Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα γονείς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα γονείς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2019

Περίπου το ένα τρίτο από τα παιδιά που γεννιούνται πρόωρα, μεταξύ 32 και 35 εβδομάδων κύησης, βρέθηκε ότι παρουσιάζει μαθησιακά και εκπαιδευτικά προβλήματα στο σχολείο, σε μελέτη που έγινε στην Οξφόρδη.
Ήταν ήδη γνωστό από παλαιότερες έρευνες, ότι τα πολύ πρόωρα παιδιά, δηλαδή αυτά που γεννιόνταν πριν από τις 32 εβδομάδες κύησης και με πολύ χαμηλό βάρος γέννησης ( μικρότερο από 1,5 κιλά), έχουν αυξημένο κίνδυνο για να παρουσιάσουν προβλήματα ανάπτυξης, συμπεριφοράς και εκμάθησης.
Όμως για την μεγάλη ομάδα προώρων παιδιών που γεννιούνται μεταξύ 32 και 35 εβδομάδων δεν είχαν γίνει μέχρι τώρα έρευνες που να αναλύουν τα σχολικά και αναπτυξιακά τους προβλήματα. Υπενθυμίζεται ότι μια κανονική κύηση διαρκεί περίπου 40 εβδομάδες.
Οι Άγγλοι γιατροί μελέτησαν 117 παιδιά που γεννήθηκαν 5 με 8 εβδομάδες νωρίτερα από τον κανονική ημερομηνία που θα έπρεπε να γεννηθούν (32-35 εβδομάδων κύησης) μέχρι την ηλικία των 7 ετών. Τα ευρήματά τους ήταν τα ακόλουθα:
Το ένα τρίτο των παιδιών είχε προβλήματα γραφής, μαθηματικών και λεπτών κινήσεων που χρειάζονται για δραστηριότητες όπως το σχεδίασμα
Το 20% των παιδιών είχε προβλήματα ομιλίας και διαβάσματος
Το 25% είχε ανάγκη υποστήριξης από ένα βοηθό που δεν ήταν δάσκαλος
Το 4% είχαν ανάγκες ειδικής εκπαίδευσης
Το 3% έπρεπε να τοποθετηθούν σε σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες
Το ένα τρίτο των παιδιών θεωρήθηκε είτε από τους γονείς είτε από τους δασκάλους ότι ήταν υπερκινητικό. Όμως μόνο για το 8% των παιδιών συμφωνούσαν και οι δύο ομάδες, ότι ήσαν υπερκινητικά    
Είναι σημαντικό να τονισθεί ότι άλλες ανάλογες έρευνες, που έγιναν σε παιδιά που γεννήθηκαν κανονικά, τελειόμηνα στις 40 εβδομάδες κύησης, το ποσοστό που βρέθηκε να έχει παρόμοια προβλήματα κυμαινόταν μεταξύ 10 και 20%. Υπενθυμίζεται ότι στην μελέτη που παρουσιάζουμε σήμερα το ποσοστό αυτό ήταν της τάξης του 33%.
Το γεγονός ότι η έρευνα αυτή επισημαίνει τον κίνδυνο που έχουν τα πρόωρα παιδιά για αναπτυξιακά και μαθησιακά προβλήματα, επιτρέπει στους γονείς και εκπαιδευτικούς να επέμβουν έγκαιρα για να υποστηρίξουν τα παιδιά αυτά με τρόπο τέτοιο που να τα βοηθήσουν να ξεπεράσουν μέσα στα μέτρα του δυνατού κάποια εμπόδια.
Η έγκαιρη αντιμετώπιση των δυσκολιών αυτών των παιδιών θα τους επιτρέψει να αναπτύξουν τις ικανότητες που διαθέτουν για να καλύψουν όσο το δυνατό περισσότερα κενά που τυχόν προκαλούνται από την πρόωρη γέννηση.
Εκείνο που επίσης αξίζει τον κόπο να συγκρατηθεί είναι ότι μερικά από τα παιδιά αυτά, μεγαλώνοντας κατάφεραν όπως φάνηκε σε άλλες έρευνες να κερδίσουν το χαμένο έδαφος σε σχέση με τους συνομήλικους τους.

Τα παιδιά που γεννιούνται πρόωρα έχουν μαθησιακά και σχολικά προβλήματα

Περίπου το ένα τρίτο από τα παιδιά που γεννιούνται πρόωρα, μεταξύ 32 και 35 εβδομάδων κύησης, βρέθηκε ότι παρουσιάζει μαθησιακά και εκπαιδευτικά προβλήματα στο σχολείο, σε μελέτη που έγινε στην Οξφόρδη.
Ήταν ήδη γνωστό από παλαιότερες έρευνες, ότι τα πολύ πρόωρα παιδιά, δηλαδή αυτά που γεννιόνταν πριν από τις 32 εβδομάδες κύησης και με πολύ χαμηλό βάρος γέννησης ( μικρότερο από 1,5 κιλά), έχουν αυξημένο κίνδυνο για να παρουσιάσουν προβλήματα ανάπτυξης, συμπεριφοράς και εκμάθησης.
Όμως για την μεγάλη ομάδα προώρων παιδιών που γεννιούνται μεταξύ 32 και 35 εβδομάδων δεν είχαν γίνει μέχρι τώρα έρευνες που να αναλύουν τα σχολικά και αναπτυξιακά τους προβλήματα. Υπενθυμίζεται ότι μια κανονική κύηση διαρκεί περίπου 40 εβδομάδες.
Οι Άγγλοι γιατροί μελέτησαν 117 παιδιά που γεννήθηκαν 5 με 8 εβδομάδες νωρίτερα από τον κανονική ημερομηνία που θα έπρεπε να γεννηθούν (32-35 εβδομάδων κύησης) μέχρι την ηλικία των 7 ετών. Τα ευρήματά τους ήταν τα ακόλουθα:
Το ένα τρίτο των παιδιών είχε προβλήματα γραφής, μαθηματικών και λεπτών κινήσεων που χρειάζονται για δραστηριότητες όπως το σχεδίασμα
Το 20% των παιδιών είχε προβλήματα ομιλίας και διαβάσματος
Το 25% είχε ανάγκη υποστήριξης από ένα βοηθό που δεν ήταν δάσκαλος
Το 4% είχαν ανάγκες ειδικής εκπαίδευσης
Το 3% έπρεπε να τοποθετηθούν σε σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες
Το ένα τρίτο των παιδιών θεωρήθηκε είτε από τους γονείς είτε από τους δασκάλους ότι ήταν υπερκινητικό. Όμως μόνο για το 8% των παιδιών συμφωνούσαν και οι δύο ομάδες, ότι ήσαν υπερκινητικά    
Είναι σημαντικό να τονισθεί ότι άλλες ανάλογες έρευνες, που έγιναν σε παιδιά που γεννήθηκαν κανονικά, τελειόμηνα στις 40 εβδομάδες κύησης, το ποσοστό που βρέθηκε να έχει παρόμοια προβλήματα κυμαινόταν μεταξύ 10 και 20%. Υπενθυμίζεται ότι στην μελέτη που παρουσιάζουμε σήμερα το ποσοστό αυτό ήταν της τάξης του 33%.
Το γεγονός ότι η έρευνα αυτή επισημαίνει τον κίνδυνο που έχουν τα πρόωρα παιδιά για αναπτυξιακά και μαθησιακά προβλήματα, επιτρέπει στους γονείς και εκπαιδευτικούς να επέμβουν έγκαιρα για να υποστηρίξουν τα παιδιά αυτά με τρόπο τέτοιο που να τα βοηθήσουν να ξεπεράσουν μέσα στα μέτρα του δυνατού κάποια εμπόδια.
Η έγκαιρη αντιμετώπιση των δυσκολιών αυτών των παιδιών θα τους επιτρέψει να αναπτύξουν τις ικανότητες που διαθέτουν για να καλύψουν όσο το δυνατό περισσότερα κενά που τυχόν προκαλούνται από την πρόωρη γέννηση.
Εκείνο που επίσης αξίζει τον κόπο να συγκρατηθεί είναι ότι μερικά από τα παιδιά αυτά, μεγαλώνοντας κατάφεραν όπως φάνηκε σε άλλες έρευνες να κερδίσουν το χαμένο έδαφος σε σχέση με τους συνομήλικους τους.

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2019

Οι μαθησιακές δυσκολίες είναι από τους πιο συχνούς λόγους προβλημάτων και αποτυχιών στο σχολείο. Για κάθε 10 παιδιά σχολικής ηλικίας το ένα τουλάχιστο παρουσιάζει μαθησιακές δυσκολίες.
Τα παιδιά αυτά έχουν συνήθως ένα κανονικό επίπεδο εξυπνάδας, προσπαθούν έντονα να ακολουθούν τις οδηγίες που τους δίνονται, κάνουν προσπάθειες να παραμένουν συγκεντρωμένα και επιδιώκουν να είναι καλοί μαθητές στο σχολείο και να συμπεριφέρονται καλά και στο σπίτι.
Παρά τις προσπάθειές τους αυτές όμως δεν καταφέρνουν να διεκπεραιώνουν τις σχολικές εργασίες και μένουν πίσω σε σχέση με τους συνομήλικους τους.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους ένα παιδί μπορεί να μη προχωρά καλά στο σχολείο και αυτό το γεγονός δημιουργεί σοβαρές ανησυχίες στους γονείς τους. Εκείνο που είναι σημαντικό είναι να αναγνωρισθεί η ακριβής αιτία του προβλήματος για να γίνει η κατάλληλη εξειδικευμένη και εξατομικευμένη για την περίπτωση αντιμετώπιση.
Σύμφωνα με τα πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα πιστεύεται ότι οι μαθησιακές δυσκολίες οφείλονται σε δυσλειτουργίες του κεντρικού νευρικού συστήματος που επηρεάζουν τις ικανότητες λήψης, επεξεργασίας και μετάδοσης των πληροφοριών. 
Μερικά από τα παιδιά αυτά είναι υπερκινητικά, δεν μπορούν να συγκεντρωθούν και αφαιρούνται εύκολα. Ο χρόνος κατά τον οποίο μπορούν να συγκεντρωθούν και να δώσουν προσοχή σε κάτι είναι μικρός. Δεν μπορούν να καθίσουν ήσυχα στον ίδιο τόπο έστω και για λίγο. Επίσης υπάρχουν οικογένειες που έχουν οικογενειακό ιστορικό με ανάλογες περιπτώσεις.
Οι γονείς πρέπει να είναι ενήμεροι για τα πιο συχνά σημεία που μπορεί να παρουσιάσουν παιδιά που έχουν μαθησιακές δυσκολίες. Είναι σημαντικό διότι μια έγκαιρη θεραπευτική προσέγγιση μπορεί να αποτρέψει την εξέλιξη της κατάστασης σε πολύ χειρότερο επίπεδο. Τα σημεία αυτά είναι:
το παιδί παρουσιάζει δυσκολίες στο να καταλαβαίνει και να ακολουθεί οδηγίες
το παιδί έχει δυσκολίες στο να θυμάται τι του έχει μόλις πει κάποιος
παρουσιάζει προβλήματα στο διάβασμα, στη γραφή, στην ορθογραφία, στα μαθηματικά και έτσι αποτυγχάνει στο να κάνει σωστά τις σχολικές εργασίες
έχει δυσκολίες να ξεχωρίζει το δεξί από το αριστερό, να αναγνωρίζει τις λέξεις και έχει τάση να εναλλάσσει τα γράμματα, τους αριθμούς (πχ συγχύζει το 36 με το 63) και τις λέξεις.
παρουσιάζει δυσκολίες συντονισμού στο περπάτημα, στα αθλήματα και σε δραστηριότητες όπως το να κρατά ένα μολύβι ή να δέσει τα ράμματα των παπουτσιών του
χάνει εύκολα ή τοποθετεί σε λάθος τόπο τις σχολικές εργασίες του, τα βιβλία του και άλλα αντικείμενα
έχει δυσκολίες στο να αντιληφθεί πλήρως την έννοια του χρόνου και συγχύζεται για παράδειγμα από έννοιες όπως χθες, σήμερα, αύριο
Όταν παρουσιάζονται τέτοια προβλήματα είναι πολύ σημαντικό να τύχουν μιας ολοκληρωμένης αντιμετώπισης από ένα ειδικό, ο οποίος να είναι σε θέση να αξιολογήσει όλες τις διαφορετικές πτυχές του προβλήματος του παιδιού.
Οι μαθησιακές δυσκολίες στα παιδιά μπορούν ν' αντιμετωπισθούν με επιτυχία. Ειδικοί όπως παιδοψυχίατροι και παιδοψυχολόγοι μπορούν να βοηθήσουν και να συντονίσουν τη βοήθεια για το παιδί σε συνεργασία με τους γονείς και το σχολείο του παιδιού.
Εάν το πρόβλημα αυτό δεν αναγνωριστεί και αντιμετωπισθεί έγκαιρα μπορεί να έχει δυσάρεστη εξέλιξη διότι το παιδί θα μπει πλέον σ' ένα φαύλο κύκλο. Τα προβλήματα μάθησης θα συσσωρευτούν στο Δημοτικό σχολείο και μετά θα επιδεινωθούν και θα επιφέρουν νέα προβλήματα στο Γυμνάσιο.
Το παιδί στην προσπάθειά του να μάθει, θα απογοητεύεται όλο και περισσότερο, θα έχει συναισθηματικά προβλήματα και θα του δημιουργηθούν αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης λόγω των επανειλημμένων αποτυχιών. Μάλιστα μερικά από τα παιδιά αυτά μπορεί να μην έχουν καλή  συμπεριφορά στο σχολείο διότι προτιμούν να φαίνονται περισσότερο "κακά" παιδιά παρά να φαίνονται χαμηλών ικανοτήτων.
Η αντιμετώπιση πρέπει να είναι εξατομικευμένη ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε παιδιού, να λαμβάνει υπ' όψη την οικογενειακή του κατάσταση, αξιολόγηση του μορφωτικού επιπέδου και συνεργασία με το σχολείο του παιδιού. 
Η βοήθεια που χρειάζεται μπορεί να αφορά μόνο το παιδί αλλά μπορεί και όλη η οικογένεια να χρειάζεται κάποια θεραπευτική προσέγγιση. Είναι σημαντικό να ληφθούν μέτρα τόνωσης της αυτοπεποίθησης του παιδιού και να βοηθηθεί και η υπόλοιπη οικογένεια να αντιληφθεί και να προσαρμοστεί στην κατάσταση.
Σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να χρειάζεται εξειδικευμένη εκπαιδευτική φροντίδα ή ακόμα λογοθεραπεία. Σε περιπτώσεις που υπάρχει υπερκινητικότητα μπορεί να χρειαστούν και φάρμακα.
Οι γονείς παρακολουθώντας την εξέλιξη των παιδιών τους είναι συχνά οι πρώτοι που αντιλαμβάνονται ότι το παιδί τους μπορεί να έχει κάποιο πρόβλημα μαθησιακό, συμπεριφοράς ή συναισθηματικό. Είναι σημαντικό σε τέτοιες περιπτώσεις να ζητούν εξειδικευμένη βοήθεια για ν' αντιμετωπισθούν έγκαιρα και αποτελεσματικά τέτοιες καταστάσεις.

Παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες

Οι μαθησιακές δυσκολίες είναι από τους πιο συχνούς λόγους προβλημάτων και αποτυχιών στο σχολείο. Για κάθε 10 παιδιά σχολικής ηλικίας το ένα τουλάχιστο παρουσιάζει μαθησιακές δυσκολίες.
Τα παιδιά αυτά έχουν συνήθως ένα κανονικό επίπεδο εξυπνάδας, προσπαθούν έντονα να ακολουθούν τις οδηγίες που τους δίνονται, κάνουν προσπάθειες να παραμένουν συγκεντρωμένα και επιδιώκουν να είναι καλοί μαθητές στο σχολείο και να συμπεριφέρονται καλά και στο σπίτι.
Παρά τις προσπάθειές τους αυτές όμως δεν καταφέρνουν να διεκπεραιώνουν τις σχολικές εργασίες και μένουν πίσω σε σχέση με τους συνομήλικους τους.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους ένα παιδί μπορεί να μη προχωρά καλά στο σχολείο και αυτό το γεγονός δημιουργεί σοβαρές ανησυχίες στους γονείς τους. Εκείνο που είναι σημαντικό είναι να αναγνωρισθεί η ακριβής αιτία του προβλήματος για να γίνει η κατάλληλη εξειδικευμένη και εξατομικευμένη για την περίπτωση αντιμετώπιση.
Σύμφωνα με τα πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα πιστεύεται ότι οι μαθησιακές δυσκολίες οφείλονται σε δυσλειτουργίες του κεντρικού νευρικού συστήματος που επηρεάζουν τις ικανότητες λήψης, επεξεργασίας και μετάδοσης των πληροφοριών. 
Μερικά από τα παιδιά αυτά είναι υπερκινητικά, δεν μπορούν να συγκεντρωθούν και αφαιρούνται εύκολα. Ο χρόνος κατά τον οποίο μπορούν να συγκεντρωθούν και να δώσουν προσοχή σε κάτι είναι μικρός. Δεν μπορούν να καθίσουν ήσυχα στον ίδιο τόπο έστω και για λίγο. Επίσης υπάρχουν οικογένειες που έχουν οικογενειακό ιστορικό με ανάλογες περιπτώσεις.
Οι γονείς πρέπει να είναι ενήμεροι για τα πιο συχνά σημεία που μπορεί να παρουσιάσουν παιδιά που έχουν μαθησιακές δυσκολίες. Είναι σημαντικό διότι μια έγκαιρη θεραπευτική προσέγγιση μπορεί να αποτρέψει την εξέλιξη της κατάστασης σε πολύ χειρότερο επίπεδο. Τα σημεία αυτά είναι:
το παιδί παρουσιάζει δυσκολίες στο να καταλαβαίνει και να ακολουθεί οδηγίες
το παιδί έχει δυσκολίες στο να θυμάται τι του έχει μόλις πει κάποιος
παρουσιάζει προβλήματα στο διάβασμα, στη γραφή, στην ορθογραφία, στα μαθηματικά και έτσι αποτυγχάνει στο να κάνει σωστά τις σχολικές εργασίες
έχει δυσκολίες να ξεχωρίζει το δεξί από το αριστερό, να αναγνωρίζει τις λέξεις και έχει τάση να εναλλάσσει τα γράμματα, τους αριθμούς (πχ συγχύζει το 36 με το 63) και τις λέξεις.
παρουσιάζει δυσκολίες συντονισμού στο περπάτημα, στα αθλήματα και σε δραστηριότητες όπως το να κρατά ένα μολύβι ή να δέσει τα ράμματα των παπουτσιών του
χάνει εύκολα ή τοποθετεί σε λάθος τόπο τις σχολικές εργασίες του, τα βιβλία του και άλλα αντικείμενα
έχει δυσκολίες στο να αντιληφθεί πλήρως την έννοια του χρόνου και συγχύζεται για παράδειγμα από έννοιες όπως χθες, σήμερα, αύριο
Όταν παρουσιάζονται τέτοια προβλήματα είναι πολύ σημαντικό να τύχουν μιας ολοκληρωμένης αντιμετώπισης από ένα ειδικό, ο οποίος να είναι σε θέση να αξιολογήσει όλες τις διαφορετικές πτυχές του προβλήματος του παιδιού.
Οι μαθησιακές δυσκολίες στα παιδιά μπορούν ν' αντιμετωπισθούν με επιτυχία. Ειδικοί όπως παιδοψυχίατροι και παιδοψυχολόγοι μπορούν να βοηθήσουν και να συντονίσουν τη βοήθεια για το παιδί σε συνεργασία με τους γονείς και το σχολείο του παιδιού.
Εάν το πρόβλημα αυτό δεν αναγνωριστεί και αντιμετωπισθεί έγκαιρα μπορεί να έχει δυσάρεστη εξέλιξη διότι το παιδί θα μπει πλέον σ' ένα φαύλο κύκλο. Τα προβλήματα μάθησης θα συσσωρευτούν στο Δημοτικό σχολείο και μετά θα επιδεινωθούν και θα επιφέρουν νέα προβλήματα στο Γυμνάσιο.
Το παιδί στην προσπάθειά του να μάθει, θα απογοητεύεται όλο και περισσότερο, θα έχει συναισθηματικά προβλήματα και θα του δημιουργηθούν αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης λόγω των επανειλημμένων αποτυχιών. Μάλιστα μερικά από τα παιδιά αυτά μπορεί να μην έχουν καλή  συμπεριφορά στο σχολείο διότι προτιμούν να φαίνονται περισσότερο "κακά" παιδιά παρά να φαίνονται χαμηλών ικανοτήτων.
Η αντιμετώπιση πρέπει να είναι εξατομικευμένη ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε παιδιού, να λαμβάνει υπ' όψη την οικογενειακή του κατάσταση, αξιολόγηση του μορφωτικού επιπέδου και συνεργασία με το σχολείο του παιδιού. 
Η βοήθεια που χρειάζεται μπορεί να αφορά μόνο το παιδί αλλά μπορεί και όλη η οικογένεια να χρειάζεται κάποια θεραπευτική προσέγγιση. Είναι σημαντικό να ληφθούν μέτρα τόνωσης της αυτοπεποίθησης του παιδιού και να βοηθηθεί και η υπόλοιπη οικογένεια να αντιληφθεί και να προσαρμοστεί στην κατάσταση.
Σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να χρειάζεται εξειδικευμένη εκπαιδευτική φροντίδα ή ακόμα λογοθεραπεία. Σε περιπτώσεις που υπάρχει υπερκινητικότητα μπορεί να χρειαστούν και φάρμακα.
Οι γονείς παρακολουθώντας την εξέλιξη των παιδιών τους είναι συχνά οι πρώτοι που αντιλαμβάνονται ότι το παιδί τους μπορεί να έχει κάποιο πρόβλημα μαθησιακό, συμπεριφοράς ή συναισθηματικό. Είναι σημαντικό σε τέτοιες περιπτώσεις να ζητούν εξειδικευμένη βοήθεια για ν' αντιμετωπισθούν έγκαιρα και αποτελεσματικά τέτοιες καταστάσεις.
Ο πρώτος για μένα ένοχος είναι η οικογένεια. Οι περισσότεροι γονείς απλά ή από το φόρτο εργασίας, ή από αδιαφορία, δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους. Οι γονείς θα πρέπει να ενημερώνονται από ειδικούς, με δική τους πρωτοβουλία στο πώς θα μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Το χειρότερο έρχεται όταν το παιδί γίνεται μάρτυρας καβγάδων μεταξύ γονέων. Ακόμη χειρότερα όταν το παιδί γίνεται μπαλάκι μεταξύ χωρισμένων. Επίσης πολλοί γονείς δε γνωρίζουν καλά-καλά τι προγράμματα παρακολουθεί το παιδί τους στη τηλεόραση. Ένα ακόμη λάθος των σημερινών γονέων είναι ότι τα παιδιά πλέον τα έχουν όλα από μικρή ηλικία. Έτσι τα παιδιά βαριούνται εύκολα, με αποτέλεσμα να καταφεύγουν σε ακραία πράγματα, απλά και μόνο για να κάνουν κάτι διαφορετικό. Τα παιδιά μαθαίνουν στο να τα έχουν όλα στο χέρι, και σαν αποτέλεσμα πειθαρχούν δύσκολα, και να γίνονται εξαιρετικά ευάλωτοι χαρακτήρες.
Συνένοχος σίγουρα σε αυτή τη πορεία είναι η κοινωνία, ιδιαίτερα έτσι όπως προβάλλεται από την τηλεόραση. Προσφάτως άκουσα ότι ένα παιδί σήμερα π.χ. γεννημένο το 2000,μέχρι το 12ο έτος της ζωής του θα έχει παρακολουθήσει πάνω από 40.000 σκηνές βίας. Στην τηλεόραση από  τις ειδήσεις, τις ταινίες ακόμη και από τα κινούμενα σχέδια προβάλλεται η βία. Έτσι το μικρό μυαλουδάκι του παιδιού δηλητηριάζεται από τρυφερή ηλικία.
Μία ακόμη πτυχή του προβλήματος, είναι και το σχολείο. Οι δάσκαλοι δυστυχώς, αυτή την εποχή που οι γονείς λόγω εργασίας δεν μπορούν να ασχοληθούν με τα παιδιά τους,  
αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη. Δεν ξέρω και δεν θα κρίνω εγώ αν οι δάσκαλοι-ες είναι ανίκανοι, ή φταίει το σύστημα που λειτουργεί στα σχολεία, πάντως σίγουρα με τέτοια περιστατικά, κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Ίσως τα παιδιά να φορτώνονται πολύ και από μικρή ηλικία σε μαθήματα και ξένες γλώσσες και να μην εκτονώνονται μέσω του παιχνιδιού. Επίσης τα παιδιά θα πρέπει να παίρνουν ιδανικά και να τα προτρέπουμε προς τις καλές τέχνες, τη μουσική και τον αθλητισμό. Στο σχολείο απλά προετοιμάζουμε ελεύθερους επαγγελματίες και εργάτες και όχι ανθρώπους σωστούς. Θα υπενθύμιζα επίσης, ότι με τις τιμωρίες και με ακόμη-ακόμη καμιά σφαλιάρα το παιδί διαχωρίζει το καλό από το κακό και σίγουρα δεν αποκτά ψυχολογικά.
Ίσως να είμαι πολύ ευαίσθητος. Ίσως να αγαπάω υπερβολικά τα παιδιά. Πάντως πονάω πολύ μέσα μου. Η μελλοντική γενιά αντί να φτιάξει ένα καλλίτερο κόσμο, θα φτιάξει χειρότερο. Σας καλώ όλους. Μην σφυρίζετε αδιάφορα. Ενδιαφερθείτε. Κάντε ότι μπορείτε. Πάρτε το παιδί σας, το ανιψάκι σας, το βαφτιστήρι σας και μιλήστε του, πηγαίνετε το μια εκδρομή, πάρτε του ένα ζωάκι, τελοσπάντων μάθετέ του να αγαπά και να δημιουργεί. Ξεκολλήστε τα από τις οθόνες. Όχι άλλα χαμένα παιδιά.

