Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οικογενειακά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οικογενειακά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2019

Τα όρια αποτελούν ένα κρίσιμο σημείο στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού καθώς του μαθαίνουν το μέχρι που μπορεί να φτάσει η ελευθερία στις πράξεις του ώστε να μη θίγονται οι γύρω του.
Ήδη από τη γέννηση του παιδιού οι γονείς βάζουν συνεχώς όρια προκειμένου να το προστατεύσουν από ένα πλήθος κινδύνων, φυσικών αλλά και συναισθηματικών. Αν και πολλές φορές τους είναι δύσκολο να πουν «όχι», φοβούμενοι μήπως το παιδί τους κρίνει άσχημα ή μήπως θεωρήσει ότι δεν το αγαπούν αρκετά, οι περιορισμοί που τίθενται είναι απαραίτητοι για την ασφάλεια του παιδιού. Αυτό γιατί το παιδί που μαθαίνει να κάνει ότι θέλει σε οποιαδήποτε στιγμή, αποπροσανατολίζεται εύκολα από κάθε είδους ερεθίσματα, δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί στους στόχους του, βιώνει συνεχείς ματαιώσεις και αποτυχίες, ενώ παράλληλα δεν μαθαίνει να περιμένει τη σειρά του αλλά και να σέβεται τους γύρω του.
Επομένως, είναι ιδιαίτερα σημαντικό το παιδί να εκπαιδευτεί στο να βάζει όρια τόσο στον εαυτό του όσο και στους άλλους, προκειμένου να προφυλαχτεί από τους κινδύνους της ζωής. Βέβαια, η τήρηση των ορίων συνήθως προκαλεί αντιδράσεις καθώς το παιδί νιώθει παγιδευμένο και καταπιεσμένο. Λόγω αυτού, καλό είναι ο γονιός να περάσει το μήνυμα στο παιδί ότι τα όρια δεν είναι «δεσμά», αλλά κάτι αναγκαίο, ώστε να μη χάνεται καθώς μεγαλώνει και να διευκολύνεται στον τρόπο που συμπεριφέρεται και εμπλέκεται συναισθηματικά με τους γύρω του.
Μερικές χρήσιμες συμβουλές:
Αποφασίστε από κοινού με το παιδί σας κάποιους κανόνες τους οποίους και θα πρέπει να τηρεί
Βεβαιωθείτε ότι οι κανόνες αυτοί έχουν γίνει απόλυτα κατανοητοί  από το παιδί και πως είναι σύστοιχοι με το στάδιο ανάπτυξής του
Αποφύγετε την επιβολή κανόνων μετά από μια έντονη διαμάχη
Προσπαθήστε να θέτετε ρεαλιστικά και ευέλικτα όρια, ώστε να μην κάνετε υπαναχωρήσεις στα όσα έχετε επιβάλει στο παιδί σας
Προτιμήστε όχι ιδιαίτερα ακραίους και αυταρχικούς κανόνες, ώστε να αυξηθούν οι πιθανότητες αποδοχής τους από το παιδί
Ενημερώστε με ακρίβεια το παιδί σας για τις «συνέπειες» τυχόν παραβίασης των κανόνων που του θέτετε
Αποφύγετε τη λέξη «τιμωρία» καθώς έτσι το παιδί νιώθει ότι του επιβάλλεστε αυταρχικά. Είναι σημαντικό να καταλάβει ότι η δική του συμπεριφορά καθορίζει τη στάση σας
Αποτελέστε οι ίδιοι πρότυπο συμπεριφοράς προς μίμηση, τονίζοντας έτσι πως οι συνέπειες παραβίασης των ορίων ισχύουν για όλους (π.χ. «εάν πηγαίνω στη δουλειά μου όποτε θέλω, θα με απολύσουν»)
Προσπαθήστε να μην ανέχεστε παραβιάσεις των συμφωνημένων κανόνων, γιατί το παιδί θα νιώσει ότι μπορεί να προχωρήσει και σε άλλες
Θυμηθείτε ότι σε περιπτώσεις που το παιδί συμπεριφέρεται με μη αποδεκτό τρόπο, απορρίπτουμε την πράξη του, όχι όμως το ίδιο (π.χ. «ήταν κακό αυτό που έκανες» και όχι «είσαι κακό παιδί»)
Αποφύγετε τη σωματική τιμωρία καθώς όχι μόνο έχει πρόσκαιρα αποτελέσματα και δε βοηθά στην παγίωση αποδεκτών συμπεριφορών, αλλά και επειδή «η βία, γεννά βία»
Φροντίστε σε κάποια θέματα το παιδί να νιώθει ελεύθερο να επιλέξει (π.χ. ντύσιμο, μουσική)
Εάν παρατηρήσετε ότι το παιδί σας συστηματικά παραβαίνει τα συμφωνηθέντα όρια αναρωτηθείτε: Μήπως θέτετε ιδιαίτερα άκαμπτους κανόνες; Μήπως είστε πολύ ανεκτικοί με την παραβίασή τους; Μήπως αντιδράτε με περισσή αυταρχικότητα;  Μήπως το παιδί έχει ανάγκη να τραβήξει την προσοχή σας; Εάν οι δυσκολίες πολλαπλασιάζονται, μη διστάσετε να ζητήσετε τη βοήθεια ψυχολόγου
Θυμηθείτε να επιβραβεύετε το παιδί σας όταν συμπεριφέρεται με σωστό τρόπο! (π.χ. «Μπράβο που ήσουν τόσο ευγενικός σήμερα» «Είμαι περήφανη για σένα που περίμενες υπομονετικά τη σειρά σου» «Ευχαριστώ που με βοήθησες. Το χάρηκα πολύ που κάναμε τα ψώνια παρέα»)
Συμπερασματικά, τα όρια δημιουργούν ένα περιβάλλον με λιγότερο στρες και διαμάχες, ενώ παράλληλα προσφέρουν ασφάλεια στο παιδί καθώς έτσι γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τις αντιδράσεις των γονέων του. Σημαντικό βέβαια σε κάθε περίπτωση είναι και οι γονείς να τηρούν το δικό τους κομμάτι της συμφωνίας με το παιδί, είτε αυτό είναι θετικό είτε αρνητικό. Επιπρόσθετα, τα όρια καλλιεργούν ένα κλίμα σεβασμού και μαθαίνουν στα παιδιά να λαμβάνουν υπόψη τους και τις ανάγκες των άλλων. Τα όρια όταν τίθενται μέσα σε ένα πλαίσιο αγάπης και συνεργασίας δεν είναι ταυτόσημα της καταπίεσης. Θυμηθείτε ότι το παιδί που του επιτρέπεται να κάνει ότι θέλει, ερμηνεύει την στάση αυτή ως αδιαφορία!

Ελπίδα Μ. Παναγιωτουνάκου
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Ειδ. Αιγινήτειο Παν/κο νοσ.
Diploma in Dyslexia
Msc Έλεγχος του Στρες και Προαγωγή της Υγείας
Ιατρική Αθηνών
Τηλ.: 210 81 41 570, Κιν.: 697 40 12 477
Ανοίξεως – Σταμάτας 2, Άνοιξη

ΠΩΣ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΟΡΙΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Τα όρια αποτελούν ένα κρίσιμο σημείο στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού καθώς του μαθαίνουν το μέχρι που μπορεί να φτάσει η ελευθερία στις πράξεις του ώστε να μη θίγονται οι γύρω του.
Ήδη από τη γέννηση του παιδιού οι γονείς βάζουν συνεχώς όρια προκειμένου να το προστατεύσουν από ένα πλήθος κινδύνων, φυσικών αλλά και συναισθηματικών. Αν και πολλές φορές τους είναι δύσκολο να πουν «όχι», φοβούμενοι μήπως το παιδί τους κρίνει άσχημα ή μήπως θεωρήσει ότι δεν το αγαπούν αρκετά, οι περιορισμοί που τίθενται είναι απαραίτητοι για την ασφάλεια του παιδιού. Αυτό γιατί το παιδί που μαθαίνει να κάνει ότι θέλει σε οποιαδήποτε στιγμή, αποπροσανατολίζεται εύκολα από κάθε είδους ερεθίσματα, δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί στους στόχους του, βιώνει συνεχείς ματαιώσεις και αποτυχίες, ενώ παράλληλα δεν μαθαίνει να περιμένει τη σειρά του αλλά και να σέβεται τους γύρω του.
Επομένως, είναι ιδιαίτερα σημαντικό το παιδί να εκπαιδευτεί στο να βάζει όρια τόσο στον εαυτό του όσο και στους άλλους, προκειμένου να προφυλαχτεί από τους κινδύνους της ζωής. Βέβαια, η τήρηση των ορίων συνήθως προκαλεί αντιδράσεις καθώς το παιδί νιώθει παγιδευμένο και καταπιεσμένο. Λόγω αυτού, καλό είναι ο γονιός να περάσει το μήνυμα στο παιδί ότι τα όρια δεν είναι «δεσμά», αλλά κάτι αναγκαίο, ώστε να μη χάνεται καθώς μεγαλώνει και να διευκολύνεται στον τρόπο που συμπεριφέρεται και εμπλέκεται συναισθηματικά με τους γύρω του.
Μερικές χρήσιμες συμβουλές:
Αποφασίστε από κοινού με το παιδί σας κάποιους κανόνες τους οποίους και θα πρέπει να τηρεί
Βεβαιωθείτε ότι οι κανόνες αυτοί έχουν γίνει απόλυτα κατανοητοί  από το παιδί και πως είναι σύστοιχοι με το στάδιο ανάπτυξής του
Αποφύγετε την επιβολή κανόνων μετά από μια έντονη διαμάχη
Προσπαθήστε να θέτετε ρεαλιστικά και ευέλικτα όρια, ώστε να μην κάνετε υπαναχωρήσεις στα όσα έχετε επιβάλει στο παιδί σας
Προτιμήστε όχι ιδιαίτερα ακραίους και αυταρχικούς κανόνες, ώστε να αυξηθούν οι πιθανότητες αποδοχής τους από το παιδί
Ενημερώστε με ακρίβεια το παιδί σας για τις «συνέπειες» τυχόν παραβίασης των κανόνων που του θέτετε
Αποφύγετε τη λέξη «τιμωρία» καθώς έτσι το παιδί νιώθει ότι του επιβάλλεστε αυταρχικά. Είναι σημαντικό να καταλάβει ότι η δική του συμπεριφορά καθορίζει τη στάση σας
Αποτελέστε οι ίδιοι πρότυπο συμπεριφοράς προς μίμηση, τονίζοντας έτσι πως οι συνέπειες παραβίασης των ορίων ισχύουν για όλους (π.χ. «εάν πηγαίνω στη δουλειά μου όποτε θέλω, θα με απολύσουν»)
Προσπαθήστε να μην ανέχεστε παραβιάσεις των συμφωνημένων κανόνων, γιατί το παιδί θα νιώσει ότι μπορεί να προχωρήσει και σε άλλες
Θυμηθείτε ότι σε περιπτώσεις που το παιδί συμπεριφέρεται με μη αποδεκτό τρόπο, απορρίπτουμε την πράξη του, όχι όμως το ίδιο (π.χ. «ήταν κακό αυτό που έκανες» και όχι «είσαι κακό παιδί»)
Αποφύγετε τη σωματική τιμωρία καθώς όχι μόνο έχει πρόσκαιρα αποτελέσματα και δε βοηθά στην παγίωση αποδεκτών συμπεριφορών, αλλά και επειδή «η βία, γεννά βία»
Φροντίστε σε κάποια θέματα το παιδί να νιώθει ελεύθερο να επιλέξει (π.χ. ντύσιμο, μουσική)
Εάν παρατηρήσετε ότι το παιδί σας συστηματικά παραβαίνει τα συμφωνηθέντα όρια αναρωτηθείτε: Μήπως θέτετε ιδιαίτερα άκαμπτους κανόνες; Μήπως είστε πολύ ανεκτικοί με την παραβίασή τους; Μήπως αντιδράτε με περισσή αυταρχικότητα;  Μήπως το παιδί έχει ανάγκη να τραβήξει την προσοχή σας; Εάν οι δυσκολίες πολλαπλασιάζονται, μη διστάσετε να ζητήσετε τη βοήθεια ψυχολόγου
Θυμηθείτε να επιβραβεύετε το παιδί σας όταν συμπεριφέρεται με σωστό τρόπο! (π.χ. «Μπράβο που ήσουν τόσο ευγενικός σήμερα» «Είμαι περήφανη για σένα που περίμενες υπομονετικά τη σειρά σου» «Ευχαριστώ που με βοήθησες. Το χάρηκα πολύ που κάναμε τα ψώνια παρέα»)
Συμπερασματικά, τα όρια δημιουργούν ένα περιβάλλον με λιγότερο στρες και διαμάχες, ενώ παράλληλα προσφέρουν ασφάλεια στο παιδί καθώς έτσι γνωρίζει ανά πάσα στιγμή τις αντιδράσεις των γονέων του. Σημαντικό βέβαια σε κάθε περίπτωση είναι και οι γονείς να τηρούν το δικό τους κομμάτι της συμφωνίας με το παιδί, είτε αυτό είναι θετικό είτε αρνητικό. Επιπρόσθετα, τα όρια καλλιεργούν ένα κλίμα σεβασμού και μαθαίνουν στα παιδιά να λαμβάνουν υπόψη τους και τις ανάγκες των άλλων. Τα όρια όταν τίθενται μέσα σε ένα πλαίσιο αγάπης και συνεργασίας δεν είναι ταυτόσημα της καταπίεσης. Θυμηθείτε ότι το παιδί που του επιτρέπεται να κάνει ότι θέλει, ερμηνεύει την στάση αυτή ως αδιαφορία!

Ελπίδα Μ. Παναγιωτουνάκου
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Ειδ. Αιγινήτειο Παν/κο νοσ.
Diploma in Dyslexia
Msc Έλεγχος του Στρες και Προαγωγή της Υγείας
Ιατρική Αθηνών
Τηλ.: 210 81 41 570, Κιν.: 697 40 12 477
Ανοίξεως – Σταμάτας 2, Άνοιξη

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2019

Πώς επηρεάζονται τα παιδιά από ένα διαζύγιο; Πότε και πώς θα μιλήσετε στα παιδιά σας για τη σημαντική αλλαγή στην οικογενειακή σας ζωή.
Γράφει η Φρίντα Κωνσταντοπούλου, 
Παιδοψυχίατρος, Ιατρός ΚΕΕΛΠΝΟ.
Αναμφίβολα, το διαζύγιο αποτελεί μια ανατρεπτική διαδικασία στη λειτουργία της οικογένειας. Θα πρέπει όμως να επαναξιολογήσουμε και πιθανόν να αναθεωρήσουμε την ισχύουσα αντίληψη ότι αποτελεί πάντα ένα τραυματικό γεγονός για τα παιδιά.
Σύμφωνα με τις τελευταίες μελέτες, 40% των παιδιών, επηρεάζονται από ένα διαζύγιο αρνητικά, 40% επηρεάζονται θετικά, ενώ ένα 20% το αντιμετωπίζει πιο ουδέτερα.
Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι η κυριότερη δυσκολία, που αντιμετωπίζουν τα παιδιά έχει να κάνει με την έλλειψη ή τη διαταραγμένη επικοινωνία των γονιών την περίοδο της συμβίωσης. Αν η οικογένεια βιώνει έντονη κρίση επικοινωνίας, τότε το διαζύγιο αποτελεί μια ανακουφιστική λύση τόσο για τους ενήλικες, όσο και για τα παιδιά. Ας μην ξεχνάμε, ότι οι γονείς μαθαίνουμε στα παιδιά μας τον τρόπο να επικοινωνούν στις σχέσεις τους, να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, να διαχειρίζονται τις δυσκολίες τους.
Συνεπώς, η παραμονή ή όχι σε μια κλονισμένη σχέση αποτελεί μάθημα ζωής για τα παιδιά και έτσι θα πρέπει να το αντιμετωπίζουν και οι γονείς.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, ο χρόνος και ο τρόπος με τον οποίο θα ανακοινώσουμε το διαζύγιο στα παιδιά είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Εξαρτάται βέβαια από διάφορους παράγοντες όπως:
Η ηλικία του παιδιού.
Η ψυχοσυναισθηματική του ωριμότητα.
Η δομή του χαρακτήρα του.
Η ύπαρξη υποστηρικτικού οικογενειακού ή φιλικού δικτύου.
Η ύπαρξη δραστηριοτήτων, από τις οποίες το παιδί αντλεί ευχαρίστηση και αυτοπεποίθηση.
Από το αν πρόκειται να συμβούν αλλαγές στην καθημερινή ρουτίνα του παιδιού, όπως μετακόμισή του σε άλλο σπίτι, σχολείο ή χώρα.
Εάν πρόκειται ο ένας γονιός να μετακομίσει, καλό θα είναι να προηγηθεί η ανακοίνωση κάποιες εβδομάδες πριν, έτσι ώστε να προσαρμοστεί σταδιακά στην απώλεια. Θα πρέπει να γίνει στο οικείο περιβάλλον του σπιτιού, και το παιδί να είναι ήρεμο, να μην είναι άρρωστο ή κουρασμένο. Α ν υπάρχουν περισσότερα παιδιά, η ανακοίνωση θα πρέπει να γίνεται ταυτόχρονα, έτσι ώστε να μη νιώθουν ότι διαχωρίζονται, αντίθετα να νιώθουν υποστηρικτικά το ένα με το άλλο.
Είναι βέβαια αυτονόητο ότι σε μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά θα εξηγούνται περισσότερες λεπτομέρειες σε πιο ιδιαίτερες συζητήσεις.
Ένας βασικός κανόνας της επικοινωνίας γονιών –παιδιών είναι ότι δίνουμε πάντα πληροφορίες που μπορεί το παιδί να διαχειριστεί ηλικιακά και συναισθηματικά.
Συχνά οι γονείς κάνουν το λάθος να αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους ως ενήλικες υπερεκτιμώντας το νοητικό και αναπτυξιακό τους επίπεδο.
Επίσης, ήρεμοι θα πρέπει να είναι και οι γονείς, και η ανακοίνωση θα πρέπει να γίνει ταυτοχρόνως και από τους δύο, χωρίς εντάσεις και συναισθηματικά ξεσπάσματα. Δεν είναι σωστό εκείνη την ώρα να μπουν στη διαδικασία να επιλύσουν τις διαφορές τους, ή να αναζητήσουν συμμαχίες από τα παιδιά τους. Τέλος, είναι αυτονόητο ότι θα υπάρχει κοινή προσέγγιση και από τους δύο γονείς , έτσι ώστε να μη δημιουργείται επιπλέον σύγχυση στα παιδιά.
Τι λέμε στα παιδιά
Αρχικά ξεκαθαρίστε στα παιδιά ότι δεν ευθύνονται για το διαζύγιο. Τα παιδιά σχεδόν όλων των ηλικιών έχουν έντονα ενοχικό συναίσθημα, ειδικότερα όταν έχουν προηγηθεί καυγάδες που έχουν σχέση με την ανατροφή των παιδιών. 
Αποφύγετε τη στερεότυπη έκφραση ότι η μαμά και ο μπαμπάς δεν αγαπιούνται πια. Τα μαθαίνετε ότι η αγάπη είναι ένα πολύ μεταβλητό συναίσθημα και θα ανησυχούν για το αν στο μέλλον σταματήσετε να τα αγαπάτε, μειώνοντας ουσιαστικά την αυτοεκτίμησή τους.
Μιλήστε τους με σιγουριά και δημιουργήστε τους αίσθημα ασφάλειας. Προσπαθήστε να διασφαλίσετε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη σταθερότητα στην καθημερινότητα της ρουτίνας τους. (Σχολικό, φιλικό, οικογενειακό περιβάλλον)
Ένα σημαντικό λάθος που κάνουν οι γονείς, ειδικότερα οι πιο ευάλωτοι συναισθηματικά, είναι να αφήνουν στο παιδί την προοπτική ότι θα πρέπει να αναλάβει το ίδιο τις ευθύνες του απόντος γονιού. Αυτό φορτίζει το παιδί και το ενηλικιώνει απότομα. Ξεκαθαρίστε λοιπόν στο παιδί πως οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις του είναι όποιες ακριβώς ήταν και πριν το διαζύγιο.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει και με τα δικαιώματά του, τα οποία θα πρέπει και αυτά να είναι συμφωνημένα και από τους δυο γονείς και να τηρούνται με τον ίδιο τρόπο.
Αφήστε τα παιδιά να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια, την απογοήτευση και το θυμό τους. 
Απαντήστε με ειλικρίνεια στις ερωτήσεις τους, χωρίς να κατηγορεί ο ένας τον άλλον. Τα παιδιά έχουν ανάγκη να αγαπούν και τους δύο τους γονείς.
Προσπαθήστε να βρείτε θετικά σημεία στην απόφασή σας και εστιάστε σε αυτά.
Τέλος, αναγνωρίστε την αλλαγή σαν μια δύσκολη διαδικασία η οποία όμως θα επιφέρει μια καινούργια ισορροπία στην οικογένεια.
Πηγή: iatronet.gr

