντικαρκινική θεραπεία, επιλέγουν να καταψύξουν δείγματα του σπέρματός τους, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό να γίνει με τα παιδιά που ακόμα δεν παράγουν σπέρμα. Τα παιδιά όμως ήδη διαθέτουν στα γεννητικά όργανά τους τα σπερματογόνα βλαστικά κύτταρα, τα οποία θα αρχίσουν να παράγουν σπέρμα κατά την εφηβική ηλικία τους. Η νέα τεχνική ανοίγει το δρόμο, ώστε και στην περίπτωση των παιδιών να υπάρχει μια διασφάλιση για την αποκατάσταση της γονιμότητάς τους μετά την αντικαρκινική θεραπεία.
Όπως είπε ο Όργουιγκ, πρέπει πρώτα να ξεπερασθούν διάφορα εμπόδια, προτού η μέθοδος εφαρμοστεί και στους ανθρώπους με ασφάλεια. Για παράδειγμα, όπως επεσήμανε, ερωτηματικό αποτελεί αν η εμφύτευση των σπερματικών βλαστικών κυττάρων θα πρέπει να γίνει μόλις τελειώσει η αντικαρκινική θεραπεία ή όταν ο ασθενής θα θεωρηθεί θεραπευμένος ή όταν θα ετοιμάζεται να ξεκινήσει τη δική του οικογένεια. Επίσης, υπάρχει ο κίνδυνος μαζί με τα βλαστικά κύτταρα να περιλαμβάνονται και καρκινικά, οπότε μπορεί να επαναζωπυρωθεί η νόσος.


Αποκατάσταση σπέρματος μέσω βλαστοκυττάρων

Η εισαγωγή βλαστικών κυττάρων που μετατράπηκαν σε υγιή κύτταρα παραγωγής σπέρματος, αποκατέστησε τη γονιμότητα σε νεαρές αρσενικές μαϊμούδες που είχαν μείνει στείρες εξαιτίας των παρενεργειών αντικαρκινικής θεραπείας. 
Το σπέρμα γονιμοποίησε με επιτυχία ωάρια θηλυκών ζώων και προέκυψαν υγιή έμβρυα. Το επίτευγμα από Αμερικανούς επιστήμονες, που χαρακτηρίστηκε «ορόσημο», ελπίζεται ότι στο μέλλον θα επιτρέψει σε αγόρια που έχουν μείνει στείρα μετά από θεραπεία για παιδικό καρκίνο, να αποκαταστήσουν τη γονιμότητά τους.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Κάιλ Όργουιγκ του τμήματος γυναικολογίας και αναπαραγωγικής ιατρικής της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας "Cell Stem Cell", σύμφωνα με το BBC, έκαναν πειράματα με μακάκους.
Εννέα στα 12 ενήλικα ζώα και τρία στα πέντε νεαρά (σε προεφηβική ηλικία) που είχαν χάσει την ικανότητα γονιμοποίησης μετά την λήψη ενός φαρμάκου αντικαρκινικής χημειοθεραπείας, την επανέκτησαν μετά την εμφύτευση των βλαστικών κυττάρων.
Η χημειοθεραπεία και η ακτινοθεραπεία μπορούν να καταστρέψουν τους καρκινικούς όγκους, παράλληλα όμως καταστρέφουν τα κύτταρα που παράγουν σπέρμα. Οι ερευνητές πήραν βλαστικά κύτταρα από τα πειραματόζωα πριν ξεκινήσει η αντικαρκινική θεραπεία, τα κατέψυξαν και στη συνέχεια, μετά από μερικούς μήνες, τα τοποθέτησαν ξανά στα γεννητικά όργανα των ζώων. Τελικά, το στείρο σπέρμα των πειραματόζωων απέκτησε και πάλι την ικανότητα γονιμοποίησης ωαρίων.
Ήδη πολλοί ενήλικοι που πρόκειται να κάνουν αντικαρκινική θεραπεία, επιλέγουν να καταψύξουν δείγματα του σπέρματός τους, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό να γίνει με τα παιδιά που ακόμα δεν παράγουν σπέρμα. Τα παιδιά όμως ήδη διαθέτουν στα γεννητικά όργανά τους τα σπερματογόνα βλαστικά κύτταρα, τα οποία θα αρχίσουν να παράγουν σπέρμα κατά την εφηβική ηλικία τους. Η νέα τεχνική ανοίγει το δρόμο, ώστε και στην περίπτωση των παιδιών να υπάρχει μια διασφάλιση για την αποκατάσταση της γονιμότητάς τους μετά την αντικαρκινική θεραπεία.
Όπως είπε ο Όργουιγκ, πρέπει πρώτα να ξεπερασθούν διάφορα εμπόδια, προτού η μέθοδος εφαρμοστεί και στους ανθρώπους με ασφάλεια. Για παράδειγμα, όπως επεσήμανε, ερωτηματικό αποτελεί αν η εμφύτευση των σπερματικών βλαστικών κυττάρων θα πρέπει να γίνει μόλις τελειώσει η αντικαρκινική θεραπεία ή όταν ο ασθενής θα θεωρηθεί θεραπευμένος ή όταν θα ετοιμάζεται να ξεκινήσει τη δική του οικογένεια. Επίσης, υπάρχει ο κίνδυνος μαζί με τα βλαστικά κύτταρα να περιλαμβάνονται και καρκινικά, οπότε μπορεί να επαναζωπυρωθεί η νόσος.


Οι καπνιστές χάνουν κατά μέσον όρο δύο με τρεις εργάσιμες ημέρες κάθε χρόνο σε σχέση με τους μη καπνιστές, σύμφωνα με μια νέα ανάλυση 29 παλαιότερων μελετών.
Με βάση αυτή τη διαπίστωση, οι ερευνητές υπολόγισαν ότι οι απουσίες από την εργασία που οφείλονται στο κάπνισμα κόστισαν τον περασμένο χρόνο μόνο στη Βρετανία 1,4 δισεκατομμύριο λίρες (ή 2,25 δισεκατομμύρια δολάρια).
"Νομίζω ότι η μελέτη υπογραμμίζει το γεγονός ότι αυτό (το φαινόμενο) είναι κάτι που δεν επηρεάζει μόνο τον άνθρωπο αλλά και την οικονομία", δήλωσε ο Ντάγκλας Λέβι, ερευνητής για θέματα δημόσιας υγείας στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου Χάρβαρντ στη Βοστόνη ο οποίος δεν έλαβε μέρος στη νέα μελέτη.
Η ανάλυση περιλαμβάνει στοιχεία από μελέτες που διεξήχθησαν το διάστημα 1960-2001 στην Ευρώπη, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία σε δείγμα μεγαλύτερο των 71.000 εργαζόμενων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
Οι ερευνητές ζήτησαν από τους εργαζόμενους εθελοντές να απαντήσουν για τις παρούσες και τις παλαιότερες συνήθειές τους αναφορικά με το κάπνισμα και συμβουλεύτηκαν τα επαγγελματικά τους αρχεία για να διαπιστώσουν πόσο συχνά απουσίαζαν στη διάρκεια μιας διετίας κατά μέσο όρο.
Συγκρίνοντας τα αποτελέσματα, η Τζο Λεονάρντι-Μπι του πανεπιστημίου του Νότινγχαμ στη Βρετανία και οι συνεργάτες της διαπίστωσαν ότι όσοι εξακολουθούν να καπνίζουν είναι πιθανότερο να απουσιάζουν από τη δουλειά τους σε σχέση με τους μη καπνίζοντες.
Κατά μέσον όρο απείχαν 2,7 επιπλέον μέρες τον χρόνο σε σχέση με τους υπόλοιπους.
Οι πρώην καπνιστές βρίσκονται κάπου μεταξύ των καπνιζόντων και όσων δεν κάπνισαν ποτέ αναφορικά με τις απουσίες.
Το 1,4 δισεκατομμύριο λίρες που χάνονται στη Βρετανία εξαιτίας των απουσιών από το κάπνισμα είναι μόνο ένα από τα επακόλουθα της συνήθειας αυτής στον εργασιακό χώρο, σύμφωνα με την επιστήμονα που αναφέρει επιπλέον τη μείωση της παραγωγικότητας εξαιτίας των συχνών διαλειμμάτων για τσιγάρο και το κόστος από τα ατυχήματα που συνδέονται με το τσιγάρο.
Σχεδόν ένας στους πέντε ενήλικες τόσο στη Βρετανία όσο και στις ΗΠΑ είναι καπνιστής.
Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία των Αμερικανικών Κέντρων για τον Έλεγχο και την Πρόληψη των Ασθενειών, το κάπνισμα ευθύνεται για οικονομικές απώλειες που συνδέονται με ζητήματα υγείας ύψους 193 δισεκατομμυρίων δολαρίων κατά την περίοδο 2000- 2004 στις ΗΠΑ--σχεδόν το μισό ποσό εξαιτίας της μειωμένης παραγωγικότητας.

Οι καπνιστές λείπουν συχνότερα από τη δουλειά τους

Οι καπνιστές χάνουν κατά μέσον όρο δύο με τρεις εργάσιμες ημέρες κάθε χρόνο σε σχέση με τους μη καπνιστές, σύμφωνα με μια νέα ανάλυση 29 παλαιότερων μελετών.
Με βάση αυτή τη διαπίστωση, οι ερευνητές υπολόγισαν ότι οι απουσίες από την εργασία που οφείλονται στο κάπνισμα κόστισαν τον περασμένο χρόνο μόνο στη Βρετανία 1,4 δισεκατομμύριο λίρες (ή 2,25 δισεκατομμύρια δολάρια).
"Νομίζω ότι η μελέτη υπογραμμίζει το γεγονός ότι αυτό (το φαινόμενο) είναι κάτι που δεν επηρεάζει μόνο τον άνθρωπο αλλά και την οικονομία", δήλωσε ο Ντάγκλας Λέβι, ερευνητής για θέματα δημόσιας υγείας στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου Χάρβαρντ στη Βοστόνη ο οποίος δεν έλαβε μέρος στη νέα μελέτη.
Η ανάλυση περιλαμβάνει στοιχεία από μελέτες που διεξήχθησαν το διάστημα 1960-2001 στην Ευρώπη, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία σε δείγμα μεγαλύτερο των 71.000 εργαζόμενων στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
Οι ερευνητές ζήτησαν από τους εργαζόμενους εθελοντές να απαντήσουν για τις παρούσες και τις παλαιότερες συνήθειές τους αναφορικά με το κάπνισμα και συμβουλεύτηκαν τα επαγγελματικά τους αρχεία για να διαπιστώσουν πόσο συχνά απουσίαζαν στη διάρκεια μιας διετίας κατά μέσο όρο.
Συγκρίνοντας τα αποτελέσματα, η Τζο Λεονάρντι-Μπι του πανεπιστημίου του Νότινγχαμ στη Βρετανία και οι συνεργάτες της διαπίστωσαν ότι όσοι εξακολουθούν να καπνίζουν είναι πιθανότερο να απουσιάζουν από τη δουλειά τους σε σχέση με τους μη καπνίζοντες.
Κατά μέσον όρο απείχαν 2,7 επιπλέον μέρες τον χρόνο σε σχέση με τους υπόλοιπους.
Οι πρώην καπνιστές βρίσκονται κάπου μεταξύ των καπνιζόντων και όσων δεν κάπνισαν ποτέ αναφορικά με τις απουσίες.
Το 1,4 δισεκατομμύριο λίρες που χάνονται στη Βρετανία εξαιτίας των απουσιών από το κάπνισμα είναι μόνο ένα από τα επακόλουθα της συνήθειας αυτής στον εργασιακό χώρο, σύμφωνα με την επιστήμονα που αναφέρει επιπλέον τη μείωση της παραγωγικότητας εξαιτίας των συχνών διαλειμμάτων για τσιγάρο και το κόστος από τα ατυχήματα που συνδέονται με το τσιγάρο.
Σχεδόν ένας στους πέντε ενήλικες τόσο στη Βρετανία όσο και στις ΗΠΑ είναι καπνιστής.
Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία των Αμερικανικών Κέντρων για τον Έλεγχο και την Πρόληψη των Ασθενειών, το κάπνισμα ευθύνεται για οικονομικές απώλειες που συνδέονται με ζητήματα υγείας ύψους 193 δισεκατομμυρίων δολαρίων κατά την περίοδο 2000- 2004 στις ΗΠΑ--σχεδόν το μισό ποσό εξαιτίας της μειωμένης παραγωγικότητας.
Οι γυναίκες που δυσκολεύονται να φτάσουν σε οργασμό κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης σύντομα θα βρουν λύση στο πρόβλημά τους με ρινικό σπρέι.
Περίπου το 30% των γυναικών πάσχει από ανοργασμία, όμως μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάποια εγκεκριμένη θεραπεία που να κυκλοφορεί στην αγορά.
Οι ερευνητές που μελετούν το θέμα έχουν αναπτύξει μια θεραπεία που ονομάζουν «το γυναικείο βιάγκρα», 12 χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του φαρμάκου για την στυτική δυσλειτουργία των αντρών.
Η θεραπεία γίνεται με τη βοήθεια σπρέι από τα ρουθούνια της μύτης. Εφαρμόζεται δύο ώρες πριν το σεξ και εκτιμάται ότι «λειτουργεί» για έξι ώρες!
Βασίζεται στην τεστοστερόνη και πιστεύεται ότι διεγείρει τη σεξουαλική επιθυμία των γυναικών, ενεργοποιώντας τα κατάλληλα τμήματα του εγκεφάλου, αυξάνοντας την κυκλοφορία του αίματος στα γεννητικά όργανα.
Σύμφωνα με τους αμερικανούς και καναδούς ερευνητές δεν υπάρχουν παρενέργειες όπως ακμή, τριχοφυία ή αλλαγή της φωνής, ενώ δεν υπάρχουν παρενέργειες αν η γυναίκα τελικά δεν κάνει σεξ.
Ομάδα αυστραλών ερευνητών σε αυτή τη φάση συγκεντρώνει εθελοντές γυναίκες που έχουν περάσει στην εμμηνόπαυση για να συμμετέχουν στις έρευνες, ενώ ανάλογες έρευνες γίνονται και στις ΗΠΑ και τον Καναδά.