Οικογένεια ένοχη ή όχι;

Ο πρώτος για μένα ένοχος είναι η οικογένεια. Οι περισσότεροι γονείς απλά ή από το φόρτο εργασίας, ή από αδιαφορία, δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους. Οι γονείς θα πρέπει να ενημερώνονται από ειδικούς, με δική τους πρωτοβουλία στο πώς θα μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Το χειρότερο έρχεται όταν το παιδί γίνεται μάρτυρας καβγάδων μεταξύ γονέων. Ακόμη χειρότερα όταν το παιδί γίνεται μπαλάκι μεταξύ χωρισμένων. Επίσης πολλοί γονείς δε γνωρίζουν καλά-καλά τι προγράμματα παρακολουθεί το παιδί τους στη τηλεόραση. Ένα ακόμη λάθος των σημερινών γονέων είναι ότι τα παιδιά πλέον τα έχουν όλα από μικρή ηλικία. Έτσι τα παιδιά βαριούνται εύκολα, με αποτέλεσμα να καταφεύγουν σε ακραία πράγματα, απλά και μόνο για να κάνουν κάτι διαφορετικό. Τα παιδιά μαθαίνουν στο να τα έχουν όλα στο χέρι, και σαν αποτέλεσμα πειθαρχούν δύσκολα, και να γίνονται εξαιρετικά ευάλωτοι χαρακτήρες.
Συνένοχος σίγουρα σε αυτή τη πορεία είναι η κοινωνία, ιδιαίτερα έτσι όπως προβάλλεται από την τηλεόραση. Προσφάτως άκουσα ότι ένα παιδί σήμερα π.χ. γεννημένο το 2000,μέχρι το 12ο έτος της ζωής του θα έχει παρακολουθήσει πάνω από 40.000 σκηνές βίας. Στην τηλεόραση από  τις ειδήσεις, τις ταινίες ακόμη και από τα κινούμενα σχέδια προβάλλεται η βία. Έτσι το μικρό μυαλουδάκι του παιδιού δηλητηριάζεται από τρυφερή ηλικία.
Μία ακόμη πτυχή του προβλήματος, είναι και το σχολείο. Οι δάσκαλοι δυστυχώς, αυτή την εποχή που οι γονείς λόγω εργασίας δεν μπορούν να ασχοληθούν με τα παιδιά τους,  
αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη. Δεν ξέρω και δεν θα κρίνω εγώ αν οι δάσκαλοι-ες είναι ανίκανοι, ή φταίει το σύστημα που λειτουργεί στα σχολεία, πάντως σίγουρα με τέτοια περιστατικά, κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Ίσως τα παιδιά να φορτώνονται πολύ και από μικρή ηλικία σε μαθήματα και ξένες γλώσσες και να μην εκτονώνονται μέσω του παιχνιδιού. Επίσης τα παιδιά θα πρέπει να παίρνουν ιδανικά και να τα προτρέπουμε προς τις καλές τέχνες, τη μουσική και τον αθλητισμό. Στο σχολείο απλά προετοιμάζουμε ελεύθερους επαγγελματίες και εργάτες και όχι ανθρώπους σωστούς. Θα υπενθύμιζα επίσης, ότι με τις τιμωρίες και με ακόμη-ακόμη καμιά σφαλιάρα το παιδί διαχωρίζει το καλό από το κακό και σίγουρα δεν αποκτά ψυχολογικά.
Ίσως να είμαι πολύ ευαίσθητος. Ίσως να αγαπάω υπερβολικά τα παιδιά. Πάντως πονάω πολύ μέσα μου. Η μελλοντική γενιά αντί να φτιάξει ένα καλλίτερο κόσμο, θα φτιάξει χειρότερο. Σας καλώ όλους. Μην σφυρίζετε αδιάφορα. Ενδιαφερθείτε. Κάντε ότι μπορείτε. Πάρτε το παιδί σας, το ανιψάκι σας, το βαφτιστήρι σας και μιλήστε του, πηγαίνετε το μια εκδρομή, πάρτε του ένα ζωάκι, τελοσπάντων μάθετέ του να αγαπά και να δημιουργεί. Ξεκολλήστε τα από τις οθόνες. Όχι άλλα χαμένα παιδιά.

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

Το διαζύγιο είναι μια τραυματική εμπειρία για τα παιδιά και μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το ψυχολογικό κόσμο τους αφήνοντας αρνητικά κατάλοιπα για όλη τους την ζωή. Στις ανεπτυγμένες χώρες υπολογίζεται ότι ένας γάμος στους δύο καταλήγει σε διαζύγιο.
Οι γονείς πρέπει να είναι ενήμεροι και να λαμβάνουν σοβαρά υπ' όψη ότι η κατάσταση αυτή μπορεί να δημιουργήσει διάφορες θλιβερές συναισθηματικές καταστάσεις ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Τα μεγάλα παιδιά καταλαμβάνονται από αισθήματα μεγάλης λύπης και απώλειας. Η απόδοσή τους στο σχολείο μειώνεται και παρουσιάζουν προβλήματα συμπεριφοράς. 
Τα μικρότερα παιδιά μπορεί να γίνουν περισσότερο επιθετικά, να μην  συνεργάζονται ή ακόμα να δείξουν σημεία οπισθοδρόμησης ή απομόνωσης. 
Έχει παρατηρηθεί ότι πολύ συχνά, έφηβοι και ενήλικες που έζησαν κατά την παιδική ηλικία τραυματικές εμπειρίες διαζυγίου των γονιών τους, παρουσιάζουν οι ίδιοι προβλήματα στις σχέσεις και έχουν μειωμένη ευτοεκτίμηση.
Κατά την διάρκεια της διαδικασίας του διαζυγίου οι γονείς έχουν σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσουν. Για τα παιδιά τους όμως δεν παύουν από του να είναι τα πιο σημαντικά πρόσωπα στη ζωή τους.
Τα παιδιά νιώθουν φοβισμένα και είναι συγχυσμένα. Ακόμη τους δημιουργούνται αισθήματα ανασφάλειας από την αβεβαιότητα που παρουσιάζουν  οι καταστάσεις αυτές.
Σε μερικές περιπτώσεις μερικοί γονείς μπορεί να νιώθουν τόσο πληγωμένοι και ανήμποροι για ν' αντιμετωπίσουν την κατάσταση που στρέφονται προς τα παιδιά για να βρουν βοήθεια, υποστήριξη και ανακούφιση.  
Πολύ συχνά τα παιδιά πιστεύουν ότι είναι αυτά που προκάλεσαν τη διαμάχη μεταξύ του πατέρα και της μητέρας τους Σε αρκετές περιπτώσεις νιώθουν την ανάγκη και αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες για να συνενώσουν ξανά τους γονείς τους.
Έχει παρατηρηθεί ότι η τραυματική εμπειρία απώλεια ενός από τους γονείς μέσω του διαζυγίου καθιστά τα παιδιά όταν ενηλικιωθούν πιο ευάλωτα σε σωματικές και ψυχικές ασθένειες.
Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς, μέσα σ’ ένα πνεύμα συνεργασίας για το παιδί τους να εξηγήσουν με ήπιο τρόπο, χωρίς αλληλοκατηγορίες τι συμβαίνει, ποιος είναι ο δικός τους ρόλος και τι τελικά συμβαίνει γι’ αυτά.
Οι γονείς νιώθουν έντονες ανησυχίες για το τι πρόκειται να συμβεί στα παιδιά τους και αυτό το σημείο πρέπει να τους οδηγήσει στο να συνεργαστούν για περάσουν την περίοδο αυτή τα παιδιά όσο το δυνατό με λιγότερο πόνο.
Τα παιδιά μπορούν να αναπτύξουν μηχανισμούς κατανόησης και να βοηθηθούν περισσότερο εάν τους εξηγηθεί τι συμβαίνει. Είναι σημαντικό να περάσει το μήνυμα ότι οι γονείς τους παραμένουν γονείς τους έστω και εάν ο γάμος τους διαλύεται.
Σύμφωνα με έρευνες που έγιναν τα παιδιά αντεπεξέρχονται καλύτερα και  έχουν λιγότερα προβλήματα μακροχρόνια όταν οι γονείς τους συνεργάζονται για το καλό του παιδιού τους.
Οι διαμάχες και οι δικαστικές διαδικασίες για το ποιος θα πάρει το παιδί είναι ιδιαίτερα επιζήμιες για τα παιδιά. Ακόμη χειρότερα προκαλούν οι πιέσεις που εξασκούνται στα παιδιά για να διαλέξουν ένα από τους δύο γονείς. 
Κατά τη διάρκεια δύσκολων και οδυνηρών καταστάσεων όπως το διαζύγιο πρέπει και δύο γονείς και η υπόλοιπη οικογένεια να έχουν πάντα στο νου το καλύτερο δυνατό για τα παιδιά. 
Σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να ζητηθεί βοήθεια για τα παιδιά από τον οικογενειακό γιατρό ή από τον παιδίατρο. Ακόμη  σε άλλες περιπτώσεις η βοήθεια εξειδικευμένου ψυχιάτρου για το παιδί και τον έφηβο και η εφαρμογή ψυχοθεραπείας γι' αυτά ή για τους γονείς μπορούν ν' απαλύνουν τις συνέπειες της τραυματικής αυτής εμπειρίας.