Διαζύγιο: τι λέμε στα παιδιά;

Πώς επηρεάζονται τα παιδιά από ένα διαζύγιο; Πότε και πώς θα μιλήσετε στα παιδιά σας για τη σημαντική αλλαγή στην οικογενειακή σας ζωή.
Γράφει η Φρίντα Κωνσταντοπούλου, 
Παιδοψυχίατρος, Ιατρός ΚΕΕΛΠΝΟ.
Αναμφίβολα, το διαζύγιο αποτελεί μια ανατρεπτική διαδικασία στη λειτουργία της οικογένειας. Θα πρέπει όμως να επαναξιολογήσουμε και πιθανόν να αναθεωρήσουμε την ισχύουσα αντίληψη ότι αποτελεί πάντα ένα τραυματικό γεγονός για τα παιδιά.
Σύμφωνα με τις τελευταίες μελέτες, 40% των παιδιών, επηρεάζονται από ένα διαζύγιο αρνητικά, 40% επηρεάζονται θετικά, ενώ ένα 20% το αντιμετωπίζει πιο ουδέτερα.
Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι η κυριότερη δυσκολία, που αντιμετωπίζουν τα παιδιά έχει να κάνει με την έλλειψη ή τη διαταραγμένη επικοινωνία των γονιών την περίοδο της συμβίωσης. Αν η οικογένεια βιώνει έντονη κρίση επικοινωνίας, τότε το διαζύγιο αποτελεί μια ανακουφιστική λύση τόσο για τους ενήλικες, όσο και για τα παιδιά. Ας μην ξεχνάμε, ότι οι γονείς μαθαίνουμε στα παιδιά μας τον τρόπο να επικοινωνούν στις σχέσεις τους, να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, να διαχειρίζονται τις δυσκολίες τους.
Συνεπώς, η παραμονή ή όχι σε μια κλονισμένη σχέση αποτελεί μάθημα ζωής για τα παιδιά και έτσι θα πρέπει να το αντιμετωπίζουν και οι γονείς.
Με βάση αυτά τα δεδομένα, ο χρόνος και ο τρόπος με τον οποίο θα ανακοινώσουμε το διαζύγιο στα παιδιά είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Εξαρτάται βέβαια από διάφορους παράγοντες όπως:
Η ηλικία του παιδιού.
Η ψυχοσυναισθηματική του ωριμότητα.
Η δομή του χαρακτήρα του.
Η ύπαρξη υποστηρικτικού οικογενειακού ή φιλικού δικτύου.
Η ύπαρξη δραστηριοτήτων, από τις οποίες το παιδί αντλεί ευχαρίστηση και αυτοπεποίθηση.
Από το αν πρόκειται να συμβούν αλλαγές στην καθημερινή ρουτίνα του παιδιού, όπως μετακόμισή του σε άλλο σπίτι, σχολείο ή χώρα.
Εάν πρόκειται ο ένας γονιός να μετακομίσει, καλό θα είναι να προηγηθεί η ανακοίνωση κάποιες εβδομάδες πριν, έτσι ώστε να προσαρμοστεί σταδιακά στην απώλεια. Θα πρέπει να γίνει στο οικείο περιβάλλον του σπιτιού, και το παιδί να είναι ήρεμο, να μην είναι άρρωστο ή κουρασμένο. Α ν υπάρχουν περισσότερα παιδιά, η ανακοίνωση θα πρέπει να γίνεται ταυτόχρονα, έτσι ώστε να μη νιώθουν ότι διαχωρίζονται, αντίθετα να νιώθουν υποστηρικτικά το ένα με το άλλο.
Είναι βέβαια αυτονόητο ότι σε μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά θα εξηγούνται περισσότερες λεπτομέρειες σε πιο ιδιαίτερες συζητήσεις.
Ένας βασικός κανόνας της επικοινωνίας γονιών –παιδιών είναι ότι δίνουμε πάντα πληροφορίες που μπορεί το παιδί να διαχειριστεί ηλικιακά και συναισθηματικά.
Συχνά οι γονείς κάνουν το λάθος να αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους ως ενήλικες υπερεκτιμώντας το νοητικό και αναπτυξιακό τους επίπεδο.
Επίσης, ήρεμοι θα πρέπει να είναι και οι γονείς, και η ανακοίνωση θα πρέπει να γίνει ταυτοχρόνως και από τους δύο, χωρίς εντάσεις και συναισθηματικά ξεσπάσματα. Δεν είναι σωστό εκείνη την ώρα να μπουν στη διαδικασία να επιλύσουν τις διαφορές τους, ή να αναζητήσουν συμμαχίες από τα παιδιά τους. Τέλος, είναι αυτονόητο ότι θα υπάρχει κοινή προσέγγιση και από τους δύο γονείς , έτσι ώστε να μη δημιουργείται επιπλέον σύγχυση στα παιδιά.
Τι λέμε στα παιδιά
Αρχικά ξεκαθαρίστε στα παιδιά ότι δεν ευθύνονται για το διαζύγιο. Τα παιδιά σχεδόν όλων των ηλικιών έχουν έντονα ενοχικό συναίσθημα, ειδικότερα όταν έχουν προηγηθεί καυγάδες που έχουν σχέση με την ανατροφή των παιδιών. 
Αποφύγετε τη στερεότυπη έκφραση ότι η μαμά και ο μπαμπάς δεν αγαπιούνται πια. Τα μαθαίνετε ότι η αγάπη είναι ένα πολύ μεταβλητό συναίσθημα και θα ανησυχούν για το αν στο μέλλον σταματήσετε να τα αγαπάτε, μειώνοντας ουσιαστικά την αυτοεκτίμησή τους.
Μιλήστε τους με σιγουριά και δημιουργήστε τους αίσθημα ασφάλειας. Προσπαθήστε να διασφαλίσετε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη σταθερότητα στην καθημερινότητα της ρουτίνας τους. (Σχολικό, φιλικό, οικογενειακό περιβάλλον)
Ένα σημαντικό λάθος που κάνουν οι γονείς, ειδικότερα οι πιο ευάλωτοι συναισθηματικά, είναι να αφήνουν στο παιδί την προοπτική ότι θα πρέπει να αναλάβει το ίδιο τις ευθύνες του απόντος γονιού. Αυτό φορτίζει το παιδί και το ενηλικιώνει απότομα. Ξεκαθαρίστε λοιπόν στο παιδί πως οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις του είναι όποιες ακριβώς ήταν και πριν το διαζύγιο.
Το ίδιο ακριβώς ισχύει και με τα δικαιώματά του, τα οποία θα πρέπει και αυτά να είναι συμφωνημένα και από τους δυο γονείς και να τηρούνται με τον ίδιο τρόπο.
Αφήστε τα παιδιά να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια, την απογοήτευση και το θυμό τους. 
Απαντήστε με ειλικρίνεια στις ερωτήσεις τους, χωρίς να κατηγορεί ο ένας τον άλλον. Τα παιδιά έχουν ανάγκη να αγαπούν και τους δύο τους γονείς.
Προσπαθήστε να βρείτε θετικά σημεία στην απόφασή σας και εστιάστε σε αυτά.
Τέλος, αναγνωρίστε την αλλαγή σαν μια δύσκολη διαδικασία η οποία όμως θα επιφέρει μια καινούργια ισορροπία στην οικογένεια.
Πηγή: iatronet.gr

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2019

Είναι γενικά αποδεκτό ότι σε μια εποχή όπου οι αλλαγές είναι ραγδαίες, τόσο σε οικονομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, τα επίπεδα του στρες ολοένα και αυξάνουν. Δυστυχώς, από μια τέτοια κατάσταση δεν θα μπορούσαν να μείνουν ανεπηρέαστα και τα παιδιά, τα οποία φαίνεται να αποτελούν μία ομάδα ιδιαίτερα ευπαθή και ευαίσθητη στο να εμφανίσει τις αρνητικές επιπτώσεις του στρες.
Τι ακριβώς όμως είναι το στρες; Η αλήθεια είναι πως ένας και μόνο ορισμός θα ήταν δύσκολος καθώς το στρες περιλαμβάνει μια μεγάλη σειρά από αντιδράσεις του οργανισμού τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο.
Ωστόσο, ο πιο συχνά χρησιμοποιούμενος ορισμός του στρες είναι αυτός που έχει διατυπωθεί από τον Lazarus και τους συνεργάτες του και αναφέρει ότι το στρες προκαλείται μέσω των διαδικασιών αλληλεπίδρασης μεταξύ των ατόμων και του περιβάλλοντός του. Κατ’ επέκταση, όταν το άτομο νιώθει ότι οι διαθέσιμοι πόροι του δεν επαρκούν προκειμένου να αντεπεξέλθει στις εκάστοτε απαιτήσεις του περιβάλλοντός του, αρχίζει να βιώνει έντονο στρες.
Φαίνεται πως τα παιδιά κάθε ηλικίας είναι δυνατόν να βιώσουν στρες, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούν σε αυτό έχει να κάνει με την ηλικία, την ιδιοσυγκρασία τους, καθώς και με το οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν.
Τα αίτια, λοιπόν, του παιδικού στρες θα μπορούσαμε να τα χωρίσουμε σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Η πρώτη, έχει να κάνει με το στρες που προκύπτει λόγω της μετάβασης του παιδιού σε ένα επόμενο στάδιο ανάπτυξης. Το βάδισμα, η εκπαίδευση στην χρήση της τουαλέτας, η κοινωνικοποίηση στα πλαίσια του σχολείου  είναι μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα πηγών άγχους. Ωστόσο, σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για το παραγωγικό στρες που βοηθά το παιδί να προχωρήσει προς τον δρόμο της αυτονομίας και της ανεξαρτητοποίησης. Η δεύτερη κατηγορία αναφέρεται περισσότερο στο στρες που προκαλείται από διάφορα γεγονότα ζωής τα οποία αποσυντονίζουν το παιδί, όπως:
Διαζύγιο. Όταν οι γονείς χωρίζουν ή ακόμα και όταν οι διαμάχες ανάμεσα στο ζευγάρι είναι καθημερινή υπόθεση, το παιδί παύει να νιώθει ασφάλεια, με αποτέλεσμα να κυριαρχούν το αίσθημα του φόβου και ο κίνδυνος της μοναξιάς
Μετακόμιση. Τα παιδιά τα οποία χρειάζεται να απομακρυνθούν από τη γειτονιά τους, το σχολείο τους ή γενικότερα από κάποια ομάδα φίλων συχνά βιώνουν έντονη ανασφάλεια, σύγχυση, αλλά και φόβο
Πένθος. Τις περισσότερες φορές, τα παιδιά δυσκολεύονται να διαχειριστούν την απώλεια είτε αυτή έχει να κάνει με κάποιο μέλος της οικογένειας, είτε με κάποιο φιλικό πρόσωπο, είτε ακόμα και με ένα αγαπημένο κατοικίδιο. Είναι πιθανό να δημιουργηθεί η πεποίθηση στο παιδί ότι με κάποιο τρόπο ευθύνεται το ίδιο για τον θάνατο του αγαπημένου του προσώπου, με αποτέλεσμα να διακατέχεται από ενοχές και έντονο στρες
Πιεσμένο πρόγραμμα δραστηριοτήτων. Όταν το παιδί νιώθει ότι έχει μόνο υποχρεώσεις και τρέχει κυριολεκτικά από το σχολείο στο φροντιστήριο, από το φροντιστήριο στο κολυμβητήριο, στο ωδείο, στις ξένες γλώσσες κτλ, δίχως να έχει χρόνο για ξεκούραση και παιχνίδι, τότε είναι πιθανό να κάνουν την εμφάνισή τους συναισθήματα άγχους και υπερέντασης
Πίεση από την ομάδα των συνομηλίκων. Τα παιδιά έχουν την τάση να επηρεάζονται από τις συμπεριφορές των συνομηλίκων τους και να κάνουν τα πάντα προκειμένου να μοιάσουν όλο και περισσότερο σε αυτούς. Όταν βλέπουν ότι δεν τα καταφέρνουν, αγχώνονται και βιώνουν μεγάλη πίεση και απογοήτευση
Ιδιαίτερα σημαντικός κρίνεται και ο ρόλος των γονέων. Φαίνεται πως όταν οι γονείς θέτουν υπερβολικά υψηλούς στόχους στο παιδί, του προκαλούν έντονο στρες και αγωνία καθώς φοβάται μια πιθανή απόρριψη εκ μέρους τους στην περίπτωση που δεν τα καταφέρει να ανταποκριθεί επάξια στις προσδοκίες τους. Επιπλέον, ειδικά στις μέρες μας με το σύννεφο της οικονομικής αστάθειας να μαυρίζει τη ζωή μας, οι γονείς καλό θα ήταν να είναι ιδιαίτερα προσεχτικοί στον τρόπο με τον οποίο συζητούν τέτοια θέματα όταν τα παιδιά είναι κοντά, γιατί είναι πιθανό να τους «φορτώσουν» τελικά τις ανησυχίες τους, με αποτέλεσμα να τους προκαλέσουν άγχος για τα δικά τους προβλήματα.
Συμπερασματικά, αν και τείνουμε να πιστεύουμε ότι τα παιδιά απολαμβάνουν ανέμελα την παιδικότητά τους, δίχως έγνοιες και στεναχώριες, δυστυχώς φαίνεται ότι συχνά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Τα παιδιά αισθάνονται άγχος, ανασφάλεια και ανησυχούν για πολλούς λόγους καθώς αντιλαμβάνονται πολύ καλά τα όσα συμβαίνουν γύρω τους.

Ελπίδα Μ. Παναγιωτουνάκου
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Ειδ. Αιγινήτειο Παν/κο νοσ.
Diploma in Dyslexia
Msc Έλεγχος του Στρες και Προαγωγή της Υγείας
Ιατρική Αθηνών

ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΣΤΡΕΣ: ΟΙ ΚΥΡΙΟΤΕΡΕΣ ΠΗΓΕΣ ΣΤΡΕΣ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Είναι γενικά αποδεκτό ότι σε μια εποχή όπου οι αλλαγές είναι ραγδαίες, τόσο σε οικονομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, τα επίπεδα του στρες ολοένα και αυξάνουν. Δυστυχώς, από μια τέτοια κατάσταση δεν θα μπορούσαν να μείνουν ανεπηρέαστα και τα παιδιά, τα οποία φαίνεται να αποτελούν μία ομάδα ιδιαίτερα ευπαθή και ευαίσθητη στο να εμφανίσει τις αρνητικές επιπτώσεις του στρες.
Τι ακριβώς όμως είναι το στρες; Η αλήθεια είναι πως ένας και μόνο ορισμός θα ήταν δύσκολος καθώς το στρες περιλαμβάνει μια μεγάλη σειρά από αντιδράσεις του οργανισμού τόσο σε σωματικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο.
Ωστόσο, ο πιο συχνά χρησιμοποιούμενος ορισμός του στρες είναι αυτός που έχει διατυπωθεί από τον Lazarus και τους συνεργάτες του και αναφέρει ότι το στρες προκαλείται μέσω των διαδικασιών αλληλεπίδρασης μεταξύ των ατόμων και του περιβάλλοντός του. Κατ’ επέκταση, όταν το άτομο νιώθει ότι οι διαθέσιμοι πόροι του δεν επαρκούν προκειμένου να αντεπεξέλθει στις εκάστοτε απαιτήσεις του περιβάλλοντός του, αρχίζει να βιώνει έντονο στρες.
Φαίνεται πως τα παιδιά κάθε ηλικίας είναι δυνατόν να βιώσουν στρες, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούν σε αυτό έχει να κάνει με την ηλικία, την ιδιοσυγκρασία τους, καθώς και με το οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν.
Τα αίτια, λοιπόν, του παιδικού στρες θα μπορούσαμε να τα χωρίσουμε σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Η πρώτη, έχει να κάνει με το στρες που προκύπτει λόγω της μετάβασης του παιδιού σε ένα επόμενο στάδιο ανάπτυξης. Το βάδισμα, η εκπαίδευση στην χρήση της τουαλέτας, η κοινωνικοποίηση στα πλαίσια του σχολείου  είναι μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα πηγών άγχους. Ωστόσο, σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για το παραγωγικό στρες που βοηθά το παιδί να προχωρήσει προς τον δρόμο της αυτονομίας και της ανεξαρτητοποίησης. Η δεύτερη κατηγορία αναφέρεται περισσότερο στο στρες που προκαλείται από διάφορα γεγονότα ζωής τα οποία αποσυντονίζουν το παιδί, όπως:
Διαζύγιο. Όταν οι γονείς χωρίζουν ή ακόμα και όταν οι διαμάχες ανάμεσα στο ζευγάρι είναι καθημερινή υπόθεση, το παιδί παύει να νιώθει ασφάλεια, με αποτέλεσμα να κυριαρχούν το αίσθημα του φόβου και ο κίνδυνος της μοναξιάς
Μετακόμιση. Τα παιδιά τα οποία χρειάζεται να απομακρυνθούν από τη γειτονιά τους, το σχολείο τους ή γενικότερα από κάποια ομάδα φίλων συχνά βιώνουν έντονη ανασφάλεια, σύγχυση, αλλά και φόβο
Πένθος. Τις περισσότερες φορές, τα παιδιά δυσκολεύονται να διαχειριστούν την απώλεια είτε αυτή έχει να κάνει με κάποιο μέλος της οικογένειας, είτε με κάποιο φιλικό πρόσωπο, είτε ακόμα και με ένα αγαπημένο κατοικίδιο. Είναι πιθανό να δημιουργηθεί η πεποίθηση στο παιδί ότι με κάποιο τρόπο ευθύνεται το ίδιο για τον θάνατο του αγαπημένου του προσώπου, με αποτέλεσμα να διακατέχεται από ενοχές και έντονο στρες
Πιεσμένο πρόγραμμα δραστηριοτήτων. Όταν το παιδί νιώθει ότι έχει μόνο υποχρεώσεις και τρέχει κυριολεκτικά από το σχολείο στο φροντιστήριο, από το φροντιστήριο στο κολυμβητήριο, στο ωδείο, στις ξένες γλώσσες κτλ, δίχως να έχει χρόνο για ξεκούραση και παιχνίδι, τότε είναι πιθανό να κάνουν την εμφάνισή τους συναισθήματα άγχους και υπερέντασης
Πίεση από την ομάδα των συνομηλίκων. Τα παιδιά έχουν την τάση να επηρεάζονται από τις συμπεριφορές των συνομηλίκων τους και να κάνουν τα πάντα προκειμένου να μοιάσουν όλο και περισσότερο σε αυτούς. Όταν βλέπουν ότι δεν τα καταφέρνουν, αγχώνονται και βιώνουν μεγάλη πίεση και απογοήτευση
Ιδιαίτερα σημαντικός κρίνεται και ο ρόλος των γονέων. Φαίνεται πως όταν οι γονείς θέτουν υπερβολικά υψηλούς στόχους στο παιδί, του προκαλούν έντονο στρες και αγωνία καθώς φοβάται μια πιθανή απόρριψη εκ μέρους τους στην περίπτωση που δεν τα καταφέρει να ανταποκριθεί επάξια στις προσδοκίες τους. Επιπλέον, ειδικά στις μέρες μας με το σύννεφο της οικονομικής αστάθειας να μαυρίζει τη ζωή μας, οι γονείς καλό θα ήταν να είναι ιδιαίτερα προσεχτικοί στον τρόπο με τον οποίο συζητούν τέτοια θέματα όταν τα παιδιά είναι κοντά, γιατί είναι πιθανό να τους «φορτώσουν» τελικά τις ανησυχίες τους, με αποτέλεσμα να τους προκαλέσουν άγχος για τα δικά τους προβλήματα.
Συμπερασματικά, αν και τείνουμε να πιστεύουμε ότι τα παιδιά απολαμβάνουν ανέμελα την παιδικότητά τους, δίχως έγνοιες και στεναχώριες, δυστυχώς φαίνεται ότι συχνά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Τα παιδιά αισθάνονται άγχος, ανασφάλεια και ανησυχούν για πολλούς λόγους καθώς αντιλαμβάνονται πολύ καλά τα όσα συμβαίνουν γύρω τους.