Ρινικό σπρέϊ απογειώνει τη γυναικεία σεξουαλικότητα

Οι γυναίκες που δυσκολεύονται να φτάσουν σε οργασμό κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης σύντομα θα βρουν λύση στο πρόβλημά τους με ρινικό σπρέι.
Περίπου το 30% των γυναικών πάσχει από ανοργασμία, όμως μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάποια εγκεκριμένη θεραπεία που να κυκλοφορεί στην αγορά.
Οι ερευνητές που μελετούν το θέμα έχουν αναπτύξει μια θεραπεία που ονομάζουν «το γυναικείο βιάγκρα», 12 χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του φαρμάκου για την στυτική δυσλειτουργία των αντρών.
Η θεραπεία γίνεται με τη βοήθεια σπρέι από τα ρουθούνια της μύτης. Εφαρμόζεται δύο ώρες πριν το σεξ και εκτιμάται ότι «λειτουργεί» για έξι ώρες!
Βασίζεται στην τεστοστερόνη και πιστεύεται ότι διεγείρει τη σεξουαλική επιθυμία των γυναικών, ενεργοποιώντας τα κατάλληλα τμήματα του εγκεφάλου, αυξάνοντας την κυκλοφορία του αίματος στα γεννητικά όργανα.
Σύμφωνα με τους αμερικανούς και καναδούς ερευνητές δεν υπάρχουν παρενέργειες όπως ακμή, τριχοφυία ή αλλαγή της φωνής, ενώ δεν υπάρχουν παρενέργειες αν η γυναίκα τελικά δεν κάνει σεξ.
Ομάδα αυστραλών ερευνητών σε αυτή τη φάση συγκεντρώνει εθελοντές γυναίκες που έχουν περάσει στην εμμηνόπαυση για να συμμετέχουν στις έρευνες, ενώ ανάλογες έρευνες γίνονται και στις ΗΠΑ και τον Καναδά.
Πρόωρη κλιμακτήριο στις γυναίκες ενδέχεται να προκαλούν ορισμένες χημικές ουσίες που περιέχονται και σε καλλυντικά όπως προειδοποιούν οι επιστήμονες.
Ειδικότερα, αμερικανοί ερευνητές ανακάλυψαν ότι όσες γυναίκες εκτίθενται σε μεγάλες δόσεις φθαλικών ενώσεων, οι οποίες υπάρχουν σε πλαστικά, καλλυντικά, προϊόντα οικιακής χρήσης και συσκευασίες τροφίμων, μπαίνουν στην κλιμακτήριο κατά μέσον όρο 2,3 χρόνια νωρίτερα από τον μέσο όρο.
Ωστόσο, υπάρχουν και περιπτώσεις γυναικών που παρουσιάζουν εμμηνόπαυση σχεδόν 15 χρόνια νωρίτερα.
Οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον στο Σαιντ Λούις με επικεφαλής την δρ Ναταλία Γκρίντλερ εξέτασαν τα επίπεδα φθαλικών ενώσεων στο αίμα ή στα ούρα 5.700 γυναικών και κατέγραψαν πότε μπήκαν στην εμμηνόπαυση.
Όσες είχαν τα υψηλότερα επίπεδα των ενώσεων, είχαν μπει στην εμμηνόπαυση σε ηλικία κάτω από 49 ετών, αντί για τα 51 που είναι η συνήθης ηλικία της κλιμακτηρίου.
Όπως, όμως, εξήγησε η δρ Γκρίντλερ στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Αναπαραγωγικής Ιατρικής, το οποίο διεξήχθη στο Σαν Ντιέγκο, μερικές γυναίκες μπήκαν 15 χρόνια νωρίτερα, στα 36 τους χρόνια.
Η πρόωρη εμμηνόπαυση σχετίζεται με πολύ υψηλότερα κρούσματα εγκεφαλικών επεισοδίων, καρδιοπάθειας, προβλημάτων στα οστά και επικίνδυνων εγκεφαλικών αιμορραγιών.
Όσο για το που οφείλεται το γεγονός ότι ορισμένες γυναίκες εκτίθενται σε υψηλότερα επίπεδα φθαλικών ενώσεων, εικάζεται ότι μπορεί να παίζουν ρόλο παράγοντες όπως η εντονότερη χρήση καλλυντικών, η κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού ή η κατανάλωση περισσότερων τυποποιημένων τροφίμων.

Ένοχα ορισμένα καλλυντικά για πρόωρη κλιμακτήριο

Πρόωρη κλιμακτήριο στις γυναίκες ενδέχεται να προκαλούν ορισμένες χημικές ουσίες που περιέχονται και σε καλλυντικά όπως προειδοποιούν οι επιστήμονες.
Ειδικότερα, αμερικανοί ερευνητές ανακάλυψαν ότι όσες γυναίκες εκτίθενται σε μεγάλες δόσεις φθαλικών ενώσεων, οι οποίες υπάρχουν σε πλαστικά, καλλυντικά, προϊόντα οικιακής χρήσης και συσκευασίες τροφίμων, μπαίνουν στην κλιμακτήριο κατά μέσον όρο 2,3 χρόνια νωρίτερα από τον μέσο όρο.
Ωστόσο, υπάρχουν και περιπτώσεις γυναικών που παρουσιάζουν εμμηνόπαυση σχεδόν 15 χρόνια νωρίτερα.
Οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον στο Σαιντ Λούις με επικεφαλής την δρ Ναταλία Γκρίντλερ εξέτασαν τα επίπεδα φθαλικών ενώσεων στο αίμα ή στα ούρα 5.700 γυναικών και κατέγραψαν πότε μπήκαν στην εμμηνόπαυση.
Όσες είχαν τα υψηλότερα επίπεδα των ενώσεων, είχαν μπει στην εμμηνόπαυση σε ηλικία κάτω από 49 ετών, αντί για τα 51 που είναι η συνήθης ηλικία της κλιμακτηρίου.
Όπως, όμως, εξήγησε η δρ Γκρίντλερ στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Εταιρείας Αναπαραγωγικής Ιατρικής, το οποίο διεξήχθη στο Σαν Ντιέγκο, μερικές γυναίκες μπήκαν 15 χρόνια νωρίτερα, στα 36 τους χρόνια.
Η πρόωρη εμμηνόπαυση σχετίζεται με πολύ υψηλότερα κρούσματα εγκεφαλικών επεισοδίων, καρδιοπάθειας, προβλημάτων στα οστά και επικίνδυνων εγκεφαλικών αιμορραγιών.
Όσο για το που οφείλεται το γεγονός ότι ορισμένες γυναίκες εκτίθενται σε υψηλότερα επίπεδα φθαλικών ενώσεων, εικάζεται ότι μπορεί να παίζουν ρόλο παράγοντες όπως η εντονότερη χρήση καλλυντικών, η κατανάλωση εμφιαλωμένου νερού ή η κατανάλωση περισσότερων τυποποιημένων τροφίμων.

Τρίτη, 20 Αυγούστου 2019

Η εκτίμηση ότι τα ψηλοτάκουνα ευθύνονται για την οστεοαρθρίτιδα που παρουσιάζεουν οι γυναίκες στα γόνατα καταρρέει. Μετά από δεκάδες έρευνες και ανάλογες συζητήσεις για το θέμα, νέα έρευνα αποκαλύπτει ότι άλλοι είναι οι παράγοντες που ενοχοποιούνται,
Συγκεκριμένα η έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Journal of Epidemiology and Public Health καταλήγει στο ότι οι παράγοντες κινδύνου που εντοπίστηκαν είναι το κάπνισμα, τα παλαιότερα τραύματα στο γόνατο και, το κυριότερο, το αυξημένο σωματικό βάρος.
Οι επιστήμονες ήθελαν να εντοπίσουν γιατί οι γυναίκες διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να παρουσιάσουν οστεοαρθρίτιδα στα γόνατα, η συχνότητα της πάθησης σε γυναίκες 65 ετών είναι διπλάσια από ότι σε συνομήλικους άνδρες.
Για να καταλήξουν στο συγκεκριμένο αποτέλεσμα, οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Oxford Brookes χρειάστηκε να πάρουν συνεντεύξεις από 100 γυναίκες που επρόκειτο να χειρουργηθούν στα γόνατα, περιγράφοντας τις συνήθειές τους, πού δούλευαν, εάν κάπνιζαν, εάν είχαν ατυχήματα, εάν χρησιμοποιούσαν αντισυλληπτικά χάπια, κτλ.
Αυτό που διαπιστώθηκε ήταν ότι το αυξημένο σωματικό βάρος ήταν ο σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου.
Το παράδοξο στη νέα έρευνα είναι ότι τα τακούνια όχι μόνο δεν αύξαναν τον κίνδυνο, αλλά τον μείωναν! Το φαινόμενο ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι οι γυναίκες που φορούν ψηλοτάκουνα είναι λιγότερο πιθανό να είναι παχύσαρκες.
Γι αυτό, μη διστάζετε να φορέσετε τις αγαπημένες γόβες στιλέτο ιδίως όταν πάτε για χορό, αφού σύμφωνα με την ίδια έρευνα η προστατευτική δράση είναι η μέγιστη στις γυναίκες που χορεύουν συστηματικά με δεκάποντα τακούνια.