Παιδιά και διαζύγιο

Το διαζύγιο είναι μια τραυματική εμπειρία για τα παιδιά και μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το ψυχολογικό κόσμο τους αφήνοντας αρνητικά κατάλοιπα για όλη τους την ζωή. Στις ανεπτυγμένες χώρες υπολογίζεται ότι ένας γάμος στους δύο καταλήγει σε διαζύγιο.
Οι γονείς πρέπει να είναι ενήμεροι και να λαμβάνουν σοβαρά υπ' όψη ότι η κατάσταση αυτή μπορεί να δημιουργήσει διάφορες θλιβερές συναισθηματικές καταστάσεις ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Τα μεγάλα παιδιά καταλαμβάνονται από αισθήματα μεγάλης λύπης και απώλειας. Η απόδοσή τους στο σχολείο μειώνεται και παρουσιάζουν προβλήματα συμπεριφοράς. 
Τα μικρότερα παιδιά μπορεί να γίνουν περισσότερο επιθετικά, να μην  συνεργάζονται ή ακόμα να δείξουν σημεία οπισθοδρόμησης ή απομόνωσης. 
Έχει παρατηρηθεί ότι πολύ συχνά, έφηβοι και ενήλικες που έζησαν κατά την παιδική ηλικία τραυματικές εμπειρίες διαζυγίου των γονιών τους, παρουσιάζουν οι ίδιοι προβλήματα στις σχέσεις και έχουν μειωμένη ευτοεκτίμηση.
Κατά την διάρκεια της διαδικασίας του διαζυγίου οι γονείς έχουν σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσουν. Για τα παιδιά τους όμως δεν παύουν από του να είναι τα πιο σημαντικά πρόσωπα στη ζωή τους.
Τα παιδιά νιώθουν φοβισμένα και είναι συγχυσμένα. Ακόμη τους δημιουργούνται αισθήματα ανασφάλειας από την αβεβαιότητα που παρουσιάζουν  οι καταστάσεις αυτές.
Σε μερικές περιπτώσεις μερικοί γονείς μπορεί να νιώθουν τόσο πληγωμένοι και ανήμποροι για ν' αντιμετωπίσουν την κατάσταση που στρέφονται προς τα παιδιά για να βρουν βοήθεια, υποστήριξη και ανακούφιση.  
Πολύ συχνά τα παιδιά πιστεύουν ότι είναι αυτά που προκάλεσαν τη διαμάχη μεταξύ του πατέρα και της μητέρας τους Σε αρκετές περιπτώσεις νιώθουν την ανάγκη και αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες για να συνενώσουν ξανά τους γονείς τους.
Έχει παρατηρηθεί ότι η τραυματική εμπειρία απώλεια ενός από τους γονείς μέσω του διαζυγίου καθιστά τα παιδιά όταν ενηλικιωθούν πιο ευάλωτα σε σωματικές και ψυχικές ασθένειες.
Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς, μέσα σ’ ένα πνεύμα συνεργασίας για το παιδί τους να εξηγήσουν με ήπιο τρόπο, χωρίς αλληλοκατηγορίες τι συμβαίνει, ποιος είναι ο δικός τους ρόλος και τι τελικά συμβαίνει γι’ αυτά.
Οι γονείς νιώθουν έντονες ανησυχίες για το τι πρόκειται να συμβεί στα παιδιά τους και αυτό το σημείο πρέπει να τους οδηγήσει στο να συνεργαστούν για περάσουν την περίοδο αυτή τα παιδιά όσο το δυνατό με λιγότερο πόνο.
Τα παιδιά μπορούν να αναπτύξουν μηχανισμούς κατανόησης και να βοηθηθούν περισσότερο εάν τους εξηγηθεί τι συμβαίνει. Είναι σημαντικό να περάσει το μήνυμα ότι οι γονείς τους παραμένουν γονείς τους έστω και εάν ο γάμος τους διαλύεται.
Σύμφωνα με έρευνες που έγιναν τα παιδιά αντεπεξέρχονται καλύτερα και  έχουν λιγότερα προβλήματα μακροχρόνια όταν οι γονείς τους συνεργάζονται για το καλό του παιδιού τους.
Οι διαμάχες και οι δικαστικές διαδικασίες για το ποιος θα πάρει το παιδί είναι ιδιαίτερα επιζήμιες για τα παιδιά. Ακόμη χειρότερα προκαλούν οι πιέσεις που εξασκούνται στα παιδιά για να διαλέξουν ένα από τους δύο γονείς. 
Κατά τη διάρκεια δύσκολων και οδυνηρών καταστάσεων όπως το διαζύγιο πρέπει και δύο γονείς και η υπόλοιπη οικογένεια να έχουν πάντα στο νου το καλύτερο δυνατό για τα παιδιά. 
Σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να ζητηθεί βοήθεια για τα παιδιά από τον οικογενειακό γιατρό ή από τον παιδίατρο. Ακόμη  σε άλλες περιπτώσεις η βοήθεια εξειδικευμένου ψυχιάτρου για το παιδί και τον έφηβο και η εφαρμογή ψυχοθεραπείας γι' αυτά ή για τους γονείς μπορούν ν' απαλύνουν τις συνέπειες της τραυματικής αυτής εμπειρίας.
Ο ερχομός ενός νέου παιδιού, κάνει πολύ συχνά τους γονείς να ανησυχούν για προβλήματα ζήλιας που πιθανόν να προκύψουν μεταξύ ενός μεγαλύτερου και του νέου παιδιού.
Πράγματι η ζήλια μεταξύ αδελφιών δεν είναι σπάνια. Το μεγαλύτερο παιδί νιώθει ότι κάτι χάνει με τον ερχομό του αδελφιού του. Εκεί που απολάμβανε πολλά πράγματα μόνο του, την προσοχή των γονιών του, τώρα πρέπει να τα μοιράζεται με το αδελφάκι του.
Η ζήλια μεταξύ αδελφιών παρατηρείται συχνότερα όταν η διαφορά ηλικίας μεταξύ των παιδιών δεν είναι μεγάλη ή ακόμα όταν είναι του ίδιου φύλου. Στην περίπτωση διδύμων το φαινόμενο αυτό είναι ακόμη πιο έντονο.
Ο ρόλος των γονιών είναι καθοριστικός στη δημιουργία της ζήλιας μεταξύ των παιδιών. Οι συγκρίσεις που κάνουν μεταξύ των παιδιών τους συμβάλλουν στην ανάπτυξη ζήλιας, αντιπαλότητας και συναγωνισμού.
Στις περιπτώσεις που το ένα παιδί καταφέρνει να ξεπερνά το άλλο στις επιδόσεις του, μπορούν να δημιουργηθούν αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης ακόμη και κατάθλιψης που συνοδεύονται από ζήλια.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα παιδί μπορεί να εγκαταλείψει κάποια δραστηριότητα έστω και εάν είναι πολύ καλό σε αυτή, διότι δεν θέλει να φαίνεται κατώτερο από το αδέλφι του που μπορεί να έχει καλύτερες επιδόσεις στο συγκεκριμένο τομέα.
Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που επηρεάζουν τη ζήλια μεταξύ αδελφιών. Τα ατομικά χαρακτηριστικά των παιδιών, η λειτουργικότητα της οικογένειας, τα παραδείγματα που βλέπουν τα παιδιά σε ταινίες στην τηλεόραση ή αλλού συμβάλλουν στην δημιουργία καταστάσεων ζήλιας.
Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να αποτρέψουν την δημιουργία ζήλιας μεταξύ των παιδιών τους;
Σε οικογένειες που οι γονείς βρίσκουν συμβιβαστικές, παραγωγικές λύσεις που χαρακτηρίζονται από εκτίμηση προς το άτομο και χωρίς επιθετικότητα στα καθημερινά προβλήματα, οι πιθανότητες να αναπτυχθεί ζήλια είναι μικρές.
Επίσης το ίδιο συμβαίνει σε οικογένειες που κάνουν δραστηριότητες ψυχαγωγικές ή άλλες που όλοι απολαμβάνουν μαζί.
Η ηλικία των παιδιών παίζει ένα σημαντικό ρόλο. Ανάλογα με το επίπεδο αντίληψης τους οι γονείς μπορούν να μιλούν στο παιδί τους για τη γέννηση και τον ερχομό του αδελφιού τους. Έτσι νιώθουν ότι συμμετέχουν στο σημαντικό νέο γεγονός για την οικογένεια που θα αλλάξει την κατάσταση όπως την γνωρίζουν.
Με το να συμμετέχουν στις προετοιμασίες για το νέο παιδί, για την κούνια και τα ρούχα του, λαμβάνοντας μέρος στις συζητήσεις για το τι θα κάνει η οικογένεια όταν θα έλθει το αδελφάκι, τα κάνει να μη νιώθουν ότι παραμερίζονται ή ότι χάνουν κάτι.
Επίσης εάν η ηλικία του ή των μεγαλύτερων παιδιών το επιτρέπει, είναι καλό για αυτά εάν μπορούν να συμμετέχουν στην επιλογή του ονόματος για το αδελφάκι τους.
Οι γονείς μπορούν να συζητούν με τα μεγαλύτερα αδέλφια τρόπους με τους οποίους μπορούν αυτά να βοηθούν στην οικογένεια όταν θα γεννηθεί το νέο παιδί. Στις περιπτώσεις αυτές είναι χρήσιμο όλοι μαζί να βλέπουν τις φωτογραφίες των μεγαλύτερων παιδιών όταν γεννήθηκαν και οι γονείς να διηγούνται αυτά που έκαναν όταν γεννήθηκαν τα πρώτα παιδιά.
Οι κινήσεις αυτές βοηθούν τα παιδιά στο να νιώσουν ότι η σημασία και το ενδιαφέρον που δίνονται προς τα αυτά δεν μειώνεται και τουναντίον το κάθε παιδί παίρνει όλη την αγάπη των γονιών του.
Στις περιπτώσεις που το μεγαλύτερο παιδί είναι ακόμη σε παιδικό κρεβατάκι, εάν είναι δυνατό να του δοθεί ένα κανονικό κρεβάτι, συμβάλλει στο να το κάνει να νιώθει χαρά και να συνδέει με θετικά γεγονότα τη γέννηση του αδελφιού του.
Οι γονείς δεν πρέπει να απογοητεύονται εάν βλέπουν αρχικά ότι ένα μεγαλύτερο παιδί δεν δείχνει μεγάλη αγάπη στο μικρότερο του αδελφάκι. Η αγάπη αυτή μεγαλώνει σταδιακά.
Οι γονείς θα πρέπει να δείξουν στο μεγαλύτερο παιδί πως πρέπει να συμπεριφέρεται σε ένα μικρότερο τους αδελφάκι και το τι είναι επιτρεπτό και το τι όχι.
Επίσης η επιβράβευση του μεγαλύτερου παιδιού για καλά πράγματα που έχει κάνει, ιδιαίτερα σε σχέση με το μικρό αδελφάκι του, δείχνει στο παιδί ότι το να είναι το μεγαλύτερο έχει πλεονεκτήματα.
Κάποτε ένα παιδί μπορεί να παρουσιάσει κάποια υποχώρηση στην συμπεριφορά του όταν γεννηθεί ένα νέο παιδί. Επιστρέφει πίσω σε συμπεριφορές που είχε όταν ήταν σε πιο μικρή ηλικία.
Οι γονείς πρέπει να αποδέχονται τα φαινόμενα αυτά, που συνήθως είναι παροδικά και να δίνουν τη σημασία που ζητούν τα παιδιά αυτά. Το γεγονός αυτό τους προσφέρει τη σιγουριά που χρειάζονται και την προσοχή που ζητούν και το πρόβλημα υποχωρεί.
Σχεδόν όλα τα αδέλφια, αγόρια και κορίτσια, θα έχουν την εμπειρία κάποιου βαθμού ζήλιας. Υπάρχουν περιπτώσεις που η ζήλια θα χειροτερεύει και πιθανόν να γίνει μια αντιπαλότητα.
Πολύ σπάνια μπορεί η κατάσταση να εκφυλιστεί και να εμφανιστούν φαινόμενα βίας και κακοποίησης του ενός από τον άλλο. Συνήθως αυτός που κακοποιεί είναι ο μεγαλύτερος στην ηλικία ή και αυτός που είναι δυνατότερος.
Στις περιπτώσεις αυτές χρειάζεται βοήθεια από ειδικούς ψυχολόγους ή και ψυχίατρους. Η οικογένεια θα πρέπει να ζητήσει επαγγελματική βοήθεια και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις το πρόβλημα πιθανόν να χρειάζεται επείγουσα αντιμετώπιση.
Συμπερασματικά θα τονίσουμε το γεγονός ότι η ζήλια μεταξύ αδελφιών είναι σύνηθες φαινόμενο. Ο ρόλος των γονιών είναι καθοριστικός στη γένεση αλλά και στην αντιμετώπιση του προβλήματος.
Στις οικογένειες που υπάρχουν ισότιμη αντιμετώπιση των παιδιών, ισοζυγισμένες αποφάσεις που χαρακτηρίζονται από συμβιβασμό όταν δημιουργούνται διαφορές και που υπάρχει σεβασμός και εκτίμηση στην προσωπικότητα και ιδιαιτερότητες του κάθε μέλους της οικογένειας, οι πιθανότητες για σοβαρά προβλήματα λόγω ζήλιας ελαχιστοποιούνται.

Η ζήλια μεταξύ αδελφιών

Ο ερχομός ενός νέου παιδιού, κάνει πολύ συχνά τους γονείς να ανησυχούν για προβλήματα ζήλιας που πιθανόν να προκύψουν μεταξύ ενός μεγαλύτερου και του νέου παιδιού.
Πράγματι η ζήλια μεταξύ αδελφιών δεν είναι σπάνια. Το μεγαλύτερο παιδί νιώθει ότι κάτι χάνει με τον ερχομό του αδελφιού του. Εκεί που απολάμβανε πολλά πράγματα μόνο του, την προσοχή των γονιών του, τώρα πρέπει να τα μοιράζεται με το αδελφάκι του.
Η ζήλια μεταξύ αδελφιών παρατηρείται συχνότερα όταν η διαφορά ηλικίας μεταξύ των παιδιών δεν είναι μεγάλη ή ακόμα όταν είναι του ίδιου φύλου. Στην περίπτωση διδύμων το φαινόμενο αυτό είναι ακόμη πιο έντονο.
Ο ρόλος των γονιών είναι καθοριστικός στη δημιουργία της ζήλιας μεταξύ των παιδιών. Οι συγκρίσεις που κάνουν μεταξύ των παιδιών τους συμβάλλουν στην ανάπτυξη ζήλιας, αντιπαλότητας και συναγωνισμού.
Στις περιπτώσεις που το ένα παιδί καταφέρνει να ξεπερνά το άλλο στις επιδόσεις του, μπορούν να δημιουργηθούν αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης ακόμη και κατάθλιψης που συνοδεύονται από ζήλια.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα παιδί μπορεί να εγκαταλείψει κάποια δραστηριότητα έστω και εάν είναι πολύ καλό σε αυτή, διότι δεν θέλει να φαίνεται κατώτερο από το αδέλφι του που μπορεί να έχει καλύτερες επιδόσεις στο συγκεκριμένο τομέα.
Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που επηρεάζουν τη ζήλια μεταξύ αδελφιών. Τα ατομικά χαρακτηριστικά των παιδιών, η λειτουργικότητα της οικογένειας, τα παραδείγματα που βλέπουν τα παιδιά σε ταινίες στην τηλεόραση ή αλλού συμβάλλουν στην δημιουργία καταστάσεων ζήλιας.
Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να αποτρέψουν την δημιουργία ζήλιας μεταξύ των παιδιών τους;
Σε οικογένειες που οι γονείς βρίσκουν συμβιβαστικές, παραγωγικές λύσεις που χαρακτηρίζονται από εκτίμηση προς το άτομο και χωρίς επιθετικότητα στα καθημερινά προβλήματα, οι πιθανότητες να αναπτυχθεί ζήλια είναι μικρές.
Επίσης το ίδιο συμβαίνει σε οικογένειες που κάνουν δραστηριότητες ψυχαγωγικές ή άλλες που όλοι απολαμβάνουν μαζί.
Η ηλικία των παιδιών παίζει ένα σημαντικό ρόλο. Ανάλογα με το επίπεδο αντίληψης τους οι γονείς μπορούν να μιλούν στο παιδί τους για τη γέννηση και τον ερχομό του αδελφιού τους. Έτσι νιώθουν ότι συμμετέχουν στο σημαντικό νέο γεγονός για την οικογένεια που θα αλλάξει την κατάσταση όπως την γνωρίζουν.
Με το να συμμετέχουν στις προετοιμασίες για το νέο παιδί, για την κούνια και τα ρούχα του, λαμβάνοντας μέρος στις συζητήσεις για το τι θα κάνει η οικογένεια όταν θα έλθει το αδελφάκι, τα κάνει να μη νιώθουν ότι παραμερίζονται ή ότι χάνουν κάτι.
Επίσης εάν η ηλικία του ή των μεγαλύτερων παιδιών το επιτρέπει, είναι καλό για αυτά εάν μπορούν να συμμετέχουν στην επιλογή του ονόματος για το αδελφάκι τους.
Οι γονείς μπορούν να συζητούν με τα μεγαλύτερα αδέλφια τρόπους με τους οποίους μπορούν αυτά να βοηθούν στην οικογένεια όταν θα γεννηθεί το νέο παιδί. Στις περιπτώσεις αυτές είναι χρήσιμο όλοι μαζί να βλέπουν τις φωτογραφίες των μεγαλύτερων παιδιών όταν γεννήθηκαν και οι γονείς να διηγούνται αυτά που έκαναν όταν γεννήθηκαν τα πρώτα παιδιά.
Οι κινήσεις αυτές βοηθούν τα παιδιά στο να νιώσουν ότι η σημασία και το ενδιαφέρον που δίνονται προς τα αυτά δεν μειώνεται και τουναντίον το κάθε παιδί παίρνει όλη την αγάπη των γονιών του.
Στις περιπτώσεις που το μεγαλύτερο παιδί είναι ακόμη σε παιδικό κρεβατάκι, εάν είναι δυνατό να του δοθεί ένα κανονικό κρεβάτι, συμβάλλει στο να το κάνει να νιώθει χαρά και να συνδέει με θετικά γεγονότα τη γέννηση του αδελφιού του.
Οι γονείς δεν πρέπει να απογοητεύονται εάν βλέπουν αρχικά ότι ένα μεγαλύτερο παιδί δεν δείχνει μεγάλη αγάπη στο μικρότερο του αδελφάκι. Η αγάπη αυτή μεγαλώνει σταδιακά.
Οι γονείς θα πρέπει να δείξουν στο μεγαλύτερο παιδί πως πρέπει να συμπεριφέρεται σε ένα μικρότερο τους αδελφάκι και το τι είναι επιτρεπτό και το τι όχι.
Επίσης η επιβράβευση του μεγαλύτερου παιδιού για καλά πράγματα που έχει κάνει, ιδιαίτερα σε σχέση με το μικρό αδελφάκι του, δείχνει στο παιδί ότι το να είναι το μεγαλύτερο έχει πλεονεκτήματα.
Κάποτε ένα παιδί μπορεί να παρουσιάσει κάποια υποχώρηση στην συμπεριφορά του όταν γεννηθεί ένα νέο παιδί. Επιστρέφει πίσω σε συμπεριφορές που είχε όταν ήταν σε πιο μικρή ηλικία.
Οι γονείς πρέπει να αποδέχονται τα φαινόμενα αυτά, που συνήθως είναι παροδικά και να δίνουν τη σημασία που ζητούν τα παιδιά αυτά. Το γεγονός αυτό τους προσφέρει τη σιγουριά που χρειάζονται και την προσοχή που ζητούν και το πρόβλημα υποχωρεί.
Σχεδόν όλα τα αδέλφια, αγόρια και κορίτσια, θα έχουν την εμπειρία κάποιου βαθμού ζήλιας. Υπάρχουν περιπτώσεις που η ζήλια θα χειροτερεύει και πιθανόν να γίνει μια αντιπαλότητα.
Πολύ σπάνια μπορεί η κατάσταση να εκφυλιστεί και να εμφανιστούν φαινόμενα βίας και κακοποίησης του ενός από τον άλλο. Συνήθως αυτός που κακοποιεί είναι ο μεγαλύτερος στην ηλικία ή και αυτός που είναι δυνατότερος.
Στις περιπτώσεις αυτές χρειάζεται βοήθεια από ειδικούς ψυχολόγους ή και ψυχίατρους. Η οικογένεια θα πρέπει να ζητήσει επαγγελματική βοήθεια και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις το πρόβλημα πιθανόν να χρειάζεται επείγουσα αντιμετώπιση.
Συμπερασματικά θα τονίσουμε το γεγονός ότι η ζήλια μεταξύ αδελφιών είναι σύνηθες φαινόμενο. Ο ρόλος των γονιών είναι καθοριστικός στη γένεση αλλά και στην αντιμετώπιση του προβλήματος.
Στις οικογένειες που υπάρχουν ισότιμη αντιμετώπιση των παιδιών, ισοζυγισμένες αποφάσεις που χαρακτηρίζονται από συμβιβασμό όταν δημιουργούνται διαφορές και που υπάρχει σεβασμός και εκτίμηση στην προσωπικότητα και ιδιαιτερότητες του κάθε μέλους της οικογένειας, οι πιθανότητες για σοβαρά προβλήματα λόγω ζήλιας ελαχιστοποιούνται.
Τα παιδιά που παρακολουθούν τηλεόραση το βράδυ παράγουν λιγότερη μελατονίνη, την ορμόνη που ρυθμίζει τον ύπνο και πιθανώς και το χρόνο έναρξης της εφηβείας, υποδεικνύει έρευνα στην Ιταλία.
Όπως αναφέρει το NewScientist.com, οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας πιστεύουν ότι το φως που εκπέμπει η τηλεόραση είναι αρκετό για να μειώσει τα επίπεδα της μελατονίνης, επισπεύδοντας τη σεξουαλική ωρίμανση. Διαπίστωσαν ότι μια εβδομάδα αποχής από την τηλεόραση ήταν αρκετή για να αυξήσει τα επίπεδα της ορμόνης κατά 30%.
Η ομάδα του Ρομπέρτο Σάλτι, επικεφαλής των ερευνητών, παρακολούθησε 74 παιδιά έξι έως 12 ετών από την Τοσκάνη, τα οποία έβλεπαν κατά μέσο όρο τρεις ώρες τηλεόραση τις νυχτερινές ώρες. Την εβδομάδα που προηγήθηκε του πειράματος, τα παιδιά ενθαρρύνθηκαν να παρακολουθούν τηλεόραση περισσότερο από ό,τι συνήθως.
Την εβδομάδα που ακολούθησε, τα παιδιά έπρεπε να μην παρακολουθήσουν καθόλου τηλεόραση και οι γονείς τους έπρεπε να περιορίσουν τον τεχνητό φωτισμό το βράδυ.
Στο τέλος του επταήμερου πειράματος, τα επίπεδα της μελατονίνης είχαν αυξηθεί στα παιδιά κατά το ένα τρίτο, κατά μέσο όρο. Μάλιστα, η μεγαλύτερη αύξηση παρατηρήθηκε στις μικρότερες ηλικίες.
Η μελατονίνη, ορμόνη που παράγεται από την επίφυση, ρυθμίζει τον κύκλο ύπνου/εγρήγορσης. Στη διάρκεια του 24ώρου τα επίπεδά της μεταβάλλονται περιοδικά, ανάλογα με το φως που φτάνει στους αμφιβληστροειδείς των ματιών.
Ο τεχνητός φωτισμός στη διάρκεια της νύχτας πιστεύεται ότι μπορεί να διαταράξει αυτή την περιοδική μεταβολή και να μειώσει τα μέσα επίπεδα της ορμόνης.
Πάντως, ο ακριβής μηχανισμός του φαινόμενου παραμένει ασαφής, και οι επιστήμονες δεν έχουν αποδείξει με μελέτες στον άνθρωπο ότι τα επίπεδα της μελατονίνης σχετίζονται αιτιολογικά με το χρόνο έναρξης της εφηβείας.

Η τηλεόραση προκαλεί ορμονικές αλλαγές

Τα παιδιά που παρακολουθούν τηλεόραση το βράδυ παράγουν λιγότερη μελατονίνη, την ορμόνη που ρυθμίζει τον ύπνο και πιθανώς και το χρόνο έναρξης της εφηβείας, υποδεικνύει έρευνα στην Ιταλία.
Όπως αναφέρει το NewScientist.com, οι επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας πιστεύουν ότι το φως που εκπέμπει η τηλεόραση είναι αρκετό για να μειώσει τα επίπεδα της μελατονίνης, επισπεύδοντας τη σεξουαλική ωρίμανση. Διαπίστωσαν ότι μια εβδομάδα αποχής από την τηλεόραση ήταν αρκετή για να αυξήσει τα επίπεδα της ορμόνης κατά 30%.
Η ομάδα του Ρομπέρτο Σάλτι, επικεφαλής των ερευνητών, παρακολούθησε 74 παιδιά έξι έως 12 ετών από την Τοσκάνη, τα οποία έβλεπαν κατά μέσο όρο τρεις ώρες τηλεόραση τις νυχτερινές ώρες. Την εβδομάδα που προηγήθηκε του πειράματος, τα παιδιά ενθαρρύνθηκαν να παρακολουθούν τηλεόραση περισσότερο από ό,τι συνήθως.
Την εβδομάδα που ακολούθησε, τα παιδιά έπρεπε να μην παρακολουθήσουν καθόλου τηλεόραση και οι γονείς τους έπρεπε να περιορίσουν τον τεχνητό φωτισμό το βράδυ.
Στο τέλος του επταήμερου πειράματος, τα επίπεδα της μελατονίνης είχαν αυξηθεί στα παιδιά κατά το ένα τρίτο, κατά μέσο όρο. Μάλιστα, η μεγαλύτερη αύξηση παρατηρήθηκε στις μικρότερες ηλικίες.
Η μελατονίνη, ορμόνη που παράγεται από την επίφυση, ρυθμίζει τον κύκλο ύπνου/εγρήγορσης. Στη διάρκεια του 24ώρου τα επίπεδά της μεταβάλλονται περιοδικά, ανάλογα με το φως που φτάνει στους αμφιβληστροειδείς των ματιών.
Ο τεχνητός φωτισμός στη διάρκεια της νύχτας πιστεύεται ότι μπορεί να διαταράξει αυτή την περιοδική μεταβολή και να μειώσει τα μέσα επίπεδα της ορμόνης.
Πάντως, ο ακριβής μηχανισμός του φαινόμενου παραμένει ασαφής, και οι επιστήμονες δεν έχουν αποδείξει με μελέτες στον άνθρωπο ότι τα επίπεδα της μελατονίνης σχετίζονται αιτιολογικά με το χρόνο έναρξης της εφηβείας.

Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2019

Τα παιδιά δεν έχουν τις γνώσεις και τις δυνατότητες για να μπορούν να αντιλαμβάνονται τα διαφημιστικά μηνύματα με τον ίδιο τρόπο που μπορούν οι ενήλικες. Για το λόγο αυτό τα παιδιά είναι ιδιαίτερα ευάλωτα και επηρεάζονται από τις διαφημίσεις.
Το πρόβλημα είναι πολύ πιο έντονο σε παιδιά κάτω των οκτώ ετών τα οποία έχουν την τάση να πιστεύουν ότι οι διαφημίσεις παρουσιάζουν πάντοτε την αλήθεια με αμεροληψία. Η συμπεριφορά τους επηρεάζεται από αυτά που βλέπουν. Το αποτέλεσμα είναι ότι αγοράζουν προϊόντα που τους διαφημίζονται είτε από μόνα τους είτε ζητώντας από τους γονείς τους να τους τα αγοράσουν.
Δεν είναι σπάνιες οι φορές που δημιουργούνται διαφορές μεταξύ των παιδιών και των γονιών τους διότι οι τελευταίοι δεν θέλουν να αγοράσουν προϊόντα που τα παιδιά απαιτούν διότι τα έχουν δει σε μια διαφήμιση στην τηλεόραση ή αλλού. Σε πολλές περιπτώσεις η αγοραστική συμπεριφορά όλης της οικογένειας επηρεάζεται από τις απαιτήσεις των μικρών παιδιών.
Στην εποχή μας που τα μέσα μαζικής επικοινωνίας έχουν διαδοθεί σε βαθμό που δεν υπήρξε ποτέ προηγουμένως, τα παιδιά υποβάλλονται σε μεγάλο αριθμό διαφημίσεων όπου και αν βρίσκονται. Εκτός από την τηλεόραση στο σπίτι, οι διαφημίσεις στο σχολείο τους, στην τάξη τους, αρχίζουν να παίρνουν μεγάλη διάσταση.
Έχει υπολογιστεί ότι ένα παιδί βλέπει κατά μέσο όρο 40.000 διαφημίσεις στην τηλεόραση κάθε χρόνο. Οι διαφημίσεις που στοχεύουν τα παιδιά αφορούν προϊόντα όπως παιγνίδια, σοκολάτες, ζαχαρωμένα δημητριακά, αναψυκτικά, σνακ και άλλα ζαχαρωτά.
Επειδή τα παιδιά δεν μπορούν να αντιληφθούν την πρόθεση που έχει ο διαφημιστής για να τα πείσει, γίνονται εύκολοι στόχοι με αποτέλεσμα η αγοραστική δύναμη της ομάδας αυτής του πληθυσμού να προσελκύει τους εμπορευόμενους.
Πολύ συχνά προϊόντα που διαφημίζονται, ιδιαίτερα από την τηλεόραση, δεν είναι ότι καλύτερο για την υγιεινή διατροφή των παιδιών.
Το φαινόμενο αυτό θεωρείται ότι έχει συμβάλει και συνεχίζει να επιδεινώνει τη μάστιγα της παχυσαρκίας που παρατηρείται στον παιδικό πληθυσμό.
Ακόμη ένα γεγονός που επηρεάζει τα παιδιά, είναι οι διαφημίσεις που απευθύνονται προς τους ενήλικες αλλά τις οποίες παρακολουθούν σε μεγάλο βαθμό και τα παιδιά. Όταν για παράδειγμα κατά τη διάρκεια αθλητικών γεγονότων που προβάλλονται στην τηλεόραση διαφημίζονται μπύρες και άλλα αλκοολούχα ποτά, επηρεάζονται και τα παιδιά.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, μεταδίδονται θετικές εικόνες σχετικά με την κατανάλωση αλκοολούχων ποτών. Τα παιδιά εξοικειώνονται με την ιδέα του αλκοόλ και αυτό συμβάλλει μεταξύ άλλων στις αυξανόμενες τάσεις που παρατηρούνται για κατανάλωση αλκοολούχων ποτών ακόμη και σε παιδιά ηλικίας 9 - 10 ετών.
Ένα ανάλογο φαινόμενο παρατηρείται και για τις διαφημίσεις που αφορούν βίαια παιγνίδια βίντεο ή κινηματογραφικές ταινίες. Οι καταστάσεις αυτές αυξάνουν την επιθετική συμπεριφορά των παιδιών και μειώνουν την ευαισθησία τους στη βία που υπάρχει στον κόσμο πραγματικά.
Οι πιο πάνω ανησυχητικές διαπιστώσεις σχετικά με την επίδραση στα παιδιά της διαφήμισης από την τηλεόραση και άλλα μέσα μαζικής επικοινωνίας, προκύπτουν από έρευνα που διεξήχθη από την Αμερικανική Εταιρεία Ψυχολογίας. 
Με βάση τα ευρήματα της έρευνας αυτής, που διεξήχθη από το 2000 έως το 2003, γίνονται οι ακόλουθες συστάσεις:
Οι κυβερνήσεις πρέπει να λαμβάνουν μέτρα για να προστατεύουν τα παιδιά και ιδιαίτερα τα παιδιά κάτω των 8 ετών που είναι ιδιαίτερα ευάλωτα, από την εμπορική εκμετάλλευση που προκύπτει λόγω διαφημίσεων
 
Ορισμένες παρατηρήσεις, επεξηγήσεις αποποιήσεις ευθυνών που περιέχονται σε διαφημίσεις σχετικά με προϊόντα που απευθύνονται σε μικρά παιδιά να αναγράφονται με τρόπο τέτοιο που να είναι εύκολα κατανοητά από τα παιδιά
 
Να γίνονται έρευνες σχετικά με το πως κατανοούν και επηρεάζονται τα παιδιά από διαφημίσεις σε νέα μέσα μαζικής επικοινωνίας όπως το διαδίκτυο και άλλα
 
Να εξετάζεται το πως επηρεάζονται τα παιδιά από διαφημίσεις που γίνονται στα σχολεία και στις τάξεις τους
Η Αγγλική Βουλή το 1874, ψήφισε νόμο για να προστατεύονται τα παιδιά που λόγω της απειρίας τους, ήταν ιδιαίτερα ευάλωτα στα καλοπιάσματα και τις κολακείες των εμπόρων και των χρηματοδοτών. Ο ίδιος νόμος απάλλασσε των ευθυνών τους και τους γονείς των παιδιών από χρέη των παιδιών τους.
Η νομοθεσία αυτή ήταν μια από τις πρώτες κυβερνητικές πράξεις που στόχο είχε την προστασία των παιδιών από την εμπορική εκμετάλλευση. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο νόμος αυτός, ψηφίστηκε σε μια εποχή που δεν υπήρχε η πληθώρα των μέσων μαζική επικοινωνίας που έχουμε σήμερα. Επίσης δεν υπήρχαν τότε η μάζα των τεράστιων πολυεθνικών βιομηχανιών που έχουμε σήμερα και οι οποίες παράγουν μια αναρίθμητη σειρά από προϊόντα που στοχεύουν τα παιδιά.
Παρόλα αυτά και παρά το γεγονός ότι πέρασαν 130 χρόνια από τότε, η βασική φιλοσοφία του νόμου παραμένει η ίδια. Η πολιτεία πρέπει να παρακολουθεί συνεχώς τα ζητήματα που αφορούν την επιρροή των διαφημίσεων στα παιδιά και να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία τους από την εμπορική εκμετάλλευση.

Η επιρροή των διαφημίσεων στα παιδιά

Τα παιδιά δεν έχουν τις γνώσεις και τις δυνατότητες για να μπορούν να αντιλαμβάνονται τα διαφημιστικά μηνύματα με τον ίδιο τρόπο που μπορούν οι ενήλικες. Για το λόγο αυτό τα παιδιά είναι ιδιαίτερα ευάλωτα και επηρεάζονται από τις διαφημίσεις.
Το πρόβλημα είναι πολύ πιο έντονο σε παιδιά κάτω των οκτώ ετών τα οποία έχουν την τάση να πιστεύουν ότι οι διαφημίσεις παρουσιάζουν πάντοτε την αλήθεια με αμεροληψία. Η συμπεριφορά τους επηρεάζεται από αυτά που βλέπουν. Το αποτέλεσμα είναι ότι αγοράζουν προϊόντα που τους διαφημίζονται είτε από μόνα τους είτε ζητώντας από τους γονείς τους να τους τα αγοράσουν.
Δεν είναι σπάνιες οι φορές που δημιουργούνται διαφορές μεταξύ των παιδιών και των γονιών τους διότι οι τελευταίοι δεν θέλουν να αγοράσουν προϊόντα που τα παιδιά απαιτούν διότι τα έχουν δει σε μια διαφήμιση στην τηλεόραση ή αλλού. Σε πολλές περιπτώσεις η αγοραστική συμπεριφορά όλης της οικογένειας επηρεάζεται από τις απαιτήσεις των μικρών παιδιών.
Στην εποχή μας που τα μέσα μαζικής επικοινωνίας έχουν διαδοθεί σε βαθμό που δεν υπήρξε ποτέ προηγουμένως, τα παιδιά υποβάλλονται σε μεγάλο αριθμό διαφημίσεων όπου και αν βρίσκονται. Εκτός από την τηλεόραση στο σπίτι, οι διαφημίσεις στο σχολείο τους, στην τάξη τους, αρχίζουν να παίρνουν μεγάλη διάσταση.
Έχει υπολογιστεί ότι ένα παιδί βλέπει κατά μέσο όρο 40.000 διαφημίσεις στην τηλεόραση κάθε χρόνο. Οι διαφημίσεις που στοχεύουν τα παιδιά αφορούν προϊόντα όπως παιγνίδια, σοκολάτες, ζαχαρωμένα δημητριακά, αναψυκτικά, σνακ και άλλα ζαχαρωτά.
Επειδή τα παιδιά δεν μπορούν να αντιληφθούν την πρόθεση που έχει ο διαφημιστής για να τα πείσει, γίνονται εύκολοι στόχοι με αποτέλεσμα η αγοραστική δύναμη της ομάδας αυτής του πληθυσμού να προσελκύει τους εμπορευόμενους.
Πολύ συχνά προϊόντα που διαφημίζονται, ιδιαίτερα από την τηλεόραση, δεν είναι ότι καλύτερο για την υγιεινή διατροφή των παιδιών.
Το φαινόμενο αυτό θεωρείται ότι έχει συμβάλει και συνεχίζει να επιδεινώνει τη μάστιγα της παχυσαρκίας που παρατηρείται στον παιδικό πληθυσμό.
Ακόμη ένα γεγονός που επηρεάζει τα παιδιά, είναι οι διαφημίσεις που απευθύνονται προς τους ενήλικες αλλά τις οποίες παρακολουθούν σε μεγάλο βαθμό και τα παιδιά. Όταν για παράδειγμα κατά τη διάρκεια αθλητικών γεγονότων που προβάλλονται στην τηλεόραση διαφημίζονται μπύρες και άλλα αλκοολούχα ποτά, επηρεάζονται και τα παιδιά.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, μεταδίδονται θετικές εικόνες σχετικά με την κατανάλωση αλκοολούχων ποτών. Τα παιδιά εξοικειώνονται με την ιδέα του αλκοόλ και αυτό συμβάλλει μεταξύ άλλων στις αυξανόμενες τάσεις που παρατηρούνται για κατανάλωση αλκοολούχων ποτών ακόμη και σε παιδιά ηλικίας 9 - 10 ετών.
Ένα ανάλογο φαινόμενο παρατηρείται και για τις διαφημίσεις που αφορούν βίαια παιγνίδια βίντεο ή κινηματογραφικές ταινίες. Οι καταστάσεις αυτές αυξάνουν την επιθετική συμπεριφορά των παιδιών και μειώνουν την ευαισθησία τους στη βία που υπάρχει στον κόσμο πραγματικά.
Οι πιο πάνω ανησυχητικές διαπιστώσεις σχετικά με την επίδραση στα παιδιά της διαφήμισης από την τηλεόραση και άλλα μέσα μαζικής επικοινωνίας, προκύπτουν από έρευνα που διεξήχθη από την Αμερικανική Εταιρεία Ψυχολογίας. 
Με βάση τα ευρήματα της έρευνας αυτής, που διεξήχθη από το 2000 έως το 2003, γίνονται οι ακόλουθες συστάσεις:
Οι κυβερνήσεις πρέπει να λαμβάνουν μέτρα για να προστατεύουν τα παιδιά και ιδιαίτερα τα παιδιά κάτω των 8 ετών που είναι ιδιαίτερα ευάλωτα, από την εμπορική εκμετάλλευση που προκύπτει λόγω διαφημίσεων
 
Ορισμένες παρατηρήσεις, επεξηγήσεις αποποιήσεις ευθυνών που περιέχονται σε διαφημίσεις σχετικά με προϊόντα που απευθύνονται σε μικρά παιδιά να αναγράφονται με τρόπο τέτοιο που να είναι εύκολα κατανοητά από τα παιδιά
 
Να γίνονται έρευνες σχετικά με το πως κατανοούν και επηρεάζονται τα παιδιά από διαφημίσεις σε νέα μέσα μαζικής επικοινωνίας όπως το διαδίκτυο και άλλα
 
Να εξετάζεται το πως επηρεάζονται τα παιδιά από διαφημίσεις που γίνονται στα σχολεία και στις τάξεις τους
Η Αγγλική Βουλή το 1874, ψήφισε νόμο για να προστατεύονται τα παιδιά που λόγω της απειρίας τους, ήταν ιδιαίτερα ευάλωτα στα καλοπιάσματα και τις κολακείες των εμπόρων και των χρηματοδοτών. Ο ίδιος νόμος απάλλασσε των ευθυνών τους και τους γονείς των παιδιών από χρέη των παιδιών τους.
Η νομοθεσία αυτή ήταν μια από τις πρώτες κυβερνητικές πράξεις που στόχο είχε την προστασία των παιδιών από την εμπορική εκμετάλλευση. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο νόμος αυτός, ψηφίστηκε σε μια εποχή που δεν υπήρχε η πληθώρα των μέσων μαζική επικοινωνίας που έχουμε σήμερα. Επίσης δεν υπήρχαν τότε η μάζα των τεράστιων πολυεθνικών βιομηχανιών που έχουμε σήμερα και οι οποίες παράγουν μια αναρίθμητη σειρά από προϊόντα που στοχεύουν τα παιδιά.
Παρόλα αυτά και παρά το γεγονός ότι πέρασαν 130 χρόνια από τότε, η βασική φιλοσοφία του νόμου παραμένει η ίδια. Η πολιτεία πρέπει να παρακολουθεί συνεχώς τα ζητήματα που αφορούν την επιρροή των διαφημίσεων στα παιδιά και να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία τους από την εμπορική εκμετάλλευση.
Η νεανική και ιδιαίτερα η εφηβική παραβατικότητα και εγκληματικότητα, είναι σύνθετα προβλήματα που παρουσιάζουν αύξηση στις σύγχρονες κοινωνίες.
Στους έφηβους, συμπεριφορές που χαρακτηρίζονται από τη χρήση βίας, σεξουαλική απερισκεψία και χρήση ναρκωτικών, προκαλούν ανησυχίες. Οι δυσάρεστες συνέπειες με απρόβλεπτες προεκτάσεις, δυνατόν να επηρεάζουν μόνιμα τη ζωή τους.
Ο ρόλος των γονιών, της οικογένειας και του σχολείου είναι καθοριστικός στη γένεση, πρόληψη και αντιμετώπιση των σοβαρών προβλημάτων σε σχέση με την κοινωνική συμπεριφορά και εξέλιξη των εφήβων.
Το παράδειγμα που δίνουν οι γονείς σχετικά με την αντίληψη και το χειρισμό της βίας έχει θεμελιώδη ρόλο στο πως θα συμπεριφέρονται στον τομέα αυτό τα παιδιά τους στην εφηβική ηλικία και πιθανόν αργότερα στην ενήλικη ζωή τους.
Σημασία έχει όχι μόνο το τι λένε οι γονείς στους έφηβους τους αναφορικά με τη χρήση βίας στη ζωή τους αλλά πολύ περισσότερο αυτό που μεταφέρουν ως μήνυμα διαμέσου των πράξεων τους.
Σε μια ενδιαφέρουσα έρευνα που εξέτασε το ζήτημα αυτό, επιστήμονες από το πανεπιστήμιο της Μινεσότα, μελέτησαν 134 έφηβους ηλικίας 10 έως 15 ετών.
Διαπίστωσαν ότι έχει μεγαλύτερη επιρροή στους έφηβους αυτά που αισθάνονται και αντιλαμβάνονται από τη συμπεριφορά των γονιών παρά αυτά που τους λένε οι γονείς τους. Με λίγα λόγια είναι οι πράξεις των γονιών που έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία για τον παραδειγματισμό των εφήβων.
Εάν οι γονείς τους, τους μεταφέρουν το μήνυμα και με τις δικές τους πράξεις ότι η βία δεν είναι ένα αποδεκτό μέσο στην κοινωνία για επίλυση διαφορών με τους συνομήλικους τους και άλλους, τότε οι πιθανότητες χρήσης βίας στη συμπεριφορά τους, μειώνονται ουσιαστικά.
Οι βίαιες σκηνές που παρακολούθησαν ένα αγόρι ή κορίτσι στην παιδική ή στην εφηβική ηλικία, επηρεάζουν και διαμορφώνουν τον χαρακτήρα τους και τα προδιαθέτουν για βίαιη ή εγκληματική συμπεριφορά.
Η απόρριψη από τους γονείς της βίας ως μέσο αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων ή διαφορών, προστατεύει τους εφήβους και μειώνει τις πιθανότητες εμπλοκής τους σε συγκρουσιακές διαμάχες που χαρακτηρίζονται από βίαιες συμπεριφορές με άλλους νέους.
Παράλληλα βρέθηκε ότι η σωματική τιμωρία που επιβάλλουν οι γονείς στα παιδιά τους, αυξάνει τις πιθανότητες εκδήλωσης βίαιης συμπεριφοράς από τον έφηβο και το ενδεχόμενο το ίδιο το παιδί να καταστεί θύμα βίας.
Οι γονείς πρέπει να θυμούνται πάντα ότι για σοβαρά θέματα που επηρεάζουν τους έφηβους όπως η χρήση βίας, η σεξουαλική συμπεριφορά και τα ναρκωτικά, είναι επιτακτικό να επικοινωνούν με τα παιδιά τους και να μεταδίδουν τα σωστά μηνύματα όχι μόνο λεκτικά αλλά και με τη δική τους συμπεριφορά διαχρονικά.
Είναι καλό επίσης να υπενθυμίσουμε ότι έρευνες έδειξαν την επιρροή που έχει η ποιότητα της σχέσης γονιών και παιδιών στην επιλογή καλών φίλων. Οι γονείς που έχουν καλές και στενές σχέσεις επικοινωνίας με τα παιδιά τους, είναι σε θέση να τα επηρεάζουν στην επιλογή των φίλων τους. Έτσι μπορούν να συμβάλλουν στο να έχουν τα παιδιά τους φίλους που δεν χαρακτηρίζονται από επιθετικό ή βίαιο χαρακτήρα.  
Οι ίδιοι οι γονείς πρέπει να δείχνουν στα παιδιά τους ότι για την επίλυση των συγκρουσιακών καταστάσεων που προκύπτουν, είναι αναγκαίο να χρησιμοποιούν μη βίαιους τρόπους. Η αποφυγή χρήσης βίας τα προστατεύει από του να γίνουν τα ίδια θύματα βίας.  
Είναι καλό να θυμούνται οι γονείς ότι οι πράξεις τους μιλούν δυνατότερα από τα λόγια τους.