Ελπίδα Μ. Παναγιωτουνάκου
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Ειδ. Αιγινήτειο Παν/κο νοσ.
Diploma in Dyslexia
Msc Έλεγχος του Στρες και Προαγωγή της Υγείας
Ιατρική Αθηνών

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2019

Από την Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγο, MSc Εργασιακή Υγεία, Ειδίκευση στη Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία.
1. Τα χαρακτηριστικά του χειριστικού γονιού και της χειριστικής σχέσης
Χειριστικός μπορεί να θεωρηθεί ένας άνθρωπος, ο οποίος ξέρει πολύ καλά να οδηγεί έτσι τις καταστάσεις, ώστε να επωφεληθεί ο ίδιος.
Όταν το χαρακτηριστικό αυτό αποδίδεται σε ένα γονέα είναι αρκετά οξύμωρο, καθώς ο γονικός ρόλος προϋποθέτει την υπέρβαση του εαυτού και της ατομικότητας. Πώς λοιπόν γίνεται ένας γονιός να είναι χειριστικός; Να χειρίζεται καταστάσεις που αφορούν το παιδί του – ανήλικο ή ενήλικο –προς δικός του όφελος;
Όλα ξεκινούν όταν στη βάση της σχέσης υπάρχει η θυσία. Ένας άνθρωπος, ο οποίος θεωρεί ότι θυσιάζει στοιχεία του εαυτού του ή της ζωής του, κάποια στιγμή θα το ζητήσει πίσω. Στην περίπτωση λοιπόν ενός χειριστικού γονιού, υπάρχει η αίσθηση του «χρέους» ή της «υποχρέωσης» ή της «οφειλής» από το παιδί προς το γονιό, στο όνομα της θυσίας που ταυτίζεται με την αγάπη. Ως αποτέλεσμα, το παιδί οφείλει στο γονιό του να ζήσει μια ζωή όπως ο γονιός τη φαντάζεται για το ίδιο. Οποιαδήποτε απόκλιση από αυτό το σενάριο θα καταγραφεί ως αχαριστία, ως λάθος, ως αδιαφορία.
Αυτό συμβαίνει, όταν οι γονείς βιώνουν απουσία χαράς από το γάμος τους. Έτσι, ασυνείδητα ζητούν από τα παιδιά τους να τους φροντίσουν συναισθηματικά και να έχουν για πάντα κυρίαρχο ρόλο στη ζωή τους: με το να φροντίζουν το εγγόνι όχι ως παππούδες αλλά ως γονείς, να έχουν λόγο στο γάμο τους παιδιού τους, να εμπλέκονται στη δουλειά, τις επιλογές, τις αποφάσεις του. Κι αν το παιδί δυσανασχετήσει, ο γονιός θυμώνει παιδιάστικα, δίνει διπλά μηνύματα «εσύ να είσαι καλά και άσε με εμένα» και φέρεται σαν να νοιώθει προδομένος και εγκαταλελειμμένος.
2. Τι κακό μπορεί να κάνει ένας χειριστικός γονιός στο παιδί του;
Για να μπορέσει να υπάρξει μια τέτοιου είδους σχέσης που ζητάει ο γονιός αυτός, σημαίνει ότι το παιδί δεν έχει αυτονομηθεί. Και αυτό είναι το τίμημα που πληρώνει το παιδί ως ενήλικας: δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του και αναρωτιέται συνεχώς για τις λάθος επιλογές που κάνει.
Ένας γονιός που ζητά φροντίδα από το παιδί του και θέλει να έχει ενεργό ρόλο στην ενήλικη πια ζωή του, στην πραγματικότητα του ζητά να μην μπορέσει να αυτονομηθεί, να διαφοροποιηθεί, να ενηλικιωθεί, να ζήσει με ευθύνη ζωής. Κι ενώ το παιδί – ενήλικας θα καταγραφεί ως ανεπαρκής, στην πραγματικότητα η ανεπάρκεια του γονιού είναι που δεν επιτρέπει στο παιδί να ωριμάσει.
Η κατάσταση αυτή δεν γίνεται αμέσως αντιληπτή, καθώς το κύριο χαρακτηριστικό ενός χειριστικό γονιού είναι η συνεχής παροχή και η φροντίδα με τη μορφή εξυπηρέτησης. Και αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί τύψεις στο παιδί – ενήλικα. «πώς γίνεται να δυσανασχετώ και να θυμώνω με τον άνθρωπο που μου προσφέρει τόσα;» Η παγίδα είναι πως αυτή η εξυπηρέτηση βολεύει και το παιδί – ενήλικας στερεί τον εαυτό του από το παράγει άλλες λύσεις και προτιμά την έτοιμη παροχή.
3. Πώς να διαχειριστείτε τον χειριστικό γονιό
Αυτό που δεν συνειδητοποιεί ο χειριστικός γονιός είναι πως η ενοχοποίηση που δημιουργεί ασυνείδητα στο παιδί του, ώστε να μείνει για πάντα κοντά του έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Το παιδί – ενήλικας αν και φαινομενικά θα είναι κοντά, αυτό που εύχεται είναι να ξεφορτωθεί αυτό το βάρος που νοιώθει. Και για αυτό ακριβώς μένει εκεί: οι ενοχές τελικά δεν είναι αυτές που έχει δημιουργήσει ο γονιός, αλλά αυτές που έχει δημιουργήσει ο ίδιος στον εαυτό του τη στιγμή που εύχεται να τον ξεφορτωθεί για να μπορέσει τελικά να νοιώσει ελεύθερος.
Για να αρχίσει να αλλάζει αυτή η κατάσταση δύο πράγματα είναι σημαντικά: το ξεβόλεμα, που αντιστοιχεί στο τέλος της εξυπηρέτησης και των έτοιμων παροχών που προσφέρονται από το γονιό και δεύτερον το από καρδιάς «ευχαριστώ», για ότι έχει προσφερθεί μέχρι τώρα.
4. Πώς να μην γίνετε χειριστικός γονιός
Όλη αυτή η σχέση παιδιού – γονιού ξεκινά από τη ματαίωση προσδοκιών από το σύζυγο, από την απουσία χαράς στο γάμο, από την έλλειψη καλής κοντινότητας μεταξύ των συζύγων που οδηγεί στην παραπάνω κοντινότητα παιδιού – γονιού.
Είναι πολύ σημαντικό το ζευγάρι να κάνει όρκους ζωής μεταξύ του. Να μην μείνουν στο να είναι μόνο γονείς, αλλά να χαίρεται ο ένας τον άλλον στα εύκολα και τα δύσκολα. Γιατί μόνο έτσι θα καταφέρουν να αυτό-καταργούνται ως γονείς καθώς το παιδί του θα μεγαλώνει. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να δίνουν αυτή τη φροντίδα στο παιδί τους, που θα τα οδηγήσει στην αυτονόμηση. Όχι αυτή τη φροντίδα, που θα οδηγήσει το παιδί να τους έχουν για πάντα ανάγκη. Το κινεζικό γνωμικά: “καλύτερα να μάθεις κάποιον να ψαρεύει, παρά να του προσφέρεις ψάρια για να χορτάσει την πείνα του”, παρουσιάζει ακριβώς αυτή τη διεργασία.


Χειριστικός γονιός: πως να τον διαχειριστείτε και πως να μην γίνετε κι εσείς

Από την Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγο, MSc Εργασιακή Υγεία, Ειδίκευση στη Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία.
1. Τα χαρακτηριστικά του χειριστικού γονιού και της χειριστικής σχέσης
Χειριστικός μπορεί να θεωρηθεί ένας άνθρωπος, ο οποίος ξέρει πολύ καλά να οδηγεί έτσι τις καταστάσεις, ώστε να επωφεληθεί ο ίδιος.
Όταν το χαρακτηριστικό αυτό αποδίδεται σε ένα γονέα είναι αρκετά οξύμωρο, καθώς ο γονικός ρόλος προϋποθέτει την υπέρβαση του εαυτού και της ατομικότητας. Πώς λοιπόν γίνεται ένας γονιός να είναι χειριστικός; Να χειρίζεται καταστάσεις που αφορούν το παιδί του – ανήλικο ή ενήλικο –προς δικός του όφελος;
Όλα ξεκινούν όταν στη βάση της σχέσης υπάρχει η θυσία. Ένας άνθρωπος, ο οποίος θεωρεί ότι θυσιάζει στοιχεία του εαυτού του ή της ζωής του, κάποια στιγμή θα το ζητήσει πίσω. Στην περίπτωση λοιπόν ενός χειριστικού γονιού, υπάρχει η αίσθηση του «χρέους» ή της «υποχρέωσης» ή της «οφειλής» από το παιδί προς το γονιό, στο όνομα της θυσίας που ταυτίζεται με την αγάπη. Ως αποτέλεσμα, το παιδί οφείλει στο γονιό του να ζήσει μια ζωή όπως ο γονιός τη φαντάζεται για το ίδιο. Οποιαδήποτε απόκλιση από αυτό το σενάριο θα καταγραφεί ως αχαριστία, ως λάθος, ως αδιαφορία.
Αυτό συμβαίνει, όταν οι γονείς βιώνουν απουσία χαράς από το γάμος τους. Έτσι, ασυνείδητα ζητούν από τα παιδιά τους να τους φροντίσουν συναισθηματικά και να έχουν για πάντα κυρίαρχο ρόλο στη ζωή τους: με το να φροντίζουν το εγγόνι όχι ως παππούδες αλλά ως γονείς, να έχουν λόγο στο γάμο τους παιδιού τους, να εμπλέκονται στη δουλειά, τις επιλογές, τις αποφάσεις του. Κι αν το παιδί δυσανασχετήσει, ο γονιός θυμώνει παιδιάστικα, δίνει διπλά μηνύματα «εσύ να είσαι καλά και άσε με εμένα» και φέρεται σαν να νοιώθει προδομένος και εγκαταλελειμμένος.
2. Τι κακό μπορεί να κάνει ένας χειριστικός γονιός στο παιδί του;
Για να μπορέσει να υπάρξει μια τέτοιου είδους σχέσης που ζητάει ο γονιός αυτός, σημαίνει ότι το παιδί δεν έχει αυτονομηθεί. Και αυτό είναι το τίμημα που πληρώνει το παιδί ως ενήλικας: δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του και αναρωτιέται συνεχώς για τις λάθος επιλογές που κάνει.
Ένας γονιός που ζητά φροντίδα από το παιδί του και θέλει να έχει ενεργό ρόλο στην ενήλικη πια ζωή του, στην πραγματικότητα του ζητά να μην μπορέσει να αυτονομηθεί, να διαφοροποιηθεί, να ενηλικιωθεί, να ζήσει με ευθύνη ζωής. Κι ενώ το παιδί – ενήλικας θα καταγραφεί ως ανεπαρκής, στην πραγματικότητα η ανεπάρκεια του γονιού είναι που δεν επιτρέπει στο παιδί να ωριμάσει.
Η κατάσταση αυτή δεν γίνεται αμέσως αντιληπτή, καθώς το κύριο χαρακτηριστικό ενός χειριστικό γονιού είναι η συνεχής παροχή και η φροντίδα με τη μορφή εξυπηρέτησης. Και αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί τύψεις στο παιδί – ενήλικα. «πώς γίνεται να δυσανασχετώ και να θυμώνω με τον άνθρωπο που μου προσφέρει τόσα;» Η παγίδα είναι πως αυτή η εξυπηρέτηση βολεύει και το παιδί – ενήλικας στερεί τον εαυτό του από το παράγει άλλες λύσεις και προτιμά την έτοιμη παροχή.
3. Πώς να διαχειριστείτε τον χειριστικό γονιό
Αυτό που δεν συνειδητοποιεί ο χειριστικός γονιός είναι πως η ενοχοποίηση που δημιουργεί ασυνείδητα στο παιδί του, ώστε να μείνει για πάντα κοντά του έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Το παιδί – ενήλικας αν και φαινομενικά θα είναι κοντά, αυτό που εύχεται είναι να ξεφορτωθεί αυτό το βάρος που νοιώθει. Και για αυτό ακριβώς μένει εκεί: οι ενοχές τελικά δεν είναι αυτές που έχει δημιουργήσει ο γονιός, αλλά αυτές που έχει δημιουργήσει ο ίδιος στον εαυτό του τη στιγμή που εύχεται να τον ξεφορτωθεί για να μπορέσει τελικά να νοιώσει ελεύθερος.
Για να αρχίσει να αλλάζει αυτή η κατάσταση δύο πράγματα είναι σημαντικά: το ξεβόλεμα, που αντιστοιχεί στο τέλος της εξυπηρέτησης και των έτοιμων παροχών που προσφέρονται από το γονιό και δεύτερον το από καρδιάς «ευχαριστώ», για ότι έχει προσφερθεί μέχρι τώρα.
4. Πώς να μην γίνετε χειριστικός γονιός
Όλη αυτή η σχέση παιδιού – γονιού ξεκινά από τη ματαίωση προσδοκιών από το σύζυγο, από την απουσία χαράς στο γάμο, από την έλλειψη καλής κοντινότητας μεταξύ των συζύγων που οδηγεί στην παραπάνω κοντινότητα παιδιού – γονιού.
Είναι πολύ σημαντικό το ζευγάρι να κάνει όρκους ζωής μεταξύ του. Να μην μείνουν στο να είναι μόνο γονείς, αλλά να χαίρεται ο ένας τον άλλον στα εύκολα και τα δύσκολα. Γιατί μόνο έτσι θα καταφέρουν να αυτό-καταργούνται ως γονείς καθώς το παιδί του θα μεγαλώνει. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να δίνουν αυτή τη φροντίδα στο παιδί τους, που θα τα οδηγήσει στην αυτονόμηση. Όχι αυτή τη φροντίδα, που θα οδηγήσει το παιδί να τους έχουν για πάντα ανάγκη. Το κινεζικό γνωμικά: “καλύτερα να μάθεις κάποιον να ψαρεύει, παρά να του προσφέρεις ψάρια για να χορτάσει την πείνα του”, παρουσιάζει ακριβώς αυτή τη διεργασία.


Αδιαμφισβήτητα, η τηλεόραση έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας και κατ’ επέκταση και στη ζωή των παιδιών μας! Αν και αποτελεί ένα προσιτό μέσω διασκέδασης και χαλάρωσης των παιδιών, κρίνεται ιδιαίτερα σημαντικό να μη βρίσκεται σε λειτουργία ανεξέλεγκτα. Ο χρόνος που το παιδί θα παρακολουθήσει τηλεόραση θα πρέπει να είναι ανάλογος της ηλικίας του.
Πιο συγκεκριμένα, τα παιδιά έως 5 χρονών δεν θα πρέπει να βλέπουν τηλεοπτικά προγράμματα για πάνω από 30 λεπτά την ημέρα. Στα παιδιά σχολικής ηλικίας ο χρόνος σταδιακά αυξάνει (περίπου 2 ώρες την ημέρα). Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, καλό θα ήταν να ορίσετε από νωρίς ξεκάθαρους και σταθερούς κανόνες σε σχέση με την τηλεόραση. Έτσι, θα σας είναι πιο εύκολο να αντιμετωπίσετε αργότερα παράπονα όπως « Η Ελένη βλέπει αυτή τη σειρά. Εγώ γιατί όχι;» Κάθε σπίτι έχει τους δικούς του κανόνες και όλα τα μέλη της οικογένειας θα πρέπει να λειτουργούν βάσει αυτών.
Εξίσου σημαντικό με τον έλεγχο του χρόνου που περνάει το παιδί μπροστά από την τηλεόραση είναι και η αξιολόγηση του περιεχομένου των εκπομπών που παρακολουθεί. Διαλέξτε κατάλληλα για την ηλικία του προγράμματα, ενώ καλό θα ήταν να προσπαθείτε να είστε δίπλα του προκειμένου να του εξηγήσετε γεγονότα που μπορεί να του προκαλέσουν φόβο, απορίες ή γενικότερα εντύπωση. Αυτό φαίνεται να είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας που συχνά συγχέουν το πραγματικό με το φανταστικό. Εάν μάλιστα δεν συμφωνείτε με κάποια από τις επιλογές του, προτού μπείτε στη διαδικασία να του την απαγορεύσετε, συζητήστε ήρεμα μαζί του για τα σημεία όπου έχετε τις αντιρρήσεις σας: «Καταλαβαίνω ότι εντυπωσιάζεσαι με τις σκηνές αυτής της σειράς, αλλά δε νομίζεις κι εσύ ότι είναι αρκετά σκληρές και βίαιες για την ηλικία σου;»
Μερικές χρήσιμες συμβουλές:
• Αποφύγετε την τοποθέτηση τηλεόρασης στο παιδικό δωμάτιο. Επιλέξτε ένα χώρο όπου θα έχετε καλύτερα τον έλεγχο (π.χ. σαλόνι, κουζίνα)
• Συζητήστε με το παιδί σας για το πώς αντιλαμβάνεται τα όσα βλέπει στα παιδικά, τις σειρές, τις ειδήσεις ακόμα και στις διαφημίσεις
• Φροντίστε να συνυπολογίζονται οι ώρες που περνά μπροστά στην τηλεόραση με αυτές που παίζει
video games
• Ανακαλύψτε μαζί με το παιδί σας δραστηριότητες που θα το κρατήσουν μακριά από την τηλεόραση (βόλτα στο πάρκο, κατασκευές, ένα επιτραπέζιο μαζί σας)
• Χρησιμοποιείστε την τηλεόραση ως εργαλείο για να βελτιώσετε τη μνήμη των παιδιών (π.χ. φτιάξτε ένα παιχνίδι για το ποιος θα βρει πρώτος τι προϊόν προωθεί η εκάστοτε διαφήμιση)
Η τηλεόραση έχει τόσο θετικά όσο και αρνητικά σημεία. Τελικά, αυτό που φαίνεται να έχει σημασία είναι πως θα διαχειριστεί κανείς το μέσο αυτό που έχει στα χέρια του.