Ψηλοτάκουνα κατά οστεοαρθρίτιδας

Η εκτίμηση ότι τα ψηλοτάκουνα ευθύνονται για την οστεοαρθρίτιδα που παρουσιάζεουν οι γυναίκες στα γόνατα καταρρέει. Μετά από δεκάδες έρευνες και ανάλογες συζητήσεις για το θέμα, νέα έρευνα αποκαλύπτει ότι άλλοι είναι οι παράγοντες που ενοχοποιούνται,
Συγκεκριμένα η έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Journal of Epidemiology and Public Health καταλήγει στο ότι οι παράγοντες κινδύνου που εντοπίστηκαν είναι το κάπνισμα, τα παλαιότερα τραύματα στο γόνατο και, το κυριότερο, το αυξημένο σωματικό βάρος.
Οι επιστήμονες ήθελαν να εντοπίσουν γιατί οι γυναίκες διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να παρουσιάσουν οστεοαρθρίτιδα στα γόνατα, η συχνότητα της πάθησης σε γυναίκες 65 ετών είναι διπλάσια από ότι σε συνομήλικους άνδρες.
Για να καταλήξουν στο συγκεκριμένο αποτέλεσμα, οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Oxford Brookes χρειάστηκε να πάρουν συνεντεύξεις από 100 γυναίκες που επρόκειτο να χειρουργηθούν στα γόνατα, περιγράφοντας τις συνήθειές τους, πού δούλευαν, εάν κάπνιζαν, εάν είχαν ατυχήματα, εάν χρησιμοποιούσαν αντισυλληπτικά χάπια, κτλ.
Αυτό που διαπιστώθηκε ήταν ότι το αυξημένο σωματικό βάρος ήταν ο σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου.
Το παράδοξο στη νέα έρευνα είναι ότι τα τακούνια όχι μόνο δεν αύξαναν τον κίνδυνο, αλλά τον μείωναν! Το φαινόμενο ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι οι γυναίκες που φορούν ψηλοτάκουνα είναι λιγότερο πιθανό να είναι παχύσαρκες.
Γι αυτό, μη διστάζετε να φορέσετε τις αγαπημένες γόβες στιλέτο ιδίως όταν πάτε για χορό, αφού σύμφωνα με την ίδια έρευνα η προστατευτική δράση είναι η μέγιστη στις γυναίκες που χορεύουν συστηματικά με δεκάποντα τακούνια.

Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2019

Όσοι έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο είναι περισσότερο ευφυείς; Το ερώτημα αυτό απασχολεί τους επιστήμονες εδώ και αιώνες.
Το 1836, ο Γερμανός επιστήμονας Frederick Tiedman, έγραψε ότι αδιαμφισβήτητα υπάρχει σχέση μεταξύ του μεγέθους του εγκεφάλου και της ευφυΐας των ανθρώπων. Βέβαια η θέση αυτή προκάλεσε πολλές αντιδράσεις και το ζήτημα παραμένει επίμαχο μέχρι σήμερα.
Οι επιστήμονες για να μπορέσουν να βρουν την αλήθεια στον τομέα αυτό, προσπάθησαν να βρουν αντικειμενικούς βιολογικούς δείκτες για να αποδείξουν ποια είναι η σχέση της νοημοσύνης, της εξυπνάδας και της πνευματικής ενέργειας με το μέγεθος του εγκεφάλου.
Για τον υπολογισμό του μεγέθους του εγκεφάλου υπήρχαν βασικά δύο μέθοδοι. Η μέτρηση της περιμέτρου της κεφαλής μπορεί να επιτρέπει το υπολογισμό του μεγέθους του εγκεφάλου. Μια δεύτερη μέθοδος είναι η μέτρηση του εγκεφάλου απευθείας μετά από το θάνατο. 
Τώρα διαθέτουμε ακόμη μια νέα, πολύ καλή μέθοδο, τη μαγνητική τομογραφία η οποία επιτρέπει όχι μόνο τον υπολογισμό του μεγέθους του εγκεφάλου άλλα και την αξιολόγηση των χαρακτηριστικών των επιμέρους δομών του εγκεφάλου.
Με τη μαγνητική τομογραφία, είναι δυνατόν να γίνει υπολογισμός της φαιάς ουσίας, του μεγέθους σημαντικών δομών του εγκεφάλου όπως ο αριστερός και δεξιός ιππόκαμπος, ο αριστερός και δεξιός κροταφικός λοβός, ο αριστερός και δεξιός μετωπικός λοβός. Οι ανατομικές αυτές δομές του εγκεφάλου παίζουν σημαντικό ρόλο στις νοητικές λειτουργίες, στη μνήμη και άλλους καθοριστικούς για την ευφυΐα τομείς.
Η ευφυΐα των ανθρώπων μπορεί να μετρηθεί με διάφορα τεστ νοημοσύνης. Ο δείκτης νοημοσύνης δεν είναι μια τέλεια μέτρηση της ανθρώπινης ευφυΐας.
Είναι γεγονός ότι υπήρξαν επικριτές για τη δυνατότητα αξιολόγησης όλου του φάσματος της ανθρώπινης νοημοσύνης από το δείκτη νοημοσύνης.
Όμως ερευνητικές εργασίες που εξέτασαν τη σχέση δείκτη νοημοσύνης και αντικειμενικών βιολογικών παραμέτρων όπως το μέγεθος του εγκεφάλου, έδειξαν ενδιαφέροντες συσχετισμούς.
Σε μια από τις πλέον ολοκληρωμένες έρευνες του είδους της, επιστήμονες από το Virginia Commonwealth University της Βιργινίας των Ηνωμένων Πολιτειών, εξέτασαν τα δεδομένα που υπάρχουν από 26 διεθνείς μελέτες για το θέμα.
Τα συμπεράσματα που προέκυψαν είναι:
Οι άνθρωποι με μεγαλύτερο εγκέφαλο έχουν μεγαλύτερη ευφυΐα από αυτούς που έχουν μικρότερο εγκέφαλο. Ο εν λόγω συσχετισμός παρατηρείται σε όλες τις ηλικίες και στα δύο φύλα
Η σχέση μεγαλύτερου εγκεφάλου και ψηλότερης ευφυΐας είναι ακόμη πιο δυνατή μεταξύ των γυναικών. Επίσης η σχέση είναι εντονότερη στους ενήλικες παρά στα παιδιά
Αναμφίβολα υπάρχουν πολλά που μπορούν να λεχθούν για τα συγκεκριμένα συμπεράσματα. Ο ρόλος της γενετικής συνιστώσας, της επιρροής του περιβάλλοντος, της εκπαίδευσης, οι διαφορετικές δεξιότητες των ανθρώπων που ανήκουν σε ξεχωριστούς τομείς της νοημοσύνης, μπορεί να μην εκπροσωπούνται και να συσχετίζονται άμεσα με το μέγεθος του εγκεφάλου.
Από την άλλη όμως δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τους συσχετισμούς μεταξύ λειτουργικών δεικτών για τη νοημοσύνη και τις ανατομικές δομές του εγκεφάλου που προκύπτουν από σύγχρονες μεθόδους όπως η μαγνητική τομογραφία.
Η αξιολόγηση των ανθρώπων όσον αφορά την πνευματική τους ενέργεια, τις νοητικές τους δεξιότητες, την ταχύτητα και ορθότητα της σκέψης τους, αποτελεί βασικό άξονα της κοινωνικής και επαγγελματικής ανέλιξης.
Οι ευφυείς άνθρωποι, μαθαίνουν γρηγορότερα, κάνουν λιγότερα λάθη και είναι περισσότερο παραγωγικοί.  Είναι βέβαιο ότι στον επαγγελματικό τομέα οι εργοδότες δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε μεθόδους που τους επιτρέπουν να επιλέγουν και να εργοδοτούν τους περισσότερο ευφυείς.
Εκείνο που εμείς θα συγκρατήσουμε είναι ότι παρά το γεγονός ότι φαίνεται να υπάρχει συσχετισμός μεταξύ μεγέθους εγκεφάλου και ευφυΐας, εντούτοις διεξάγονται με αυξημένο ρυθμό σήμερα έρευνες με πιθανώς καλύτερη διακριτική δύναμη όπως για παράδειγμα η λειτουργική μαγνητική τομογραφία, που θα μας επιτρέψουν να κατανοήσουμε καλύτερα τη σχέση μεγέθους εγκεφάλου και ευφυΐας.