Η βία, οι έφηβοι και οι γονείς

Η νεανική και ιδιαίτερα η εφηβική παραβατικότητα και εγκληματικότητα, είναι σύνθετα προβλήματα που παρουσιάζουν αύξηση στις σύγχρονες κοινωνίες.
Στους έφηβους, συμπεριφορές που χαρακτηρίζονται από τη χρήση βίας, σεξουαλική απερισκεψία και χρήση ναρκωτικών, προκαλούν ανησυχίες. Οι δυσάρεστες συνέπειες με απρόβλεπτες προεκτάσεις, δυνατόν να επηρεάζουν μόνιμα τη ζωή τους.
Ο ρόλος των γονιών, της οικογένειας και του σχολείου είναι καθοριστικός στη γένεση, πρόληψη και αντιμετώπιση των σοβαρών προβλημάτων σε σχέση με την κοινωνική συμπεριφορά και εξέλιξη των εφήβων.
Το παράδειγμα που δίνουν οι γονείς σχετικά με την αντίληψη και το χειρισμό της βίας έχει θεμελιώδη ρόλο στο πως θα συμπεριφέρονται στον τομέα αυτό τα παιδιά τους στην εφηβική ηλικία και πιθανόν αργότερα στην ενήλικη ζωή τους.
Σημασία έχει όχι μόνο το τι λένε οι γονείς στους έφηβους τους αναφορικά με τη χρήση βίας στη ζωή τους αλλά πολύ περισσότερο αυτό που μεταφέρουν ως μήνυμα διαμέσου των πράξεων τους.
Σε μια ενδιαφέρουσα έρευνα που εξέτασε το ζήτημα αυτό, επιστήμονες από το πανεπιστήμιο της Μινεσότα, μελέτησαν 134 έφηβους ηλικίας 10 έως 15 ετών.
Διαπίστωσαν ότι έχει μεγαλύτερη επιρροή στους έφηβους αυτά που αισθάνονται και αντιλαμβάνονται από τη συμπεριφορά των γονιών παρά αυτά που τους λένε οι γονείς τους. Με λίγα λόγια είναι οι πράξεις των γονιών που έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία για τον παραδειγματισμό των εφήβων.
Εάν οι γονείς τους, τους μεταφέρουν το μήνυμα και με τις δικές τους πράξεις ότι η βία δεν είναι ένα αποδεκτό μέσο στην κοινωνία για επίλυση διαφορών με τους συνομήλικους τους και άλλους, τότε οι πιθανότητες χρήσης βίας στη συμπεριφορά τους, μειώνονται ουσιαστικά.
Οι βίαιες σκηνές που παρακολούθησαν ένα αγόρι ή κορίτσι στην παιδική ή στην εφηβική ηλικία, επηρεάζουν και διαμορφώνουν τον χαρακτήρα τους και τα προδιαθέτουν για βίαιη ή εγκληματική συμπεριφορά.
Η απόρριψη από τους γονείς της βίας ως μέσο αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων ή διαφορών, προστατεύει τους εφήβους και μειώνει τις πιθανότητες εμπλοκής τους σε συγκρουσιακές διαμάχες που χαρακτηρίζονται από βίαιες συμπεριφορές με άλλους νέους.
Παράλληλα βρέθηκε ότι η σωματική τιμωρία που επιβάλλουν οι γονείς στα παιδιά τους, αυξάνει τις πιθανότητες εκδήλωσης βίαιης συμπεριφοράς από τον έφηβο και το ενδεχόμενο το ίδιο το παιδί να καταστεί θύμα βίας.
Οι γονείς πρέπει να θυμούνται πάντα ότι για σοβαρά θέματα που επηρεάζουν τους έφηβους όπως η χρήση βίας, η σεξουαλική συμπεριφορά και τα ναρκωτικά, είναι επιτακτικό να επικοινωνούν με τα παιδιά τους και να μεταδίδουν τα σωστά μηνύματα όχι μόνο λεκτικά αλλά και με τη δική τους συμπεριφορά διαχρονικά.
Είναι καλό επίσης να υπενθυμίσουμε ότι έρευνες έδειξαν την επιρροή που έχει η ποιότητα της σχέσης γονιών και παιδιών στην επιλογή καλών φίλων. Οι γονείς που έχουν καλές και στενές σχέσεις επικοινωνίας με τα παιδιά τους, είναι σε θέση να τα επηρεάζουν στην επιλογή των φίλων τους. Έτσι μπορούν να συμβάλλουν στο να έχουν τα παιδιά τους φίλους που δεν χαρακτηρίζονται από επιθετικό ή βίαιο χαρακτήρα.  
Οι ίδιοι οι γονείς πρέπει να δείχνουν στα παιδιά τους ότι για την επίλυση των συγκρουσιακών καταστάσεων που προκύπτουν, είναι αναγκαίο να χρησιμοποιούν μη βίαιους τρόπους. Η αποφυγή χρήσης βίας τα προστατεύει από του να γίνουν τα ίδια θύματα βίας.  
Είναι καλό να θυμούνται οι γονείς ότι οι πράξεις τους μιλούν δυνατότερα από τα λόγια τους.
Η επιρροή στα παιδιά μας των διαφόρων μέσων επικοινωνίας και ψυχαγωγίας όπως η τηλεόραση, τα βίντεο, ο κινηματογράφος, τα ηλεκτρονικά παιγνίδια, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, το ιντερνετ και η ηχογραφημένη μουσική, είναι στην εποχή μας τεράστια και ένα γεγονός που μπορεί να διαμορφώνει τον εσωτερικό ψυχικό τους κόσμο.
Πολλές και εκτεταμένες έρευνες έδειξαν ότι η βία στα μέσα αυτά, δημιουργεί στα παιδιά επιθετική συμπεριφορά, εφιάλτες, φοβίες για την προσωπική τους σωματική ακεραιότητα, κατάθλιψη και απευαισθητοποίηση στη βία.
Η βία δια μέσου των μέσων επικοινωνίας και ψυχαγωγίας των παιδιών, αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα σημαντικό κίνδυνο για την υγεία τόσο των μικρών παιδιών όσο και των εφήβων που βρίσκονται σε μια τόσο ευαίσθητη φάση ψυχολογικής εξέλιξης και ωρίμανσης.
 
Η ειδική επιτροπή εμπειρογνωμόνων της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής σε πρόσφατη έκθεσή της, κρούει ξανά τον κώδωνα κινδύνου για το ανησυχητικό αυτό φαινόμενο που απειλεί τα παιδιά μας.
Χαρακτηριστικά, δηλώνει η επιτροπή, τα παιδιά ηλικίας από 2 έως 18 ετών, αφιερώνουν κατά μέσο όρο 6,5 ώρες κάθε μέρα για να βλέπουν τηλεόραση, να παίζουν ηλεκτρονικά παιγνίδια, να μπαίνουν στο ιντερνετ και να είναι στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές τους, να βλέπουν ταινίες και να ακούν ηχογραφημένη μουσική.
Έχει υπολογιστεί ότι για κάθε 10.000 ώρες τηλεόρασης το 61% περιέχει σκηνές διαπροσωπικής βίας. Ακόμη περισσότερο εκπληκτικό, το μεγαλύτερο μέρος της βίας αυτής βρισκόταν μέσα σε παιδικά προγράμματα.
Τα παιδιά επηρεάζονται πολύ και με διάφορους τρόπους από το τι βλέπουν στα μέσα αυτά. Μαθαίνουν παρατηρώντας και μιμούνται εύκολα συμπεριφορές που παρουσιάζονται.
Επιπρόσθετα η ηλικία παίζει σημαντικό ρόλο. Για παράδειγμα γνωρίζουμε ότι τα παιδιά μέχρι 9 χρονών, δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το φανταστικό από το πραγματικό. Η υπερβολική βία που εκτίθεται στα διάφορα μέσα ψυχαγωγίας τους, τα κάνει να βιώνουν τον κόσμο σαν ένα συνεχώς επικίνδυνο περιβάλλον γεγονός που τα ωθεί στην βία και στη χρήση όπλων.
Οι γονείς και οι παιδίατροι πρέπει να δώσουν ακόμη μεγαλύτερη σημασία στα επικίνδυνα αυτά φαινόμενα.
Οι γονείς πρέπει να προσέχουν τι βλέπουν και πως ψυχαγούνται τα παιδιά στις διάφορες ευαίσθητες ηλικίες της ανάπτυξής τους. Δεν πρέπει να τοποθετούν ξεχωριστές τηλεοράσεις στα δωμάτια των παιδιών και ακόμη πρέπει να χρησιμοποιούν ειδικές συσκευές που να μπορούν να μπλοκάρουν κάποια νοσηρά προγράμματα.
Τα παιδιά, σύμφωνα με τις συστάσεις της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής δεν πρέπει να αφιερώνουν περισσότερο από 1 έως 2 ώρες την ημέρα για ηλεκτρονικά παιγνίδια, τηλεόραση και χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών.
Οι παιδίατροι, συστήνει επιπρόσθετα η επιτροπή,  πρέπει να αναλάβουν ένα περισσότερο ενεργό ρόλο στην καταπολέμηση του φαινομένου αυτού. Συστήνει στους παιδίατρους να εξετάζουν συστηματικά στο ιστορικό του κάθε παιδιού τις συνήθειές του σε σχέση με τα μέσα επικοινωνίας και ψυχαγωγίας.
Οι παιδίατροι θα πρέπει να διαφωτίζουν και να συμβουλεύουν τους γονείς για τα θέματα αυτά.
Στα σχολεία πρέπει να γίνονται εκστρατείες διαφώτισης των παιδιών και εφήβων. Πρέπει να διδάσκεται σ΄ αυτά πως να αντιλαμβάνονται τα κακά και λανθασμένα μηνύματα και εντυπώσεις που τόσο συχνά μεταδίδονται ή περιέχονται στα μέσα αυτά.
Οι βιομηχανίες μέσων ψυχαγωγίας θα πρέπει επίσης επιτέλους να αντιληφθούν την σοβαρότητα των αρνητικών κοινωνικών επιπτώσεων που προκαλούν πολλά από τα προϊόντα τους.
Θα πρέπει να σταματήσουν να δίνουν την ψεύτικη αίγλη που προσδίνουν στα όπλα και στη βία σαν μέσο επίλυσης προβλημάτων. Θα πρέπει επιτέλους να σταματήσουν να χρησιμοποιούν ανθρώπους σαν στόχους που πρέπει να σκοτώνονται με όπλα σε ηλεκτρονικά παιγνίδια.
Οι οργανισμοί αξιολόγησης των μέσων αυτών, που τόσο επηρεάζουν και διαμορφώνουν τον παιδικό χαρακτήρα, θα πρέπει να δημιουργήσουν συστήματα αξιολόγησης ευέλικτα, εύκολα και προσιτά στους γονείς.
Θα μπορούν οι γονείς να τα συμβουλεύονται τότε μαζικότερα, για την επιλογή ή αποκλεισμό των μέσων που θα διαλέγουν για να προσφέρουν στα παιδιά τους. Τα σημερινά συστήματα αξιολόγησης που υπάρχουν δεν έχουν καταφέρει να επικρατήσουν με αποτέλεσμα λιγότερο από 10% των οικογενειών να τα συμβουλεύονται.
Τα συστήματα αξιολόγησης θα πρέπει να λαμβάνουν υπ' όψη τις σκηνές βίας, το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται, τις σκηνές σεξ και γυμνότητας που παρουσιάζονται.
Συνοπτικά για την αντιμετώπιση του φαινομένου αυτού και για να αποφευχθούν τρομερές απρόβλεπτες μελλοντικές επιπτώσεις θα πρέπει να γίνει μια  διαρκής συνολική προσπάθεια από την κοινωνία, με πρωταγωνιστές τους γονείς, τους παιδίατρους, το σχολείο και τις βιομηχανίες παραγωγής και μετάδοσης των μέσων επικοινωνίας και ψυχαγωγίας.

Προσέχετε τι βλέπουν τα παιδιά σας

Η επιρροή στα παιδιά μας των διαφόρων μέσων επικοινωνίας και ψυχαγωγίας όπως η τηλεόραση, τα βίντεο, ο κινηματογράφος, τα ηλεκτρονικά παιγνίδια, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, το ιντερνετ και η ηχογραφημένη μουσική, είναι στην εποχή μας τεράστια και ένα γεγονός που μπορεί να διαμορφώνει τον εσωτερικό ψυχικό τους κόσμο.
Πολλές και εκτεταμένες έρευνες έδειξαν ότι η βία στα μέσα αυτά, δημιουργεί στα παιδιά επιθετική συμπεριφορά, εφιάλτες, φοβίες για την προσωπική τους σωματική ακεραιότητα, κατάθλιψη και απευαισθητοποίηση στη βία.
Η βία δια μέσου των μέσων επικοινωνίας και ψυχαγωγίας των παιδιών, αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα σημαντικό κίνδυνο για την υγεία τόσο των μικρών παιδιών όσο και των εφήβων που βρίσκονται σε μια τόσο ευαίσθητη φάση ψυχολογικής εξέλιξης και ωρίμανσης.
 
Η ειδική επιτροπή εμπειρογνωμόνων της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής σε πρόσφατη έκθεσή της, κρούει ξανά τον κώδωνα κινδύνου για το ανησυχητικό αυτό φαινόμενο που απειλεί τα παιδιά μας.
Χαρακτηριστικά, δηλώνει η επιτροπή, τα παιδιά ηλικίας από 2 έως 18 ετών, αφιερώνουν κατά μέσο όρο 6,5 ώρες κάθε μέρα για να βλέπουν τηλεόραση, να παίζουν ηλεκτρονικά παιγνίδια, να μπαίνουν στο ιντερνετ και να είναι στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές τους, να βλέπουν ταινίες και να ακούν ηχογραφημένη μουσική.
Έχει υπολογιστεί ότι για κάθε 10.000 ώρες τηλεόρασης το 61% περιέχει σκηνές διαπροσωπικής βίας. Ακόμη περισσότερο εκπληκτικό, το μεγαλύτερο μέρος της βίας αυτής βρισκόταν μέσα σε παιδικά προγράμματα.
Τα παιδιά επηρεάζονται πολύ και με διάφορους τρόπους από το τι βλέπουν στα μέσα αυτά. Μαθαίνουν παρατηρώντας και μιμούνται εύκολα συμπεριφορές που παρουσιάζονται.
Επιπρόσθετα η ηλικία παίζει σημαντικό ρόλο. Για παράδειγμα γνωρίζουμε ότι τα παιδιά μέχρι 9 χρονών, δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το φανταστικό από το πραγματικό. Η υπερβολική βία που εκτίθεται στα διάφορα μέσα ψυχαγωγίας τους, τα κάνει να βιώνουν τον κόσμο σαν ένα συνεχώς επικίνδυνο περιβάλλον γεγονός που τα ωθεί στην βία και στη χρήση όπλων.
Οι γονείς και οι παιδίατροι πρέπει να δώσουν ακόμη μεγαλύτερη σημασία στα επικίνδυνα αυτά φαινόμενα.
Οι γονείς πρέπει να προσέχουν τι βλέπουν και πως ψυχαγούνται τα παιδιά στις διάφορες ευαίσθητες ηλικίες της ανάπτυξής τους. Δεν πρέπει να τοποθετούν ξεχωριστές τηλεοράσεις στα δωμάτια των παιδιών και ακόμη πρέπει να χρησιμοποιούν ειδικές συσκευές που να μπορούν να μπλοκάρουν κάποια νοσηρά προγράμματα.
Τα παιδιά, σύμφωνα με τις συστάσεις της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής δεν πρέπει να αφιερώνουν περισσότερο από 1 έως 2 ώρες την ημέρα για ηλεκτρονικά παιγνίδια, τηλεόραση και χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών.
Οι παιδίατροι, συστήνει επιπρόσθετα η επιτροπή,  πρέπει να αναλάβουν ένα περισσότερο ενεργό ρόλο στην καταπολέμηση του φαινομένου αυτού. Συστήνει στους παιδίατρους να εξετάζουν συστηματικά στο ιστορικό του κάθε παιδιού τις συνήθειές του σε σχέση με τα μέσα επικοινωνίας και ψυχαγωγίας.
Οι παιδίατροι θα πρέπει να διαφωτίζουν και να συμβουλεύουν τους γονείς για τα θέματα αυτά.
Στα σχολεία πρέπει να γίνονται εκστρατείες διαφώτισης των παιδιών και εφήβων. Πρέπει να διδάσκεται σ΄ αυτά πως να αντιλαμβάνονται τα κακά και λανθασμένα μηνύματα και εντυπώσεις που τόσο συχνά μεταδίδονται ή περιέχονται στα μέσα αυτά.
Οι βιομηχανίες μέσων ψυχαγωγίας θα πρέπει επίσης επιτέλους να αντιληφθούν την σοβαρότητα των αρνητικών κοινωνικών επιπτώσεων που προκαλούν πολλά από τα προϊόντα τους.
Θα πρέπει να σταματήσουν να δίνουν την ψεύτικη αίγλη που προσδίνουν στα όπλα και στη βία σαν μέσο επίλυσης προβλημάτων. Θα πρέπει επιτέλους να σταματήσουν να χρησιμοποιούν ανθρώπους σαν στόχους που πρέπει να σκοτώνονται με όπλα σε ηλεκτρονικά παιγνίδια.
Οι οργανισμοί αξιολόγησης των μέσων αυτών, που τόσο επηρεάζουν και διαμορφώνουν τον παιδικό χαρακτήρα, θα πρέπει να δημιουργήσουν συστήματα αξιολόγησης ευέλικτα, εύκολα και προσιτά στους γονείς.
Θα μπορούν οι γονείς να τα συμβουλεύονται τότε μαζικότερα, για την επιλογή ή αποκλεισμό των μέσων που θα διαλέγουν για να προσφέρουν στα παιδιά τους. Τα σημερινά συστήματα αξιολόγησης που υπάρχουν δεν έχουν καταφέρει να επικρατήσουν με αποτέλεσμα λιγότερο από 10% των οικογενειών να τα συμβουλεύονται.
Τα συστήματα αξιολόγησης θα πρέπει να λαμβάνουν υπ' όψη τις σκηνές βίας, το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται, τις σκηνές σεξ και γυμνότητας που παρουσιάζονται.
Συνοπτικά για την αντιμετώπιση του φαινομένου αυτού και για να αποφευχθούν τρομερές απρόβλεπτες μελλοντικές επιπτώσεις θα πρέπει να γίνει μια  διαρκής συνολική προσπάθεια από την κοινωνία, με πρωταγωνιστές τους γονείς, τους παιδίατρους, το σχολείο και τις βιομηχανίες παραγωγής και μετάδοσης των μέσων επικοινωνίας και ψυχαγωγίας.

Τα παιδιά θα αποφύγουν το κάπνισμα εάν πάρουν το καλό παράδειγμα από τους γονείς τους.
Είναι πολύ σημαντικό τα λόγια σχετικά με το κάπνισμα που λένε οι γονείς, να συνάδουν με τις πράξεις τους, για να μην ερμηνεύονται σαν υποκριτές από τα παιδιά τους, με τρόπο τέτοιο που τα μηνύματα που δίνουν να έχουν αποτέλεσμα.
Αρκετές επιδημιολογικές μελέτες μέχρι σήμερα, έδειξαν ότι τα παιδιά επηρεάζονται σοβαρά για το εάν τα ίδια θα καπνίσουν ή όχι, από αυτά που βλέπουν ότι κάνουν οι γονείς τους.
Το κάπνισμα από τους γονείς αποδεικνύει ότι έχει διπλό νοσηρό αποτέλεσμα  πάνω στα παιδιά. Οι άμεσες βλαβερές συνέπειες προκύπτουν από την τοξικότητα των ουσιών του καπνού που εισπνέει το παιδί. Μακροχρόνια το παιδί λόγω του ότι οι γονείς  του καπνίζουν θα έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να αποκτήσει την ίδια παθολογική συνήθεια.
Πρόσφατα μια νέα έρευνα έδειξε σημαντικά δεδομένα για το ρόλο της μητέρας στο πρόβλημα αυτό.
Όταν η μητέρα έχει δυνατές απόψεις εναντίον του καπνίσματος και όταν και η ίδια δεν καπνίζει τότε μειώνονται ουσιαστικά , κατά 50%, οι πιθανότητες να γίνει καπνιστής το παιδί της.
Στην έρευνα που έγινε μέσα στα πλαίσια του προγράμματος πρόληψης του καρκίνου στην Ουάσινγκτον, έλαβαν μέρος 2.736 παιδιά, ηλικίας από 8 έως 17 ετών, για μια περίοδο 9 ετών, και οι μητέρες τους.
Στις οικογένειες που και οι δύο γονείς δεν κάπνιζαν και η μητέρα είχε έντονες απόψεις εναντίον του καπνίσματος, τα παιδιά είχαν στατιστικώς σημαντικά μειωμένη πιθανότητα να γίνουν καπνιστές, της τάξης του 50%.
Στις οικογένειες που ο ένας ή και οι δύο γονείς κάπνιζαν, οι έντονες απόψεις της μητέρας εναντίον του καπνίσματος δεν επηρέαζαν την πιθανότητα να γίνει καπνιστής το παιδί.
Είναι λοιπόν γεγονός ότι τα παιδιά επηρεάζονται από τη συμπεριφορά των γονιών τους, σε θέματα καπνίσματος και οποιεσδήποτε νουθεσίες είναι αποτελεσματικές μόνο όταν συνάδουν και με τις πράξεις.
Τα δεδομένα αυτά δεν πρέπει να περάσουν απαρατήρητα από του γονείς που καπνίζουν.