Ελπίδα Μ. Παναγιωτουνάκου
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Ειδ. Αιγινήτειο Παν/κο νοσ.
Diploma in Dyslexia
Msc Έλεγχος του Στρες και Προαγωγή της Υγείας
Web page: http://www.wix.com/elpidapan/panagiotounakou

ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Αδιαμφισβήτητα, η τηλεόραση έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας και κατ’ επέκταση και στη ζωή των παιδιών μας! Αν και αποτελεί ένα προσιτό μέσω διασκέδασης και χαλάρωσης των παιδιών, κρίνεται ιδιαίτερα σημαντικό να μη βρίσκεται σε λειτουργία ανεξέλεγκτα. Ο χρόνος που το παιδί θα παρακολουθήσει τηλεόραση θα πρέπει να είναι ανάλογος της ηλικίας του.
Πιο συγκεκριμένα, τα παιδιά έως 5 χρονών δεν θα πρέπει να βλέπουν τηλεοπτικά προγράμματα για πάνω από 30 λεπτά την ημέρα. Στα παιδιά σχολικής ηλικίας ο χρόνος σταδιακά αυξάνει (περίπου 2 ώρες την ημέρα). Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, καλό θα ήταν να ορίσετε από νωρίς ξεκάθαρους και σταθερούς κανόνες σε σχέση με την τηλεόραση. Έτσι, θα σας είναι πιο εύκολο να αντιμετωπίσετε αργότερα παράπονα όπως « Η Ελένη βλέπει αυτή τη σειρά. Εγώ γιατί όχι;» Κάθε σπίτι έχει τους δικούς του κανόνες και όλα τα μέλη της οικογένειας θα πρέπει να λειτουργούν βάσει αυτών.
Εξίσου σημαντικό με τον έλεγχο του χρόνου που περνάει το παιδί μπροστά από την τηλεόραση είναι και η αξιολόγηση του περιεχομένου των εκπομπών που παρακολουθεί. Διαλέξτε κατάλληλα για την ηλικία του προγράμματα, ενώ καλό θα ήταν να προσπαθείτε να είστε δίπλα του προκειμένου να του εξηγήσετε γεγονότα που μπορεί να του προκαλέσουν φόβο, απορίες ή γενικότερα εντύπωση. Αυτό φαίνεται να είναι ιδιαίτερα χρήσιμο για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας που συχνά συγχέουν το πραγματικό με το φανταστικό. Εάν μάλιστα δεν συμφωνείτε με κάποια από τις επιλογές του, προτού μπείτε στη διαδικασία να του την απαγορεύσετε, συζητήστε ήρεμα μαζί του για τα σημεία όπου έχετε τις αντιρρήσεις σας: «Καταλαβαίνω ότι εντυπωσιάζεσαι με τις σκηνές αυτής της σειράς, αλλά δε νομίζεις κι εσύ ότι είναι αρκετά σκληρές και βίαιες για την ηλικία σου;»
Μερικές χρήσιμες συμβουλές:
• Αποφύγετε την τοποθέτηση τηλεόρασης στο παιδικό δωμάτιο. Επιλέξτε ένα χώρο όπου θα έχετε καλύτερα τον έλεγχο (π.χ. σαλόνι, κουζίνα)
• Συζητήστε με το παιδί σας για το πώς αντιλαμβάνεται τα όσα βλέπει στα παιδικά, τις σειρές, τις ειδήσεις ακόμα και στις διαφημίσεις
• Φροντίστε να συνυπολογίζονται οι ώρες που περνά μπροστά στην τηλεόραση με αυτές που παίζει
video games
• Ανακαλύψτε μαζί με το παιδί σας δραστηριότητες που θα το κρατήσουν μακριά από την τηλεόραση (βόλτα στο πάρκο, κατασκευές, ένα επιτραπέζιο μαζί σας)
• Χρησιμοποιείστε την τηλεόραση ως εργαλείο για να βελτιώσετε τη μνήμη των παιδιών (π.χ. φτιάξτε ένα παιχνίδι για το ποιος θα βρει πρώτος τι προϊόν προωθεί η εκάστοτε διαφήμιση)
Η τηλεόραση έχει τόσο θετικά όσο και αρνητικά σημεία. Τελικά, αυτό που φαίνεται να έχει σημασία είναι πως θα διαχειριστεί κανείς το μέσο αυτό που έχει στα χέρια του.

Ελπίδα Μ. Παναγιωτουνάκου
Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Ειδ. Αιγινήτειο Παν/κο νοσ.
Diploma in Dyslexia
Msc Έλεγχος του Στρες και Προαγωγή της Υγείας
Web page: http://www.wix.com/elpidapan/panagiotounakou

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2019

Ποιά απειλή κρύβει η φράση « είμαστε μια πολύ δεμένη οικογένεια…»;
Εννοώντας έχουμε μια «πολύ καλή» οικογένεια. Η υπενθύμιση: «Είμαστε πολύ δεμένη οικογένεια» κρύβει την διευκρίνιση-απειλή:
«Κανένας από αυτή την οικογένεια δεν είναι έτοιμος – ώριμος να αποχωριστεί κανέναν». Όσο πιο αδύναμα καθιστούν οι γονείς τα μικρότερα ηλικιακά μέλη της οικογένειας, τόσο πιο «δεμένη» και «καλή», την αντιλαμβάνονται.
Στην σημερινή Ελλάδα, οι γονείς της «καλής» οικογένειας διατηρούν τρόπους εκπαίδευσης και συμπεριφοράς που ευνουχίζουν την συναισθηματική ωριμότητα των παιδιών. Μέσα στο πλαίσιο της υπερβολικής προστασίας και προσφοράς, αρνούνται να τα αφήσουν να εξελιχθούν και να αναλάβουν τον εαυτό τους.
Η αυτονόμηση αποκλείεται ως δυνατότητα.
Γεμάτη η Ελλάδα από «δεμένες» οικογένειες, από “παιδιά” 20, 30, 40, 50 και άνω χρονών που συμβιώνουν συναισθηματικά και κυριολεκτικά -σε κάποιο διαμέρισμα της ίδιας, ιδιόκτητης πολυκατοικίας, με κάτοχο την οικογένεια καταγωγής τους.
“Παιδιά” που αρνούνται να σχετισθούν αυθεντικά με τους γονείς τους, επιλέγοντας την υποκριτική δοσοληψία υλικών αγαθών, ως προκάλυμμα της σιωπηλής & άρρητης συμφωνίας του αμοιβαίου ψυχικού βολέματος.
Νέοι που αρνούνται να γίνουν υγιείς ενήλικες, προτάσσοντας την ενοχή -μήπως με την διεκδίκηση της ελευθερίας τους βλάψουν τους «καλούς» τους γονείς- ως άλλοθι και προκάλυμμα φόβου. Επιλέγουν μια από τις δύο εκδοχές του δίπολου της συναισθηματικής ανωριμότητας –την υποταγή ή την αναρχία- διστάζοντας ψυχικά να αυτενεργήσουν μπρος τον κίνδυνο της υπαρξιακής μοναξιάς.
Συνήθως, προέχουν αξιολογικά οι ανάγκες της ελληνίδας μητέρας, που δεν καλύπτονται από την συναισθηματική παρουσία του πατέρα – συζύγου.
Οι μητέρες αρνούμενες να εγκαταλειφθούν από το παιδί, επειδή το επιλέγουν ως συναισθηματικό σύντροφο, προβάλλουν σε κείνο την δική τους υποσυνείδητη –ή ενσυνείδητη- επιθυμία ως ανάγκη του παιδιού, ενώ το δικό τους αίτημα το βαφτίζουν «αγάπη»: «Μας έχει ανάγκη βλέπεις, μας λατρεύει το παιδί. Δεν θέλει να φύγει από κοντά μας».
Πώς όμως ένα παιδί που έμαθε να επιλέγει ως «φίλο» τον πατέρα ή την μητέρα του μπορεί να αποφασίσει να αποχτήσει εραστή και σύντροφο όταν έρθει η εποχή γι’ αυτό;…
Έτσι, τα παιδιά επιλέγουν να συμβιώνουν με τους γονείς, κυριολεκτικά ή συναισθηματικά, μέχρι ιδιαίτερα μεγάλες ηλικίες. Ακόμα κι όταν αποκτούν σύζυγο, σχεδόν ποτέ δεν απεκδύονται της συναισθηματικής τους εξάρτησης από την οικογένεια της καταγωγής τους, ώστε να επενδύσουν στην καινούργια.
Μέσα από την ανεπίγνωστή τους προσπάθεια να βιώσουν συναισθηματικά την ασφάλεια της αγάπης, οι γονείς διεκδικούν από τα παιδιά τους να γίνουν «σύντροφοι» του πατέρα ή της μητέρας, «θεραπευτές» της οικογένειας, «αποδιοπομπαίοι τράγοι» της, ή καλούνται να βάλουν σε τάξη την «οικογενειακή αταξία». Ανώριμοι δηλαδή συναισθηματικά γονείς ψάχνουν ενήλικους – αλλά συναισθηματικά παιδιά- για να τους «νταντέψουν».
Με τον παραπάνω τρόπο, δυστυχισμένοι και ανώριμοι γονείς κατασκευάζουν δυστυχισμένα και ανώριμα παιδιά, που, με την σειρά τους, -αν δεν σπάσουν την αλυσίδα- αναπαράγουν με τα δικά τους παιδιά τον κύκλο του εγκλεισμού στην ανωριμότητα.
Υπάρχει βλέπετε ο κίνδυνος να ωριμάσουν ψυχικά –αμφότεροι- όταν οι νέοι αποφασίσουν να αποκαθηλώσουν τους εξιδανικευμένους γονείς τους -και μαζί με τους «απυρόβλητους» γονείς τους, την αντίστοιχη θέση που έχει μέσα τους η παιδική τους ηλικία ως άπαρτο φρούριο αέναης και ακατάρριπτης ανεμελιάς – ανωριμότητας.
Αμφισβητώντας την αδηφάγα -καταλυτική της ελευθερίας και ψυχικής ισορροπίας τους- σχέση που έχουν με τους «καημένους» τους γονείς τους.
Γονείς που πνιγμένοι, από πάντα, πριν καν γίνουν γονείς, μέσα στην ανεπίγνωστή τους υπαρξιακή ραθυμία και αδιέξοδο, αδυνατούν να τοποθετηθούν αυτόνομα στην προσωπική τους ζωή αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ψυχικής τους τεμπελιάς κι απραξίας, της φοβικής τους στάσης απέναντι στην ατομική τους ζωή κι ελευθερία.
Μεταθέτουν ασυνείδητα την –πολύ πιο επώδυνη- διαδικασία αναζήτησης προσωπικού νοήματος στην υποκατάστατη ανάγκη για υπερ-έλεγχο των δεκτικών παιδιών τους. 
Γονείς –και παιδιά- που αρνούμενοι να μεγαλώσουν, τελικά αποποιούνται το δυναμικό τους που η ψυχή τους, στην υγιή της κατάσταση, τους επιτάσσει:
Οι γονείς, πληρωμένοι υγιώς από τον γονεϊκό τους ρόλο να τον εναλλάσσουν λειτουργικά με αυτό των συζύγων, και τα παιδιά, χορτασμένα από την υγιή –όχι καταναγκαστική- γονεϊκή φροντίδα, να αναγνωρίζουν το δικαίωμά τους να επιλέγουν την αυτονόμησή τους ως δυνατότητα ενηλικίωσης και προόδου.

Γράφει ο Δρ.Γρηγόρης Βασιλειάδης
Ψυχολόγος & Ψυχοθεραπευτής.

Πηγή singleparent.gr


Το σύνδρομο της Ελληνικής οικογενειακής πολυκατοικίας

Ποιά απειλή κρύβει η φράση « είμαστε μια πολύ δεμένη οικογένεια…»;
Εννοώντας έχουμε μια «πολύ καλή» οικογένεια. Η υπενθύμιση: «Είμαστε πολύ δεμένη οικογένεια» κρύβει την διευκρίνιση-απειλή:
«Κανένας από αυτή την οικογένεια δεν είναι έτοιμος – ώριμος να αποχωριστεί κανέναν». Όσο πιο αδύναμα καθιστούν οι γονείς τα μικρότερα ηλικιακά μέλη της οικογένειας, τόσο πιο «δεμένη» και «καλή», την αντιλαμβάνονται.
Στην σημερινή Ελλάδα, οι γονείς της «καλής» οικογένειας διατηρούν τρόπους εκπαίδευσης και συμπεριφοράς που ευνουχίζουν την συναισθηματική ωριμότητα των παιδιών. Μέσα στο πλαίσιο της υπερβολικής προστασίας και προσφοράς, αρνούνται να τα αφήσουν να εξελιχθούν και να αναλάβουν τον εαυτό τους.
Η αυτονόμηση αποκλείεται ως δυνατότητα.
Γεμάτη η Ελλάδα από «δεμένες» οικογένειες, από “παιδιά” 20, 30, 40, 50 και άνω χρονών που συμβιώνουν συναισθηματικά και κυριολεκτικά -σε κάποιο διαμέρισμα της ίδιας, ιδιόκτητης πολυκατοικίας, με κάτοχο την οικογένεια καταγωγής τους.
“Παιδιά” που αρνούνται να σχετισθούν αυθεντικά με τους γονείς τους, επιλέγοντας την υποκριτική δοσοληψία υλικών αγαθών, ως προκάλυμμα της σιωπηλής & άρρητης συμφωνίας του αμοιβαίου ψυχικού βολέματος.
Νέοι που αρνούνται να γίνουν υγιείς ενήλικες, προτάσσοντας την ενοχή -μήπως με την διεκδίκηση της ελευθερίας τους βλάψουν τους «καλούς» τους γονείς- ως άλλοθι και προκάλυμμα φόβου. Επιλέγουν μια από τις δύο εκδοχές του δίπολου της συναισθηματικής ανωριμότητας –την υποταγή ή την αναρχία- διστάζοντας ψυχικά να αυτενεργήσουν μπρος τον κίνδυνο της υπαρξιακής μοναξιάς.
Συνήθως, προέχουν αξιολογικά οι ανάγκες της ελληνίδας μητέρας, που δεν καλύπτονται από την συναισθηματική παρουσία του πατέρα – συζύγου.
Οι μητέρες αρνούμενες να εγκαταλειφθούν από το παιδί, επειδή το επιλέγουν ως συναισθηματικό σύντροφο, προβάλλουν σε κείνο την δική τους υποσυνείδητη –ή ενσυνείδητη- επιθυμία ως ανάγκη του παιδιού, ενώ το δικό τους αίτημα το βαφτίζουν «αγάπη»: «Μας έχει ανάγκη βλέπεις, μας λατρεύει το παιδί. Δεν θέλει να φύγει από κοντά μας».
Πώς όμως ένα παιδί που έμαθε να επιλέγει ως «φίλο» τον πατέρα ή την μητέρα του μπορεί να αποφασίσει να αποχτήσει εραστή και σύντροφο όταν έρθει η εποχή γι’ αυτό;…
Έτσι, τα παιδιά επιλέγουν να συμβιώνουν με τους γονείς, κυριολεκτικά ή συναισθηματικά, μέχρι ιδιαίτερα μεγάλες ηλικίες. Ακόμα κι όταν αποκτούν σύζυγο, σχεδόν ποτέ δεν απεκδύονται της συναισθηματικής τους εξάρτησης από την οικογένεια της καταγωγής τους, ώστε να επενδύσουν στην καινούργια.
Μέσα από την ανεπίγνωστή τους προσπάθεια να βιώσουν συναισθηματικά την ασφάλεια της αγάπης, οι γονείς διεκδικούν από τα παιδιά τους να γίνουν «σύντροφοι» του πατέρα ή της μητέρας, «θεραπευτές» της οικογένειας, «αποδιοπομπαίοι τράγοι» της, ή καλούνται να βάλουν σε τάξη την «οικογενειακή αταξία». Ανώριμοι δηλαδή συναισθηματικά γονείς ψάχνουν ενήλικους – αλλά συναισθηματικά παιδιά- για να τους «νταντέψουν».
Με τον παραπάνω τρόπο, δυστυχισμένοι και ανώριμοι γονείς κατασκευάζουν δυστυχισμένα και ανώριμα παιδιά, που, με την σειρά τους, -αν δεν σπάσουν την αλυσίδα- αναπαράγουν με τα δικά τους παιδιά τον κύκλο του εγκλεισμού στην ανωριμότητα.
Υπάρχει βλέπετε ο κίνδυνος να ωριμάσουν ψυχικά –αμφότεροι- όταν οι νέοι αποφασίσουν να αποκαθηλώσουν τους εξιδανικευμένους γονείς τους -και μαζί με τους «απυρόβλητους» γονείς τους, την αντίστοιχη θέση που έχει μέσα τους η παιδική τους ηλικία ως άπαρτο φρούριο αέναης και ακατάρριπτης ανεμελιάς – ανωριμότητας.
Αμφισβητώντας την αδηφάγα -καταλυτική της ελευθερίας και ψυχικής ισορροπίας τους- σχέση που έχουν με τους «καημένους» τους γονείς τους.
Γονείς που πνιγμένοι, από πάντα, πριν καν γίνουν γονείς, μέσα στην ανεπίγνωστή τους υπαρξιακή ραθυμία και αδιέξοδο, αδυνατούν να τοποθετηθούν αυτόνομα στην προσωπική τους ζωή αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ψυχικής τους τεμπελιάς κι απραξίας, της φοβικής τους στάσης απέναντι στην ατομική τους ζωή κι ελευθερία.
Μεταθέτουν ασυνείδητα την –πολύ πιο επώδυνη- διαδικασία αναζήτησης προσωπικού νοήματος στην υποκατάστατη ανάγκη για υπερ-έλεγχο των δεκτικών παιδιών τους. 
Γονείς –και παιδιά- που αρνούμενοι να μεγαλώσουν, τελικά αποποιούνται το δυναμικό τους που η ψυχή τους, στην υγιή της κατάσταση, τους επιτάσσει:
Οι γονείς, πληρωμένοι υγιώς από τον γονεϊκό τους ρόλο να τον εναλλάσσουν λειτουργικά με αυτό των συζύγων, και τα παιδιά, χορτασμένα από την υγιή –όχι καταναγκαστική- γονεϊκή φροντίδα, να αναγνωρίζουν το δικαίωμά τους να επιλέγουν την αυτονόμησή τους ως δυνατότητα ενηλικίωσης και προόδου.

Γράφει ο Δρ.Γρηγόρης Βασιλειάδης
Ψυχολόγος & Ψυχοθεραπευτής.