Το μέγεθος του εγκεφάλου και η ευφυΐα

Όσοι έχουν μεγαλύτερο εγκέφαλο είναι περισσότερο ευφυείς; Το ερώτημα αυτό απασχολεί τους επιστήμονες εδώ και αιώνες.
Το 1836, ο Γερμανός επιστήμονας Frederick Tiedman, έγραψε ότι αδιαμφισβήτητα υπάρχει σχέση μεταξύ του μεγέθους του εγκεφάλου και της ευφυΐας των ανθρώπων. Βέβαια η θέση αυτή προκάλεσε πολλές αντιδράσεις και το ζήτημα παραμένει επίμαχο μέχρι σήμερα.
Οι επιστήμονες για να μπορέσουν να βρουν την αλήθεια στον τομέα αυτό, προσπάθησαν να βρουν αντικειμενικούς βιολογικούς δείκτες για να αποδείξουν ποια είναι η σχέση της νοημοσύνης, της εξυπνάδας και της πνευματικής ενέργειας με το μέγεθος του εγκεφάλου.
Για τον υπολογισμό του μεγέθους του εγκεφάλου υπήρχαν βασικά δύο μέθοδοι. Η μέτρηση της περιμέτρου της κεφαλής μπορεί να επιτρέπει το υπολογισμό του μεγέθους του εγκεφάλου. Μια δεύτερη μέθοδος είναι η μέτρηση του εγκεφάλου απευθείας μετά από το θάνατο. 
Τώρα διαθέτουμε ακόμη μια νέα, πολύ καλή μέθοδο, τη μαγνητική τομογραφία η οποία επιτρέπει όχι μόνο τον υπολογισμό του μεγέθους του εγκεφάλου άλλα και την αξιολόγηση των χαρακτηριστικών των επιμέρους δομών του εγκεφάλου.
Με τη μαγνητική τομογραφία, είναι δυνατόν να γίνει υπολογισμός της φαιάς ουσίας, του μεγέθους σημαντικών δομών του εγκεφάλου όπως ο αριστερός και δεξιός ιππόκαμπος, ο αριστερός και δεξιός κροταφικός λοβός, ο αριστερός και δεξιός μετωπικός λοβός. Οι ανατομικές αυτές δομές του εγκεφάλου παίζουν σημαντικό ρόλο στις νοητικές λειτουργίες, στη μνήμη και άλλους καθοριστικούς για την ευφυΐα τομείς.
Η ευφυΐα των ανθρώπων μπορεί να μετρηθεί με διάφορα τεστ νοημοσύνης. Ο δείκτης νοημοσύνης δεν είναι μια τέλεια μέτρηση της ανθρώπινης ευφυΐας.
Είναι γεγονός ότι υπήρξαν επικριτές για τη δυνατότητα αξιολόγησης όλου του φάσματος της ανθρώπινης νοημοσύνης από το δείκτη νοημοσύνης.
Όμως ερευνητικές εργασίες που εξέτασαν τη σχέση δείκτη νοημοσύνης και αντικειμενικών βιολογικών παραμέτρων όπως το μέγεθος του εγκεφάλου, έδειξαν ενδιαφέροντες συσχετισμούς.
Σε μια από τις πλέον ολοκληρωμένες έρευνες του είδους της, επιστήμονες από το Virginia Commonwealth University της Βιργινίας των Ηνωμένων Πολιτειών, εξέτασαν τα δεδομένα που υπάρχουν από 26 διεθνείς μελέτες για το θέμα.
Τα συμπεράσματα που προέκυψαν είναι:
Οι άνθρωποι με μεγαλύτερο εγκέφαλο έχουν μεγαλύτερη ευφυΐα από αυτούς που έχουν μικρότερο εγκέφαλο. Ο εν λόγω συσχετισμός παρατηρείται σε όλες τις ηλικίες και στα δύο φύλα
Η σχέση μεγαλύτερου εγκεφάλου και ψηλότερης ευφυΐας είναι ακόμη πιο δυνατή μεταξύ των γυναικών. Επίσης η σχέση είναι εντονότερη στους ενήλικες παρά στα παιδιά
Αναμφίβολα υπάρχουν πολλά που μπορούν να λεχθούν για τα συγκεκριμένα συμπεράσματα. Ο ρόλος της γενετικής συνιστώσας, της επιρροής του περιβάλλοντος, της εκπαίδευσης, οι διαφορετικές δεξιότητες των ανθρώπων που ανήκουν σε ξεχωριστούς τομείς της νοημοσύνης, μπορεί να μην εκπροσωπούνται και να συσχετίζονται άμεσα με το μέγεθος του εγκεφάλου.
Από την άλλη όμως δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τους συσχετισμούς μεταξύ λειτουργικών δεικτών για τη νοημοσύνη και τις ανατομικές δομές του εγκεφάλου που προκύπτουν από σύγχρονες μεθόδους όπως η μαγνητική τομογραφία.
Η αξιολόγηση των ανθρώπων όσον αφορά την πνευματική τους ενέργεια, τις νοητικές τους δεξιότητες, την ταχύτητα και ορθότητα της σκέψης τους, αποτελεί βασικό άξονα της κοινωνικής και επαγγελματικής ανέλιξης.
Οι ευφυείς άνθρωποι, μαθαίνουν γρηγορότερα, κάνουν λιγότερα λάθη και είναι περισσότερο παραγωγικοί.  Είναι βέβαιο ότι στον επαγγελματικό τομέα οι εργοδότες δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε μεθόδους που τους επιτρέπουν να επιλέγουν και να εργοδοτούν τους περισσότερο ευφυείς.
Εκείνο που εμείς θα συγκρατήσουμε είναι ότι παρά το γεγονός ότι φαίνεται να υπάρχει συσχετισμός μεταξύ μεγέθους εγκεφάλου και ευφυΐας, εντούτοις διεξάγονται με αυξημένο ρυθμό σήμερα έρευνες με πιθανώς καλύτερη διακριτική δύναμη όπως για παράδειγμα η λειτουργική μαγνητική τομογραφία, που θα μας επιτρέψουν να κατανοήσουμε καλύτερα τη σχέση μεγέθους εγκεφάλου και ευφυΐας.
Περίπου το ένα τρίτο από τα παιδιά που γεννιούνται πρόωρα, μεταξύ 32 και 35 εβδομάδων κύησης, βρέθηκε ότι παρουσιάζει μαθησιακά και εκπαιδευτικά προβλήματα στο σχολείο, σε μελέτη που έγινε στην Οξφόρδη.
Ήταν ήδη γνωστό από παλαιότερες έρευνες, ότι τα πολύ πρόωρα παιδιά, δηλαδή αυτά που γεννιόνταν πριν από τις 32 εβδομάδες κύησης και με πολύ χαμηλό βάρος γέννησης ( μικρότερο από 1,5 κιλά), έχουν αυξημένο κίνδυνο για να παρουσιάσουν προβλήματα ανάπτυξης, συμπεριφοράς και εκμάθησης.
Όμως για την μεγάλη ομάδα προώρων παιδιών που γεννιούνται μεταξύ 32 και 35 εβδομάδων δεν είχαν γίνει μέχρι τώρα έρευνες που να αναλύουν τα σχολικά και αναπτυξιακά τους προβλήματα. Υπενθυμίζεται ότι μια κανονική κύηση διαρκεί περίπου 40 εβδομάδες.
Οι Άγγλοι γιατροί μελέτησαν 117 παιδιά που γεννήθηκαν 5 με 8 εβδομάδες νωρίτερα από τον κανονική ημερομηνία που θα έπρεπε να γεννηθούν (32-35 εβδομάδων κύησης) μέχρι την ηλικία των 7 ετών. Τα ευρήματά τους ήταν τα ακόλουθα:
Το ένα τρίτο των παιδιών είχε προβλήματα γραφής, μαθηματικών και λεπτών κινήσεων που χρειάζονται για δραστηριότητες όπως το σχεδίασμα
Το 20% των παιδιών είχε προβλήματα ομιλίας και διαβάσματος
Το 25% είχε ανάγκη υποστήριξης από ένα βοηθό που δεν ήταν δάσκαλος
Το 4% είχαν ανάγκες ειδικής εκπαίδευσης
Το 3% έπρεπε να τοποθετηθούν σε σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες
Το ένα τρίτο των παιδιών θεωρήθηκε είτε από τους γονείς είτε από τους δασκάλους ότι ήταν υπερκινητικό. Όμως μόνο για το 8% των παιδιών συμφωνούσαν και οι δύο ομάδες, ότι ήσαν υπερκινητικά    
Είναι σημαντικό να τονισθεί ότι άλλες ανάλογες έρευνες, που έγιναν σε παιδιά που γεννήθηκαν κανονικά, τελειόμηνα στις 40 εβδομάδες κύησης, το ποσοστό που βρέθηκε να έχει παρόμοια προβλήματα κυμαινόταν μεταξύ 10 και 20%. Υπενθυμίζεται ότι στην μελέτη που παρουσιάζουμε σήμερα το ποσοστό αυτό ήταν της τάξης του 33%.
Το γεγονός ότι η έρευνα αυτή επισημαίνει τον κίνδυνο που έχουν τα πρόωρα παιδιά για αναπτυξιακά και μαθησιακά προβλήματα, επιτρέπει στους γονείς και εκπαιδευτικούς να επέμβουν έγκαιρα για να υποστηρίξουν τα παιδιά αυτά με τρόπο τέτοιο που να τα βοηθήσουν να ξεπεράσουν μέσα στα μέτρα του δυνατού κάποια εμπόδια.
Η έγκαιρη αντιμετώπιση των δυσκολιών αυτών των παιδιών θα τους επιτρέψει να αναπτύξουν τις ικανότητες που διαθέτουν για να καλύψουν όσο το δυνατό περισσότερα κενά που τυχόν προκαλούνται από την πρόωρη γέννηση.
Εκείνο που επίσης αξίζει τον κόπο να συγκρατηθεί είναι ότι μερικά από τα παιδιά αυτά, μεγαλώνοντας κατάφεραν όπως φάνηκε σε άλλες έρευνες να κερδίσουν το χαμένο έδαφος σε σχέση με τους συνομήλικους τους.

Τα παιδιά που γεννιούνται πρόωρα έχουν μαθησιακά και σχολικά προβλήματα

Περίπου το ένα τρίτο από τα παιδιά που γεννιούνται πρόωρα, μεταξύ 32 και 35 εβδομάδων κύησης, βρέθηκε ότι παρουσιάζει μαθησιακά και εκπαιδευτικά προβλήματα στο σχολείο, σε μελέτη που έγινε στην Οξφόρδη.
Ήταν ήδη γνωστό από παλαιότερες έρευνες, ότι τα πολύ πρόωρα παιδιά, δηλαδή αυτά που γεννιόνταν πριν από τις 32 εβδομάδες κύησης και με πολύ χαμηλό βάρος γέννησης ( μικρότερο από 1,5 κιλά), έχουν αυξημένο κίνδυνο για να παρουσιάσουν προβλήματα ανάπτυξης, συμπεριφοράς και εκμάθησης.
Όμως για την μεγάλη ομάδα προώρων παιδιών που γεννιούνται μεταξύ 32 και 35 εβδομάδων δεν είχαν γίνει μέχρι τώρα έρευνες που να αναλύουν τα σχολικά και αναπτυξιακά τους προβλήματα. Υπενθυμίζεται ότι μια κανονική κύηση διαρκεί περίπου 40 εβδομάδες.
Οι Άγγλοι γιατροί μελέτησαν 117 παιδιά που γεννήθηκαν 5 με 8 εβδομάδες νωρίτερα από τον κανονική ημερομηνία που θα έπρεπε να γεννηθούν (32-35 εβδομάδων κύησης) μέχρι την ηλικία των 7 ετών. Τα ευρήματά τους ήταν τα ακόλουθα:
Το ένα τρίτο των παιδιών είχε προβλήματα γραφής, μαθηματικών και λεπτών κινήσεων που χρειάζονται για δραστηριότητες όπως το σχεδίασμα
Το 20% των παιδιών είχε προβλήματα ομιλίας και διαβάσματος
Το 25% είχε ανάγκη υποστήριξης από ένα βοηθό που δεν ήταν δάσκαλος
Το 4% είχαν ανάγκες ειδικής εκπαίδευσης
Το 3% έπρεπε να τοποθετηθούν σε σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες
Το ένα τρίτο των παιδιών θεωρήθηκε είτε από τους γονείς είτε από τους δασκάλους ότι ήταν υπερκινητικό. Όμως μόνο για το 8% των παιδιών συμφωνούσαν και οι δύο ομάδες, ότι ήσαν υπερκινητικά    
Είναι σημαντικό να τονισθεί ότι άλλες ανάλογες έρευνες, που έγιναν σε παιδιά που γεννήθηκαν κανονικά, τελειόμηνα στις 40 εβδομάδες κύησης, το ποσοστό που βρέθηκε να έχει παρόμοια προβλήματα κυμαινόταν μεταξύ 10 και 20%. Υπενθυμίζεται ότι στην μελέτη που παρουσιάζουμε σήμερα το ποσοστό αυτό ήταν της τάξης του 33%.
Το γεγονός ότι η έρευνα αυτή επισημαίνει τον κίνδυνο που έχουν τα πρόωρα παιδιά για αναπτυξιακά και μαθησιακά προβλήματα, επιτρέπει στους γονείς και εκπαιδευτικούς να επέμβουν έγκαιρα για να υποστηρίξουν τα παιδιά αυτά με τρόπο τέτοιο που να τα βοηθήσουν να ξεπεράσουν μέσα στα μέτρα του δυνατού κάποια εμπόδια.
Η έγκαιρη αντιμετώπιση των δυσκολιών αυτών των παιδιών θα τους επιτρέψει να αναπτύξουν τις ικανότητες που διαθέτουν για να καλύψουν όσο το δυνατό περισσότερα κενά που τυχόν προκαλούνται από την πρόωρη γέννηση.
Εκείνο που επίσης αξίζει τον κόπο να συγκρατηθεί είναι ότι μερικά από τα παιδιά αυτά, μεγαλώνοντας κατάφεραν όπως φάνηκε σε άλλες έρευνες να κερδίσουν το χαμένο έδαφος σε σχέση με τους συνομήλικους τους.
Το εξαιρετικά έντονο στρες προκαλεί τη διακοπή της ανάπτυξης των μαλλιών και στη συνέχεια την πτώση τους.
Το σύνηθες στρες που βιώνουμε στην καθημερινή ζωή και στην εργασία μας, δεν είναι στις περισσότερες περιπτώσεις, αιτία έναρξης της πτώσης των μαλλιών.
Το υπερβολικό στρες που είναι αιτία πτώσης μαλλιών μπορεί να προκληθεί από έντονες σοβαρές συναισθηματικές καταστάσεις, από ασθένειες του θυρεοειδούς αδένα, το διαβήτη, από σοβαρές χειρουργικές επεμβάσεις και από ορισμένα φάρμακα. Επίσης γεγονότα της ζωής όπως η γέννηση ενός παιδιού ή μια αποβολή, προκαλούν ψηλού επιπέδου στρες που δυνατόν να προκαλέσει πτώση μαλλιών.
Η εγκυμοσύνη είναι μια σοβαρή αιτία απώλειας μαλλιών. Υπολογίζεται ότι μέχρι 45% των νέων μητέρων, παρουσιάζουν κάποιο βαθμό απώλειας μαλλιών λόγω του στρες που συνοδεύει τη γέννηση ενός παιδιού.
Βλέπουμε λοιπόν ότι πολλές αιτίες στρες που βιώνουμε συχνά, μπορεί να ξεκινήσουν την πτώση των μαλλιών. Για το λόγο αυτό δεν είναι εύκολο να αντιληφθούμε ποια ήταν η συγκεκριμένη αιτία που άρχισε την πτώση.
Στις περισσότερες περιπτώσεις πτώσης μαλλιών λόγω στρες, τα μαλλιά θα ξανά βλαστήσουν εντός των 6 μηνών που θα ακολουθήσουν. Όμως σε σημαντικό ποσοστό, αυτό το είδος απώλειας μαλλιών είναι η απαρχή ενός σοβαρότερου μακροχρόνιου προβλήματος.
Πώς το στρες προκαλεί την πτώση των μαλλιών;
Τα μαλλιά μεγαλώνουν σε επαναλαμβανόμενους κύκλους. Η φάση της ενεργούς ανάπτυξης διαρκεί περίπου 2 χρόνια. Στη συνέχεια ακολουθούν 3 μήνες χωρίς μεταβολές και ακολούθως τα μαλλιά πέφτουν από το κεφάλι.
Υπό κανονικές συνθήκες, οι τρίχες βρίσκονται σε διαφορετικά σημεία του κύκλου ανάπτυξης και πτώσης. Έτσι η πτώση των μαλλιών δεν γίνεται αντιληπτή. Είναι φυσιολογικό να χάνουμε περίπου 100 τρίχες από τα μαλλιά της κεφαλής κάθε μέρα.
Όμως σε περιπτώσεις που βιώνουμε έντονο στρες πολύ ψηλού βαθμού, υπολογίζεται ότι μέχρι 70% των μαλλιών μας, μπορεί να εισέλθουν πρόωρα στη φάση ανάπαυσης χωρίς μεταβολές που ονομάζεται τελογενές στάδιο.
Τρεις μήνες αργότερα, τα μαλλιά αυτά αρχίζουν να πέφτουν προκαλώντας σημαντική τριχόπτωση που γίνεται αντιληπτή (τελογενής πτώση).
Το άτομο που υφίσταται αυτό το φαινόμενο, δεν γίνεται εντελώς φαλακρό και η αραίωση των μαλλιών του δεν θα είναι πολύ εμφανής. Όμως η καθυστέρηση των 3 μηνών από τη στρεσσογόνο κατάσταση και το γεγονός ότι δεν φαίνεται να υπάρχει συσχετισμός, είναι οι λόγοι για τους οποίους δημιουργείται σύγχυση για το τι ήταν η αιτία του προβλήματος.
Ευτυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις, τα μαλλιά θα αρχίσουν να φυτρώνουν ξανά εντός των 6 μηνών που ακολουθούν. Σε ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων όμως, η τελογενής απώλεια, μπορεί να είναι η αιτία έναρξης για μακροχρόνια πτώση των μαλλιών.
Εάν αντιληφθείτε ότι ξαφνικά αρχίζετε να χάνετε μαλλιά, τότε πρέπει άμεσα να συμβουλευτείτε το δερματολόγο σας. Χρειάζεται να γίνει μια διαγνωστική διερεύνηση του προβλήματος ακόμη και στις περιπτώσεις που ένα στρεσσογόνο γεγονός ή άλλο, μπορεί να είναι η αιτία (γονιός που πρόσφατα έχασε ένα παιδί του, μητέρα που μόλις γέννησε ένα παιδί, νεαρή γυναίκα που σταμάτησε να παίρνει αντισυλληπτικά).
Μεταξύ των τεστ που πρέπει να γίνονται περιλαμβάνονται ο έλεγχος του σιδήρου στον οργανισμό, η αξιολόγηση της λειτουργίας του θυρεοειδούς αδένα και άλλων ορμονών.
Σε νεαρές γυναίκες είναι συχνό εύρημα τα χαμηλά επίπεδα σιδήρου στον οργανισμό. Η χορήγηση σιδήρου ή η αύξηση της κατανάλωσης κόκκινου κρέατος στη διατροφή, μπορεί να μειώνει τον κίνδυνο απώλειας μαλλιών λόγω χαμηλού σιδήρου.
Βέβαια μια πολύ καλή συμβουλή για τον περιορισμό της πτώσης μαλλιών λόγω στρες, είναι να ελέγχετε και να χειρίζεστε καλύτερα τις καταστάσεις που το προκαλούν. Αντίθετα, περισσότερο έντονο στρες μπορεί να είναι αιτία μακροχρόνιας απώλειας μαλλιών.