Τα παιδιά μιμούνται τους γονείς τους


Τα παιδιά θα αποφύγουν το κάπνισμα εάν πάρουν το καλό παράδειγμα από τους γονείς τους.
Είναι πολύ σημαντικό τα λόγια σχετικά με το κάπνισμα που λένε οι γονείς, να συνάδουν με τις πράξεις τους, για να μην ερμηνεύονται σαν υποκριτές από τα παιδιά τους, με τρόπο τέτοιο που τα μηνύματα που δίνουν να έχουν αποτέλεσμα.
Αρκετές επιδημιολογικές μελέτες μέχρι σήμερα, έδειξαν ότι τα παιδιά επηρεάζονται σοβαρά για το εάν τα ίδια θα καπνίσουν ή όχι, από αυτά που βλέπουν ότι κάνουν οι γονείς τους.
Το κάπνισμα από τους γονείς αποδεικνύει ότι έχει διπλό νοσηρό αποτέλεσμα  πάνω στα παιδιά. Οι άμεσες βλαβερές συνέπειες προκύπτουν από την τοξικότητα των ουσιών του καπνού που εισπνέει το παιδί. Μακροχρόνια το παιδί λόγω του ότι οι γονείς  του καπνίζουν θα έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να αποκτήσει την ίδια παθολογική συνήθεια.
Πρόσφατα μια νέα έρευνα έδειξε σημαντικά δεδομένα για το ρόλο της μητέρας στο πρόβλημα αυτό.
Όταν η μητέρα έχει δυνατές απόψεις εναντίον του καπνίσματος και όταν και η ίδια δεν καπνίζει τότε μειώνονται ουσιαστικά , κατά 50%, οι πιθανότητες να γίνει καπνιστής το παιδί της.
Στην έρευνα που έγινε μέσα στα πλαίσια του προγράμματος πρόληψης του καρκίνου στην Ουάσινγκτον, έλαβαν μέρος 2.736 παιδιά, ηλικίας από 8 έως 17 ετών, για μια περίοδο 9 ετών, και οι μητέρες τους.
Στις οικογένειες που και οι δύο γονείς δεν κάπνιζαν και η μητέρα είχε έντονες απόψεις εναντίον του καπνίσματος, τα παιδιά είχαν στατιστικώς σημαντικά μειωμένη πιθανότητα να γίνουν καπνιστές, της τάξης του 50%.
Στις οικογένειες που ο ένας ή και οι δύο γονείς κάπνιζαν, οι έντονες απόψεις της μητέρας εναντίον του καπνίσματος δεν επηρέαζαν την πιθανότητα να γίνει καπνιστής το παιδί.
Είναι λοιπόν γεγονός ότι τα παιδιά επηρεάζονται από τη συμπεριφορά των γονιών τους, σε θέματα καπνίσματος και οποιεσδήποτε νουθεσίες είναι αποτελεσματικές μόνο όταν συνάδουν και με τις πράξεις.
Τα δεδομένα αυτά δεν πρέπει να περάσουν απαρατήρητα από του γονείς που καπνίζουν.

Τρίτη, 13 Αυγούστου 2019

Τα τραγικά γεγονότα έχουν γίνει δυστυχώς μέρος της καθημερινής μας ζωής. Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και ιδιαίτερα η τηλεόραση, φέρνουν τόσο κοντά μας και τόσο γρήγορα τις καταστροφές που συμβαίνουν, που είναι αδύνατον να μην επηρεαζόμαστε από όλα όσα βλέπουμε και ακούμε.
Οι εικόνες αεροπορικών δυστυχημάτων, φυσικών καταστροφών, το τσουνάμι της Ασίας, ο φονικός τυφώνας Κατρίνα, τα τρομοκρατικά κτυπήματα, ταινίες που δείχνουν ανθρώπους σε οδύνη, πτώματα, χωρισμένες οικογένειες, χαμένα παιδιά, δημιουργούν έντονα αισθήματα λύπης, πένθους, απόγνωσης και ανασφάλειας όχι μόνο στους ενήλικες αλλά ιδιαίτερα στα παιδιά.
Επιβάλλεται να δίνουμε ειδική προσοχή στα παιδιά μας, οποιαδήποτε και εάν είναι η ηλικία τους, για να τα βοηθούμε να αντεπεξέρχονται και να καταλαβαίνουν το τι έχει συμβεί.
Υπάρχουν οι περιπτώσεις που τα παιδιά έχουν χάσει σε ένα τραγικό γεγονός, ένα μέλος της οικογένειας τους ή ένα φίλο, μπορεί να ήσαν τα ίδια παρόντα σε μια τέτοια κατάσταση ή απλά να έχουν παρακολουθήσει από την τηλεόραση, τις εφημερίδες, το διαδίκτυο την εξέλιξη συνταρακτικών γεγονότων.
Σε κάθε περίπτωση έχουμε καθήκον να τα βοηθήσουμε και να μην επιτρέψουμε να καταστούν αυτά, επιπρόσθετα θύματα των δραματικών γεγονότων.
Ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά βιώνουν και αντιδρούν στις εν λόγω καταστάσεις, εξαρτάται πολύ από την ηλικία τους και από την ψυχοσύνθεση τους. Παιδιά που είναι ήδη αγχώδη και φοβούνται εύκολα, θα δυσκολευτούν περισσότερο από τα άλλα για να αντιμετωπίσουν μια τέτοια κατάσταση.
Επίσης παιδιά που έχουν πρόσφατα υποφέρει ψυχικά λόγω απώλειας κάποιου αγαπημένου προσώπου στην οικογένεια ή στο περιβάλλον τους ή που υποφέρουν λόγω διαζυγίου των γονιών τους, θα έχουν περισσότερες δυσκολίες να αντεπεξέλθουν.
Στις περιπτώσεις που τα παιδιά εμπλέκονται άμεσα σε δραματικές καταστάσεις και έχουν χάσει ένα μέλος της οικογένειας ή ένα φίλο τους, είναι ιδιαίτερα δύσκολο για τους γονείς τους να τα βοηθήσουν. Πράγματι επειδή και οι ίδιοι υποφέρουν, πιθανόν να μην είναι σε θέση να κάνουν τα σωστά πράγματα για να βοηθήσουν ικανοποιητικά τα παιδιά τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται βοήθεια από εξειδικευμένους ψυχολόγους ή και παιδοψυχίατρους.
Η βοήθεια που μπορούν να δώσουν οι γονείς στα παιδιά τους για να αντεπεξέλθουν και να κατανοήσουν τραγικά συμβάντα, εξαρτάται από την ηλικία τους.
Δεν πρέπει να ξεχνούμε το γεγονός ότι η συνομιλία των γονιών με τα παιδιά τους για τα ζητήματα αυτά, δεν προκαλεί προβλήματα.
Οι γονείς δεν πρέπει να νομίζουν ότι μιλώντας με τα παιδιά τους για ένα τραυματικό γεγονός ότι θα τα αναστατώσουν, θα τα στεναχωρήσουν ή θα τα τραυματίσουν ξανά.
Αντίθετα εάν δεν μιλούν με τα παιδιά τους τακτικά για τα ζητήματα αυτά, θα δημιουργηθεί ένα επικοινωνιακό κενό μεταξύ παιδιών και γονιών που θα είναι κακό για την ψυχική υγεία των παιδιών τους.
Τα παιδιά έχουν ανάγκη να μιλούν για γεγονότα που τους έχουν προκαλέσει ψυχική αναστάτωση και πόνο με οποιονδήποτε τρόπο. Είναι σημαντικό να αισθάνονται ότι μπορούν να μιλούν για τους φόβους και ανησυχίες τους όταν το θέλουν.
Για μικρά παιδιά προσχολικής ηλικίας, ίσως ο καλύτερος τρόπος είναι απλά να τα απομακρύνουν από την τηλεόραση, να μην τα αφήνουν να βλέπουν τις ειδήσεις, περιορίζοντας τις ώρες κατά τις οποίες και οι ίδιοι τις παρακολουθούν. Πράγματι πολλές εικόνες που προβάλλονται μπορεί να έχουν ιδιαίτερα αρνητική επίδραση στον ψυχικό τους κόσμο.
Το τελευταίο ισχύει και για μεγαλύτερα παιδιά. Οι γονείς τους δεν πρέπει να τους επιτρέπουν να παρακολουθούν ανεξέλεγκτα και μόνα τους τις σκληρές και φοβερές σκηνές που συχνά προβάλλονται.
Αντίθετα σε μεγαλύτερα παιδιά πρέπει να περιορίζεται ο χρόνος παρακολούθησης των σχετικών ειδήσεων και ρεπορτάζ και πολύ σημαντικό οι ίδιοι οι γονείς πρέπει να είναι μαζί με τα παιδιά τους. Είναι καλό να βλέπουν για περιορισμένο χρόνο την ειδησεογραφική κάλυψη αλλά παράλληλα οι γονείς να τους εξηγούν και να τα βοηθούν να καταλαβαίνουν το τι έχει συμβεί.
Στις περιπτώσεις που μικρά παιδιά έχουν ερωτήσεις δεν πρέπει να αγνοούνται. Είναι αναγκαίο να τους δίνονται απαντήσεις κατάλληλες για την ηλικία τους και με περιορισμένο φάσμα περιγραφής γεγονότων.
Είναι πιθανόν ακόμη και τα μικρά παιδιά να θέλουν να ρωτούν επιπρόσθετες ερωτήσεις.  Εάν το κάνουν, είναι αναγκαίο να τους δίνεται η ίδια προσοχή και απαντήσεις με το ανάλογο πνεύμα και τρόπο.
Εάν οι γονείς διαισθάνονται ότι το παιδί έχει ανάγκη από περισσότερα αλλά δεν μπορεί να εκφραστεί, τότε μπορούν με ερωτήσεις να το βοηθήσουν να εκφράσει τις επιπρόσθετες ανησυχίες και απορίες που πιθανόν να έχει.
Στις περιπτώσεις μικρών παιδιών που τα ίδια έχουν βιώσει ένα τραγικό συμβάν τότε θα πρέπει να γίνεται μια εκτενής και κατάλληλη για την ηλικία του παιδιού συζήτηση και ανάλυση του θέματος. Στις περιπτώσεις αυτές, είναι πολύ σημαντικό να δημιουργηθεί ξανά το αίσθημα ασφάλειας που χρειάζονται απαραίτητα τα παιδιά.
Τα μικρά παιδιά έχουν συχνά ένα τρόπο σκέψης που τα κάνει να νιώθουν ότι τα ίδια έχουν κάνει κάτι που έχει προκαλέσει το δραματικό γεγονός. Είναι σημαντικό να τονίζεται στα παιδιά ότι δεν έχουν κάμει κάτι που έχει προκαλέσει μια συμφορά.
Επίσης τα μικρά παιδιά έχουν δυσκολία κάποτε στο να διαχωρίζουν την πραγματικότητα από τη φαντασία και να μην μπορούν να καταλαβαίνουν ότι οι ειδήσεις αποτελούν μια πραγματική κατάσταση.
Τα μεγαλύτερα παιδιά είναι πολύ πιθανόν ότι θα έχουν περισσότερες ερωτήσεις και θα θέλουν να μιλούν πιο πολύ για τα δραματικά γεγονότα. Μπορεί να θέλουν να μάθουν τους λόγους γιατί κάτι τέτοιο έχει συμβεί. Από την άλλη δεν πρέπει να νομίζουμε ότι τα μεγαλύτερα παιδιά πραγματικά θέλουν πολύ περισσότερες πληροφορίες και λεπτομέρειες.
Στις περιπτώσεις μεγαλύτερων παιδιών είναι καλό οι γονείς να βάζουν ερωτήσεις για να καταλάβουν πόσο τα παιδιά τους γνωρίζουν ήδη για το τι συνέβηκε και για το πόσα περισσότερα πραγματικά θέλουν να μάθουν.
Εάν διαπιστώσουν ότι τα παιδιά δεν θέλουν να μάθουν πολλά, τότε μερικές απλές κατανοητές εξηγήσεις αρκούν. Είναι όμως πιθανόν αργότερα να επανέλθουν με νέες ερωτήσεις και τότε οι γονείς θα πρέπει να διαθέτουν χρόνο για συζήτηση μαζί τους.
Στα παιδιά παρατηρείται συχνά ο φόβος να χάσουν ένα από τους γονείς τους. Όταν βιώνουν με διάφορους τρόπους θλιβερά γεγονότα, εκτός από τη λύπη, το πένθος που αισθάνονται, φοβούνται να μην πάθουν και τα ίδια κάποιο κακό. Παράλληλα οι φόβοι απώλειας των γονιών τους, αναβιώνουν.
Είναι σημαντικό οι γονείς να συγκρατήσουν μερικές επιπρόσθετες βασικές αρχές που μπορούν να τους επιτρέπουν να βοηθούν καλύτερα τα παιδιά τους για να αντιμετωπίζουν τραγικές καταστάσεις:
Να σέβονται, να λαμβάνουν υπόψη τους φόβους και τις ανησυχίες των παιδιών τους και να μη τους μηδενίζουν
 
Να τα ρωτούν για τους φόβους τους, τι είναι εκείνο που τους ανησυχεί περισσότερο
Δεν πρέπει να είναι υπερπροστατευτικοί και να αποφεύγουν οποιαδήποτε συζήτηση για το θέμα
Οι ίδιοι οι γονείς δεν πρέπει να αντιδρούν υπερβολικά. Η δική τους υπερβολική αντίδραση πιθανόν να ενδυναμώνει αρνητικές αντιδράσεις στα παιδιά
Είναι αναγκαίο να υποστηρίζουν το παιδί τους για να μπορέσει το ίδιο να ωριμάσει και να ελέγχει τους φόβους του
Είναι αναγκαίο να διατηρούν τη ρουτίνα, το καθημερινό ωράριο, τις απασχολήσεις των παιδιών όσο πιο κοντά γίνεται στον κανονικό τους ρυθμό
Εάν είναι δυνατό, είναι ωφέλιμο να τα εμπλέξουν σε δραστηριότητες βοήθειας προς τα θύματα, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους
Πρέπει να παρακολουθούν να δουν εάν το παιδί τους, ανάλογα με την περίπτωση και του τι έχει βιώσει, παρουσιάζει συμπτώματα μετατραυματικού στρες (φοβίες, ανησυχίες, εφιάλτες, προβλήματα συμπεριφοράς, επιθετικότητα, ανορεξία, κεφαλόπονο, αϋπνία, πόνο στο στομάχι)
Το κυριότερο που μπορούν να κάνουν οι γονείς για να προστατεύουν τα παιδιά τους από τις δραματικές, τραγικές καταστάσεις που αναπόφευκτα και μοιραία θα συμβαίνουν, είναι να τους παρέχουν ένα ασφαλές, υποστηρικτικό, γεμάτο αγάπη οικογενειακό περιβάλλον στο σπίτι.
Παράλληλα είναι απαραίτητο να μην ξεχνούν ότι το σημαντικότερο παράδειγμα και μοντέλο συμπεριφοράς στη ζωή των παιδιών είναι οι γονείς τους. Παρακολουθούν τους γονείς τους πως αντιδρούν σε δύσκολες καταστάσεις, τους μιμούνται και πρέπει να αντλούν δύναμη και σιγουριά από αυτούς.


Πως θα μιλάτε στα παιδιά σας για τραγικά γεγονότα

Τα τραγικά γεγονότα έχουν γίνει δυστυχώς μέρος της καθημερινής μας ζωής. Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και ιδιαίτερα η τηλεόραση, φέρνουν τόσο κοντά μας και τόσο γρήγορα τις καταστροφές που συμβαίνουν, που είναι αδύνατον να μην επηρεαζόμαστε από όλα όσα βλέπουμε και ακούμε.
Οι εικόνες αεροπορικών δυστυχημάτων, φυσικών καταστροφών, το τσουνάμι της Ασίας, ο φονικός τυφώνας Κατρίνα, τα τρομοκρατικά κτυπήματα, ταινίες που δείχνουν ανθρώπους σε οδύνη, πτώματα, χωρισμένες οικογένειες, χαμένα παιδιά, δημιουργούν έντονα αισθήματα λύπης, πένθους, απόγνωσης και ανασφάλειας όχι μόνο στους ενήλικες αλλά ιδιαίτερα στα παιδιά.
Επιβάλλεται να δίνουμε ειδική προσοχή στα παιδιά μας, οποιαδήποτε και εάν είναι η ηλικία τους, για να τα βοηθούμε να αντεπεξέρχονται και να καταλαβαίνουν το τι έχει συμβεί.
Υπάρχουν οι περιπτώσεις που τα παιδιά έχουν χάσει σε ένα τραγικό γεγονός, ένα μέλος της οικογένειας τους ή ένα φίλο, μπορεί να ήσαν τα ίδια παρόντα σε μια τέτοια κατάσταση ή απλά να έχουν παρακολουθήσει από την τηλεόραση, τις εφημερίδες, το διαδίκτυο την εξέλιξη συνταρακτικών γεγονότων.
Σε κάθε περίπτωση έχουμε καθήκον να τα βοηθήσουμε και να μην επιτρέψουμε να καταστούν αυτά, επιπρόσθετα θύματα των δραματικών γεγονότων.
Ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά βιώνουν και αντιδρούν στις εν λόγω καταστάσεις, εξαρτάται πολύ από την ηλικία τους και από την ψυχοσύνθεση τους. Παιδιά που είναι ήδη αγχώδη και φοβούνται εύκολα, θα δυσκολευτούν περισσότερο από τα άλλα για να αντιμετωπίσουν μια τέτοια κατάσταση.
Επίσης παιδιά που έχουν πρόσφατα υποφέρει ψυχικά λόγω απώλειας κάποιου αγαπημένου προσώπου στην οικογένεια ή στο περιβάλλον τους ή που υποφέρουν λόγω διαζυγίου των γονιών τους, θα έχουν περισσότερες δυσκολίες να αντεπεξέλθουν.
Στις περιπτώσεις που τα παιδιά εμπλέκονται άμεσα σε δραματικές καταστάσεις και έχουν χάσει ένα μέλος της οικογένειας ή ένα φίλο τους, είναι ιδιαίτερα δύσκολο για τους γονείς τους να τα βοηθήσουν. Πράγματι επειδή και οι ίδιοι υποφέρουν, πιθανόν να μην είναι σε θέση να κάνουν τα σωστά πράγματα για να βοηθήσουν ικανοποιητικά τα παιδιά τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται βοήθεια από εξειδικευμένους ψυχολόγους ή και παιδοψυχίατρους.
Η βοήθεια που μπορούν να δώσουν οι γονείς στα παιδιά τους για να αντεπεξέλθουν και να κατανοήσουν τραγικά συμβάντα, εξαρτάται από την ηλικία τους.
Δεν πρέπει να ξεχνούμε το γεγονός ότι η συνομιλία των γονιών με τα παιδιά τους για τα ζητήματα αυτά, δεν προκαλεί προβλήματα.
Οι γονείς δεν πρέπει να νομίζουν ότι μιλώντας με τα παιδιά τους για ένα τραυματικό γεγονός ότι θα τα αναστατώσουν, θα τα στεναχωρήσουν ή θα τα τραυματίσουν ξανά.
Αντίθετα εάν δεν μιλούν με τα παιδιά τους τακτικά για τα ζητήματα αυτά, θα δημιουργηθεί ένα επικοινωνιακό κενό μεταξύ παιδιών και γονιών που θα είναι κακό για την ψυχική υγεία των παιδιών τους.
Τα παιδιά έχουν ανάγκη να μιλούν για γεγονότα που τους έχουν προκαλέσει ψυχική αναστάτωση και πόνο με οποιονδήποτε τρόπο. Είναι σημαντικό να αισθάνονται ότι μπορούν να μιλούν για τους φόβους και ανησυχίες τους όταν το θέλουν.
Για μικρά παιδιά προσχολικής ηλικίας, ίσως ο καλύτερος τρόπος είναι απλά να τα απομακρύνουν από την τηλεόραση, να μην τα αφήνουν να βλέπουν τις ειδήσεις, περιορίζοντας τις ώρες κατά τις οποίες και οι ίδιοι τις παρακολουθούν. Πράγματι πολλές εικόνες που προβάλλονται μπορεί να έχουν ιδιαίτερα αρνητική επίδραση στον ψυχικό τους κόσμο.
Το τελευταίο ισχύει και για μεγαλύτερα παιδιά. Οι γονείς τους δεν πρέπει να τους επιτρέπουν να παρακολουθούν ανεξέλεγκτα και μόνα τους τις σκληρές και φοβερές σκηνές που συχνά προβάλλονται.
Αντίθετα σε μεγαλύτερα παιδιά πρέπει να περιορίζεται ο χρόνος παρακολούθησης των σχετικών ειδήσεων και ρεπορτάζ και πολύ σημαντικό οι ίδιοι οι γονείς πρέπει να είναι μαζί με τα παιδιά τους. Είναι καλό να βλέπουν για περιορισμένο χρόνο την ειδησεογραφική κάλυψη αλλά παράλληλα οι γονείς να τους εξηγούν και να τα βοηθούν να καταλαβαίνουν το τι έχει συμβεί.
Στις περιπτώσεις που μικρά παιδιά έχουν ερωτήσεις δεν πρέπει να αγνοούνται. Είναι αναγκαίο να τους δίνονται απαντήσεις κατάλληλες για την ηλικία τους και με περιορισμένο φάσμα περιγραφής γεγονότων.
Είναι πιθανόν ακόμη και τα μικρά παιδιά να θέλουν να ρωτούν επιπρόσθετες ερωτήσεις.  Εάν το κάνουν, είναι αναγκαίο να τους δίνεται η ίδια προσοχή και απαντήσεις με το ανάλογο πνεύμα και τρόπο.
Εάν οι γονείς διαισθάνονται ότι το παιδί έχει ανάγκη από περισσότερα αλλά δεν μπορεί να εκφραστεί, τότε μπορούν με ερωτήσεις να το βοηθήσουν να εκφράσει τις επιπρόσθετες ανησυχίες και απορίες που πιθανόν να έχει.
Στις περιπτώσεις μικρών παιδιών που τα ίδια έχουν βιώσει ένα τραγικό συμβάν τότε θα πρέπει να γίνεται μια εκτενής και κατάλληλη για την ηλικία του παιδιού συζήτηση και ανάλυση του θέματος. Στις περιπτώσεις αυτές, είναι πολύ σημαντικό να δημιουργηθεί ξανά το αίσθημα ασφάλειας που χρειάζονται απαραίτητα τα παιδιά.
Τα μικρά παιδιά έχουν συχνά ένα τρόπο σκέψης που τα κάνει να νιώθουν ότι τα ίδια έχουν κάνει κάτι που έχει προκαλέσει το δραματικό γεγονός. Είναι σημαντικό να τονίζεται στα παιδιά ότι δεν έχουν κάμει κάτι που έχει προκαλέσει μια συμφορά.
Επίσης τα μικρά παιδιά έχουν δυσκολία κάποτε στο να διαχωρίζουν την πραγματικότητα από τη φαντασία και να μην μπορούν να καταλαβαίνουν ότι οι ειδήσεις αποτελούν μια πραγματική κατάσταση.
Τα μεγαλύτερα παιδιά είναι πολύ πιθανόν ότι θα έχουν περισσότερες ερωτήσεις και θα θέλουν να μιλούν πιο πολύ για τα δραματικά γεγονότα. Μπορεί να θέλουν να μάθουν τους λόγους γιατί κάτι τέτοιο έχει συμβεί. Από την άλλη δεν πρέπει να νομίζουμε ότι τα μεγαλύτερα παιδιά πραγματικά θέλουν πολύ περισσότερες πληροφορίες και λεπτομέρειες.
Στις περιπτώσεις μεγαλύτερων παιδιών είναι καλό οι γονείς να βάζουν ερωτήσεις για να καταλάβουν πόσο τα παιδιά τους γνωρίζουν ήδη για το τι συνέβηκε και για το πόσα περισσότερα πραγματικά θέλουν να μάθουν.
Εάν διαπιστώσουν ότι τα παιδιά δεν θέλουν να μάθουν πολλά, τότε μερικές απλές κατανοητές εξηγήσεις αρκούν. Είναι όμως πιθανόν αργότερα να επανέλθουν με νέες ερωτήσεις και τότε οι γονείς θα πρέπει να διαθέτουν χρόνο για συζήτηση μαζί τους.
Στα παιδιά παρατηρείται συχνά ο φόβος να χάσουν ένα από τους γονείς τους. Όταν βιώνουν με διάφορους τρόπους θλιβερά γεγονότα, εκτός από τη λύπη, το πένθος που αισθάνονται, φοβούνται να μην πάθουν και τα ίδια κάποιο κακό. Παράλληλα οι φόβοι απώλειας των γονιών τους, αναβιώνουν.
Είναι σημαντικό οι γονείς να συγκρατήσουν μερικές επιπρόσθετες βασικές αρχές που μπορούν να τους επιτρέπουν να βοηθούν καλύτερα τα παιδιά τους για να αντιμετωπίζουν τραγικές καταστάσεις:
Να σέβονται, να λαμβάνουν υπόψη τους φόβους και τις ανησυχίες των παιδιών τους και να μη τους μηδενίζουν
 