Πηγή singleparent.gr


Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2019

Η Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού εορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Νοεμβρίου, με αφορμή την επέτειο υιοθέτησης από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το 1989, της Σύμβαση…
Η Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού εορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Νοεμβρίου, με αφορμή την επέτειο υιοθέτησης από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το 1989, της Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού.
Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού αποτελεί το πλέον αποδεκτό κείμενο για τα ανθρώπινα δικαιώματα παγκοσμίως. Την έχουν επικυρώσει όλα τα κράτη του κόσμου, εκτός των ΗΠΑ και της Σομαλίας (η Ελλάδα την επικύρωσε στις 2 Δεκεμβρίου 1992 με τον νόμο 2101), και τα 54 άρθρα της καλύπτουν όλα τα δικαιώματα των παιδιών που χωρίζονται σε 4 τομείς: Δικαιώματα Επιβίωσης, Ανάπτυξης, Προστασίας και Δικαιώματα Συμμετοχής.
Παρά τα διεθνή κείμενα προστασίας των παιδιών, που σε πολλές χώρες αποτελούν κενό γράμμα, εκατομμύρια παιδιά εξακολουθούν να υποφέρουν από τη φτώχεια και να στερούνται της στοιχειώδους σχολικής εκπαίδευσης, εκατοντάδες χιλιάδες υφίστανται τις τραγικές συνέπειες συρράξεων και οικονομικού χάους, δεκάδες χιλιάδες ακρωτηριάζονται στους πολέμους και πολλά ακόμη ορφανεύουν ή και σκοτώνονται από τον ιό του AIDS και από άλλες ασθένειες. Τα στοιχεία και οι αριθμοί είναι καταπέλτης στο εφησυχασμό της συνείδησης.
Η έκθεση της UNICEF για το 2019
Περισσότερα χρόνια και πιο υγιείς ζωές ζουν τα παιδιά στον κόσμο, αλλά σήμερα βρίσκονται αντιμέτωπα με νέες απειλές, όπως η κλιματική αλλαγή, ανακοίνωσε το Ταμείο του ΟΗΕ για την Παιδική Ηλικία (UNICEF).
Σε έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα ενόψει της 30ης επετείου στις 20 Νοεμβρίου από την υιοθέτηση της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού, η UNICEF αναφέρει την πρόοδο που έχει επιτευχθεί και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν σήμερα οι νέοι.
Η επικεφαλής της UNICEF Χενριέτα Φορ υπογραμμίζει σε σχετική ανακοίνωσή της ότι «έχουν σημειωθεί εντυπωσιακές πρόοδοι για τα παιδιά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες», ωστόσο «εξακολουθούν να συσσωρεύονται οι ανισότητες σε βάρος των πιο φτωχών και πιο ευάλωτων» από αυτά.
«Επιπλέον των προκλήσεων που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν όσον αφορά την υγεία, τη διατροφή και την παιδεία, τα παιδιά σήμερα έχουν να αγωνιστούν κατά νέων απειλών όπως η κλιματική αλλαγή, η ηλεκτρονική κακοποίηση και ο ηλεκτρονικός εκφοβισμός (μπούλινγκ)», προσθέτει η Φορ.
Όσον αφορά την πρόοδο που έχει σημειωθεί από το 1989, στην έκθεση επισημαίνεται ότι η θνησιμότητα των παιδιών ηλικίας κάτω των πέντε ετών έχει μειωθεί παγκοσμίως κατά περίπου 60%. Επίσης περισσότερα παιδιά πηγαίνουν δημοτικό σχολείο, σημειώνουν οι συντάκτες της έκθεσης, και τα δικαιώματα των παιδιών έχουν ενταχθεί σε νόμους που έχουν θεσπιστεί σε πολλές χώρες.
Ωστόσο η UNICEF επισημαίνει ότι η πρόοδος που έχει επιτευχθεί δεν είναι ισότιμη, καθώς τα παιδιά κάτω των πέντε ετών των πιο φτωχών οικογενειών στις αναπτυσσόμενες χώρες έχουν τις διπλάσιες πιθανότητες να πεθάνουν από ασθένειες που θα μπορούσαν να έχουν προληφθεί από τα παιδιά των πλουσιότερων οικογενειών.
Επίσης μόνον τα μισά από τα φτωχά παιδιά στην υποσαχάρια Αφρική έχουν εμβολιαστεί κατά της ιλαράς, υπογραμμίζει η υπηρεσία αυτή του ΟΗΕ για τα παιδιά και προσθέτει ότι ορισμένα κορίτσια διατρέχουν τώρα μεγαλύτερο κίνδυνο να εξαναγκαστούν να παντρευτούν από ό,τι το 1989.
Επιπλέον τα παιδιά κινδυνεύουν περισσότερο από τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης, σύμφωνα με την UNICEF.
Πηγή : SanSimera.gr

Ημέρα Παιδιού: Ποια είναι τα δικαιώματα του παιδιού

Η Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού εορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Νοεμβρίου, με αφορμή την επέτειο υιοθέτησης από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το 1989, της Σύμβαση…
Η Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού εορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Νοεμβρίου, με αφορμή την επέτειο υιοθέτησης από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το 1989, της Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού.
Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού αποτελεί το πλέον αποδεκτό κείμενο για τα ανθρώπινα δικαιώματα παγκοσμίως. Την έχουν επικυρώσει όλα τα κράτη του κόσμου, εκτός των ΗΠΑ και της Σομαλίας (η Ελλάδα την επικύρωσε στις 2 Δεκεμβρίου 1992 με τον νόμο 2101), και τα 54 άρθρα της καλύπτουν όλα τα δικαιώματα των παιδιών που χωρίζονται σε 4 τομείς: Δικαιώματα Επιβίωσης, Ανάπτυξης, Προστασίας και Δικαιώματα Συμμετοχής.
Παρά τα διεθνή κείμενα προστασίας των παιδιών, που σε πολλές χώρες αποτελούν κενό γράμμα, εκατομμύρια παιδιά εξακολουθούν να υποφέρουν από τη φτώχεια και να στερούνται της στοιχειώδους σχολικής εκπαίδευσης, εκατοντάδες χιλιάδες υφίστανται τις τραγικές συνέπειες συρράξεων και οικονομικού χάους, δεκάδες χιλιάδες ακρωτηριάζονται στους πολέμους και πολλά ακόμη ορφανεύουν ή και σκοτώνονται από τον ιό του AIDS και από άλλες ασθένειες. Τα στοιχεία και οι αριθμοί είναι καταπέλτης στο εφησυχασμό της συνείδησης.
Η έκθεση της UNICEF για το 2019
Περισσότερα χρόνια και πιο υγιείς ζωές ζουν τα παιδιά στον κόσμο, αλλά σήμερα βρίσκονται αντιμέτωπα με νέες απειλές, όπως η κλιματική αλλαγή, ανακοίνωσε το Ταμείο του ΟΗΕ για την Παιδική Ηλικία (UNICEF).
Σε έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα ενόψει της 30ης επετείου στις 20 Νοεμβρίου από την υιοθέτηση της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού, η UNICEF αναφέρει την πρόοδο που έχει επιτευχθεί και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν σήμερα οι νέοι.
Η επικεφαλής της UNICEF Χενριέτα Φορ υπογραμμίζει σε σχετική ανακοίνωσή της ότι «έχουν σημειωθεί εντυπωσιακές πρόοδοι για τα παιδιά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες», ωστόσο «εξακολουθούν να συσσωρεύονται οι ανισότητες σε βάρος των πιο φτωχών και πιο ευάλωτων» από αυτά.
«Επιπλέον των προκλήσεων που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν όσον αφορά την υγεία, τη διατροφή και την παιδεία, τα παιδιά σήμερα έχουν να αγωνιστούν κατά νέων απειλών όπως η κλιματική αλλαγή, η ηλεκτρονική κακοποίηση και ο ηλεκτρονικός εκφοβισμός (μπούλινγκ)», προσθέτει η Φορ.
Όσον αφορά την πρόοδο που έχει σημειωθεί από το 1989, στην έκθεση επισημαίνεται ότι η θνησιμότητα των παιδιών ηλικίας κάτω των πέντε ετών έχει μειωθεί παγκοσμίως κατά περίπου 60%. Επίσης περισσότερα παιδιά πηγαίνουν δημοτικό σχολείο, σημειώνουν οι συντάκτες της έκθεσης, και τα δικαιώματα των παιδιών έχουν ενταχθεί σε νόμους που έχουν θεσπιστεί σε πολλές χώρες.
Ωστόσο η UNICEF επισημαίνει ότι η πρόοδος που έχει επιτευχθεί δεν είναι ισότιμη, καθώς τα παιδιά κάτω των πέντε ετών των πιο φτωχών οικογενειών στις αναπτυσσόμενες χώρες έχουν τις διπλάσιες πιθανότητες να πεθάνουν από ασθένειες που θα μπορούσαν να έχουν προληφθεί από τα παιδιά των πλουσιότερων οικογενειών.
Επίσης μόνον τα μισά από τα φτωχά παιδιά στην υποσαχάρια Αφρική έχουν εμβολιαστεί κατά της ιλαράς, υπογραμμίζει η υπηρεσία αυτή του ΟΗΕ για τα παιδιά και προσθέτει ότι ορισμένα κορίτσια διατρέχουν τώρα μεγαλύτερο κίνδυνο να εξαναγκαστούν να παντρευτούν από ό,τι το 1989.
Επιπλέον τα παιδιά κινδυνεύουν περισσότερο από τις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης, σύμφωνα με την UNICEF.
Πηγή : SanSimera.gr

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2019

Δεν είσαστε ούτε οι πρώτες, ούτε οι τελευταίες στον κόσμο που θα πρέπει να αντιμετωπίσετε τον χωρισμό και να βοηθήσετε το παιδί σας να το περάσει όσο πιο ανώδυνα γίνεται.  Αν έχετε ωριμότητα για να χειριστείτε το θέμα όλα θα πάνε καλά.  Όσο πιο ειρηνικά επέλθει ο χωρισμός, τόσο πιο ανώδυνα θα αντιμετωπίσει το παιδί την κατάσταση.
Γενικά τα παιδιά δεν μπορούν να αντιληφθούν για ποιο λόγο ο μπαμπάς και η μαμά τους δεν αγαπιούνται πια. Γι αυτό το λόγο νιώθουν φόβο και υπερβολικές ανασφάλειες για το πώς θα είναι από δω και πέρα η ζωή τους. Επιπλέον αναρωτιούνται μήπως φταίνε εκείνα γι αυτή την κατάληξη και θυμώνουν με τον εαυτό τους, αλλά και με τους γονείς τους. Στο σχολείο νιώθουν μειονεκτικά, που εκείνα είναι παιδιά χωρισμένων γονιών και τα υπόλοιπα παιδιά όχι. Σ’ αυτήν την τρυφερή ηλικία μάλιστα, τα παιδιά μπορούν γίνουν πολύ σκληρά κάνοντας πολύ αδιάκριτες ερωτήσεις “Εσύ δεν ζεις και με τους δύο σου γονείς ε;”.
Το παιδί νιώθει πολύ ευάλωτο, πληγωμένο, βρίσκεται σε ένα αδιέξοδο και απομονώνεται.  Άλλα παιδιά, εκδηλώνουν τη στενοχώρια τους για το διαζύγιο των γονιών τους με έντονες αντιδράσεις, όπως επιθετικότητα.
Σημαντικός λοιπόν, είναι ο ρόλος των γονέων που πριν ακόμη αποφασίσουν να ζήσουν χωριστά πρέπει να προετοιμάσουν κατάλληλα το παιδί για να δεχτεί τα νέα δεδομένα.
Πώς πρέπει να διαχειριστούμε το θέμα; 
-Το βασικότερο είναι να μιλήσετε στο παιδί και οι δύο γονείς και όχι μόνο ο ένας, γιατί τα παιδιά μπορούν να νιώσουν εγκατάλειψη  και να ρίξουν όλο το φταίξιμο στο άτομο που λείπει.
-Πρέπει να του εξηγήσετε πως η μαμά και ο μπαμπάς δεν τα πάνε καλά για προσωπικούς λόγουςκαι πως εκείνο δε φέρει καμία ευθύνη για τις διαφορές τους.
-Πρέπει να του διευκρινίσετε ότι δεν πρόκειται να αλλάξει η ζωή του καθώς θα βλέπει όποτε θέλει και τους δύο γονείς.
-Πρέπει να του τονίσετε πως ανεξάρτητα με το διαζύγιο, εσείς θα συνεχίσετε να το αγαπάτε για πάντα και δε θα το εγκαταλείψετε ποτέ και θα είστε πάντα μια οικογένεια ακόμη και αν η μαμά δε μένει μαζί με τον μπαμπά.
- Πρέπει να το προετοιμάσετε για την μόνη αλλαγή που θα υπάρξει. Δηλαδή ότι δεν θα ζείτε όλοι μαζί σαν οικογένεια αλλά σε διαφορετικά σπίτια.
-Αν παντρευτεί άμεσα ο ένας από τους δύο γονείς θα πρέπει με τρόπο να το ανακοινώσετε. Μπορείτε να του πείτε χαρακτηριστικά. Τώρα θα έχεις δύο οικογένειες καθώς ο μπαμπάς θα παντρευτεί μία άλλη γυναίκα και πιθανόν να αποκτήσεις και αδερφάκι.
-Δεν μπορείτε να το αναγκάσετε να συμπεριφερθεί στον πατριό ή τη μητριά ως πραγματικό γονιό, όμως οφείλει να προσπαθήσει να χτίσει μια όμορφη σχέση μαζί τους.
-Διατηρήστε τις παλιές συνήθειες σας σαν οικογένεια. Το ξέρουμε ότι δεν είναι και τόσο εύκολο, αλλά τουλάχιστον για το πρώτο διάστημα πρέπει να το υποστείτε.
-Δεν πρέπει να κακολογείτε τον πρώην ή την πρώην σύζυγό σας καλλιεργώντας στο παιδί αρνητικά συναισθήματα προς το πρόσωπό του.
-Μη χρησιμοποιείτε ποτέ το παιδί ως διαμεσολαβητή, που θα μεταφέρει απ’ τον ένα στον άλλο μυστικά και κατηγορίες. Θα νιώσει τύψεις και ενοχές απ όλη την διαδικασία.
-Η στήριξη από στενά αγαπημένα πρόσωπα βοηθά πολύ. Νιώθουν ασφάλεια και εισπράττουν αγάπη.
-Οι συμβουλές ενός παιδοψυχολόγου θα σας κάνουν να έχετε μία σωστή καθοδήγηση.
-Συναναστραφείτε γονείς και παιδιά, που βιώνουν ανάλογες καταστάσεις. Θα νιώσει ότι δεν είναι το μόνο που αντιμετωπίζει μία τέτοια κατάσταση.
Σε παιδάκια ηλικίας μέχρι 5 ετών, δε χρειάζεται να εξηγείτε τα πάντα, άλλωστε δεν θα τα καταλάβουν.  Όσο για τα μεγαλύτερα παιδιά, εξηγείστε τους αποφεύγοντας να υπεραναλύσετε την κατάσταση.  Θα καταλάβουν μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας.
Σίγουρα χρειάζεται χρόνος για να συνειδητοποιήσει το παιδί τι ακριβώς συμβαίνει και να αποδεχτεί τον χωρισμό σας. Αν τα παιδιά έχουν μεταξύ τους μεγάλη διαφορά ηλικίας, πρέπει να ανακοινώσετε το διαζύγιο συγχρόνως και στα δύο, αλλά μετά μπορείτε να πείτε ιδιαιτέρως περισσότερες λεπτομέρειες στο μεγαλύτερο παιδί.
Ακόμα κι αν το παιδί αντιδρά διαρκώς στα νέα δεδομένα, θέστε τα όρια. Μην ξεχνάτε: ένα παιδί δεν μπορεί να έχει λόγο στη διαμόρφωση της ζωής ενός ενηλίκου.

Βοήθησε το παιδί σου να το ξεπεράσει το διαζύγιο

Δεν είσαστε ούτε οι πρώτες, ούτε οι τελευταίες στον κόσμο που θα πρέπει να αντιμετωπίσετε τον χωρισμό και να βοηθήσετε το παιδί σας να το περάσει όσο πιο ανώδυνα γίνεται.  Αν έχετε ωριμότητα για να χειριστείτε το θέμα όλα θα πάνε καλά.  Όσο πιο ειρηνικά επέλθει ο χωρισμός, τόσο πιο ανώδυνα θα αντιμετωπίσει το παιδί την κατάσταση.
Γενικά τα παιδιά δεν μπορούν να αντιληφθούν για ποιο λόγο ο μπαμπάς και η μαμά τους δεν αγαπιούνται πια. Γι αυτό το λόγο νιώθουν φόβο και υπερβολικές ανασφάλειες για το πώς θα είναι από δω και πέρα η ζωή τους. Επιπλέον αναρωτιούνται μήπως φταίνε εκείνα γι αυτή την κατάληξη και θυμώνουν με τον εαυτό τους, αλλά και με τους γονείς τους. Στο σχολείο νιώθουν μειονεκτικά, που εκείνα είναι παιδιά χωρισμένων γονιών και τα υπόλοιπα παιδιά όχι. Σ’ αυτήν την τρυφερή ηλικία μάλιστα, τα παιδιά μπορούν γίνουν πολύ σκληρά κάνοντας πολύ αδιάκριτες ερωτήσεις “Εσύ δεν ζεις και με τους δύο σου γονείς ε;”.
Το παιδί νιώθει πολύ ευάλωτο, πληγωμένο, βρίσκεται σε ένα αδιέξοδο και απομονώνεται.  Άλλα παιδιά, εκδηλώνουν τη στενοχώρια τους για το διαζύγιο των γονιών τους με έντονες αντιδράσεις, όπως επιθετικότητα.
Σημαντικός λοιπόν, είναι ο ρόλος των γονέων που πριν ακόμη αποφασίσουν να ζήσουν χωριστά πρέπει να προετοιμάσουν κατάλληλα το παιδί για να δεχτεί τα νέα δεδομένα.
Πώς πρέπει να διαχειριστούμε το θέμα; 
-Το βασικότερο είναι να μιλήσετε στο παιδί και οι δύο γονείς και όχι μόνο ο ένας, γιατί τα παιδιά μπορούν να νιώσουν εγκατάλειψη  και να ρίξουν όλο το φταίξιμο στο άτομο που λείπει.
-Πρέπει να του εξηγήσετε πως η μαμά και ο μπαμπάς δεν τα πάνε καλά για προσωπικούς λόγουςκαι πως εκείνο δε φέρει καμία ευθύνη για τις διαφορές τους.
-Πρέπει να του διευκρινίσετε ότι δεν πρόκειται να αλλάξει η ζωή του καθώς θα βλέπει όποτε θέλει και τους δύο γονείς.
-Πρέπει να του τονίσετε πως ανεξάρτητα με το διαζύγιο, εσείς θα συνεχίσετε να το αγαπάτε για πάντα και δε θα το εγκαταλείψετε ποτέ και θα είστε πάντα μια οικογένεια ακόμη και αν η μαμά δε μένει μαζί με τον μπαμπά.
- Πρέπει να το προετοιμάσετε για την μόνη αλλαγή που θα υπάρξει. Δηλαδή ότι δεν θα ζείτε όλοι μαζί σαν οικογένεια αλλά σε διαφορετικά σπίτια.
-Αν παντρευτεί άμεσα ο ένας από τους δύο γονείς θα πρέπει με τρόπο να το ανακοινώσετε. Μπορείτε να του πείτε χαρακτηριστικά. Τώρα θα έχεις δύο οικογένειες καθώς ο μπαμπάς θα παντρευτεί μία άλλη γυναίκα και πιθανόν να αποκτήσεις και αδερφάκι.
-Δεν μπορείτε να το αναγκάσετε να συμπεριφερθεί στον πατριό ή τη μητριά ως πραγματικό γονιό, όμως οφείλει να προσπαθήσει να χτίσει μια όμορφη σχέση μαζί τους.
-Διατηρήστε τις παλιές συνήθειες σας σαν οικογένεια. Το ξέρουμε ότι δεν είναι και τόσο εύκολο, αλλά τουλάχιστον για το πρώτο διάστημα πρέπει να το υποστείτε.
-Δεν πρέπει να κακολογείτε τον πρώην ή την πρώην σύζυγό σας καλλιεργώντας στο παιδί αρνητικά συναισθήματα προς το πρόσωπό του.
-Μη χρησιμοποιείτε ποτέ το παιδί ως διαμεσολαβητή, που θα μεταφέρει απ’ τον ένα στον άλλο μυστικά και κατηγορίες. Θα νιώσει τύψεις και ενοχές απ όλη την διαδικασία.
-Η στήριξη από στενά αγαπημένα πρόσωπα βοηθά πολύ. Νιώθουν ασφάλεια και εισπράττουν αγάπη.
-Οι συμβουλές ενός παιδοψυχολόγου θα σας κάνουν να έχετε μία σωστή καθοδήγηση.
-Συναναστραφείτε γονείς και παιδιά, που βιώνουν ανάλογες καταστάσεις. Θα νιώσει ότι δεν είναι το μόνο που αντιμετωπίζει μία τέτοια κατάσταση.
Σε παιδάκια ηλικίας μέχρι 5 ετών, δε χρειάζεται να εξηγείτε τα πάντα, άλλωστε δεν θα τα καταλάβουν.  Όσο για τα μεγαλύτερα παιδιά, εξηγείστε τους αποφεύγοντας να υπεραναλύσετε την κατάσταση.  Θα καταλάβουν μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας.
Σίγουρα χρειάζεται χρόνος για να συνειδητοποιήσει το παιδί τι ακριβώς συμβαίνει και να αποδεχτεί τον χωρισμό σας. Αν τα παιδιά έχουν μεταξύ τους μεγάλη διαφορά ηλικίας, πρέπει να ανακοινώσετε το διαζύγιο συγχρόνως και στα δύο, αλλά μετά μπορείτε να πείτε ιδιαιτέρως περισσότερες λεπτομέρειες στο μεγαλύτερο παιδί.
Ακόμα κι αν το παιδί αντιδρά διαρκώς στα νέα δεδομένα, θέστε τα όρια. Μην ξεχνάτε: ένα παιδί δεν μπορεί να έχει λόγο στη διαμόρφωση της ζωής ενός ενηλίκου.

