Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οικογενειακά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οικογενειακά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2019

Οι μαθησιακές δυσκολίες είναι από τους πιο συχνούς λόγους προβλημάτων και αποτυχιών στο σχολείο. Για κάθε 10 παιδιά σχολικής ηλικίας το ένα τουλάχιστο παρουσιάζει μαθησιακές δυσκολίες.
Τα παιδιά αυτά έχουν συνήθως ένα κανονικό επίπεδο εξυπνάδας, προσπαθούν έντονα να ακολουθούν τις οδηγίες που τους δίνονται, κάνουν προσπάθειες να παραμένουν συγκεντρωμένα και επιδιώκουν να είναι καλοί μαθητές στο σχολείο και να συμπεριφέρονται καλά και στο σπίτι.
Παρά τις προσπάθειές τους αυτές όμως δεν καταφέρνουν να διεκπεραιώνουν τις σχολικές εργασίες και μένουν πίσω σε σχέση με τους συνομήλικους τους.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους ένα παιδί μπορεί να μη προχωρά καλά στο σχολείο και αυτό το γεγονός δημιουργεί σοβαρές ανησυχίες στους γονείς τους. Εκείνο που είναι σημαντικό είναι να αναγνωρισθεί η ακριβής αιτία του προβλήματος για να γίνει η κατάλληλη εξειδικευμένη και εξατομικευμένη για την περίπτωση αντιμετώπιση.
Σύμφωνα με τα πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα πιστεύεται ότι οι μαθησιακές δυσκολίες οφείλονται σε δυσλειτουργίες του κεντρικού νευρικού συστήματος που επηρεάζουν τις ικανότητες λήψης, επεξεργασίας και μετάδοσης των πληροφοριών. 
Μερικά από τα παιδιά αυτά είναι υπερκινητικά, δεν μπορούν να συγκεντρωθούν και αφαιρούνται εύκολα. Ο χρόνος κατά τον οποίο μπορούν να συγκεντρωθούν και να δώσουν προσοχή σε κάτι είναι μικρός. Δεν μπορούν να καθίσουν ήσυχα στον ίδιο τόπο έστω και για λίγο. Επίσης υπάρχουν οικογένειες που έχουν οικογενειακό ιστορικό με ανάλογες περιπτώσεις.
Οι γονείς πρέπει να είναι ενήμεροι για τα πιο συχνά σημεία που μπορεί να παρουσιάσουν παιδιά που έχουν μαθησιακές δυσκολίες. Είναι σημαντικό διότι μια έγκαιρη θεραπευτική προσέγγιση μπορεί να αποτρέψει την εξέλιξη της κατάστασης σε πολύ χειρότερο επίπεδο. Τα σημεία αυτά είναι:
το παιδί παρουσιάζει δυσκολίες στο να καταλαβαίνει και να ακολουθεί οδηγίες
το παιδί έχει δυσκολίες στο να θυμάται τι του έχει μόλις πει κάποιος
παρουσιάζει προβλήματα στο διάβασμα, στη γραφή, στην ορθογραφία, στα μαθηματικά και έτσι αποτυγχάνει στο να κάνει σωστά τις σχολικές εργασίες
έχει δυσκολίες να ξεχωρίζει το δεξί από το αριστερό, να αναγνωρίζει τις λέξεις και έχει τάση να εναλλάσσει τα γράμματα, τους αριθμούς (πχ συγχύζει το 36 με το 63) και τις λέξεις.
παρουσιάζει δυσκολίες συντονισμού στο περπάτημα, στα αθλήματα και σε δραστηριότητες όπως το να κρατά ένα μολύβι ή να δέσει τα ράμματα των παπουτσιών του
χάνει εύκολα ή τοποθετεί σε λάθος τόπο τις σχολικές εργασίες του, τα βιβλία του και άλλα αντικείμενα
έχει δυσκολίες στο να αντιληφθεί πλήρως την έννοια του χρόνου και συγχύζεται για παράδειγμα από έννοιες όπως χθες, σήμερα, αύριο
Όταν παρουσιάζονται τέτοια προβλήματα είναι πολύ σημαντικό να τύχουν μιας ολοκληρωμένης αντιμετώπισης από ένα ειδικό, ο οποίος να είναι σε θέση να αξιολογήσει όλες τις διαφορετικές πτυχές του προβλήματος του παιδιού.