Να τα ρωτούν για τους φόβους τους, τι είναι εκείνο που τους ανησυχεί περισσότερο
Δεν πρέπει να είναι υπερπροστατευτικοί και να αποφεύγουν οποιαδήποτε συζήτηση για το θέμα
Οι ίδιοι οι γονείς δεν πρέπει να αντιδρούν υπερβολικά. Η δική τους υπερβολική αντίδραση πιθανόν να ενδυναμώνει αρνητικές αντιδράσεις στα παιδιά
Είναι αναγκαίο να υποστηρίζουν το παιδί τους για να μπορέσει το ίδιο να ωριμάσει και να ελέγχει τους φόβους του
Είναι αναγκαίο να διατηρούν τη ρουτίνα, το καθημερινό ωράριο, τις απασχολήσεις των παιδιών όσο πιο κοντά γίνεται στον κανονικό τους ρυθμό
Εάν είναι δυνατό, είναι ωφέλιμο να τα εμπλέξουν σε δραστηριότητες βοήθειας προς τα θύματα, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους
Πρέπει να παρακολουθούν να δουν εάν το παιδί τους, ανάλογα με την περίπτωση και του τι έχει βιώσει, παρουσιάζει συμπτώματα μετατραυματικού στρες (φοβίες, ανησυχίες, εφιάλτες, προβλήματα συμπεριφοράς, επιθετικότητα, ανορεξία, κεφαλόπονο, αϋπνία, πόνο στο στομάχι)
Το κυριότερο που μπορούν να κάνουν οι γονείς για να προστατεύουν τα παιδιά τους από τις δραματικές, τραγικές καταστάσεις που αναπόφευκτα και μοιραία θα συμβαίνουν, είναι να τους παρέχουν ένα ασφαλές, υποστηρικτικό, γεμάτο αγάπη οικογενειακό περιβάλλον στο σπίτι.
Παράλληλα είναι απαραίτητο να μην ξεχνούν ότι το σημαντικότερο παράδειγμα και μοντέλο συμπεριφοράς στη ζωή των παιδιών είναι οι γονείς τους. Παρακολουθούν τους γονείς τους πως αντιδρούν σε δύσκολες καταστάσεις, τους μιμούνται και πρέπει να αντλούν δύναμη και σιγουριά από αυτούς.


Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2019

Οι βαθμοί που παίρνουν τα παιδιά στο σχολείο, επηρεάζονται αρνητικά από το χρόνο που κοιτάζουν τηλεόραση κατά τις μέρες που έχουν σχολείο και από το περιεχόμενο που παρακολουθούν.
Την ίδια αρνητική επίδραση στους βαθμούς των παιδιών, έχουν οι ώρες που αφιερώνουν και για τα παιγνίδια βίντεο.
Ο χρόνος που κοιτάζουν τηλεόραση τα παιδιά κατά το Σαββατοκύριακο, δεν επηρεάζει τους βαθμούς τους εκτός εάν αυτός ξεπερνά τις 4 ώρες κάθε μέρα.
Τα παιδιά που κοιτάζουν έργα που είναι ακατάλληλα για την ηλικία τους, με βίαιο περιεχόμενο ή ζώνης ενηλίκων, έχουν επίσης μεγαλύτερο κίνδυνο να παίρνουν χαμηλότερους βαθμούς στο σχολείο.
Τα συμπεράσματα αυτά προέκυψαν από έρευνα σε 4.508 παιδιά και έφηβους σχολείων μέσης εκπαίδευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο στόχος ήταν να διευκρινιστεί η επίδραση στους βαθμούς που έπαιρναν τα παιδιά στο σχολείο του χρόνου παρακολούθησης τηλεόρασης, του περιεχομένου που έβλεπαν και του χρόνου που περνούσαν παίζοντας παιγνίδια βίντεο.
Η εργασία αυτή προσθέτει στα δεδομένα που τεκμηριώνουν τις αρνητικές επιδράσεις που μπορούν να έχουν η τηλεόραση, οι ταινίες και τα ηλεκτρονικά παιγνίδια στις διαπροσωπικές δεξιότητες, στο χρόνο προσοχής και στη γενική υγεία των παιδιών και εφήβων. Ο υπερβολικός χρόνος παρακολούθησης τηλεόρασης σχετίστηκε με την παχυσαρκία στα παιδιά, τις χαμηλές σχολικές επιδόσεις και την αυξημένη επιθετικότητα.
Είναι λοιπόν επιτακτικό οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί να θυμούνται πάντοτε τους εν λόγω κινδύνους, να είναι προσεκτικοί στο πόσο χρόνο αφιερώνουν τα παιδιά στην τηλεόραση, στα ηλεκτρονικά παιγνίδια και πολύ σημαντικό στο είδος των προγραμμάτων και ταινιών που κοιτάζουν.
Η Αμερικανική Εταιρεία Παιδιατρικής, συστήνει ότι οι γονείς δεν πρέπει να επιτρέπουν στα παιδιά τους να βλέπουν περισσότερο από 1 ώρα τηλεόρασης κατά τις μέρες που έχουν σχολείο. Στην ώρα αυτή πρέπει να συμπεριλαμβάνεται και ο χρόνος που τα παιδιά παίζουν ηλεκτρονικά παιγνίδια τύπου βίντεο.
Ταυτόχρονα οι γονείς είναι απαραίτητο να μην επιτρέπουν την παρακολούθηση από τα παιδιά τους περιεχομένου και ταινιών στην τηλεόραση ή αλλού, τα οποία να είναι ακατάλληλα για την ηλικία τους, που έχουν σκηνές βίας ή με σκηνές σεξουαλικού χαρακτήρα μόνο για ενήλικες.
Μια ζωή χωρίς τηλεόραση είναι αδύνατη. Όμως είναι δυνατόν να ληφθούν μέτρα για την καλύτερη δυνατή χρήση της από τα παιδιά και την οικογένεια με στόχο τη βελτίωση των βαθμών των παιδιών στο σχολείο και την καλύτερη λειτουργία της οικογένειας.

Μερικές απλές εισηγήσεις προς τους γονείς μπορούν να βοηθούν:
Ελέγχετε το τι βλέπουν τα παιδιά σας στην τηλεόραση
Χρησιμοποιείτε ασφαλιστικές δικλείδες και κώδικες για να μη βλέπουν περιεχόμενο ακατάλληλο για την ηλικία τους, βίαιο ή με σεξ
Στις μέρες που τα παιδιά έχουν σχολείο, μην τα αφήνετε να βλέπουν περισσότερο από 1 ώρα ημερησίως
Προσπαθείτε η τηλεόραση να χρησιμοποιείται κυρίως για ειδικές περιπτώσεις όπως για παράδειγμα το Σαββατοκύριακο
Μην δίνετε περισσότερο χρόνο παρακολούθησης στα παιδιά σας ως αμοιβή για κάτι καλό που έχουν κάνει. Αντίθετα δοκιμάστε να τους χαρίσετε ένα καινούργιο βιβλίο ή προσφέρετε τους κάτι άλλο ή ακόμη προσφέρετε τους ένα ξεχωριστό δείπνο
Μην αφήνετε ποτέ τα παιδιά σας να βλέπουν τηλεόραση ενώ κάνουν τα μαθήματα τους
Μην βάζετε τηλεοράσεις στα δωμάτια των παιδιών σας
Τα Σαββατοκύριακα, αντί να κοιτάζετε τηλεόραση ή ταινίες μαζί με τα παιδιά σας, προσπαθείτε να κάνετε πιο εποικοδομητικές δραστηριότητες όπως για παράδειγμα να παίξετε ένα καινούργιο παιγνίδι ή κατασκευάστε κάτι μαζί τους
Ακολουθείτε προσεκτικά τις συστάσεις για την ηλικία που δίνονται για τις ταινίες και τα παιγνίδια βίντεο. Εάν είναι δυνατό, είναι ακόμη καλύτερα να βλέπετε εσείς οι ίδιοι, από πριν το περιεχόμενο
Περιορίστε όσο περισσότερο μπορείτε την παρακολούθηση από τα παιδιά σας, περιεχομένου με βίαιο χαρακτήρα, απρεπή προφορικό ή γραπτό λόγο, σκηνές σεξ, χρήσης ναρκωτικών, καπνίσματος και ναρκωτικών
Είναι πολύ χρήσιμο να κοιτάζετε προγράμματα και ταινίες μαζί με τα παιδιά σας. Μιλήστε μαζί τους για θέματα που προκύπτουν από τις ταινίες, προγράμματα και διαφημίσεις που βλέπετε μαζί τους. Απαντάτε τις ερωτήσεις τους και ανοίγετε συζητήσεις μαζί τους για ζητήματα που προκύπτουν και που θεωρείτε σημαντικά για την ενημέρωση και εκπαίδευση των παιδιών σας 
Ενθαρρύνετε την παρακολούθηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων και άλλων, κατάλληλων για την ηλικία τους

Είναι γεγονός ότι πρέπει να αναμένουμε όλο και περισσότερες εισηγήσεις από τους ειδικούς και τις αρμόδιες αρχές για το χρόνο και την ποιότητα του περιεχομένου στα μέσα μαζικής επικοινωνίας συμπεριλαμβανομένου και του διαδικτύου.
Η έξυπνη χρήση της τηλεόρασης μπορεί να προσφέρει ψυχαγωγία, εκπαίδευση και ενημέρωση. Εναπόκειται στους γονείς να βάζουν τις σωστές βάσεις για να επιτυγχάνονται οι στόχοι αυτοί χωρίς να επηρεάζονται αρνητικά οι βαθμοί των παιδιών στο σχολείο.
Ο στόχος είναι ο περιορισμός του χρόνου που αφιερώνουν τα παιδιά σε μη εποικοδομητικές δραστηριότητες που έχουν αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική και σωματική τους υγεία όπως επίσης και στις επιδόσεις τους στο σχολείο. Παράλληλα είναι επιτακτική η προστασία τους από μη ασφαλές περιεχόμενο που δυστυχώς προσφέρεται σχεδόν ανεξέλεγκτα από πολλά μέσα μαζικής επικοινωνίας.

Η τηλεόραση: Πώς επηρεάζει τους βαθμούς των παιδιών στο σχολείο;

Οι βαθμοί που παίρνουν τα παιδιά στο σχολείο, επηρεάζονται αρνητικά από το χρόνο που κοιτάζουν τηλεόραση κατά τις μέρες που έχουν σχολείο και από το περιεχόμενο που παρακολουθούν.
Την ίδια αρνητική επίδραση στους βαθμούς των παιδιών, έχουν οι ώρες που αφιερώνουν και για τα παιγνίδια βίντεο.
Ο χρόνος που κοιτάζουν τηλεόραση τα παιδιά κατά το Σαββατοκύριακο, δεν επηρεάζει τους βαθμούς τους εκτός εάν αυτός ξεπερνά τις 4 ώρες κάθε μέρα.
Τα παιδιά που κοιτάζουν έργα που είναι ακατάλληλα για την ηλικία τους, με βίαιο περιεχόμενο ή ζώνης ενηλίκων, έχουν επίσης μεγαλύτερο κίνδυνο να παίρνουν χαμηλότερους βαθμούς στο σχολείο.
Τα συμπεράσματα αυτά προέκυψαν από έρευνα σε 4.508 παιδιά και έφηβους σχολείων μέσης εκπαίδευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο στόχος ήταν να διευκρινιστεί η επίδραση στους βαθμούς που έπαιρναν τα παιδιά στο σχολείο του χρόνου παρακολούθησης τηλεόρασης, του περιεχομένου που έβλεπαν και του χρόνου που περνούσαν παίζοντας παιγνίδια βίντεο.
Η εργασία αυτή προσθέτει στα δεδομένα που τεκμηριώνουν τις αρνητικές επιδράσεις που μπορούν να έχουν η τηλεόραση, οι ταινίες και τα ηλεκτρονικά παιγνίδια στις διαπροσωπικές δεξιότητες, στο χρόνο προσοχής και στη γενική υγεία των παιδιών και εφήβων. Ο υπερβολικός χρόνος παρακολούθησης τηλεόρασης σχετίστηκε με την παχυσαρκία στα παιδιά, τις χαμηλές σχολικές επιδόσεις και την αυξημένη επιθετικότητα.
Είναι λοιπόν επιτακτικό οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί να θυμούνται πάντοτε τους εν λόγω κινδύνους, να είναι προσεκτικοί στο πόσο χρόνο αφιερώνουν τα παιδιά στην τηλεόραση, στα ηλεκτρονικά παιγνίδια και πολύ σημαντικό στο είδος των προγραμμάτων και ταινιών που κοιτάζουν.
Η Αμερικανική Εταιρεία Παιδιατρικής, συστήνει ότι οι γονείς δεν πρέπει να επιτρέπουν στα παιδιά τους να βλέπουν περισσότερο από 1 ώρα τηλεόρασης κατά τις μέρες που έχουν σχολείο. Στην ώρα αυτή πρέπει να συμπεριλαμβάνεται και ο χρόνος που τα παιδιά παίζουν ηλεκτρονικά παιγνίδια τύπου βίντεο.
Ταυτόχρονα οι γονείς είναι απαραίτητο να μην επιτρέπουν την παρακολούθηση από τα παιδιά τους περιεχομένου και ταινιών στην τηλεόραση ή αλλού, τα οποία να είναι ακατάλληλα για την ηλικία τους, που έχουν σκηνές βίας ή με σκηνές σεξουαλικού χαρακτήρα μόνο για ενήλικες.
Μια ζωή χωρίς τηλεόραση είναι αδύνατη. Όμως είναι δυνατόν να ληφθούν μέτρα για την καλύτερη δυνατή χρήση της από τα παιδιά και την οικογένεια με στόχο τη βελτίωση των βαθμών των παιδιών στο σχολείο και την καλύτερη λειτουργία της οικογένειας.

Μερικές απλές εισηγήσεις προς τους γονείς μπορούν να βοηθούν:
Ελέγχετε το τι βλέπουν τα παιδιά σας στην τηλεόραση
Χρησιμοποιείτε ασφαλιστικές δικλείδες και κώδικες για να μη βλέπουν περιεχόμενο ακατάλληλο για την ηλικία τους, βίαιο ή με σεξ
Στις μέρες που τα παιδιά έχουν σχολείο, μην τα αφήνετε να βλέπουν περισσότερο από 1 ώρα ημερησίως
Προσπαθείτε η τηλεόραση να χρησιμοποιείται κυρίως για ειδικές περιπτώσεις όπως για παράδειγμα το Σαββατοκύριακο
Μην δίνετε περισσότερο χρόνο παρακολούθησης στα παιδιά σας ως αμοιβή για κάτι καλό που έχουν κάνει. Αντίθετα δοκιμάστε να τους χαρίσετε ένα καινούργιο βιβλίο ή προσφέρετε τους κάτι άλλο ή ακόμη προσφέρετε τους ένα ξεχωριστό δείπνο
Μην αφήνετε ποτέ τα παιδιά σας να βλέπουν τηλεόραση ενώ κάνουν τα μαθήματα τους
Μην βάζετε τηλεοράσεις στα δωμάτια των παιδιών σας
Τα Σαββατοκύριακα, αντί να κοιτάζετε τηλεόραση ή ταινίες μαζί με τα παιδιά σας, προσπαθείτε να κάνετε πιο εποικοδομητικές δραστηριότητες όπως για παράδειγμα να παίξετε ένα καινούργιο παιγνίδι ή κατασκευάστε κάτι μαζί τους
Ακολουθείτε προσεκτικά τις συστάσεις για την ηλικία που δίνονται για τις ταινίες και τα παιγνίδια βίντεο. Εάν είναι δυνατό, είναι ακόμη καλύτερα να βλέπετε εσείς οι ίδιοι, από πριν το περιεχόμενο
Περιορίστε όσο περισσότερο μπορείτε την παρακολούθηση από τα παιδιά σας, περιεχομένου με βίαιο χαρακτήρα, απρεπή προφορικό ή γραπτό λόγο, σκηνές σεξ, χρήσης ναρκωτικών, καπνίσματος και ναρκωτικών
Είναι πολύ χρήσιμο να κοιτάζετε προγράμματα και ταινίες μαζί με τα παιδιά σας. Μιλήστε μαζί τους για θέματα που προκύπτουν από τις ταινίες, προγράμματα και διαφημίσεις που βλέπετε μαζί τους. Απαντάτε τις ερωτήσεις τους και ανοίγετε συζητήσεις μαζί τους για ζητήματα που προκύπτουν και που θεωρείτε σημαντικά για την ενημέρωση και εκπαίδευση των παιδιών σας 
Ενθαρρύνετε την παρακολούθηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων και άλλων, κατάλληλων για την ηλικία τους

Είναι γεγονός ότι πρέπει να αναμένουμε όλο και περισσότερες εισηγήσεις από τους ειδικούς και τις αρμόδιες αρχές για το χρόνο και την ποιότητα του περιεχομένου στα μέσα μαζικής επικοινωνίας συμπεριλαμβανομένου και του διαδικτύου.
Η έξυπνη χρήση της τηλεόρασης μπορεί να προσφέρει ψυχαγωγία, εκπαίδευση και ενημέρωση. Εναπόκειται στους γονείς να βάζουν τις σωστές βάσεις για να επιτυγχάνονται οι στόχοι αυτοί χωρίς να επηρεάζονται αρνητικά οι βαθμοί των παιδιών στο σχολείο.
Ο στόχος είναι ο περιορισμός του χρόνου που αφιερώνουν τα παιδιά σε μη εποικοδομητικές δραστηριότητες που έχουν αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχική και σωματική τους υγεία όπως επίσης και στις επιδόσεις τους στο σχολείο. Παράλληλα είναι επιτακτική η προστασία τους από μη ασφαλές περιεχόμενο που δυστυχώς προσφέρεται σχεδόν ανεξέλεγκτα από πολλά μέσα μαζικής επικοινωνίας.