Εργάζεστε και δεν έχετε χρόνο να περάσετε με το παιδί σας; Μην σας πιάνει το άγχος! Ψάξαμε και σας βρήκαμε κάποιες ενέργειες έτσι ώστε να αναπληρώσετε τον «χαμένο» χρόνο.
Ο ποιοτικός χρόνος είναι ο χρόνος που περνάτε μαζί, είτε τρώτε μαζί είτε αγκαλιάζεστε ή απλώς είστε μαζί στο ίδιο δωμάτιο ακόμη κι αν δεν κάνετε το ίδιο πράγμα.
Κάντε το μωρό σας να συμμετέχει. Πάρτε το μαζί σας στην κρεβατοκάμαρα, ενώ βγάζετε τα ρούχα της δουλειάς και συμπεριλάβετε το στη ρουτίνα σας με άλλους τρόπους, όταν γυρνάτε σπίτι από τη δουλειά.
Μιλήστε του για τη μέρα σας. Με αυτό θα πετύχετε δυο σκοπούς: Πρώτον, θα εξασφαλιστεί η επικοινωνία μαζί του και δεύτερον, το να ξεφορτωθείτε όσα περάσατε όλη μέρα, θα βοηθήσει και εσάς να χαλαρώσετε.
Δώστε λιγότερη σημασία στο σπίτι. Καθώς ο χρόνος σπανίζει, αφιερώστε λιγότερο χρόνο σε θέματα που δεν έχουν και τόση σημασία.
Κλείστε ό, τι αποσπάει την προσοχή σας. Δεν μπορείτε να δώσετε στο μωρό σας ποιοτικό χρόνο, ενώ βλέπετε τις απογευματινές ειδήσεις. Αφήστε την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τα τηλεφωνήματα την ώρα που το μωρό σας πάει για ύπνο.
Μην αποκλείετε τον άντρα σας. Καλό θα ήταν να περιλαμβάνετε τον άντρα σας σε ό, τι κάνετε, από το μπάνιο μέχρι το γαργαλητό. Επίσης, να έχετε υπόψη σας ότι ο χρόνος που εκείνος περνάει μόνος του με το μωρό είναι σημαντικός, για διάφορους λόγους. Του επιτρέπει να χαίρεται τις απολαύσεις της συμμετοχής στην ανατροφή του μωρού, κάτι που οι μπαμπάδες των προηγούμενων γενιών έχασαν. Δίνει στο μωρό σας επίσης το πλεονέκτημα να βρίσκεται κοντά σε δυο μοναδικά άτομα. Και επίσης διπλασιάζει τον ποιοτικό χρόνο που του αφιερώνετε.
Πηγή: govastileto.gr

Αναπλήρωσε το χαμένο χρόνο με το παιδί σου!

Εργάζεστε και δεν έχετε χρόνο να περάσετε με το παιδί σας; Μην σας πιάνει το άγχος! Ψάξαμε και σας βρήκαμε κάποιες ενέργειες έτσι ώστε να αναπληρώσετε τον «χαμένο» χρόνο.
Ο ποιοτικός χρόνος είναι ο χρόνος που περνάτε μαζί, είτε τρώτε μαζί είτε αγκαλιάζεστε ή απλώς είστε μαζί στο ίδιο δωμάτιο ακόμη κι αν δεν κάνετε το ίδιο πράγμα.
Κάντε το μωρό σας να συμμετέχει. Πάρτε το μαζί σας στην κρεβατοκάμαρα, ενώ βγάζετε τα ρούχα της δουλειάς και συμπεριλάβετε το στη ρουτίνα σας με άλλους τρόπους, όταν γυρνάτε σπίτι από τη δουλειά.
Μιλήστε του για τη μέρα σας. Με αυτό θα πετύχετε δυο σκοπούς: Πρώτον, θα εξασφαλιστεί η επικοινωνία μαζί του και δεύτερον, το να ξεφορτωθείτε όσα περάσατε όλη μέρα, θα βοηθήσει και εσάς να χαλαρώσετε.
Δώστε λιγότερη σημασία στο σπίτι. Καθώς ο χρόνος σπανίζει, αφιερώστε λιγότερο χρόνο σε θέματα που δεν έχουν και τόση σημασία.
Κλείστε ό, τι αποσπάει την προσοχή σας. Δεν μπορείτε να δώσετε στο μωρό σας ποιοτικό χρόνο, ενώ βλέπετε τις απογευματινές ειδήσεις. Αφήστε την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τα τηλεφωνήματα την ώρα που το μωρό σας πάει για ύπνο.
Μην αποκλείετε τον άντρα σας. Καλό θα ήταν να περιλαμβάνετε τον άντρα σας σε ό, τι κάνετε, από το μπάνιο μέχρι το γαργαλητό. Επίσης, να έχετε υπόψη σας ότι ο χρόνος που εκείνος περνάει μόνος του με το μωρό είναι σημαντικός, για διάφορους λόγους. Του επιτρέπει να χαίρεται τις απολαύσεις της συμμετοχής στην ανατροφή του μωρού, κάτι που οι μπαμπάδες των προηγούμενων γενιών έχασαν. Δίνει στο μωρό σας επίσης το πλεονέκτημα να βρίσκεται κοντά σε δυο μοναδικά άτομα. Και επίσης διπλασιάζει τον ποιοτικό χρόνο που του αφιερώνετε.
Πηγή: govastileto.gr

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2019

Σε καμία περίπτωση οι βαθμοί δεν θα πρέπει να γίνονται «άγχος» για τα παιδιά, πόσω μάλλον για εμάς τους γονείς…  Ο βαθμός μπορεί να επηρεάσει τη διάθεση του παιδιού και τον τρόπο που προσδιορίζει την αξία του, ιδιαίτερα όταν βλέπει ότι έχει εξαιρετική σημασία για τους γονείς του. Γι αυτό είναι σημαντικό να έχεις την κατάλληλη στάση-είτε το παιδί σου φέρει άριστα είτε όχι.
Τι πρέπει να κάνεις:
Συζήτησε με το παιδί, φροντίζοντας να του εξηγήσεις  ότι τα τεστ αποτελούν μέρος της σχολικής ζωής. Εξήγησέ του ότι πραγματοποιούνται για να μετρήσει τις δυνάμεις του κι ότι το αποτέλεσμα, δηλαδή ο βαθμός, σε καμία περίπτωση δεν επηρεάζει την αγάπη σου προς αυτό.
Είναι δεδομένο ότι το παιδί σου θα εισπράξει τον έπαινό σου για την επιτυχία του. Να θυμάσαι, ωστόσο, ότι το μπράβο δε θα πρέπει να το ακούει μόνο όταν φέρνει καλούς βαθμούς. Μπράβο θα πρέπει να εισπράττει συχνά, ακόμα και για πράγματα που για εσένα μπορεί να μην έχουν μεγάλη αξία, όπως π.χ. για μια ζωγραφιά ή μια κατασκευή ή ακόμα και για το γεγονός ότι έμαθε να δένει τα κορδόνια από τα παπούτσια μόνο του.
Αν δεν τα πήγε καλά στο διαγώνισμα, προσπάθησε να αποφύγεις τα αρνητικά σχόλια. Μη δίνεις αξία μόνο στο βαθμό, αλλά και στην προσπάθεια που έκανε το παιδί. Εκφράσεις όπως, «Ξέρω ότι προσπάθησες», απαλύνουν την απογοήτευσή του.
Εξέτασε μαζί με το παιδί τα λάθη του, προκειμένου να εντοπίσεις αδυναμίες που χρειάζεται να ξεπεραστούν. Ταυτόχρονα πρέπει να το επαινείς για τα σημεία που τα πήγε καλά στο τεστ, π.χ. «Μπράβο, τη θυμήθηκες αυτή την ημερομηνία!».
Απόφυγε τη σύγκριση με τους συμμαθητές του και μη ρωτάς τι βαθμό πήραν τ άλλα παιδιά στο διαγώνισμα.
Πηγή: http://www.govastileto.gr

Οι βαθμοί δεν θα πρέπει να γίνονται «άγχος» για τα παιδιά

Σε καμία περίπτωση οι βαθμοί δεν θα πρέπει να γίνονται «άγχος» για τα παιδιά, πόσω μάλλον για εμάς τους γονείς…  Ο βαθμός μπορεί να επηρεάσει τη διάθεση του παιδιού και τον τρόπο που προσδιορίζει την αξία του, ιδιαίτερα όταν βλέπει ότι έχει εξαιρετική σημασία για τους γονείς του. Γι αυτό είναι σημαντικό να έχεις την κατάλληλη στάση-είτε το παιδί σου φέρει άριστα είτε όχι.
Τι πρέπει να κάνεις:
Συζήτησε με το παιδί, φροντίζοντας να του εξηγήσεις  ότι τα τεστ αποτελούν μέρος της σχολικής ζωής. Εξήγησέ του ότι πραγματοποιούνται για να μετρήσει τις δυνάμεις του κι ότι το αποτέλεσμα, δηλαδή ο βαθμός, σε καμία περίπτωση δεν επηρεάζει την αγάπη σου προς αυτό.
Είναι δεδομένο ότι το παιδί σου θα εισπράξει τον έπαινό σου για την επιτυχία του. Να θυμάσαι, ωστόσο, ότι το μπράβο δε θα πρέπει να το ακούει μόνο όταν φέρνει καλούς βαθμούς. Μπράβο θα πρέπει να εισπράττει συχνά, ακόμα και για πράγματα που για εσένα μπορεί να μην έχουν μεγάλη αξία, όπως π.χ. για μια ζωγραφιά ή μια κατασκευή ή ακόμα και για το γεγονός ότι έμαθε να δένει τα κορδόνια από τα παπούτσια μόνο του.
Αν δεν τα πήγε καλά στο διαγώνισμα, προσπάθησε να αποφύγεις τα αρνητικά σχόλια. Μη δίνεις αξία μόνο στο βαθμό, αλλά και στην προσπάθεια που έκανε το παιδί. Εκφράσεις όπως, «Ξέρω ότι προσπάθησες», απαλύνουν την απογοήτευσή του.
Εξέτασε μαζί με το παιδί τα λάθη του, προκειμένου να εντοπίσεις αδυναμίες που χρειάζεται να ξεπεραστούν. Ταυτόχρονα πρέπει να το επαινείς για τα σημεία που τα πήγε καλά στο τεστ, π.χ. «Μπράβο, τη θυμήθηκες αυτή την ημερομηνία!».
Απόφυγε τη σύγκριση με τους συμμαθητές του και μη ρωτάς τι βαθμό πήραν τ άλλα παιδιά στο διαγώνισμα.
Πηγή: http://www.govastileto.gr

Η χθεσινή ήταν μία μέρα όπως όλες οι άλλες. Σηκώθηκα, έκανα ένα ντους, ξύπνησα τα παιδιά, τους έφτιαξα το γάλα τους και τα ετοίμασα να τα πάω σχολείο. Ο άντρας μου σηκώθηκε και αυτός, έκανε το μπάνιο του, ετοιμάστηκε και πήγε βόλτα το σκύλο. Μπήκαμε όλοι στο αμάξι, αφήσαμε τα παιδιά στο σχολείο και..
πήγαμε στις δουλειές μας. Όταν σχόλασα, πήγα, τα πήρα, γυρίσαμε σπίτι και ενώ εγώ μαγείρευα, εκείνα έκαναν τα μαθήματά τους. Λίγο μετά ήρθε και ο άντρας μου.
Το σκυλάκι του γείτονα είχε γεννήσει εκείνη την εποχή πέντε πανέμορφα κουταβάκια και μόλις ο άντρας μου γύρισε σπίτι τον περίμενε η κόρη μας στην πόρτα φωνάζοντας «Πάμε να δούμε τα κουταβάκια». Δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς. Της φόρεσε το μπουφανάκι της, έβαλαν και τα παπούτσια τους και πήγαν δίπλα στου γείτονα να δουν τα κουταβάκια. Εγώ – το τονίζω – μόλις γυρνάω σπίτι το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να βγάλω τα παπούτσια μου και να τα αφήσω στην εξώπορτα και να βάλω το μπουφάν μου στον καλόγερο. Έτσι έχουμε μάθει – υποτίθεται – όλοι να κάνουμε. Όσο λείπανε, συμμάζεψα την κουζίνα και με τη μικρή μου κόρη πήγαμε στο καθιστικό να παίξουμε με τα παιχνιδάκια μας.
Τότε έγινε το μπραφ! Ο άντρας μου και η κόρη μου μετά από κανένα μισάωρο γύρισαν πίσω. Ο άντρας μου έβγαλε το μπουφάν του και το πέταξε πάνω στον καναπέ. Έβγαλε και το μπουφάν της κόρης μου και το έβαλε πάνω στην καρέκλα.
Έβγαλαν και τα παπούτσια τους και τα άφησαν στο σαλόνι. Στη συνέχεια μου άφησε τη μεγάλη μας κόρη και πήγε στην κουζίνα να φάει ένα κρουασάν (για άλλη μία φορά κοίταξε την πάρτη του και όχι μόνο δεν έφερε ούτε σε εμένα ούτε στα παιδιά, αλλά δεν μας ρώτησε καν).
Τότε, κάπου εκεί, του είπα εκνευρισμένη και με γουρλωμένο μάτι: «Μπορείς σε παρακαλώ να με βοηθήσεις και να βάλεις τα μπουφάν και τα παπούτσια στη θέση τους;». Στην ουσία θα έπρεπε να του μιλήσω πιο επιθετικά και όχι με ευγένεια. Κακώς του είπα «παρακαλώ».
Κανονικά έπρεπε να του πω «Καλά τί κάνεις; Δεν μπορείς να βοηθήσεις λίγο την κατάσταση; Αφού ξέρεις ότι τα μπουφάν τα βάζουμε στον καλόγερο και τα παπούτσια στην εξώπορτα. Δεν μπορείς απλά να το κάνεις να τελειώνουμε; Εμένα περιμένεις να στο πω;».
Το περιστατικό αυτό με έκανε να φάω μία τρελή φλασιά και να περάσει όλος ο έγγαμος βίος μου μπροστά από τα μάτια μου σε δύο λεπτά.
Μπορείς να με βοηθήσεις με το μπουφάν του παιδιού;
Μπορείς να φέρεις το μπιμπερό του μωρού;
Μπορείς να πλύνεις τα πιάτα;
Μπορείς να αφήνεις τα παπούτσια σου στην εξώπορτα;
Μπορείς να πας να πετάξεις τα σκουπίδια;
Μπορείς να διπλώσεις τα ρούχα σου;
Ξαφνικά όλα έγιναν ξεκάθαρα. Αυτό το «μπορείς να…» το είχα κάνει ψωμοτύρι. Δεν με βοηθούσε ποτέ και μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν το είχα συνειδητοποιήσει. Είναι ενήλικας, είναι άντρας μου, είναι πατέρας των παιδιών μου, άρα συνοδοιπόρος μου. Πρέπει να συμμετέχει ενεργά και με δική του πρωτοβουλία και όχι να περιμένει εμένα, το «λοχαγό» να του δώσει εντολή.
Αποφάσισα να μην του ξαναζητήσω ποτέ τίποτα, εκτός αν δω καμία κατσαρίδα ή κανένα ποντίκι σταλμένο από την κόλαση να μου φάει τα αυτιά. Γιατί δεν θα του ζητήσω ποτέ ξανά τίποτα;
Γιατί:
Με αυτό τον τρόπο τον απαξιώνω
Είναι ικανότατος, άρα μπορεί να κάνει τα πάντα. Ούτε βοηθός μου πρέπει να είναι ούτε κάποιος που χρειάζεται οδηγίες για να κάνει τα βασικά. Το θέμα δεν είναι να του λέω εγώ τί πρέπει να κάνει, αλλά να βλέπει και να παρατηρεί. Σε ένα νοικοκυριό υπάρχουν πολλά που πρέπει να γίνουν. Αλίμονο αν ο ένας περίμενε τον άλλον να τα κάνει.
Με φορτώνει παραπάνω δουλειά χωρίς να χρειάζεται
Δεν είμαι εγώ η κύρια υπεύθυνη του σπιτιού ούτε υποχρεωμένη να έχω τα πάντα στην εντέλεια και τα παιδιά έτοιμα, ταϊσμένα, καθαρά και ντυμένα. Δεν είναι μόνο δική μου δουλειά. Στο σπίτι είμαστε συνυπεύθυνοι και όλα πρέπει να είναι μοιρασμένα 50-50. Η ευθύνη του νοικοκυριού πέφτει στους ώμους και των δύο. Δεν μπορεί εκείνος με τα λάθη που κάνει να με φορτώνει εξτρά δουλειά. Αρκετά έχω στο κεφάλι μου.
Με τον τρόπο του μαθαίνει τα παιδιά να κάνουν τα ίδια που κάνει και εκείνος
Δεν θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν και να παρακαλάνε τους συντρόφους τους να τα βοηθήσουν. Δεν θέλω να νομίζουν ότι είναι υποχρεωμένες να βγάζουν αυτές τα σκουπίδια ή να πλένουν και να καθαρίζουν όλη μέρα. Οι υποχρεώσεις βαραίνουν και τους δύο σε ένα ζευγάρι. Δεν θέλω να είναι υπερήφανες επειδή μαγείρεψαν καλά, αλλά επειδή είναι σωστές και τίμιες στο γάμο τους.
Με αυτό που κάνει υποτιμά τη «συνεργασία» μας
Ο σύζυγός μου είναι και σύντροφός μου και είμαστε ίσοι. Μπορεί να μην κάνουμε τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο, επειδή είμαστε δύο διαφορετικοί άνθρωποι.
Σημασία έχει να εργαζόμαστε συλλογικά για να πετύχουμε τον κοινό μας στόχο που είναι μία υγιής και ευτυχισμένη οικογένεια. Δεν θέλω να κυριαρχώ πάνω του, ούτε εκείνος πάνω μου, όπως δεν θέλω να νομίζει ότι σκοπός του είναι να με βοηθάει, γιατί δεν είναι. Ο σκοπός του είναι να είναι καλός πατέρας, σωστός σύντροφος για μένα και να συμμετέχει ενεργά.
Έτσι την επόμενη φορά δεν θα ανεχτώ τα καθαρά και καλοσιδερωμένα του ρούχα να κάθονται μία εβδομάδα πάνω στο έπιπλο. Αντί να του ζητήσω να τα βάλει στη θέση τους, θα του πω «Πάρε δρόμο, θα τα βάλω μόνη μου»
Singleparent.gr