Οι μαθησιακές δυσκολίες στα παιδιά μπορούν ν' αντιμετωπισθούν με επιτυχία. Ειδικοί όπως παιδοψυχίατροι και παιδοψυχολόγοι μπορούν να βοηθήσουν και να συντονίσουν τη βοήθεια για το παιδί σε συνεργασία με τους γονείς και το σχολείο του παιδιού.
Εάν το πρόβλημα αυτό δεν αναγνωριστεί και αντιμετωπισθεί έγκαιρα μπορεί να έχει δυσάρεστη εξέλιξη διότι το παιδί θα μπει πλέον σ' ένα φαύλο κύκλο. Τα προβλήματα μάθησης θα συσσωρευτούν στο Δημοτικό σχολείο και μετά θα επιδεινωθούν και θα επιφέρουν νέα προβλήματα στο Γυμνάσιο.
Το παιδί στην προσπάθειά του να μάθει, θα απογοητεύεται όλο και περισσότερο, θα έχει συναισθηματικά προβλήματα και θα του δημιουργηθούν αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης λόγω των επανειλημμένων αποτυχιών. Μάλιστα μερικά από τα παιδιά αυτά μπορεί να μην έχουν καλή  συμπεριφορά στο σχολείο διότι προτιμούν να φαίνονται περισσότερο "κακά" παιδιά παρά να φαίνονται χαμηλών ικανοτήτων.
Η αντιμετώπιση πρέπει να είναι εξατομικευμένη ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε παιδιού, να λαμβάνει υπ' όψη την οικογενειακή του κατάσταση, αξιολόγηση του μορφωτικού επιπέδου και συνεργασία με το σχολείο του παιδιού. 
Η βοήθεια που χρειάζεται μπορεί να αφορά μόνο το παιδί αλλά μπορεί και όλη η οικογένεια να χρειάζεται κάποια θεραπευτική προσέγγιση. Είναι σημαντικό να ληφθούν μέτρα τόνωσης της αυτοπεποίθησης του παιδιού και να βοηθηθεί και η υπόλοιπη οικογένεια να αντιληφθεί και να προσαρμοστεί στην κατάσταση.
Σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να χρειάζεται εξειδικευμένη εκπαιδευτική φροντίδα ή ακόμα λογοθεραπεία. Σε περιπτώσεις που υπάρχει υπερκινητικότητα μπορεί να χρειαστούν και φάρμακα.
Οι γονείς παρακολουθώντας την εξέλιξη των παιδιών τους είναι συχνά οι πρώτοι που αντιλαμβάνονται ότι το παιδί τους μπορεί να έχει κάποιο πρόβλημα μαθησιακό, συμπεριφοράς ή συναισθηματικό. Είναι σημαντικό σε τέτοιες περιπτώσεις να ζητούν εξειδικευμένη βοήθεια για ν' αντιμετωπισθούν έγκαιρα και αποτελεσματικά τέτοιες καταστάσεις.

Παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες

Οι μαθησιακές δυσκολίες είναι από τους πιο συχνούς λόγους προβλημάτων και αποτυχιών στο σχολείο. Για κάθε 10 παιδιά σχολικής ηλικίας το ένα τουλάχιστο παρουσιάζει μαθησιακές δυσκολίες.
Τα παιδιά αυτά έχουν συνήθως ένα κανονικό επίπεδο εξυπνάδας, προσπαθούν έντονα να ακολουθούν τις οδηγίες που τους δίνονται, κάνουν προσπάθειες να παραμένουν συγκεντρωμένα και επιδιώκουν να είναι καλοί μαθητές στο σχολείο και να συμπεριφέρονται καλά και στο σπίτι.