Πτώση μαλλιών λόγω στρες;

Το εξαιρετικά έντονο στρες προκαλεί τη διακοπή της ανάπτυξης των μαλλιών και στη συνέχεια την πτώση τους.
Το σύνηθες στρες που βιώνουμε στην καθημερινή ζωή και στην εργασία μας, δεν είναι στις περισσότερες περιπτώσεις, αιτία έναρξης της πτώσης των μαλλιών.
Το υπερβολικό στρες που είναι αιτία πτώσης μαλλιών μπορεί να προκληθεί από έντονες σοβαρές συναισθηματικές καταστάσεις, από ασθένειες του θυρεοειδούς αδένα, το διαβήτη, από σοβαρές χειρουργικές επεμβάσεις και από ορισμένα φάρμακα. Επίσης γεγονότα της ζωής όπως η γέννηση ενός παιδιού ή μια αποβολή, προκαλούν ψηλού επιπέδου στρες που δυνατόν να προκαλέσει πτώση μαλλιών.
Η εγκυμοσύνη είναι μια σοβαρή αιτία απώλειας μαλλιών. Υπολογίζεται ότι μέχρι 45% των νέων μητέρων, παρουσιάζουν κάποιο βαθμό απώλειας μαλλιών λόγω του στρες που συνοδεύει τη γέννηση ενός παιδιού.
Βλέπουμε λοιπόν ότι πολλές αιτίες στρες που βιώνουμε συχνά, μπορεί να ξεκινήσουν την πτώση των μαλλιών. Για το λόγο αυτό δεν είναι εύκολο να αντιληφθούμε ποια ήταν η συγκεκριμένη αιτία που άρχισε την πτώση.
Στις περισσότερες περιπτώσεις πτώσης μαλλιών λόγω στρες, τα μαλλιά θα ξανά βλαστήσουν εντός των 6 μηνών που θα ακολουθήσουν. Όμως σε σημαντικό ποσοστό, αυτό το είδος απώλειας μαλλιών είναι η απαρχή ενός σοβαρότερου μακροχρόνιου προβλήματος.
Πώς το στρες προκαλεί την πτώση των μαλλιών;
Τα μαλλιά μεγαλώνουν σε επαναλαμβανόμενους κύκλους. Η φάση της ενεργούς ανάπτυξης διαρκεί περίπου 2 χρόνια. Στη συνέχεια ακολουθούν 3 μήνες χωρίς μεταβολές και ακολούθως τα μαλλιά πέφτουν από το κεφάλι.
Υπό κανονικές συνθήκες, οι τρίχες βρίσκονται σε διαφορετικά σημεία του κύκλου ανάπτυξης και πτώσης. Έτσι η πτώση των μαλλιών δεν γίνεται αντιληπτή. Είναι φυσιολογικό να χάνουμε περίπου 100 τρίχες από τα μαλλιά της κεφαλής κάθε μέρα.
Όμως σε περιπτώσεις που βιώνουμε έντονο στρες πολύ ψηλού βαθμού, υπολογίζεται ότι μέχρι 70% των μαλλιών μας, μπορεί να εισέλθουν πρόωρα στη φάση ανάπαυσης χωρίς μεταβολές που ονομάζεται τελογενές στάδιο.
Τρεις μήνες αργότερα, τα μαλλιά αυτά αρχίζουν να πέφτουν προκαλώντας σημαντική τριχόπτωση που γίνεται αντιληπτή (τελογενής πτώση).
Το άτομο που υφίσταται αυτό το φαινόμενο, δεν γίνεται εντελώς φαλακρό και η αραίωση των μαλλιών του δεν θα είναι πολύ εμφανής. Όμως η καθυστέρηση των 3 μηνών από τη στρεσσογόνο κατάσταση και το γεγονός ότι δεν φαίνεται να υπάρχει συσχετισμός, είναι οι λόγοι για τους οποίους δημιουργείται σύγχυση για το τι ήταν η αιτία του προβλήματος.
Ευτυχώς στις περισσότερες περιπτώσεις, τα μαλλιά θα αρχίσουν να φυτρώνουν ξανά εντός των 6 μηνών που ακολουθούν. Σε ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων όμως, η τελογενής απώλεια, μπορεί να είναι η αιτία έναρξης για μακροχρόνια πτώση των μαλλιών.
Εάν αντιληφθείτε ότι ξαφνικά αρχίζετε να χάνετε μαλλιά, τότε πρέπει άμεσα να συμβουλευτείτε το δερματολόγο σας. Χρειάζεται να γίνει μια διαγνωστική διερεύνηση του προβλήματος ακόμη και στις περιπτώσεις που ένα στρεσσογόνο γεγονός ή άλλο, μπορεί να είναι η αιτία (γονιός που πρόσφατα έχασε ένα παιδί του, μητέρα που μόλις γέννησε ένα παιδί, νεαρή γυναίκα που σταμάτησε να παίρνει αντισυλληπτικά).
Μεταξύ των τεστ που πρέπει να γίνονται περιλαμβάνονται ο έλεγχος του σιδήρου στον οργανισμό, η αξιολόγηση της λειτουργίας του θυρεοειδούς αδένα και άλλων ορμονών.
Σε νεαρές γυναίκες είναι συχνό εύρημα τα χαμηλά επίπεδα σιδήρου στον οργανισμό. Η χορήγηση σιδήρου ή η αύξηση της κατανάλωσης κόκκινου κρέατος στη διατροφή, μπορεί να μειώνει τον κίνδυνο απώλειας μαλλιών λόγω χαμηλού σιδήρου.
Βέβαια μια πολύ καλή συμβουλή για τον περιορισμό της πτώσης μαλλιών λόγω στρες, είναι να ελέγχετε και να χειρίζεστε καλύτερα τις καταστάσεις που το προκαλούν. Αντίθετα, περισσότερο έντονο στρες μπορεί να είναι αιτία μακροχρόνιας απώλειας μαλλιών.

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2019

Στις περισσότερες περιπτώσεις αποβολών, η αιτία δεν ανευρίσκεται. Συνήθως θεωρείται ότι η αποβολή οφείλεται είτε σε ανωμαλίες του εμβρύου είτε σε ασθένειες της μητέρας.
Η πιθανότητα ότι το στρες από μόνο του μπορεί να είναι η αιτία της αποβολής σε μια κατά τα άλλα υγιή γυναίκα, δεν είναι κάτι που είναι αποδεκτό από τους περισσότερους γυναικολόγους.
Όμως νέες έρευνες δείχνουν ότι το στρες μπορεί να είναι αιτία αποβολών. Επιπρόσθετα φαίνεται ότι κάτω από αυτές τις συνθήκες, η χορήγηση επιπρόσθετης προγεστερόνης, μπορεί να βοηθά στην ολοκλήρωση της κύησης σε γυναίκες που διατρέχουν ψηλό κίνδυνο αποβολής λόγω στρες.
Γερμανοί γιατροί από το πανεπιστήμιο του Βερολίνου, διαπίστωσαν ότι πειραματόζωα που εγκυμονούν, όταν υποβάλλονται σε στρες, παρουσιάζουν ορμονικές διαταραχές. Οι ορμονικές αυτές ανωμαλίες επιτρέπουν στο ανοσοποιητικό σύστημα να είναι πιο επιθετικό στο έμβρυο.
Βασικά προκαλούνται βλάβες στον πλακούντα που οδηγούν στη συνέχεια σε αποβολές. Οι γιατροί από το Βερολίνο βρήκαν ότι το στρες προκαλεί  την απελευθέρωση ορμονών του στρες όπως η κορτιζόνη. Η αύξηση της κορτιζόνης στο αίμα, καταστέλλει την παραγωγή της προγεστερόνης.
Η προγεστερόνη είναι η ορμόνη που έχει κρίσιμη σημασία για τη διατήρηση και υγιή εξέλιξη της εγκυμοσύνης. Η προγεστερόνη μεταξύ άλλων συμβάλλει στην παραγωγή ενός βιολογικού παράγοντα (PIBF, progesterone-induced blocking factor).
Ο παράγοντας PIBF με τη σειρά του προκαλεί την παραγωγή βιολογικών ουσιών όπως οι ιντερλευκίνες 4 και 10. Αυτές επιδρούν στο ανοσοποιητικό σύστημα και το κάνουν να ανέχεται στο σώμα τον πλακούντα και το έμβρυο.
Η χορήγηση προγεστερόνης στα πειραματόζωα που είχαν υποβληθεί σε δοκιμασίες στρες και που είχαν χαμηλά επίπεδα προγεστερόνης, ήταν ικανή να αποτρέπει τις αποβολές.
Μετά από τις εργαστηριακές αυτές διαπιστώσεις, οι Γερμανοί γιατροί θέλησαν να εξετάσουν τι συμβαίνει στον άνθρωπο. Παρακολούθησαν την εξέλιξη 864 εγκύων γυναικών.
Η παρακολούθηση περιελάμβανε μετρήσεις ορμονών στο αίμα και αξιολόγηση του επιπέδου στρες που βίωνε η κάθε γυναίκα.
Από το σύνολο των γυναικών, οι 55 είχαν αποβολή. Οι γυναίκες που παρουσίαζαν ψηλότερα επίπεδα στρες και είχαν στο αίμα τους χαμηλότερα επίπεδα προγεστερόνης και PIBF, είχαν περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν αποβολή.
Τα ευρήματα αυτά δείχνουν συσχετισμό μεταξύ στρες και αποβολής. Όμως δεν είναι αρκετά για να αποδείξουν ότι το στρες είναι αιτία αποβολής.
Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο η χορήγηση προγεστερόνης σε γυναίκες με στρες, χαμηλή προγεστερόνη αίματος και κίνδυνο για αποβολή, θα μπορούσε να μειώνει τον κίνδυνο αποβολών κάτω από αυτές τις συνθήκες.
Η προγεστερόνη έχει χρησιμοποιηθεί για την πρόληψη αποβολών, χωρίς επιτυχία. Όμως είχε χρησιμοποιηθεί γενικά για όλες τις περιπτώσεις και όχι μόνο για τις γυναίκες με στρες και χαμηλά επίπεδα αυτής της ορμόνης κύησης στο αίμα τους.
Είναι ενδιαφέρον να αναμένουμε τα αποτελέσματα νέας κλινικής έρευνας που ανακοίνωσαν ότι θα κάνουν οι ίδιοι Γερμανοί ερευνητές σε έγκυες γυναίκες με στρες και χαμηλή προγεστερόνη στο αίμα τους. Σε γυναίκες που θα τηρούν τις εν λόγω προϋποθέσεις, θα χορηγείται προγεστερόνη και θα εξεταστεί κατά πόσο θα υπάρξει μείωση του αριθμού των αποβολών.