Ο άντρας πρέπει να συμμετέχει στις δουλειές, όχι να βοηθάει. Δεν κάνει χάρη στη γυναίκα του

Η χθεσινή ήταν μία μέρα όπως όλες οι άλλες. Σηκώθηκα, έκανα ένα ντους, ξύπνησα τα παιδιά, τους έφτιαξα το γάλα τους και τα ετοίμασα να τα πάω σχολείο. Ο άντρας μου σηκώθηκε και αυτός, έκανε το μπάνιο του, ετοιμάστηκε και πήγε βόλτα το σκύλο. Μπήκαμε όλοι στο αμάξι, αφήσαμε τα παιδιά στο σχολείο και..
πήγαμε στις δουλειές μας. Όταν σχόλασα, πήγα, τα πήρα, γυρίσαμε σπίτι και ενώ εγώ μαγείρευα, εκείνα έκαναν τα μαθήματά τους. Λίγο μετά ήρθε και ο άντρας μου.
Το σκυλάκι του γείτονα είχε γεννήσει εκείνη την εποχή πέντε πανέμορφα κουταβάκια και μόλις ο άντρας μου γύρισε σπίτι τον περίμενε η κόρη μας στην πόρτα φωνάζοντας «Πάμε να δούμε τα κουταβάκια». Δεν μπορούσε να κάνει και αλλιώς. Της φόρεσε το μπουφανάκι της, έβαλαν και τα παπούτσια τους και πήγαν δίπλα στου γείτονα να δουν τα κουταβάκια. Εγώ – το τονίζω – μόλις γυρνάω σπίτι το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να βγάλω τα παπούτσια μου και να τα αφήσω στην εξώπορτα και να βάλω το μπουφάν μου στον καλόγερο. Έτσι έχουμε μάθει – υποτίθεται – όλοι να κάνουμε. Όσο λείπανε, συμμάζεψα την κουζίνα και με τη μικρή μου κόρη πήγαμε στο καθιστικό να παίξουμε με τα παιχνιδάκια μας.
Τότε έγινε το μπραφ! Ο άντρας μου και η κόρη μου μετά από κανένα μισάωρο γύρισαν πίσω. Ο άντρας μου έβγαλε το μπουφάν του και το πέταξε πάνω στον καναπέ. Έβγαλε και το μπουφάν της κόρης μου και το έβαλε πάνω στην καρέκλα.
Έβγαλαν και τα παπούτσια τους και τα άφησαν στο σαλόνι. Στη συνέχεια μου άφησε τη μεγάλη μας κόρη και πήγε στην κουζίνα να φάει ένα κρουασάν (για άλλη μία φορά κοίταξε την πάρτη του και όχι μόνο δεν έφερε ούτε σε εμένα ούτε στα παιδιά, αλλά δεν μας ρώτησε καν).
Τότε, κάπου εκεί, του είπα εκνευρισμένη και με γουρλωμένο μάτι: «Μπορείς σε παρακαλώ να με βοηθήσεις και να βάλεις τα μπουφάν και τα παπούτσια στη θέση τους;». Στην ουσία θα έπρεπε να του μιλήσω πιο επιθετικά και όχι με ευγένεια. Κακώς του είπα «παρακαλώ».
Κανονικά έπρεπε να του πω «Καλά τί κάνεις; Δεν μπορείς να βοηθήσεις λίγο την κατάσταση; Αφού ξέρεις ότι τα μπουφάν τα βάζουμε στον καλόγερο και τα παπούτσια στην εξώπορτα. Δεν μπορείς απλά να το κάνεις να τελειώνουμε; Εμένα περιμένεις να στο πω;».
Το περιστατικό αυτό με έκανε να φάω μία τρελή φλασιά και να περάσει όλος ο έγγαμος βίος μου μπροστά από τα μάτια μου σε δύο λεπτά.
Μπορείς να με βοηθήσεις με το μπουφάν του παιδιού;
Μπορείς να φέρεις το μπιμπερό του μωρού;
Μπορείς να πλύνεις τα πιάτα;
Μπορείς να αφήνεις τα παπούτσια σου στην εξώπορτα;
Μπορείς να πας να πετάξεις τα σκουπίδια;
Μπορείς να διπλώσεις τα ρούχα σου;
Ξαφνικά όλα έγιναν ξεκάθαρα. Αυτό το «μπορείς να…» το είχα κάνει ψωμοτύρι. Δεν με βοηθούσε ποτέ και μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν το είχα συνειδητοποιήσει. Είναι ενήλικας, είναι άντρας μου, είναι πατέρας των παιδιών μου, άρα συνοδοιπόρος μου. Πρέπει να συμμετέχει ενεργά και με δική του πρωτοβουλία και όχι να περιμένει εμένα, το «λοχαγό» να του δώσει εντολή.
Αποφάσισα να μην του ξαναζητήσω ποτέ τίποτα, εκτός αν δω καμία κατσαρίδα ή κανένα ποντίκι σταλμένο από την κόλαση να μου φάει τα αυτιά. Γιατί δεν θα του ζητήσω ποτέ ξανά τίποτα;
Γιατί:
Με αυτό τον τρόπο τον απαξιώνω
Είναι ικανότατος, άρα μπορεί να κάνει τα πάντα. Ούτε βοηθός μου πρέπει να είναι ούτε κάποιος που χρειάζεται οδηγίες για να κάνει τα βασικά. Το θέμα δεν είναι να του λέω εγώ τί πρέπει να κάνει, αλλά να βλέπει και να παρατηρεί. Σε ένα νοικοκυριό υπάρχουν πολλά που πρέπει να γίνουν. Αλίμονο αν ο ένας περίμενε τον άλλον να τα κάνει.
Με φορτώνει παραπάνω δουλειά χωρίς να χρειάζεται
Δεν είμαι εγώ η κύρια υπεύθυνη του σπιτιού ούτε υποχρεωμένη να έχω τα πάντα στην εντέλεια και τα παιδιά έτοιμα, ταϊσμένα, καθαρά και ντυμένα. Δεν είναι μόνο δική μου δουλειά. Στο σπίτι είμαστε συνυπεύθυνοι και όλα πρέπει να είναι μοιρασμένα 50-50. Η ευθύνη του νοικοκυριού πέφτει στους ώμους και των δύο. Δεν μπορεί εκείνος με τα λάθη που κάνει να με φορτώνει εξτρά δουλειά. Αρκετά έχω στο κεφάλι μου.
Με τον τρόπο του μαθαίνει τα παιδιά να κάνουν τα ίδια που κάνει και εκείνος
Δεν θέλω τα παιδιά μου να μεγαλώσουν και να παρακαλάνε τους συντρόφους τους να τα βοηθήσουν. Δεν θέλω να νομίζουν ότι είναι υποχρεωμένες να βγάζουν αυτές τα σκουπίδια ή να πλένουν και να καθαρίζουν όλη μέρα. Οι υποχρεώσεις βαραίνουν και τους δύο σε ένα ζευγάρι. Δεν θέλω να είναι υπερήφανες επειδή μαγείρεψαν καλά, αλλά επειδή είναι σωστές και τίμιες στο γάμο τους.
Με αυτό που κάνει υποτιμά τη «συνεργασία» μας
Ο σύζυγός μου είναι και σύντροφός μου και είμαστε ίσοι. Μπορεί να μην κάνουμε τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο, επειδή είμαστε δύο διαφορετικοί άνθρωποι.
Σημασία έχει να εργαζόμαστε συλλογικά για να πετύχουμε τον κοινό μας στόχο που είναι μία υγιής και ευτυχισμένη οικογένεια. Δεν θέλω να κυριαρχώ πάνω του, ούτε εκείνος πάνω μου, όπως δεν θέλω να νομίζει ότι σκοπός του είναι να με βοηθάει, γιατί δεν είναι. Ο σκοπός του είναι να είναι καλός πατέρας, σωστός σύντροφος για μένα και να συμμετέχει ενεργά.
Έτσι την επόμενη φορά δεν θα ανεχτώ τα καθαρά και καλοσιδερωμένα του ρούχα να κάθονται μία εβδομάδα πάνω στο έπιπλο. Αντί να του ζητήσω να τα βάλει στη θέση τους, θα του πω «Πάρε δρόμο, θα τα βάλω μόνη μου»
Singleparent.gr


Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019

Είναι γεγονός ότι τα περισσότερα σύγχρονα ζευγάρια αντιμετωπίζουν σοβαρές καθημερινές δυσκολίες πρακτικού τύπου. Ο συνδυασμός καριέρας-οικογένειας αποβαίνει σε «βάρος» μιας σταθερής οικογενειακής ζωής. Αν και οι σύζυγοι κάνουν φιλότιμες προσπάθειες για προσφορά βοήθειας προς την σύζυγο, εντούτοις οι γυναίκες πάλι αισθάνονται και είναι υπερφορτωμένες ευθυνών. Αυτό κυρίως διότι οι άντρες θεωρούν την βοήθεια προαιρετική, οπότε η βοήθεια δεν είναι μέσα στη καθημερινή ρουτίνα, είτε γιατί οι γυναίκες «πνίγονται» στα βάρη και δεν ιεραρχούν σωστά τις υποχρεώσεις τους.
Η λύση θα βρεθεί μέσα σε έναν βαθύ και απενοχοποιημένο διάλογο μεταξύ των συζύγων. Τι μπορεί ο σύζυγος να προσφέρει ως βοήθεια σε σταθερά καθημερινή βάση; Ας αναλάβει επί παραδείγματι το μπάνιο των παιδιών κάθε βράδυ. Εσείς, από την άλλη, καλό θα ήταν να παραβλέψετε λιγάκι κάποια πράγματα όπως π.χ. το καθημερινό ξεσκόνισμα. Περιοριστείτε στα απαραίτητα και αφιερώστε ποιοτικό χρόνο στα παιδιά σας, διότι αυτή η πολύτιμη ηλικία των παιδιών δε θα ξανάρθει. Οι δουλειές με λίγο καλό συντονισμό θα γίνουν!
Πηγή: http://www.govastileto.gr

Πώς να κάνεις τον σύζυγό σου πιο δραστήριο

Είναι γεγονός ότι τα περισσότερα σύγχρονα ζευγάρια αντιμετωπίζουν σοβαρές καθημερινές δυσκολίες πρακτικού τύπου. Ο συνδυασμός καριέρας-οικογένειας αποβαίνει σε «βάρος» μιας σταθερής οικογενειακής ζωής. Αν και οι σύζυγοι κάνουν φιλότιμες προσπάθειες για προσφορά βοήθειας προς την σύζυγο, εντούτοις οι γυναίκες πάλι αισθάνονται και είναι υπερφορτωμένες ευθυνών. Αυτό κυρίως διότι οι άντρες θεωρούν την βοήθεια προαιρετική, οπότε η βοήθεια δεν είναι μέσα στη καθημερινή ρουτίνα, είτε γιατί οι γυναίκες «πνίγονται» στα βάρη και δεν ιεραρχούν σωστά τις υποχρεώσεις τους.
Η λύση θα βρεθεί μέσα σε έναν βαθύ και απενοχοποιημένο διάλογο μεταξύ των συζύγων. Τι μπορεί ο σύζυγος να προσφέρει ως βοήθεια σε σταθερά καθημερινή βάση; Ας αναλάβει επί παραδείγματι το μπάνιο των παιδιών κάθε βράδυ. Εσείς, από την άλλη, καλό θα ήταν να παραβλέψετε λιγάκι κάποια πράγματα όπως π.χ. το καθημερινό ξεσκόνισμα. Περιοριστείτε στα απαραίτητα και αφιερώστε ποιοτικό χρόνο στα παιδιά σας, διότι αυτή η πολύτιμη ηλικία των παιδιών δε θα ξανάρθει. Οι δουλειές με λίγο καλό συντονισμό θα γίνουν!
Πηγή: http://www.govastileto.gr

Η συγγραφέας και κοινωνική λειτουργός Janet Lehman εξηγεί τους έξι  λόγους που ένας γονιός δεν πρέπει να είναι φίλος με τα παιδιά του. Ο ρόλος των γονιών είναι να μαθαίνουν στα παιδιά, να τα εκπαιδεύουν αλλά και να τα διορθώνουν όταν κάνουν λάθη. Αν λοιπόν εξαρχής υιοθετήσουμε το ρόλο του φίλου είναι σχεδόν αδύνατον να μπορέσουμε να θέσουμε όρια ή να μπορέσουμε να τα πείσουμε να πειθαρχήσουν
1. Αν συμπεριφέρεστε ως φίλοι, είναι σα να του λέτε ότι έχει την ίδια δύναμη με εσάς
Κάποιοι γονείς συμπεριφέρονται στα παιδιά τους φιλικά επειδή θέλουν οι άλλοι να τους θεωρούν cool  γονείς. Κάποιο άλλοι, πάλι συχνά είναι τόσο εξουθενωμένοι από το βαρύ ωράριο που δεν αντέχουν να διαπραγματευτούν οτιδήποτε μαζί τους. Οπότε υιοθετούν το ρόλο του φίλου που είναι σαφώς ένας ρόλος πολύ πιο ξεκούραστος και πιο χαλαρός. Ωστόσο αυτή η συνήθεια με το πέρασμα του χρόνου έχει καταστροφικές συνέπειες για το παιδί, αφενός γιατί το μπερδεύει αφετέρου επειδή του δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει.
2. Οι ενήλικοι φίλοι ανταλλάσσουν ενήλικα μυστικά
Οι φίλοι εκμυστηρεύονται ο ένας στον άλλον τα προβλήματά τους, ανταλλάσσουν ενήλικα μυστικά και λένε τα πάντα μεταξύ τους. Ένα παιδί όμως δε μπορεί να «ακούει» τα πάντα. Όλοι οι μεγάλοι κάνουμε ή λέμε πράγματα που μας εκθέτουν, αλλά αυτό αν το κάνουμε σε ένα παιδί, εκείνο θα χάσει το σεβασμό του προς εμάς.
3. Οι φίλοι μοιράζονται τα προβλήματα τους
Ενώ εμείς θα ήταν καλύτερα να μην το κάνουμε. Όταν λέμε το πρόβλημά μας σε ένα παιδί, νιώθει  υπεύθυνο κατά κάποιο τρόπο. Και αυτό δεν είναι καθόλου δίκαιο. Τα παιδιά δε μπορούν να παίζουν το ρόλο του παρηγορητή. Και είναι πολύ χειριστικό εκ μέρους μας να τα υποχρεώνουμε να «παίζουν» οποιοδήποτε ρόλο. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν τους μιλάμε για τα προβλήματά που μπορεί να υπάρχουν μέσα στο σπίτι. Αλλά αυτό το κάνουμε με τρόπο μαλακό, καθαρό σαφή και χωρίς μίζερη διάθεση!
4. Η φιλία με τα παιδιά μας μπορεί να επηρεάσει τη σχέση μας με τον σύντροφό μας
Όταν ο ένας γονιός έχει υποκαταστήσει το ρόλο του με αυτόν του φίλου και ο άλλος είναι ένας «κανονικός» γονιός αυτόματα το παιδί παίρνει τη θέση του δίπλα στο φίλο. Που είναι μαζί του καλός, δεν τον υποχρεώνει να κάνει τίποτα κοπιαστικό και του αφήνει απόλυτη ελευθερία.
5. Οι φίλοι δεν αποχωρίζονται ποτέ!
Ναι, η φιλία είναι ένας δεσμός ζωής, όπως άλλωστε και ο δεσμός που έχει κάθε γονιός με το παιδί του. Ωστόσο, καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν θα πρέπει να τα εκπαιδεύουμε πως θα ζήσουν μακριά από εμάς. Και να το κάνουμε όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Αν εκτός από γονείς είμαστε και οι κολλητοί των παιδιών, τότε αυτός ο αποχωρισμός γίνεται ακόμη πιο δύσκολος.
6. Αν ο γονιός είναι φίλος τότε ποιος θα είναι ο γονιός;
Τα παιδιά έχουν ανάγκη την οικειότητα με τους γονείς τους. Να μπορούν να μοιράζονται τις επιθυμίες, τους φόβους, τα συναισθήματά τους και όλα αυτά που είναι σημαντικά στο δικό τους μικρόκοσμο. Έχουν ανάγκη να νιώθουν απέναντί τους ένα γονιό που δεν είναι ψυχρός ή απόμακρος και δεν επικοινωνεί μαζί τους μόνο με απαγορεύσεις ή το λεγόμενο «κήρυγμα». Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι βοηθητικό για τα παιδιά να είναι φίλοι με τους γονείς τους, τουλάχιστον όχι με τη στενή έννοια του όρου. Ένα τέτοιο «μπέρδεμα» ρόλων είναι ικανό να αποσταθεροποιήσει ένα παιδί και να το γεμίσει με ανασφάλεια. Τα παιδιά έχουν ανάγκη από την οριοθέτηση των γονιών. Ακόμα κι αν δείχνουν επιφανειακά ότι αντιδρούν απέναντι σε αυτή, κατ’ ουσία το βιώνουν ως μία ένδειξη φροντίδας. Οπότε ένα σταθερό πλαίσιο αναφοράς σε συνδυασμό με αγάπη και αποδοχή είναι ο καλύτερος τρόπος να μεγαλώσει ένα παιδί.  
Πηγή: http://www.govastileto.gr

Πρέπει να είσαι, τελικά, και φίλη με το παιδί σου;