Παρά τις προσπάθειές τους αυτές όμως δεν καταφέρνουν να διεκπεραιώνουν τις σχολικές εργασίες και μένουν πίσω σε σχέση με τους συνομήλικους τους.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους ένα παιδί μπορεί να μη προχωρά καλά στο σχολείο και αυτό το γεγονός δημιουργεί σοβαρές ανησυχίες στους γονείς τους. Εκείνο που είναι σημαντικό είναι να αναγνωρισθεί η ακριβής αιτία του προβλήματος για να γίνει η κατάλληλη εξειδικευμένη και εξατομικευμένη για την περίπτωση αντιμετώπιση.
Σύμφωνα με τα πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα πιστεύεται ότι οι μαθησιακές δυσκολίες οφείλονται σε δυσλειτουργίες του κεντρικού νευρικού συστήματος που επηρεάζουν τις ικανότητες λήψης, επεξεργασίας και μετάδοσης των πληροφοριών. 
Μερικά από τα παιδιά αυτά είναι υπερκινητικά, δεν μπορούν να συγκεντρωθούν και αφαιρούνται εύκολα. Ο χρόνος κατά τον οποίο μπορούν να συγκεντρωθούν και να δώσουν προσοχή σε κάτι είναι μικρός. Δεν μπορούν να καθίσουν ήσυχα στον ίδιο τόπο έστω και για λίγο. Επίσης υπάρχουν οικογένειες που έχουν οικογενειακό ιστορικό με ανάλογες περιπτώσεις.
Οι γονείς πρέπει να είναι ενήμεροι για τα πιο συχνά σημεία που μπορεί να παρουσιάσουν παιδιά που έχουν μαθησιακές δυσκολίες. Είναι σημαντικό διότι μια έγκαιρη θεραπευτική προσέγγιση μπορεί να αποτρέψει την εξέλιξη της κατάστασης σε πολύ χειρότερο επίπεδο. Τα σημεία αυτά είναι:
το παιδί παρουσιάζει δυσκολίες στο να καταλαβαίνει και να ακολουθεί οδηγίες
το παιδί έχει δυσκολίες στο να θυμάται τι του έχει μόλις πει κάποιος
παρουσιάζει προβλήματα στο διάβασμα, στη γραφή, στην ορθογραφία, στα μαθηματικά και έτσι αποτυγχάνει στο να κάνει σωστά τις σχολικές εργασίες
έχει δυσκολίες να ξεχωρίζει το δεξί από το αριστερό, να αναγνωρίζει τις λέξεις και έχει τάση να εναλλάσσει τα γράμματα, τους αριθμούς (πχ συγχύζει το 36 με το 63) και τις λέξεις.
παρουσιάζει δυσκολίες συντονισμού στο περπάτημα, στα αθλήματα και σε δραστηριότητες όπως το να κρατά ένα μολύβι ή να δέσει τα ράμματα των παπουτσιών του
χάνει εύκολα ή τοποθετεί σε λάθος τόπο τις σχολικές εργασίες του, τα βιβλία του και άλλα αντικείμενα
έχει δυσκολίες στο να αντιληφθεί πλήρως την έννοια του χρόνου και συγχύζεται για παράδειγμα από έννοιες όπως χθες, σήμερα, αύριο
Όταν παρουσιάζονται τέτοια προβλήματα είναι πολύ σημαντικό να τύχουν μιας ολοκληρωμένης αντιμετώπισης από ένα ειδικό, ο οποίος να είναι σε θέση να αξιολογήσει όλες τις διαφορετικές πτυχές του προβλήματος του παιδιού.
Οι μαθησιακές δυσκολίες στα παιδιά μπορούν ν' αντιμετωπισθούν με επιτυχία. Ειδικοί όπως παιδοψυχίατροι και παιδοψυχολόγοι μπορούν να βοηθήσουν και να συντονίσουν τη βοήθεια για το παιδί σε συνεργασία με τους γονείς και το σχολείο του παιδιού.
Εάν το πρόβλημα αυτό δεν αναγνωριστεί και αντιμετωπισθεί έγκαιρα μπορεί να έχει δυσάρεστη εξέλιξη διότι το παιδί θα μπει πλέον σ' ένα φαύλο κύκλο. Τα προβλήματα μάθησης θα συσσωρευτούν στο Δημοτικό σχολείο και μετά θα επιδεινωθούν και θα επιφέρουν νέα προβλήματα στο Γυμνάσιο.