Το στρες μπορεί να προκαλέσει αποβολή;

Στις περισσότερες περιπτώσεις αποβολών, η αιτία δεν ανευρίσκεται. Συνήθως θεωρείται ότι η αποβολή οφείλεται είτε σε ανωμαλίες του εμβρύου είτε σε ασθένειες της μητέρας.
Η πιθανότητα ότι το στρες από μόνο του μπορεί να είναι η αιτία της αποβολής σε μια κατά τα άλλα υγιή γυναίκα, δεν είναι κάτι που είναι αποδεκτό από τους περισσότερους γυναικολόγους.
Όμως νέες έρευνες δείχνουν ότι το στρες μπορεί να είναι αιτία αποβολών. Επιπρόσθετα φαίνεται ότι κάτω από αυτές τις συνθήκες, η χορήγηση επιπρόσθετης προγεστερόνης, μπορεί να βοηθά στην ολοκλήρωση της κύησης σε γυναίκες που διατρέχουν ψηλό κίνδυνο αποβολής λόγω στρες.
Γερμανοί γιατροί από το πανεπιστήμιο του Βερολίνου, διαπίστωσαν ότι πειραματόζωα που εγκυμονούν, όταν υποβάλλονται σε στρες, παρουσιάζουν ορμονικές διαταραχές. Οι ορμονικές αυτές ανωμαλίες επιτρέπουν στο ανοσοποιητικό σύστημα να είναι πιο επιθετικό στο έμβρυο.
Βασικά προκαλούνται βλάβες στον πλακούντα που οδηγούν στη συνέχεια σε αποβολές. Οι γιατροί από το Βερολίνο βρήκαν ότι το στρες προκαλεί  την απελευθέρωση ορμονών του στρες όπως η κορτιζόνη. Η αύξηση της κορτιζόνης στο αίμα, καταστέλλει την παραγωγή της προγεστερόνης.
Η προγεστερόνη είναι η ορμόνη που έχει κρίσιμη σημασία για τη διατήρηση και υγιή εξέλιξη της εγκυμοσύνης. Η προγεστερόνη μεταξύ άλλων συμβάλλει στην παραγωγή ενός βιολογικού παράγοντα (PIBF, progesterone-induced blocking factor).
Ο παράγοντας PIBF με τη σειρά του προκαλεί την παραγωγή βιολογικών ουσιών όπως οι ιντερλευκίνες 4 και 10. Αυτές επιδρούν στο ανοσοποιητικό σύστημα και το κάνουν να ανέχεται στο σώμα τον πλακούντα και το έμβρυο.
Η χορήγηση προγεστερόνης στα πειραματόζωα που είχαν υποβληθεί σε δοκιμασίες στρες και που είχαν χαμηλά επίπεδα προγεστερόνης, ήταν ικανή να αποτρέπει τις αποβολές.
Μετά από τις εργαστηριακές αυτές διαπιστώσεις, οι Γερμανοί γιατροί θέλησαν να εξετάσουν τι συμβαίνει στον άνθρωπο. Παρακολούθησαν την εξέλιξη 864 εγκύων γυναικών.
Η παρακολούθηση περιελάμβανε μετρήσεις ορμονών στο αίμα και αξιολόγηση του επιπέδου στρες που βίωνε η κάθε γυναίκα.
Από το σύνολο των γυναικών, οι 55 είχαν αποβολή. Οι γυναίκες που παρουσίαζαν ψηλότερα επίπεδα στρες και είχαν στο αίμα τους χαμηλότερα επίπεδα προγεστερόνης και PIBF, είχαν περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν αποβολή.
Τα ευρήματα αυτά δείχνουν συσχετισμό μεταξύ στρες και αποβολής. Όμως δεν είναι αρκετά για να αποδείξουν ότι το στρες είναι αιτία αποβολής.
Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο η χορήγηση προγεστερόνης σε γυναίκες με στρες, χαμηλή προγεστερόνη αίματος και κίνδυνο για αποβολή, θα μπορούσε να μειώνει τον κίνδυνο αποβολών κάτω από αυτές τις συνθήκες.
Η προγεστερόνη έχει χρησιμοποιηθεί για την πρόληψη αποβολών, χωρίς επιτυχία. Όμως είχε χρησιμοποιηθεί γενικά για όλες τις περιπτώσεις και όχι μόνο για τις γυναίκες με στρες και χαμηλά επίπεδα αυτής της ορμόνης κύησης στο αίμα τους.
Είναι ενδιαφέρον να αναμένουμε τα αποτελέσματα νέας κλινικής έρευνας που ανακοίνωσαν ότι θα κάνουν οι ίδιοι Γερμανοί ερευνητές σε έγκυες γυναίκες με στρες και χαμηλή προγεστερόνη στο αίμα τους. Σε γυναίκες που θα τηρούν τις εν λόγω προϋποθέσεις, θα χορηγείται προγεστερόνη και θα εξεταστεί κατά πόσο θα υπάρξει μείωση του αριθμού των αποβολών.
Μια νέα εξέταση που μπορεί να γίνει πάνω σε καρκίνους του μαστού, θα μπορεί να δίνει με πολύ μεγάλη ακρίβεια, πληροφορίες για την πρόγνωση της ασθενούς.
Οι πληροφορίες αυτές θα επιτρέπουν στους γιατρούς να καθορίζουν με πιο ορθό τρόπο τις γυναίκες εκείνες, οι οποίες πράγματι χρειάζεται να υποβληθούν σε δύσκολες και δυσάρεστες θεραπείες, όπως για παράδειγμα η χημειοθεραπεία.
Σήμερα δυστυχώς δεν υπάρχουν τρόποι καλύτερου προσδιορισμού της φυσικής εξέλιξης και πρόγνωσης ορισμένων καρκίνων του μαστού και ιδιαίτερα αυτών που εκδηλώνονται σε χαμηλά στάδια.
Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλές γυναίκες υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία ενώ είναι πολύ πιθανόν ότι η θεραπεία αυτή, δεν τις βοηθά και τους προκαλεί βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, ανεπιθύμητες παρενέργειες.
Η χημειοθεραπεία έχει τις δυνατότητες να καταστρέφει τα καρκινικά κύτταρα. Παράλληλα όμως προκαλεί σοβαρές παρενέργειες και μπορεί να έχει μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιπλοκές.
Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό, ευθύς εξ' αρχής με την διάγνωση του καρκίνου, να υπάρχουν τρόποι που θα προσδιορίζουν με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, ποιες ασθενείς θα επωφεληθούν από μια χημειοθεραπεία και ποιες όχι.
Γιατροί από το αντικαρκινικό κέντρο του πανεπιστήμιου του Τέξας, εξέτασαν τα επίπεδα της κυκλίνης Ε (Cyclin E protein), σε όγκους από 395 γυναίκες που διαγνώσθηκαν με καρκίνο του μαστού.
Μετά από τις μετρήσεις των επιπέδων της κυκλίνης Ε (με τη μέθοδο western blot), εξέτασαν τη σχέση των επιπέδων αυτών με το στάδιο του καρκίνου, την πρόγνωση και την επιβίωση των ασθενών.
Τα ευρήματα τους έχουν μεγάλη σημασία και είναι τα ακόλουθα:
Τα επίπεδα της κυκλίνης Ε μέσα στους όγκους, συσχετίζονται πολύ στενά με την επιβίωση των ασθενών
Σε 114 γυναίκες με καρκίνο μαστού στο στάδιο 1, δηλαδή χωρίς εντοπισμό στους λεμφαδένες της μασχάλης, υπήρχαν 102 γυναίκες που είχαν χαμηλά επίπεδα της κυκλίνης Ε. Από τις γυναίκες με στάδιο 1 καρκίνου του μαστού και με χαμηλή κυκλίνη Ε, δεν πέθανε καμία στα 5 χρόνια από τη διάγνωση
Από τις 114 γυναίκες με καρκίνο μαστού στο στάδιο 1, οι 12 ασθενείς είχαν ψηλά επίπεδα κυκλίνης Ε. Από αυτές καμία δεν επιβίωσε κατά την ίδια χρονική περίοδο
Στις γυναίκες με καρκίνο μαστού στο στάδιο 1, υπήρχε 100% επαλήθευση ότι αυτές που παρουσίαζαν στον όγκο τους ψηλά επίπεδα κυκλίνης Ε, είχαν και κακή πρόγνωση
Στις γυναίκες με καρκίνο σε πιο προχωρημένο στάδιο, δηλαδή ο καρκίνος είχε φθάσει στους μασχαλιαίους λεμφαδένες, η ακρίβεια της προγνωστικής συσχέτισης ανερχόταν στο 90%
Η προγνωστική αξία του νέου αυτού τεστ είναι 8 φορές μεγαλύτερη για τις ασθενείς με στάδιο 1 καρκίνου του μαστού σε σύγκριση με τα τεστ που υπάρχουν τώρα και τα οποία βασίζονται στο μέγεθος του όγκου και στο πόσο μακριά έχουν εξαπλωθεί τα καρκινικά κύτταρα
Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι, τα επίπεδα της κυκλίνης Ε, θα μπορούσαν να καθορίζουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τις γυναίκες με καρκίνο μαστού, οι οποίες πράγματι χρειάζονται χημειοθεραπεία και ποιες όχι.
Η πρωτεΐνη κυκλίνη Ε, ρυθμίζει τον κύκλο πολλαπλασιασμού των κυττάρων και επηρεάζει τη φυσική εξέλιξη των κυττάρων του καρκίνου του μαστού.
Η κυκλίνη Ε υπάρχει επίσης και σε άλλους καρκίνους όπως σε αυτούς των πνευμόνων και της ωοθήκης. Διεξάγονται στο ίδιο νοσοκομείο, έρευνες που στόχο έχουν να βρουν κατά πόσο η κυκλίνη Ε έχει την ίδια προγνωστική αξία και στους καρκίνους αυτούς.
Συμπερασματικά εμείς θα τονίσουμε το γεγονός ότι τα επίπεδα της κυκλίνης Ε έχουν σημαντικά μεγαλύτερη προγνωστική αξία σε σύγκριση με τους άλλους δείκτες που υπάρχουν σήμερα.
Εάν και άλλες έρευνες επιβεβαιώσουν τα πρώτα αυτά συμπεράσματα, αυτό σημαίνει ότι θα καθορίζονται με καλύτερο τρόπο, οι θεραπείες που απαιτούνται για τα διάφορα στάδια του καρκίνου του μαστού.
Θα είναι δυνατόν να διαχωρίζονται οι γυναίκες εκείνες οι οποίες έχουν πιο άσχημη πρόγνωση και θα υποβάλλονται σε πολύ πιο εντατική θεραπεία. Οι άλλες με καλύτερη πρόγνωση, θα χρειάζονται λιγότερες θεραπείες, με λιγότερους κινδύνους και βελτίωση της ποιότητας ζωής τους.

Νέο τεστ για την πρόγνωση του καρκίνου του μαστού.