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2019

Τα παιδιά θα αποφύγουν το κάπνισμα εάν πάρουν το καλό παράδειγμα από τους γονείς τους.
Είναι πολύ σημαντικό τα λόγια σχετικά με το κάπνισμα που λένε οι γονείς, να συνάδουν με τις πράξεις τους, για να μην ερμηνεύονται σαν υποκριτές από τα παιδιά τους, με τρόπο τέτοιο που τα μηνύματα που δίνουν να έχουν αποτέλεσμα.
Αρκετές επιδημιολογικές μελέτες μέχρι σήμερα, έδειξαν ότι τα παιδιά επηρεάζονται σοβαρά για το εάν τα ίδια θα καπνίσουν ή όχι, από αυτά που βλέπουν ότι κάνουν οι γονείς τους.
Το κάπνισμα από τους γονείς αποδεικνύει ότι έχει διπλό νοσηρό αποτέλεσμα  πάνω στα παιδιά. Οι άμεσες βλαβερές συνέπειες προκύπτουν από την τοξικότητα των ουσιών του καπνού που εισπνέει το παιδί. Μακροχρόνια το παιδί λόγω του ότι οι γονείς  του καπνίζουν θα έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να αποκτήσει την ίδια παθολογική συνήθεια.
Πρόσφατα μια νέα έρευνα έδειξε σημαντικά δεδομένα για το ρόλο της μητέρας στο πρόβλημα αυτό.
Όταν η μητέρα έχει δυνατές απόψεις εναντίον του καπνίσματος και όταν και η ίδια δεν καπνίζει τότε μειώνονται ουσιαστικά , κατά 50%, οι πιθανότητες να γίνει καπνιστής το παιδί της.
Στην έρευνα που έγινε μέσα στα πλαίσια του προγράμματος πρόληψης του καρκίνου στην Ουάσινγκτον, έλαβαν μέρος 2.736 παιδιά, ηλικίας από 8 έως 17 ετών, για μια περίοδο 9 ετών, και οι μητέρες τους.
Στις οικογένειες που και οι δύο γονείς δεν κάπνιζαν και η μητέρα είχε έντονες απόψεις εναντίον του καπνίσματος, τα παιδιά είχαν στατιστικώς σημαντικά μειωμένη πιθανότητα να γίνουν καπνιστές, της τάξης του 50%.
Στις οικογένειες που ο ένας ή και οι δύο γονείς κάπνιζαν, οι έντονες απόψεις της μητέρας εναντίον του καπνίσματος δεν επηρέαζαν την πιθανότητα να γίνει καπνιστής το παιδί.
Είναι λοιπόν γεγονός ότι τα παιδιά επηρεάζονται από τη συμπεριφορά των γονιών τους, σε θέματα καπνίσματος και οποιεσδήποτε νουθεσίες είναι αποτελεσματικές μόνο όταν συνάδουν και με τις πράξεις.
Τα δεδομένα αυτά δεν πρέπει να περάσουν απαρατήρητα από του γονείς που καπνίζουν.

Τα παιδιά μιμούνται τους γονείς τους

Τα παιδιά θα αποφύγουν το κάπνισμα εάν πάρουν το καλό παράδειγμα από τους γονείς τους.
Είναι πολύ σημαντικό τα λόγια σχετικά με το κάπνισμα που λένε οι γονείς, να συνάδουν με τις πράξεις τους, για να μην ερμηνεύονται σαν υποκριτές από τα παιδιά τους, με τρόπο τέτοιο που τα μηνύματα που δίνουν να έχουν αποτέλεσμα.
Αρκετές επιδημιολογικές μελέτες μέχρι σήμερα, έδειξαν ότι τα παιδιά επηρεάζονται σοβαρά για το εάν τα ίδια θα καπνίσουν ή όχι, από αυτά που βλέπουν ότι κάνουν οι γονείς τους.
Το κάπνισμα από τους γονείς αποδεικνύει ότι έχει διπλό νοσηρό αποτέλεσμα  πάνω στα παιδιά. Οι άμεσες βλαβερές συνέπειες προκύπτουν από την τοξικότητα των ουσιών του καπνού που εισπνέει το παιδί. Μακροχρόνια το παιδί λόγω του ότι οι γονείς  του καπνίζουν θα έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να αποκτήσει την ίδια παθολογική συνήθεια.
Πρόσφατα μια νέα έρευνα έδειξε σημαντικά δεδομένα για το ρόλο της μητέρας στο πρόβλημα αυτό.
Όταν η μητέρα έχει δυνατές απόψεις εναντίον του καπνίσματος και όταν και η ίδια δεν καπνίζει τότε μειώνονται ουσιαστικά , κατά 50%, οι πιθανότητες να γίνει καπνιστής το παιδί της.
Στην έρευνα που έγινε μέσα στα πλαίσια του προγράμματος πρόληψης του καρκίνου στην Ουάσινγκτον, έλαβαν μέρος 2.736 παιδιά, ηλικίας από 8 έως 17 ετών, για μια περίοδο 9 ετών, και οι μητέρες τους.
Στις οικογένειες που και οι δύο γονείς δεν κάπνιζαν και η μητέρα είχε έντονες απόψεις εναντίον του καπνίσματος, τα παιδιά είχαν στατιστικώς σημαντικά μειωμένη πιθανότητα να γίνουν καπνιστές, της τάξης του 50%.
Στις οικογένειες που ο ένας ή και οι δύο γονείς κάπνιζαν, οι έντονες απόψεις της μητέρας εναντίον του καπνίσματος δεν επηρέαζαν την πιθανότητα να γίνει καπνιστής το παιδί.
Είναι λοιπόν γεγονός ότι τα παιδιά επηρεάζονται από τη συμπεριφορά των γονιών τους, σε θέματα καπνίσματος και οποιεσδήποτε νουθεσίες είναι αποτελεσματικές μόνο όταν συνάδουν και με τις πράξεις.
Τα δεδομένα αυτά δεν πρέπει να περάσουν απαρατήρητα από του γονείς που καπνίζουν.

Τα μωρά κλαίνε πολύ!
Κλαίνε όταν είναι κουρασμένα, πεινάνε, έχουν αέρια, βαριούνται ή απλώς βομβαρδίζονται από πληθώρα ερεθισμάτων. Μερικές φορές κλαίνε απλώς γιατί μπορούν. Και τα καταφέρνουν περίφημα!
Δοκιμάστε τα πάντα
Πηγαίνετε το μωρό σας βόλτα με το καροτσάκι, με το αυτοκίνητο, με το μάρσιπο, παίξτε μουσική, χορέψτε, τρίψτε του την πλατούλα, λικνιστείτε, αγκαλιάστε το, δοκιμάστε την επαφή δέρμα με δέρμα, ξαπλώστε μαζί, φασκιώστε το σε μια πετσέτα ή κουβερτούλα (δοκιμάστε με τα χέρια μέσα και έξω), πειραματιστείτε με τους ήχους του σπιτού, όπως η ηλεκτρική σκούπα, το πλυντήριο ρούχων ή πιάτων. Καμιά φορά ο ήχος του νερού και ένα μπάνιο μπορεί να είναι ό,τι χρειάζεται για να ηρεμήσει ένα βρέφος. Ό,τι και αν κάνετε, πάντως, να ξέρετε ότι τις πρώτες εβδομάδες τα μωρά κλαίνε 2 ... 3,5 ώρες κάθε μέρα. Μην αγχώνεστε αν δεν μπορείτε στην αρχή να καταλάβετε τη διαφορά μεταξύ ενός μωρού που πεινά και ενός μωρού που είναι κουρασμένο. Αφού σιγουρευτείτε ότι οι ανάγκες του μωρού σας έχουν ικανοποιηθεί (έχει φάει, έχει κοιμηθεί, φορά καθαρή πάνα), απλώς... αποδεχτείτε το γεγονός. Ακόμη κι αν το κλάμα δεν είναι μουσική για τα αφτιά μας, είναι κάτι φυσιολογικό. Το μωρό δεν διαθέτει άλλο τρόπο να επικοινωνήσει και έχει τόσα να πει γι' αυτόν τον καινούριο κόσμο που μόλις τώρα γνωρίζει.
Τα μωρά τρώνε... διαρκώς
Και εμείς οι γονείς ανησυχούμε για το πόσο συχνά πρέπει να τα ταΐζουμε.
Μια απλή αλλά σοφή συμβουλή: Ακολουθήστε τα σημάδια του μωρού σας και ταΐστε το όταν πεινά, χωρίς συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα και, κυρίως, χωρίς άγχος και αγωνία. Τα μωρά επίσης κάνουν
κακάκια... το ξέρατε, εξάλλου. Αλλά ξέρατε πόσο συχνά; Τα περισσότερα μωρά στην αρχή της ζωής τους έχουν κενώσεις περίπου 8-10 φορές την ημέρα. Ωστόσο, μην ανησυχείτε αν το δικό σας δεν ακολουθεί τον κανόνα. Τα μωρά που θηλάζουν υποφέρουν σπάνια από δυσκοιλιότητα. Ακόμη κι αν έχουν κενώσεις κάθε 4 ημέρες, τα κόπρανα είναι μαλακά και τα μωρά δεν μοιάζουν να δυσανασχετούν. Αν το μωρό σας τρώει καλά και μουσκεύει (όχι απλώς βρέχει) τουλάχιστον 6 πάνες την ημέρα, δεν υπάρχει πρόβλημα.
Τα μωρά κοιμούνται...
Συνηθίστε να κοιμάστε κι εσείς όταν κοιμάται το μωρό. Τον πρώτο καιρό θα κοιμάται περίπου 16 ώρες την ημέρα, αλλά για διάστημα 2-3 ωρών κάθε φορά. Όταν κοιμάται πρέπει να το βάζετε πάντα στο πλάι ή ανάσκελα (ποτέ μπρούμυτα), σε ένα σκληρό στρώμα, χωρίς μαξιλάρι ή χνουδωτά ζωάκια στο κρεβάτι.

Μυστικά για Νέους Γονείς

Τα μωρά κλαίνε πολύ!
Κλαίνε όταν είναι κουρασμένα, πεινάνε, έχουν αέρια, βαριούνται ή απλώς βομβαρδίζονται από πληθώρα ερεθισμάτων. Μερικές φορές κλαίνε απλώς γιατί μπορούν. Και τα καταφέρνουν περίφημα!
Δοκιμάστε τα πάντα
Πηγαίνετε το μωρό σας βόλτα με το καροτσάκι, με το αυτοκίνητο, με το μάρσιπο, παίξτε μουσική, χορέψτε, τρίψτε του την πλατούλα, λικνιστείτε, αγκαλιάστε το, δοκιμάστε την επαφή δέρμα με δέρμα, ξαπλώστε μαζί, φασκιώστε το σε μια πετσέτα ή κουβερτούλα (δοκιμάστε με τα χέρια μέσα και έξω), πειραματιστείτε με τους ήχους του σπιτού, όπως η ηλεκτρική σκούπα, το πλυντήριο ρούχων ή πιάτων. Καμιά φορά ο ήχος του νερού και ένα μπάνιο μπορεί να είναι ό,τι χρειάζεται για να ηρεμήσει ένα βρέφος. Ό,τι και αν κάνετε, πάντως, να ξέρετε ότι τις πρώτες εβδομάδες τα μωρά κλαίνε 2 ... 3,5 ώρες κάθε μέρα. Μην αγχώνεστε αν δεν μπορείτε στην αρχή να καταλάβετε τη διαφορά μεταξύ ενός μωρού που πεινά και ενός μωρού που είναι κουρασμένο. Αφού σιγουρευτείτε ότι οι ανάγκες του μωρού σας έχουν ικανοποιηθεί (έχει φάει, έχει κοιμηθεί, φορά καθαρή πάνα), απλώς... αποδεχτείτε το γεγονός. Ακόμη κι αν το κλάμα δεν είναι μουσική για τα αφτιά μας, είναι κάτι φυσιολογικό. Το μωρό δεν διαθέτει άλλο τρόπο να επικοινωνήσει και έχει τόσα να πει γι' αυτόν τον καινούριο κόσμο που μόλις τώρα γνωρίζει.
Τα μωρά τρώνε... διαρκώς
Και εμείς οι γονείς ανησυχούμε για το πόσο συχνά πρέπει να τα ταΐζουμε.
Μια απλή αλλά σοφή συμβουλή: Ακολουθήστε τα σημάδια του μωρού σας και ταΐστε το όταν πεινά, χωρίς συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα και, κυρίως, χωρίς άγχος και αγωνία. Τα μωρά επίσης κάνουν
κακάκια... το ξέρατε, εξάλλου. Αλλά ξέρατε πόσο συχνά; Τα περισσότερα μωρά στην αρχή της ζωής τους έχουν κενώσεις περίπου 8-10 φορές την ημέρα. Ωστόσο, μην ανησυχείτε αν το δικό σας δεν ακολουθεί τον κανόνα. Τα μωρά που θηλάζουν υποφέρουν σπάνια από δυσκοιλιότητα. Ακόμη κι αν έχουν κενώσεις κάθε 4 ημέρες, τα κόπρανα είναι μαλακά και τα μωρά δεν μοιάζουν να δυσανασχετούν. Αν το μωρό σας τρώει καλά και μουσκεύει (όχι απλώς βρέχει) τουλάχιστον 6 πάνες την ημέρα, δεν υπάρχει πρόβλημα.
Τα μωρά κοιμούνται...
Συνηθίστε να κοιμάστε κι εσείς όταν κοιμάται το μωρό. Τον πρώτο καιρό θα κοιμάται περίπου 16 ώρες την ημέρα, αλλά για διάστημα 2-3 ωρών κάθε φορά. Όταν κοιμάται πρέπει να το βάζετε πάντα στο πλάι ή ανάσκελα (ποτέ μπρούμυτα), σε ένα σκληρό στρώμα, χωρίς μαξιλάρι ή χνουδωτά ζωάκια στο κρεβάτι.

Κυριακή, 4 Αυγούστου 2019

Αν υπάρχουν προβλήματα, έρχεστε πιο εύκολα σε επαφή μαζί τους εφόσον έχετε ανοιχτή επικοινωνία με το παιδί.
‘Πώς πήγε το σχολείο’; Είναι η πιο κλασική ερώτηση που κάνουμε στο παιδί και είναι δύσκολο να πάρουμε μία σύντομη και περιεκτική απάντηση, εφόσον είναι κάτι που ούτε οι ενήλικες μπορούν να κάνουν. Κάποια παιδιά μπορεί να θέλουν να κρατήσουν τις εμπειρίες τους προσωπικές αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θέλουν να είστε διαθέσιμη, σε περίπτωση που θέλουν να μοιραστούν κάτι.
Το να μιλάτε με το παιδί για το σχολείο δείχνει ότι ενδιαφέρεστε για αυτά που συμβαίνουν στη ζωή του. Έτσι ενισχύεται η ευζωία, η χαρά και η καλή ψυχική υγεία. Επίσης, ανακαλύπτετε το πώς βλέπει το σχολείο, τι περιμένει και πώς χειρίζεται τις προκλήσεις. Αν υπάρχουν προβλήματα, έρχεστε πιο εύκολα σε επαφή μαζί τους εφόσον έχετε ανοιχτή επικοινωνία με το παιδί.
Μην κάνετε πολλές μαζεμένες ερωτήσεις, Απλά δείξτε ότι χαίρεστε που το βλέπετε όταν επιστρέφει από το σχολείο και μιλήστε για άσχετα θέματα. Θα δείτε ότι υπάρχουν μέρες που θα θέλει να μιλήσει για ζητήματα του σχολείου και άλλες που δεν έχει καμία διάθεση να το συζητήσει. Αν θέλετε να του κάνετε ερωτήσεις, μπορείτε να το κάνετε αλλά με θετική χροιά. Τι του άρεσε περισσότερο σήμερα, με ποιον έκανε παρέα, αν πέρασε καλά και τι του αρέσει περισσότερο στην τάξη του.
Αν το παιδί είναι στο δημοτικό, δώστε του την πλήρη προσοχή σας και βρείτε χρόνο μέσα στην ημέρα για να μιλήσετε. Δείξτε ενδιαφέρον και πάρτε σοβαρά αυτό που θέλει να μοιραστεί. Όταν μεγαλώσει και πάει στο γυμνάσιο, θα πρέπει να διατηρήσετε την επικοινωνία αλλά σεβόμενη την ανεξαρτησία του. Διατηρήστε την ψυχραιμία σας όταν θέλει να σας εμπιστευτεί σοβαρά πράγματα, μην κριτικάρετε αυτά που ακούτε και μην αγνοείτε τις ενδείξεις που μαρτυρούν ότι ίσως υπάρχει πρόβλημα.
ΠΗΓΗ: www.vita.gr


Πώς θα μιλήσετε με το παιδί για το σχολείο

Αν υπάρχουν προβλήματα, έρχεστε πιο εύκολα σε επαφή μαζί τους εφόσον έχετε ανοιχτή επικοινωνία με το παιδί.
‘Πώς πήγε το σχολείο’; Είναι η πιο κλασική ερώτηση που κάνουμε στο παιδί και είναι δύσκολο να πάρουμε μία σύντομη και περιεκτική απάντηση, εφόσον είναι κάτι που ούτε οι ενήλικες μπορούν να κάνουν. Κάποια παιδιά μπορεί να θέλουν να κρατήσουν τις εμπειρίες τους προσωπικές αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θέλουν να είστε διαθέσιμη, σε περίπτωση που θέλουν να μοιραστούν κάτι.
Το να μιλάτε με το παιδί για το σχολείο δείχνει ότι ενδιαφέρεστε για αυτά που συμβαίνουν στη ζωή του. Έτσι ενισχύεται η ευζωία, η χαρά και η καλή ψυχική υγεία. Επίσης, ανακαλύπτετε το πώς βλέπει το σχολείο, τι περιμένει και πώς χειρίζεται τις προκλήσεις. Αν υπάρχουν προβλήματα, έρχεστε πιο εύκολα σε επαφή μαζί τους εφόσον έχετε ανοιχτή επικοινωνία με το παιδί.
Μην κάνετε πολλές μαζεμένες ερωτήσεις, Απλά δείξτε ότι χαίρεστε που το βλέπετε όταν επιστρέφει από το σχολείο και μιλήστε για άσχετα θέματα. Θα δείτε ότι υπάρχουν μέρες που θα θέλει να μιλήσει για ζητήματα του σχολείου και άλλες που δεν έχει καμία διάθεση να το συζητήσει. Αν θέλετε να του κάνετε ερωτήσεις, μπορείτε να το κάνετε αλλά με θετική χροιά. Τι του άρεσε περισσότερο σήμερα, με ποιον έκανε παρέα, αν πέρασε καλά και τι του αρέσει περισσότερο στην τάξη του.
Αν το παιδί είναι στο δημοτικό, δώστε του την πλήρη προσοχή σας και βρείτε χρόνο μέσα στην ημέρα για να μιλήσετε. Δείξτε ενδιαφέρον και πάρτε σοβαρά αυτό που θέλει να μοιραστεί. Όταν μεγαλώσει και πάει στο γυμνάσιο, θα πρέπει να διατηρήσετε την επικοινωνία αλλά σεβόμενη την ανεξαρτησία του. Διατηρήστε την ψυχραιμία σας όταν θέλει να σας εμπιστευτεί σοβαρά πράγματα, μην κριτικάρετε αυτά που ακούτε και μην αγνοείτε τις ενδείξεις που μαρτυρούν ότι ίσως υπάρχει πρόβλημα.
ΠΗΓΗ: www.vita.gr