Το παιδί στην προσπάθειά του να μάθει, θα απογοητεύεται όλο και περισσότερο, θα έχει συναισθηματικά προβλήματα και θα του δημιουργηθούν αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης λόγω των επανειλημμένων αποτυχιών. Μάλιστα μερικά από τα παιδιά αυτά μπορεί να μην έχουν καλή  συμπεριφορά στο σχολείο διότι προτιμούν να φαίνονται περισσότερο "κακά" παιδιά παρά να φαίνονται χαμηλών ικανοτήτων.
Η αντιμετώπιση πρέπει να είναι εξατομικευμένη ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε παιδιού, να λαμβάνει υπ' όψη την οικογενειακή του κατάσταση, αξιολόγηση του μορφωτικού επιπέδου και συνεργασία με το σχολείο του παιδιού. 
Η βοήθεια που χρειάζεται μπορεί να αφορά μόνο το παιδί αλλά μπορεί και όλη η οικογένεια να χρειάζεται κάποια θεραπευτική προσέγγιση. Είναι σημαντικό να ληφθούν μέτρα τόνωσης της αυτοπεποίθησης του παιδιού και να βοηθηθεί και η υπόλοιπη οικογένεια να αντιληφθεί και να προσαρμοστεί στην κατάσταση.
Σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να χρειάζεται εξειδικευμένη εκπαιδευτική φροντίδα ή ακόμα λογοθεραπεία. Σε περιπτώσεις που υπάρχει υπερκινητικότητα μπορεί να χρειαστούν και φάρμακα.
Οι γονείς παρακολουθώντας την εξέλιξη των παιδιών τους είναι συχνά οι πρώτοι που αντιλαμβάνονται ότι το παιδί τους μπορεί να έχει κάποιο πρόβλημα μαθησιακό, συμπεριφοράς ή συναισθηματικό. Είναι σημαντικό σε τέτοιες περιπτώσεις να ζητούν εξειδικευμένη βοήθεια για ν' αντιμετωπισθούν έγκαιρα και αποτελεσματικά τέτοιες καταστάσεις.
Ο πρώτος για μένα ένοχος είναι η οικογένεια. Οι περισσότεροι γονείς απλά ή από το φόρτο εργασίας, ή από αδιαφορία, δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους. Οι γονείς θα πρέπει να ενημερώνονται από ειδικούς, με δική τους πρωτοβουλία στο πώς θα μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Το χειρότερο έρχεται όταν το παιδί γίνεται μάρτυρας καβγάδων μεταξύ γονέων. Ακόμη χειρότερα όταν το παιδί γίνεται μπαλάκι μεταξύ χωρισμένων. Επίσης πολλοί γονείς δε γνωρίζουν καλά-καλά τι προγράμματα παρακολουθεί το παιδί τους στη τηλεόραση. Ένα ακόμη λάθος των σημερινών γονέων είναι ότι τα παιδιά πλέον τα έχουν όλα από μικρή ηλικία. Έτσι τα παιδιά βαριούνται εύκολα, με αποτέλεσμα να καταφεύγουν σε ακραία πράγματα, απλά και μόνο για να κάνουν κάτι διαφορετικό. Τα παιδιά μαθαίνουν στο να τα έχουν όλα στο χέρι, και σαν αποτέλεσμα πειθαρχούν δύσκολα, και να γίνονται εξαιρετικά ευάλωτοι χαρακτήρες.
Συνένοχος σίγουρα σε αυτή τη πορεία είναι η κοινωνία, ιδιαίτερα έτσι όπως προβάλλεται από την τηλεόραση. Προσφάτως άκουσα ότι ένα παιδί σήμερα π.χ. γεννημένο το 2000,μέχρι το 12ο έτος της ζωής του θα έχει παρακολουθήσει πάνω από 40.000 σκηνές βίας. Στην τηλεόραση από  τις ειδήσεις, τις ταινίες ακόμη και από τα κινούμενα σχέδια προβάλλεται η βία. Έτσι το μικρό μυαλουδάκι του παιδιού δηλητηριάζεται από τρυφερή ηλικία.