Μια νέα εξέταση που μπορεί να γίνει πάνω σε καρκίνους του μαστού, θα μπορεί να δίνει με πολύ μεγάλη ακρίβεια, πληροφορίες για την πρόγνωση της ασθενούς.
Οι πληροφορίες αυτές θα επιτρέπουν στους γιατρούς να καθορίζουν με πιο ορθό τρόπο τις γυναίκες εκείνες, οι οποίες πράγματι χρειάζεται να υποβληθούν σε δύσκολες και δυσάρεστες θεραπείες, όπως για παράδειγμα η χημειοθεραπεία.
Σήμερα δυστυχώς δεν υπάρχουν τρόποι καλύτερου προσδιορισμού της φυσικής εξέλιξης και πρόγνωσης ορισμένων καρκίνων του μαστού και ιδιαίτερα αυτών που εκδηλώνονται σε χαμηλά στάδια.
Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλές γυναίκες υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία ενώ είναι πολύ πιθανόν ότι η θεραπεία αυτή, δεν τις βοηθά και τους προκαλεί βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, ανεπιθύμητες παρενέργειες.
Η χημειοθεραπεία έχει τις δυνατότητες να καταστρέφει τα καρκινικά κύτταρα. Παράλληλα όμως προκαλεί σοβαρές παρενέργειες και μπορεί να έχει μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιπλοκές.
Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό, ευθύς εξ' αρχής με την διάγνωση του καρκίνου, να υπάρχουν τρόποι που θα προσδιορίζουν με τη μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια, ποιες ασθενείς θα επωφεληθούν από μια χημειοθεραπεία και ποιες όχι.
Γιατροί από το αντικαρκινικό κέντρο του πανεπιστήμιου του Τέξας, εξέτασαν τα επίπεδα της κυκλίνης Ε (Cyclin E protein), σε όγκους από 395 γυναίκες που διαγνώσθηκαν με καρκίνο του μαστού.
Μετά από τις μετρήσεις των επιπέδων της κυκλίνης Ε (με τη μέθοδο western blot), εξέτασαν τη σχέση των επιπέδων αυτών με το στάδιο του καρκίνου, την πρόγνωση και την επιβίωση των ασθενών.
Τα ευρήματα τους έχουν μεγάλη σημασία και είναι τα ακόλουθα:
Τα επίπεδα της κυκλίνης Ε μέσα στους όγκους, συσχετίζονται πολύ στενά με την επιβίωση των ασθενών
Σε 114 γυναίκες με καρκίνο μαστού στο στάδιο 1, δηλαδή χωρίς εντοπισμό στους λεμφαδένες της μασχάλης, υπήρχαν 102 γυναίκες που είχαν χαμηλά επίπεδα της κυκλίνης Ε. Από τις γυναίκες με στάδιο 1 καρκίνου του μαστού και με χαμηλή κυκλίνη Ε, δεν πέθανε καμία στα 5 χρόνια από τη διάγνωση
Από τις 114 γυναίκες με καρκίνο μαστού στο στάδιο 1, οι 12 ασθενείς είχαν ψηλά επίπεδα κυκλίνης Ε. Από αυτές καμία δεν επιβίωσε κατά την ίδια χρονική περίοδο
Στις γυναίκες με καρκίνο μαστού στο στάδιο 1, υπήρχε 100% επαλήθευση ότι αυτές που παρουσίαζαν στον όγκο τους ψηλά επίπεδα κυκλίνης Ε, είχαν και κακή πρόγνωση
Στις γυναίκες με καρκίνο σε πιο προχωρημένο στάδιο, δηλαδή ο καρκίνος είχε φθάσει στους μασχαλιαίους λεμφαδένες, η ακρίβεια της προγνωστικής συσχέτισης ανερχόταν στο 90%
Η προγνωστική αξία του νέου αυτού τεστ είναι 8 φορές μεγαλύτερη για τις ασθενείς με στάδιο 1 καρκίνου του μαστού σε σύγκριση με τα τεστ που υπάρχουν τώρα και τα οποία βασίζονται στο μέγεθος του όγκου και στο πόσο μακριά έχουν εξαπλωθεί τα καρκινικά κύτταρα
Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι, τα επίπεδα της κυκλίνης Ε, θα μπορούσαν να καθορίζουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τις γυναίκες με καρκίνο μαστού, οι οποίες πράγματι χρειάζονται χημειοθεραπεία και ποιες όχι.
Η πρωτεΐνη κυκλίνη Ε, ρυθμίζει τον κύκλο πολλαπλασιασμού των κυττάρων και επηρεάζει τη φυσική εξέλιξη των κυττάρων του καρκίνου του μαστού.
Η κυκλίνη Ε υπάρχει επίσης και σε άλλους καρκίνους όπως σε αυτούς των πνευμόνων και της ωοθήκης. Διεξάγονται στο ίδιο νοσοκομείο, έρευνες που στόχο έχουν να βρουν κατά πόσο η κυκλίνη Ε έχει την ίδια προγνωστική αξία και στους καρκίνους αυτούς.
Συμπερασματικά εμείς θα τονίσουμε το γεγονός ότι τα επίπεδα της κυκλίνης Ε έχουν σημαντικά μεγαλύτερη προγνωστική αξία σε σύγκριση με τους άλλους δείκτες που υπάρχουν σήμερα.
Εάν και άλλες έρευνες επιβεβαιώσουν τα πρώτα αυτά συμπεράσματα, αυτό σημαίνει ότι θα καθορίζονται με καλύτερο τρόπο, οι θεραπείες που απαιτούνται για τα διάφορα στάδια του καρκίνου του μαστού.
Θα είναι δυνατόν να διαχωρίζονται οι γυναίκες εκείνες οι οποίες έχουν πιο άσχημη πρόγνωση και θα υποβάλλονται σε πολύ πιο εντατική θεραπεία. Οι άλλες με καλύτερη πρόγνωση, θα χρειάζονται λιγότερες θεραπείες, με λιγότερους κινδύνους και βελτίωση της ποιότητας ζωής τους.
Ο καθένας μας έχει τουλάχιστον 100 νέες μεταλλάξεις στο DNA του, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Current Biology. Οι επιστήμονες προσπαθούσαν τα τελευταία 70 χρόνια να προσδιορίσουν τη συχνότητα των μεταλλάξεων που υφίσταται το ανθρώπινο είδος. Ωστόσο, μόλις τώρα επιτεύχθηκε μία αξιόπιστη εκτίμηση, χάρη στη «νέας γενιάς» τεχνολογία για την αποκωδικοποίηση του γενετικού κώδικα.  Τα ευρήματα μπορούν να οδηγήσουν σε νέες θεραπείες, αλλά και ανακαλύψεις σχετικά με την εξελικτική μας διαδικασία.  Το 1935, ο JBS Haldane, ένας από τους πατέρες της σύγχρονης γενετικής, μετά τη μελέτη μίας ομάδας αντρών που έπασχαν από αιμοφιλία, υπολόγισε ότι ο καθένας από μας έχει περίπου 150 νέες μεταλλάξεις.  70 χρόνια μετά, ο Haldane αποδεικνύεται σωστός. Στην πρόσφατη έρευνα, οι επιστήμονες διερεύνησαν χιλιάδες γονίδια στα χρωμοσώματα Y δύο Κινέζων, οι οποίοι μοιράζονταν ένα κοινό πρόγονο που είχε γεννηθεί το 1805. Μελετώντας τον αριθμό των διαφορών μεταξύ των δύο αντρών, και το μέγεθος του ανθρώπινου γονιδιώματος, συμπέραναν ότι ο αριθμός των μεταλλάξεων σε κάθε άτομο είναι μεταξύ 100 και 200.  Ο Dr Yali Xue, ένα από τα μέλη της επιστημονικής ομάδας, από το Wellcome Trust Sanger Institute στο Κέιμπριτζσάιρ, εξηγεί ότι η ποσότητα των δεδομένων που προέκυψε θα ήταν αδιανόητη λίγα χρόνια πριν. «Το να βρούμε αυτόν τον μικρό αριθμό μεταλλάξεων ήταν πιο δύσκολο από το να βρίσκαμε το αυγό ενός μυρμηγκιού σε μια αποθήκη ρυζιού».  Οι νέες μεταλλάξεις οδηγούν ορισμένες φορές σε σοβαρές αρρώστιες. Οι ερευνητές ευελπιστούν ότι με τα νέα ευρήματα θα ανοίξουν νέοι δρόμοι στη γονιδιακή αντιμετώπιση των ασθενειών.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟΙ!

Ο καθένας μας έχει τουλάχιστον 100 νέες μεταλλάξεις στο DNA του, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύεται στο επιστημονικό έντυπο Current Biology. Οι επιστήμονες προσπαθούσαν τα τελευταία 70 χρόνια να προσδιορίσουν τη συχνότητα των μεταλλάξεων που υφίσταται το ανθρώπινο είδος. Ωστόσο, μόλις τώρα επιτεύχθηκε μία αξιόπιστη εκτίμηση, χάρη στη «νέας γενιάς» τεχνολογία για την αποκωδικοποίηση του γενετικού κώδικα.  Τα ευρήματα μπορούν να οδηγήσουν σε νέες θεραπείες, αλλά και ανακαλύψεις σχετικά με την εξελικτική μας διαδικασία.  Το 1935, ο JBS Haldane, ένας από τους πατέρες της σύγχρονης γενετικής, μετά τη μελέτη μίας ομάδας αντρών που έπασχαν από αιμοφιλία, υπολόγισε ότι ο καθένας από μας έχει περίπου 150 νέες μεταλλάξεις.  70 χρόνια μετά, ο Haldane αποδεικνύεται σωστός. Στην πρόσφατη έρευνα, οι επιστήμονες διερεύνησαν χιλιάδες γονίδια στα χρωμοσώματα Y δύο Κινέζων, οι οποίοι μοιράζονταν ένα κοινό πρόγονο που είχε γεννηθεί το 1805. Μελετώντας τον αριθμό των διαφορών μεταξύ των δύο αντρών, και το μέγεθος του ανθρώπινου γονιδιώματος, συμπέραναν ότι ο αριθμός των μεταλλάξεων σε κάθε άτομο είναι μεταξύ 100 και 200.  Ο Dr Yali Xue, ένα από τα μέλη της επιστημονικής ομάδας, από το Wellcome Trust Sanger Institute στο Κέιμπριτζσάιρ, εξηγεί ότι η ποσότητα των δεδομένων που προέκυψε θα ήταν αδιανόητη λίγα χρόνια πριν. «Το να βρούμε αυτόν τον μικρό αριθμό μεταλλάξεων ήταν πιο δύσκολο από το να βρίσκαμε το αυγό ενός μυρμηγκιού σε μια αποθήκη ρυζιού».  Οι νέες μεταλλάξεις οδηγούν ορισμένες φορές σε σοβαρές αρρώστιες. Οι ερευνητές ευελπιστούν ότι με τα νέα ευρήματα θα ανοίξουν νέοι δρόμοι στη γονιδιακή αντιμετώπιση των ασθενειών.
Ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα ζευγάρια έχουν περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσουν αγόρι άμα η σύλληψη γίνει το φθινόπωρο. Όσοι, από την άλλη, επιθυμούν περισσότερο να αποκτήσουν κορίτσι πρέπει να προσπαθήσουν κατά τη διάρκεια της άνοιξης. Για λόγους που δεν είναι ακόμη ξεκάθαροι, όταν οι συνθήκες σύλληψης δεν είναι ιδανικές υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες το παιδί που θα γεννηθεί να είναι αγόρι. Οι Ιταλοί επιστήμονες που πραγματοποιήσαν την έρευνα ανακάλυψαν ότι η καλύτερη ώρες για να γίνει η σύλληψη είναι στις 12 το μεσημέρι και σε θερμοκρασία 12 βαθμών Κελσίου. Ο μέγιστος αριθμός συλλήψεων, επομένως, πραγματοποιείται στα αντίθετα ημισφαίρια κατά τις αντίθετες ώρες. Οι Ιταλοί ερευνητές, με επικεφαλή του προγράμματος τον δρ. Άντζελο Καγκνάτσι από την Πολυκλινική της Μοδένα, έφτασαν σε αυτά τα συμπεράσματα, μελετώντας περισσότερες από 14310 γεννήσεις, σε περίοδο έξι ετών, μεταξύ του 1995 και του 2001. Ο δρ. Καγνάτσι δήλωσε ότι όποια κι αν είναι η εξήγηση είναι δίκαιο να πούμε πως η φύση, αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι τα αρσενικά νεογέννητα είναι πιο ευάλωτα από τα θηλυκά, δίνει το «προβάδισμα» στα αγόρια, ευνοώντας τις συνθήκες αναπαραγωγής.