Η συγγραφέας και κοινωνική λειτουργός Janet Lehman εξηγεί τους έξι  λόγους που ένας γονιός δεν πρέπει να είναι φίλος με τα παιδιά του. Ο ρόλος των γονιών είναι να μαθαίνουν στα παιδιά, να τα εκπαιδεύουν αλλά και να τα διορθώνουν όταν κάνουν λάθη. Αν λοιπόν εξαρχής υιοθετήσουμε το ρόλο του φίλου είναι σχεδόν αδύνατον να μπορέσουμε να θέσουμε όρια ή να μπορέσουμε να τα πείσουμε να πειθαρχήσουν
1. Αν συμπεριφέρεστε ως φίλοι, είναι σα να του λέτε ότι έχει την ίδια δύναμη με εσάς
Κάποιοι γονείς συμπεριφέρονται στα παιδιά τους φιλικά επειδή θέλουν οι άλλοι να τους θεωρούν cool  γονείς. Κάποιο άλλοι, πάλι συχνά είναι τόσο εξουθενωμένοι από το βαρύ ωράριο που δεν αντέχουν να διαπραγματευτούν οτιδήποτε μαζί τους. Οπότε υιοθετούν το ρόλο του φίλου που είναι σαφώς ένας ρόλος πολύ πιο ξεκούραστος και πιο χαλαρός. Ωστόσο αυτή η συνήθεια με το πέρασμα του χρόνου έχει καταστροφικές συνέπειες για το παιδί, αφενός γιατί το μπερδεύει αφετέρου επειδή του δίνει την εντύπωση ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει.
2. Οι ενήλικοι φίλοι ανταλλάσσουν ενήλικα μυστικά
Οι φίλοι εκμυστηρεύονται ο ένας στον άλλον τα προβλήματά τους, ανταλλάσσουν ενήλικα μυστικά και λένε τα πάντα μεταξύ τους. Ένα παιδί όμως δε μπορεί να «ακούει» τα πάντα. Όλοι οι μεγάλοι κάνουμε ή λέμε πράγματα που μας εκθέτουν, αλλά αυτό αν το κάνουμε σε ένα παιδί, εκείνο θα χάσει το σεβασμό του προς εμάς.
3. Οι φίλοι μοιράζονται τα προβλήματα τους
Ενώ εμείς θα ήταν καλύτερα να μην το κάνουμε. Όταν λέμε το πρόβλημά μας σε ένα παιδί, νιώθει  υπεύθυνο κατά κάποιο τρόπο. Και αυτό δεν είναι καθόλου δίκαιο. Τα παιδιά δε μπορούν να παίζουν το ρόλο του παρηγορητή. Και είναι πολύ χειριστικό εκ μέρους μας να τα υποχρεώνουμε να «παίζουν» οποιοδήποτε ρόλο. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν τους μιλάμε για τα προβλήματά που μπορεί να υπάρχουν μέσα στο σπίτι. Αλλά αυτό το κάνουμε με τρόπο μαλακό, καθαρό σαφή και χωρίς μίζερη διάθεση!
4. Η φιλία με τα παιδιά μας μπορεί να επηρεάσει τη σχέση μας με τον σύντροφό μας
Όταν ο ένας γονιός έχει υποκαταστήσει το ρόλο του με αυτόν του φίλου και ο άλλος είναι ένας «κανονικός» γονιός αυτόματα το παιδί παίρνει τη θέση του δίπλα στο φίλο. Που είναι μαζί του καλός, δεν τον υποχρεώνει να κάνει τίποτα κοπιαστικό και του αφήνει απόλυτη ελευθερία.
5. Οι φίλοι δεν αποχωρίζονται ποτέ!
Ναι, η φιλία είναι ένας δεσμός ζωής, όπως άλλωστε και ο δεσμός που έχει κάθε γονιός με το παιδί του. Ωστόσο, καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν θα πρέπει να τα εκπαιδεύουμε πως θα ζήσουν μακριά από εμάς. Και να το κάνουμε όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Αν εκτός από γονείς είμαστε και οι κολλητοί των παιδιών, τότε αυτός ο αποχωρισμός γίνεται ακόμη πιο δύσκολος.
6. Αν ο γονιός είναι φίλος τότε ποιος θα είναι ο γονιός;
Τα παιδιά έχουν ανάγκη την οικειότητα με τους γονείς τους. Να μπορούν να μοιράζονται τις επιθυμίες, τους φόβους, τα συναισθήματά τους και όλα αυτά που είναι σημαντικά στο δικό τους μικρόκοσμο. Έχουν ανάγκη να νιώθουν απέναντί τους ένα γονιό που δεν είναι ψυχρός ή απόμακρος και δεν επικοινωνεί μαζί τους μόνο με απαγορεύσεις ή το λεγόμενο «κήρυγμα». Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι βοηθητικό για τα παιδιά να είναι φίλοι με τους γονείς τους, τουλάχιστον όχι με τη στενή έννοια του όρου. Ένα τέτοιο «μπέρδεμα» ρόλων είναι ικανό να αποσταθεροποιήσει ένα παιδί και να το γεμίσει με ανασφάλεια. Τα παιδιά έχουν ανάγκη από την οριοθέτηση των γονιών. Ακόμα κι αν δείχνουν επιφανειακά ότι αντιδρούν απέναντι σε αυτή, κατ’ ουσία το βιώνουν ως μία ένδειξη φροντίδας. Οπότε ένα σταθερό πλαίσιο αναφοράς σε συνδυασμό με αγάπη και αποδοχή είναι ο καλύτερος τρόπος να μεγαλώσει ένα παιδί.  
Πηγή: http://www.govastileto.gr

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2019

Πρόσφατη έρευνα στην Ελλάδα έδειξε ότι οι έφηβοι καθόλου δεν ενδιαφέρονται για τον καρκίνο, τις καρδιακές προσβολές και όλα τα άλλα προβλήματα υγείας που μπορεί να προκαλέσει το τσιγάρο. Σταθερά αυξανόμενο είναι, σύμφωνα με στοιχεία, το ποσοστό των παιδιών που ξεκινούν το κάπνισμα, παρά το γεγονός ότι στους ενήλικες τα ποσοστά καπνιστών έχουν μειωθεί. Ωστόσο, ήδη από την ηλικία των 15 ετών, περισσότερο τα αγόρια και λιγότερο τα κορίτσια, όχι μόνο αγοράζουν το πρώτο τους πακέτο αλλά και εθίζονται στο τσιγάρο. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν για να αποτρέψουμε το παιδί μας από το κάπνισμα; Ο καθηγητής στο Y. M. C. A, Adi Jaffe, μας λέει πώς να το κάνουμε σωστά και αποτελεσματικά.
1. Δώστε το καλό παράδειγμα
Όπως στα περισσότερα πράγματα, έτσι και στο κάπνισμα, το παράδειγμα το δικό μας αλλά και η γενικότερη στάση μας απέναντι σε αυτό έχει πολλά να προσφέρει στην αντίληψη του παιδιού, του αυριανού εφήβου και μελλοντικού ενήλικα- σχετικά με το τσιγάρο. Όταν κάποιος γονέας καπνίζει φαντάζει δυσκολότερο να «πείσει» το παιδί του για τις αρνητικές συνέπειες του τσιγάρου. Ωστόσο θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη δική του εμπειρία ως αρνητική υπερτονίζοντας το κόστος αυτής της συνήθειας.
2. Μη διστάσετε να του δείξετε εικόνες από το τι μπορεί να προκαλέσει το κάπνισμα
Είναι μια μέθοδος πολύ διαδεδομένη στον εξωτερικό κυρίως. Όσο τρομακτικό κι αν τους φανεί το θέαμα μιας ακτινογραφίας με μαύρους πνεύμονες, τόσο θετικά θα λειτουργήσει. Γι΄αυτό μη διστάσετε να τους δείξετε φυλλάδια ενημερωτικά σχετικά με τις καρδιοπάθειες, ή μη θεωρήσετε ταμπού να του δείξετε ρεαλιστικές εικόνες από ανθρώπους που πάσχουν από κάποιο καρκίνο του πνεύμονα.
3. Μιλήστε του και για τα άμεσα αποτελέσματα του καπνίσματος
Τα παιδιά σπάνια ανησυχούν για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες, μια που όπως είναι φυσιολογικό πιστεύουν ότι έχουν απεριόριστο χρόνο για τα πάντα. Για να τα αφυπνήσουμε μπορούμε να ρίξουμε το «βάρος» στα πιο άμεσα αποτελέσματα του καπνίσματος όπως: δύσοσμη αναπνοή, κίτρινα δόντια, μυρωδιά τσιγάρου στα μαλλιά και τα ρούχα, εύκολη κόπωση και βήχας.
4. Μυήστε το στον αθλητισμό
Άλλος ένας αποτελεσματικός τρόπος για να αποφύγουν τα παιδιά το κάπνισμα είναι με το να συμμετέχουν σε διάφορες δραστηριότητες, αθλητικές ή άλλες, καθώς έτσι θα έχουν λιγότερο χρόνο για να καπνίσουν. Επιπλέον, οι περισσότερες αθλητικές δραστηριότητες προωθούν ή συμβαδίζουν με έναν αντικαπνιστικό τρόπο ζωής.
5. Μην παρουσιάζετε έμμεσα το κάπνισμα ως φυσιολογική ρουτίνα
Μην αφήνετε λερωμένα τασάκια σε όλο το σπίτι και μη στέλνετε το παιδί να φέρει τα τσιγάρα σας ή να πιάνει τασάκια, αναπτήρες και γενικά να εξοικειώνεται με τα σύνεργα του καπνίσματος σαν να είναι κάτι εξίσου αποδεκτό με το σαπούνι ή το μαχαιροπίρουνο. Τα παιδιά που ζουν με καπνιστές έχουν δυο ως τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να καπνίσουν όταν γίνουν έφηβοι.
6. Μιλήστε του με ειλικρίνεια
Μιλήστε του για την εμπειρία σας με το τσιγάρο, περιλαμβανομένων και των λαθών σας. Αυτό θα το ενθαρρύνει να είναι πιο ανοικτό και ειλικρινές. Αν είστε καπνιστές δεν πρέπει να λειτουργείτε ενοχικά επειδή κάποια στιγμή παγιδευτήκατε στο κάπνισμα οι ίδιοι. Κανένας δεν άναψε το πρώτο του τσιγάρο ξέροντας ότι θα ακολουθήσουν άλλα 200.000 τα επόμενα 30 χρόνια.
7. Αποφύγετε την τιμωρία και την σκληρή κριτική
Το ζήτημα του καπνίσματος έχει πολλές παραμέτρους που δε μπορούμε πάντα να ελέγξουμε, μια που τα παιδιά και οι έφηβοι συχνά επηρεάζονται από κοντινούς φίλους, αγνοώντας τους κινδύνους και δίνοντας έμφαση στην εικόνα που θα σχηματίσουν οι άλλοι. Σε περίπτωση λοιπόν που πιάσετε «στα πράσα» το παιδί να καπνίζει αποφύγετε τις ακραίες συμπεριφορές. Ο πανικός, η κατακραυγή, η ένταση, οι φωνές και οι ατελείωτοι καβγάδες όχι μόνο δεν βοηθούν αλλά αποτρέπουν το παιδί να μπει σε ανοιχτή συνδιαλλαγή με τους γονείς του.Έτσι εύκολα καταφεύγει στις συμβουλές συνομήλικων και φίλων, οι οποίοι φαίνεται να τους καταλαβαίνουν καλύτερα.
Πηγή: govastileto.gr

Τι πρέπει να κάνουμε για να αποτρέψουμε το παιδί μας από το κάπνισμα μια για πάντα;

Πρόσφατη έρευνα στην Ελλάδα έδειξε ότι οι έφηβοι καθόλου δεν ενδιαφέρονται για τον καρκίνο, τις καρδιακές προσβολές και όλα τα άλλα προβλήματα υγείας που μπορεί να προκαλέσει το τσιγάρο. Σταθερά αυξανόμενο είναι, σύμφωνα με στοιχεία, το ποσοστό των παιδιών που ξεκινούν το κάπνισμα, παρά το γεγονός ότι στους ενήλικες τα ποσοστά καπνιστών έχουν μειωθεί. Ωστόσο, ήδη από την ηλικία των 15 ετών, περισσότερο τα αγόρια και λιγότερο τα κορίτσια, όχι μόνο αγοράζουν το πρώτο τους πακέτο αλλά και εθίζονται στο τσιγάρο. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν για να αποτρέψουμε το παιδί μας από το κάπνισμα; Ο καθηγητής στο Y. M. C. A, Adi Jaffe, μας λέει πώς να το κάνουμε σωστά και αποτελεσματικά.
1. Δώστε το καλό παράδειγμα
Όπως στα περισσότερα πράγματα, έτσι και στο κάπνισμα, το παράδειγμα το δικό μας αλλά και η γενικότερη στάση μας απέναντι σε αυτό έχει πολλά να προσφέρει στην αντίληψη του παιδιού, του αυριανού εφήβου και μελλοντικού ενήλικα- σχετικά με το τσιγάρο. Όταν κάποιος γονέας καπνίζει φαντάζει δυσκολότερο να «πείσει» το παιδί του για τις αρνητικές συνέπειες του τσιγάρου. Ωστόσο θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη δική του εμπειρία ως αρνητική υπερτονίζοντας το κόστος αυτής της συνήθειας.
2. Μη διστάσετε να του δείξετε εικόνες από το τι μπορεί να προκαλέσει το κάπνισμα
Είναι μια μέθοδος πολύ διαδεδομένη στον εξωτερικό κυρίως. Όσο τρομακτικό κι αν τους φανεί το θέαμα μιας ακτινογραφίας με μαύρους πνεύμονες, τόσο θετικά θα λειτουργήσει. Γι΄αυτό μη διστάσετε να τους δείξετε φυλλάδια ενημερωτικά σχετικά με τις καρδιοπάθειες, ή μη θεωρήσετε ταμπού να του δείξετε ρεαλιστικές εικόνες από ανθρώπους που πάσχουν από κάποιο καρκίνο του πνεύμονα.
3. Μιλήστε του και για τα άμεσα αποτελέσματα του καπνίσματος
Τα παιδιά σπάνια ανησυχούν για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες, μια που όπως είναι φυσιολογικό πιστεύουν ότι έχουν απεριόριστο χρόνο για τα πάντα. Για να τα αφυπνήσουμε μπορούμε να ρίξουμε το «βάρος» στα πιο άμεσα αποτελέσματα του καπνίσματος όπως: δύσοσμη αναπνοή, κίτρινα δόντια, μυρωδιά τσιγάρου στα μαλλιά και τα ρούχα, εύκολη κόπωση και βήχας.
4. Μυήστε το στον αθλητισμό
Άλλος ένας αποτελεσματικός τρόπος για να αποφύγουν τα παιδιά το κάπνισμα είναι με το να συμμετέχουν σε διάφορες δραστηριότητες, αθλητικές ή άλλες, καθώς έτσι θα έχουν λιγότερο χρόνο για να καπνίσουν. Επιπλέον, οι περισσότερες αθλητικές δραστηριότητες προωθούν ή συμβαδίζουν με έναν αντικαπνιστικό τρόπο ζωής.
5. Μην παρουσιάζετε έμμεσα το κάπνισμα ως φυσιολογική ρουτίνα
Μην αφήνετε λερωμένα τασάκια σε όλο το σπίτι και μη στέλνετε το παιδί να φέρει τα τσιγάρα σας ή να πιάνει τασάκια, αναπτήρες και γενικά να εξοικειώνεται με τα σύνεργα του καπνίσματος σαν να είναι κάτι εξίσου αποδεκτό με το σαπούνι ή το μαχαιροπίρουνο. Τα παιδιά που ζουν με καπνιστές έχουν δυο ως τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να καπνίσουν όταν γίνουν έφηβοι.
6. Μιλήστε του με ειλικρίνεια
Μιλήστε του για την εμπειρία σας με το τσιγάρο, περιλαμβανομένων και των λαθών σας. Αυτό θα το ενθαρρύνει να είναι πιο ανοικτό και ειλικρινές. Αν είστε καπνιστές δεν πρέπει να λειτουργείτε ενοχικά επειδή κάποια στιγμή παγιδευτήκατε στο κάπνισμα οι ίδιοι. Κανένας δεν άναψε το πρώτο του τσιγάρο ξέροντας ότι θα ακολουθήσουν άλλα 200.000 τα επόμενα 30 χρόνια.
7. Αποφύγετε την τιμωρία και την σκληρή κριτική
Το ζήτημα του καπνίσματος έχει πολλές παραμέτρους που δε μπορούμε πάντα να ελέγξουμε, μια που τα παιδιά και οι έφηβοι συχνά επηρεάζονται από κοντινούς φίλους, αγνοώντας τους κινδύνους και δίνοντας έμφαση στην εικόνα που θα σχηματίσουν οι άλλοι. Σε περίπτωση λοιπόν που πιάσετε «στα πράσα» το παιδί να καπνίζει αποφύγετε τις ακραίες συμπεριφορές. Ο πανικός, η κατακραυγή, η ένταση, οι φωνές και οι ατελείωτοι καβγάδες όχι μόνο δεν βοηθούν αλλά αποτρέπουν το παιδί να μπει σε ανοιχτή συνδιαλλαγή με τους γονείς του.Έτσι εύκολα καταφεύγει στις συμβουλές συνομήλικων και φίλων, οι οποίοι φαίνεται να τους καταλαβαίνουν καλύτερα.
Πηγή: govastileto.gr

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2019

Τα πρώτα χρόνια του χωρισμού μου, ένιωθα πως κάτι έκανα λάθος… Στην συνέχεια αφού έδωσα μάχες με τον εαυτό μου κυρίως, είδα πως το μόνο που έκανα ήταν να γλυτώσω τα παιδιά μου από χειρότερο πόνο από όσο τους είχα δώσει με το να χωρίσω…
Ο μεγάλος μου γιος (9 τότε) έμεινε εξαρχής με τον πατέρα του, τα δύο πιο μικρά τα πρώτα χρόνια μαζί μου και μετά βλέποντας πόσο επικίνδυνο είναι να χωρίζεις αδέρφια, όλα με τον μπαμπά…
Δεν βάλαμε ποτέ δικαστήρια και δικαστές σε όλο αυτό… Όλα ήταν ελεύθερα και για τους δυο μας… Τα έβλεπα και κάθε μέρα αν ήθελα κι εκείνος το ίδιο τις περιόδους που έμεναν με μένα… (όλα τα καλοκαίρια και τις γιορτές εναλλάξ για να μην χάσει κανένας μας πολύτιμες στιγμές) κάθε σαββατοκύριακο μαζί μου κι έτσι σήμερα μπορώ να πω με περηφάνια στον εαυτό μου, είχες δίκιο όταν τον παντρεύτηκες… Είναι ένας καλός πατέρας για τα παιδια σας…
Μπορεί να ήταν ο πιο λάθος σύντροφος για μένα, αλλά είναι ένας ικανότατος πατέρας για τα παιδιά που γέννησε…
Οπότε θα πρότεινα να μην τα τσουβαλιάζουμε όλα…
Υπάρχουν απίθανοι πατεράδες που απλά δεν ήταν οι σωστοί σύντροφοι για μας….
ΠΗΓΗ: www.prototupo.gr

Έδωσα την επιμέλεια των παιδιών μου στον πατέρα και είμαι περήφανη γι’ αυτό!

Τα πρώτα χρόνια του χωρισμού μου, ένιωθα πως κάτι έκανα λάθος… Στην συνέχεια αφού έδωσα μάχες με τον εαυτό μου κυρίως, είδα πως το μόνο που έκανα ήταν να γλυτώσω τα παιδιά μου από χειρότερο πόνο από όσο τους είχα δώσει με το να χωρίσω…
Ο μεγάλος μου γιος (9 τότε) έμεινε εξαρχής με τον πατέρα του, τα δύο πιο μικρά τα πρώτα χρόνια μαζί μου και μετά βλέποντας πόσο επικίνδυνο είναι να χωρίζεις αδέρφια, όλα με τον μπαμπά…
Δεν βάλαμε ποτέ δικαστήρια και δικαστές σε όλο αυτό… Όλα ήταν ελεύθερα και για τους δυο μας… Τα έβλεπα και κάθε μέρα αν ήθελα κι εκείνος το ίδιο τις περιόδους που έμεναν με μένα… (όλα τα καλοκαίρια και τις γιορτές εναλλάξ για να μην χάσει κανένας μας πολύτιμες στιγμές) κάθε σαββατοκύριακο μαζί μου κι έτσι σήμερα μπορώ να πω με περηφάνια στον εαυτό μου, είχες δίκιο όταν τον παντρεύτηκες… Είναι ένας καλός πατέρας για τα παιδια σας…
Μπορεί να ήταν ο πιο λάθος σύντροφος για μένα, αλλά είναι ένας ικανότατος πατέρας για τα παιδιά που γέννησε…
Οπότε θα πρότεινα να μην τα τσουβαλιάζουμε όλα…
Υπάρχουν απίθανοι πατεράδες που απλά δεν ήταν οι σωστοί σύντροφοι για μας….
ΠΗΓΗ: www.prototupo.gr