Μία ακόμη πτυχή του προβλήματος, είναι και το σχολείο. Οι δάσκαλοι δυστυχώς, αυτή την εποχή που οι γονείς λόγω εργασίας δεν μπορούν να ασχοληθούν με τα παιδιά τους,  
αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη. Δεν ξέρω και δεν θα κρίνω εγώ αν οι δάσκαλοι-ες είναι ανίκανοι, ή φταίει το σύστημα που λειτουργεί στα σχολεία, πάντως σίγουρα με τέτοια περιστατικά, κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Ίσως τα παιδιά να φορτώνονται πολύ και από μικρή ηλικία σε μαθήματα και ξένες γλώσσες και να μην εκτονώνονται μέσω του παιχνιδιού. Επίσης τα παιδιά θα πρέπει να παίρνουν ιδανικά και να τα προτρέπουμε προς τις καλές τέχνες, τη μουσική και τον αθλητισμό. Στο σχολείο απλά προετοιμάζουμε ελεύθερους επαγγελματίες και εργάτες και όχι ανθρώπους σωστούς. Θα υπενθύμιζα επίσης, ότι με τις τιμωρίες και με ακόμη-ακόμη καμιά σφαλιάρα το παιδί διαχωρίζει το καλό από το κακό και σίγουρα δεν αποκτά ψυχολογικά.
Ίσως να είμαι πολύ ευαίσθητος. Ίσως να αγαπάω υπερβολικά τα παιδιά. Πάντως πονάω πολύ μέσα μου. Η μελλοντική γενιά αντί να φτιάξει ένα καλλίτερο κόσμο, θα φτιάξει χειρότερο. Σας καλώ όλους. Μην σφυρίζετε αδιάφορα. Ενδιαφερθείτε. Κάντε ότι μπορείτε. Πάρτε το παιδί σας, το ανιψάκι σας, το βαφτιστήρι σας και μιλήστε του, πηγαίνετε το μια εκδρομή, πάρτε του ένα ζωάκι, τελοσπάντων μάθετέ του να αγαπά και να δημιουργεί. Ξεκολλήστε τα από τις οθόνες. Όχι άλλα χαμένα παιδιά.

Οικογένεια ένοχη ή όχι;

Ο πρώτος για μένα ένοχος είναι η οικογένεια. Οι περισσότεροι γονείς απλά ή από το φόρτο εργασίας, ή από αδιαφορία, δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους. Οι γονείς θα πρέπει να ενημερώνονται από ειδικούς, με δική τους πρωτοβουλία στο πώς θα μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Το χειρότερο έρχεται όταν το παιδί γίνεται μάρτυρας καβγάδων μεταξύ γονέων. Ακόμη χειρότερα όταν το παιδί γίνεται μπαλάκι μεταξύ χωρισμένων. Επίσης πολλοί γονείς δε γνωρίζουν καλά-καλά τι προγράμματα παρακολουθεί το παιδί τους στη τηλεόραση. Ένα ακόμη λάθος των σημερινών γονέων είναι ότι τα παιδιά πλέον τα έχουν όλα από μικρή ηλικία. Έτσι τα παιδιά βαριούνται εύκολα, με αποτέλεσμα να καταφεύγουν σε ακραία πράγματα, απλά και μόνο για να κάνουν κάτι διαφορετικό. Τα παιδιά μαθαίνουν στο να τα έχουν όλα στο χέρι, και σαν αποτέλεσμα πειθαρχούν δύσκολα, και να γίνονται εξαιρετικά ευάλωτοι χαρακτήρες.
Συνένοχος σίγουρα σε αυτή τη πορεία είναι η κοινωνία, ιδιαίτερα έτσι όπως προβάλλεται από την τηλεόραση. Προσφάτως άκουσα ότι ένα παιδί σήμερα π.χ. γεννημένο το 2000,μέχρι το 12ο έτος της ζωής του θα έχει παρακολουθήσει πάνω από 40.000 σκηνές βίας. Στην τηλεόραση από  τις ειδήσεις, τις ταινίες ακόμη και από τα κινούμενα σχέδια προβάλλεται η βία. Έτσι το μικρό μυαλουδάκι του παιδιού δηλητηριάζεται από τρυφερή ηλικία.