Πιθανότητες για αγόρι

Ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα ζευγάρια έχουν περισσότερες πιθανότητες να αποκτήσουν αγόρι άμα η σύλληψη γίνει το φθινόπωρο. Όσοι, από την άλλη, επιθυμούν περισσότερο να αποκτήσουν κορίτσι πρέπει να προσπαθήσουν κατά τη διάρκεια της άνοιξης. Για λόγους που δεν είναι ακόμη ξεκάθαροι, όταν οι συνθήκες σύλληψης δεν είναι ιδανικές υπάρχουν λιγότερες πιθανότητες το παιδί που θα γεννηθεί να είναι αγόρι. Οι Ιταλοί επιστήμονες που πραγματοποιήσαν την έρευνα ανακάλυψαν ότι η καλύτερη ώρες για να γίνει η σύλληψη είναι στις 12 το μεσημέρι και σε θερμοκρασία 12 βαθμών Κελσίου. Ο μέγιστος αριθμός συλλήψεων, επομένως, πραγματοποιείται στα αντίθετα ημισφαίρια κατά τις αντίθετες ώρες. Οι Ιταλοί ερευνητές, με επικεφαλή του προγράμματος τον δρ. Άντζελο Καγκνάτσι από την Πολυκλινική της Μοδένα, έφτασαν σε αυτά τα συμπεράσματα, μελετώντας περισσότερες από 14310 γεννήσεις, σε περίοδο έξι ετών, μεταξύ του 1995 και του 2001. Ο δρ. Καγνάτσι δήλωσε ότι όποια κι αν είναι η εξήγηση είναι δίκαιο να πούμε πως η φύση, αναγνωρίζοντας το γεγονός ότι τα αρσενικά νεογέννητα είναι πιο ευάλωτα από τα θηλυκά, δίνει το «προβάδισμα» στα αγόρια, ευνοώντας τις συνθήκες αναπαραγωγής.
Οι τεχνολογίες της επικοινωνίας, εισβάλουν όλο και περισσότερο στην προσωπική, επαγγελματική και οικογενειακή μας ζωή.
Το κινητό τηλέφωνο και ο ηλεκτρονικός υπολογιστής αποτελούν πλέον αναπόσπαστα εργαλεία των καθημερινών μας δραστηριοτήτων.
Το ερώτημα που τίθεται αφορά στο πως και πόσο επηρεάζουν οι εν λόγω τεχνολογίες, τους χρήστες και τις οικογένειες τους. Είναι γεγονός ότι οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμη διερευνήσει σε ικανοποιητικό βαθμό το εν λόγω ζήτημα.
Μια ενδιαφέρουσα εργασία από το πανεπιστήμιο του Wisconsin, εξέτασε σε 1,367 εργαζόμενα ζευγάρια, την επίδραση στην ψυχολογική κατάσταση και στην οικογενειακή ζωή των μεθόδων επικοινωνίας και κυρίως των κινητών τηλεφώνων και του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
Τα ευρήματα προσθέτουν ενδιαφέροντα στοιχεία στις γνώσεις μας:
Η χρήση κινητών τηλεφώνων αύξανε την ψυχολογική καταπόνηση και μείωνε την οικογενειακή ικανοποίηση
Στους άνδρες και στις γυναίκες τα κινητά τηλέφωνα επέτρεπαν στις ανησυχίες και προβλήματα της δουλειάς να εισβάλλουν στο σπίτι και στην οικογενειακή ζωή
Στις γυναίκες αλλά όχι στους άνδρες, τα κινητά τηλέφωνα επέτρεπαν και το αντίθετο, δηλαδή τα προβλήματα του σπιτιού μεταφέρονταν στον επαγγελματικό τους χώρο
Το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο δεν βρέθηκε να έχει τις ίδιες αρνητικές επιδράσεις στην ψυχολογική κατάσταση και στην οικογενειακή ζωή
Στις γυναίκες, οι ανησυχίες και τα προβλήματα της εργασίας και της οικογένειας επηρέαζαν το επίπεδο ψυχολογικής καταπόνησης και οικογενειακής ικανοποίησης
Το συμπέρασμα είναι ότι οι τεχνολογίες επικοινωνίας και ιδιαίτερα τα κινητά τηλέφωνα, καταλύουν τα σύνορα μεταξύ οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής. Με τον τρόπο αυτό αυξάνουν την καταπόνηση και μειώνουν την ποιότητα ζωής.
Τα κινητά τηλέφωνα επιτρέπουν στο να μας βρίσκουν πιο εύκολα και εκτός ωρών εργασίας. Η νέα αυτή κατάσταση πραγμάτων, παρά το γεγονός ότι καθιστά τον καθένα πιο προσιτό, έχει αρνητικές συνέπειες για τους εργαζόμενους.
Δεν αποκλείεται οι μελλοντικές γενιές, να μην γνωρίζουν το πρόβλημα της διαφοροποίησης μεταξύ ωρών εργασίας και ελεύθερου χρόνου στο σπίτι διότι οι τεχνολογίες επικοινωνίας θα εξαλείψουν τα περιοριστικά όρια.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται για τις εργαζόμενες μητέρες οι οποίες έχουν πολύ συχνά διπλό ρόλο να επιτελέσουν. Οι μητέρες που έχουν μικρά παιδιά και είναι υποχρεωμένες να δουλεύουν, αυξάνονται σταθερά. Εκτός από τις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις, πρέπει παράλληλα να επιτελούν τα μητρικά τους καθήκοντα.
Δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να στηρίζουν την άποψη ότι υποφέρουν τα παιδιά των οποίων η μητέρα εργάζεται. Η ανάπτυξη ενός παιδιού όμως επηρεάζεται αρνητικά από το επίπεδο στρες και ψυχολογικής καταπόνησης στην οικογένεια.
Ένα παιδί το οποίο νιώθει την αγάπη των γονιών του, τυγχάνει της απαραίτητης φροντίδας και προσοχής έστω και εάν και οι δύο γονείς του εργάζονται μακριά από το σπίτι, θα αναπτυχθεί και θα προοδεύσει κανονικά.
Ο διαχωρισμός μεταξύ επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής, οποίος τείνει να εξαφανιστεί λόγω των σύγχρονων μεθόδων επικοινωνίας όπως για παράδειγμα το κινητό τηλέφωνο, επιτρέπει στους γονείς και ιδιαίτερα στη μητέρα να αφιερώσουν ποιοτικό χρόνο για τα παιδιά τους.
Χρειάζεται λοιπόν προσοχή για την προστασία του ελεύθερου χρόνου, εκτός ωρών εργασίας.
Ο έλεγχος και η ορθή χρήση του κινητού τηλεφώνου και του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, θα πρέπει να επιτρέπουν μια καλύτερη αποτελεσματικότητα χωρίς όμως να αφήνουν τις επαγγελματικές ανησυχίες και προβλήματα να εισβάλλουν και να διαταράσσουν την οικογενειακή ζωή μειώνοντας την προσοχή που χρειάζονται τα παιδιά από τους γονείς τους.

Τα κινητά τηλέφωνα και η ποιότητα ζωής

Οι τεχνολογίες της επικοινωνίας, εισβάλουν όλο και περισσότερο στην προσωπική, επαγγελματική και οικογενειακή μας ζωή.
Το κινητό τηλέφωνο και ο ηλεκτρονικός υπολογιστής αποτελούν πλέον αναπόσπαστα εργαλεία των καθημερινών μας δραστηριοτήτων.
Το ερώτημα που τίθεται αφορά στο πως και πόσο επηρεάζουν οι εν λόγω τεχνολογίες, τους χρήστες και τις οικογένειες τους. Είναι γεγονός ότι οι επιστήμονες δεν έχουν ακόμη διερευνήσει σε ικανοποιητικό βαθμό το εν λόγω ζήτημα.
Μια ενδιαφέρουσα εργασία από το πανεπιστήμιο του Wisconsin, εξέτασε σε 1,367 εργαζόμενα ζευγάρια, την επίδραση στην ψυχολογική κατάσταση και στην οικογενειακή ζωή των μεθόδων επικοινωνίας και κυρίως των κινητών τηλεφώνων και του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
Τα ευρήματα προσθέτουν ενδιαφέροντα στοιχεία στις γνώσεις μας:
Η χρήση κινητών τηλεφώνων αύξανε την ψυχολογική καταπόνηση και μείωνε την οικογενειακή ικανοποίηση
Στους άνδρες και στις γυναίκες τα κινητά τηλέφωνα επέτρεπαν στις ανησυχίες και προβλήματα της δουλειάς να εισβάλλουν στο σπίτι και στην οικογενειακή ζωή
Στις γυναίκες αλλά όχι στους άνδρες, τα κινητά τηλέφωνα επέτρεπαν και το αντίθετο, δηλαδή τα προβλήματα του σπιτιού μεταφέρονταν στον επαγγελματικό τους χώρο
Το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο δεν βρέθηκε να έχει τις ίδιες αρνητικές επιδράσεις στην ψυχολογική κατάσταση και στην οικογενειακή ζωή
Στις γυναίκες, οι ανησυχίες και τα προβλήματα της εργασίας και της οικογένειας επηρέαζαν το επίπεδο ψυχολογικής καταπόνησης και οικογενειακής ικανοποίησης
Το συμπέρασμα είναι ότι οι τεχνολογίες επικοινωνίας και ιδιαίτερα τα κινητά τηλέφωνα, καταλύουν τα σύνορα μεταξύ οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής. Με τον τρόπο αυτό αυξάνουν την καταπόνηση και μειώνουν την ποιότητα ζωής.
Τα κινητά τηλέφωνα επιτρέπουν στο να μας βρίσκουν πιο εύκολα και εκτός ωρών εργασίας. Η νέα αυτή κατάσταση πραγμάτων, παρά το γεγονός ότι καθιστά τον καθένα πιο προσιτό, έχει αρνητικές συνέπειες για τους εργαζόμενους.
Δεν αποκλείεται οι μελλοντικές γενιές, να μην γνωρίζουν το πρόβλημα της διαφοροποίησης μεταξύ ωρών εργασίας και ελεύθερου χρόνου στο σπίτι διότι οι τεχνολογίες επικοινωνίας θα εξαλείψουν τα περιοριστικά όρια.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται για τις εργαζόμενες μητέρες οι οποίες έχουν πολύ συχνά διπλό ρόλο να επιτελέσουν. Οι μητέρες που έχουν μικρά παιδιά και είναι υποχρεωμένες να δουλεύουν, αυξάνονται σταθερά. Εκτός από τις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις, πρέπει παράλληλα να επιτελούν τα μητρικά τους καθήκοντα.
Δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να στηρίζουν την άποψη ότι υποφέρουν τα παιδιά των οποίων η μητέρα εργάζεται. Η ανάπτυξη ενός παιδιού όμως επηρεάζεται αρνητικά από το επίπεδο στρες και ψυχολογικής καταπόνησης στην οικογένεια.
Ένα παιδί το οποίο νιώθει την αγάπη των γονιών του, τυγχάνει της απαραίτητης φροντίδας και προσοχής έστω και εάν και οι δύο γονείς του εργάζονται μακριά από το σπίτι, θα αναπτυχθεί και θα προοδεύσει κανονικά.
Ο διαχωρισμός μεταξύ επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής, οποίος τείνει να εξαφανιστεί λόγω των σύγχρονων μεθόδων επικοινωνίας όπως για παράδειγμα το κινητό τηλέφωνο, επιτρέπει στους γονείς και ιδιαίτερα στη μητέρα να αφιερώσουν ποιοτικό χρόνο για τα παιδιά τους.
Χρειάζεται λοιπόν προσοχή για την προστασία του ελεύθερου χρόνου, εκτός ωρών εργασίας.
Ο έλεγχος και η ορθή χρήση του κινητού τηλεφώνου και του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, θα πρέπει να επιτρέπουν μια καλύτερη αποτελεσματικότητα χωρίς όμως να αφήνουν τις επαγγελματικές ανησυχίες και προβλήματα να εισβάλλουν και να διαταράσσουν την οικογενειακή ζωή μειώνοντας την προσοχή που χρειάζονται τα παιδιά από τους γονείς τους.