Μία ακόμη πτυχή του προβλήματος, είναι και το σχολείο. Οι δάσκαλοι δυστυχώς, αυτή την εποχή που οι γονείς λόγω εργασίας δεν μπορούν να ασχοληθούν με τα παιδιά τους,  
αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη. Δεν ξέρω και δεν θα κρίνω εγώ αν οι δάσκαλοι-ες είναι ανίκανοι, ή φταίει το σύστημα που λειτουργεί στα σχολεία, πάντως σίγουρα με τέτοια περιστατικά, κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Ίσως τα παιδιά να φορτώνονται πολύ και από μικρή ηλικία σε μαθήματα και ξένες γλώσσες και να μην εκτονώνονται μέσω του παιχνιδιού. Επίσης τα παιδιά θα πρέπει να παίρνουν ιδανικά και να τα προτρέπουμε προς τις καλές τέχνες, τη μουσική και τον αθλητισμό. Στο σχολείο απλά προετοιμάζουμε ελεύθερους επαγγελματίες και εργάτες και όχι ανθρώπους σωστούς. Θα υπενθύμιζα επίσης, ότι με τις τιμωρίες και με ακόμη-ακόμη καμιά σφαλιάρα το παιδί διαχωρίζει το καλό από το κακό και σίγουρα δεν αποκτά ψυχολογικά.
Ίσως να είμαι πολύ ευαίσθητος. Ίσως να αγαπάω υπερβολικά τα παιδιά. Πάντως πονάω πολύ μέσα μου. Η μελλοντική γενιά αντί να φτιάξει ένα καλλίτερο κόσμο, θα φτιάξει χειρότερο. Σας καλώ όλους. Μην σφυρίζετε αδιάφορα. Ενδιαφερθείτε. Κάντε ότι μπορείτε. Πάρτε το παιδί σας, το ανιψάκι σας, το βαφτιστήρι σας και μιλήστε του, πηγαίνετε το μια εκδρομή, πάρτε του ένα ζωάκι, τελοσπάντων μάθετέ του να αγαπά και να δημιουργεί. Ξεκολλήστε τα από τις οθόνες. Όχι άλλα χαμένα παιδιά.

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

Η μεγαλύτερη ζημιά στην ψυχική υγεία ενός παιδιού, γίνεται στα χρόνια που προηγούνται του χωρισμού των γονιών του λόγω διαζυγίου.
Το να παραμένουν οι γονείς μαζί μόνο χάριν των παιδιών τους, δεν είναι πάντοτε η ορθή επιλογή.
Είναι σημαντικό να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στο τι συμβαίνει στα παιδιά πριν από το διαζύγιο παρά μόνο να συγκεντρώνονται όλες οι προσπάθειες στο να βοηθούνται τα παιδιά μετά το χωρισμό των γονιών τους.
Δεδομένου ότι στα περισσότερα διαζύγια εμπλέκονται και παιδιά, είναι πολύ σημαντικό να εξετάζονται οι επιπτώσεις του χωρισμού των γονιών πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το διαζύγιο. Η ποιότητα της οικογενειακής ζωής πριν από το χωρισμό και οι επιπτώσεις της στην ψυχική υγεία και εξέλιξη των παιδιών δεν έχουν μέχρι σήμερα μελετηθεί σε ικανοποιητικό βαθμό.
Καναδοί ερευνητές, με βάση τη θέση ότι το διαζύγιο δεν είναι απλά ένα γεγονός αλλά μια διαδικασία που διαχρονικά επηρεάζει τον ψυχικό κόσμο των παιδιών, σύγκριναν παιδιά των οποίων οι γονείς χώρισαν μεταξύ 1994 και 1998 και παιδιά των οποίων οι γονείς δεν πήραν διαζύγιο.
Το σύνολο των παιδιών που συμπεριλήφθηκαν στη μακροχρόνια αυτή έρευνα ήταν 17.000. Κάθε 2 χρόνια γίνεται νέα αξιολόγηση των παιδιών. Οι ηλικίες των παιδιών κυμαίνονται μεταξύ 0 και 11 ετών.
Η μεθοδολογία αυτή επιτρέπει να διαχωριστούν οι επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των παιδιών που οφείλονται στο διαζύγιο και όχι σε άλλα οικογενειακά χαρακτηριστικά.
Με βάση τα ευρήματα, έγιναν οι ακόλουθες διαπιστώσεις:
Οι διαφορές στην ψυχική υγεία των παιδιών των οποίων οι γονείς χώρισαν σε σύγκριση με τα παιδιά των οποίων οι γονείς δεν χώρισαν, υπήρχαν πολύ πριν από το διαζύγιο
Πριν από το διαζύγιο τα παιδιά είχαν ψηλότερα επίπεδα άγχους, κατάθλιψης και αντικοινωνικής συμπεριφοράς σε σύγκριση με παιδιά των οποίων οι γονείς δεν πήραν διαζύγιο
Επιπρόσθετα επιβεβαιώθηκε ότι οι γονείς που χωρίζουν, είναι συνήθως νεότεροι στην ηλικία, αναφέρουν ψηλότερα επίπεδα οικογενειακής δυσλειτουργίας, κατάθλιψης και χαμηλότερα επίπεδα ικανοποίησης από τον έγγαμο βίο τους.
Τα εν λόγω χαρακτηριστικά που αυξάνουν τον κίνδυνο για διαζύγιο, συσχετίζονται και με την ποιότητα της ψυχικής υγείας των παιδιών. Αυτό σημαίνει ότι όταν υπάρχουν τέτοιες καταστάσεις, η ψυχική υγεία των παιδιών, επηρεάζεται αρνητικά ακόμη και όταν οι γονείς δεν χωρίζουν.
Αυτό θέτει υπό αμφισβήτηση την αντίληψη ότι είναι το γεγονός του διαζυγίου που βλάπτει την ψυχική υγεία του παιδιού. Με λίγα λόγια σε ανάλογες περιπτώσεις, η αποφυγή του διαζυγίου με τη δικαιολογία ότι πιθανόν είναι καλύτερα για τα παιδιά, δεν είναι η ορθή προσέγγιση
Εκτός από τις διαφορές που υπάρχουν πριν από το διαζύγιο, βρέθηκε ότι υπάρχουν και αξιοσημείωτες διαφοροποιήσεις στην ψυχική υγεία των παιδιών και μετά το διαζύγιο.
Κατά μέσο όρο, τα παιδιά των οποίων οι γονείς χώρισαν, παρουσίαζαν αύξηση των επιπέδων άγχους και κατάθλιψης που είχαν ήδη πριν από το διαζύγιο. Όμως σε ορισμένες οικογένειες με ψηλό επίπεδο δυσλειτουργίας, ο βαθμός αντικοινωνικής συμπεριφοράς των παιδιών μειωνόταν μετά από το διαζύγιο
Η εργασία αυτή, προσθέτει νέα στοιχεία στις γνώσεις μας σχετικά με τις επιδράσεις του γονικού διαζυγίου στον ευάλωτο και ιδιαίτερα ευαίσθητο ψυχικό κόσμο των παιδιών.
Το γεγονός ότι η ψυχική υγεία των παιδιών βλάπτεται πριν από το διαζύγιο λόγω χαρακτηριστικών που καθιστούν την οικογένεια δυσλειτουργική, χρήζει περαιτέρω διερεύνησης με στόχο μια καλύτερη αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών για προστασία της ψυχικής υγείας των παιδιών.

Διαζύγιο γονέων: Πως επηρεάζει την ψυχική υγεία των παιδιών;

Η μεγαλύτερη ζημιά στην ψυχική υγεία ενός παιδιού, γίνεται στα χρόνια που προηγούνται του χωρισμού των γονιών του λόγω διαζυγίου.
Το να παραμένουν οι γονείς μαζί μόνο χάριν των παιδιών τους, δεν είναι πάντοτε η ορθή επιλογή.
Είναι σημαντικό να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στο τι συμβαίνει στα παιδιά πριν από το διαζύγιο παρά μόνο να συγκεντρώνονται όλες οι προσπάθειες στο να βοηθούνται τα παιδιά μετά το χωρισμό των γονιών τους.
Δεδομένου ότι στα περισσότερα διαζύγια εμπλέκονται και παιδιά, είναι πολύ σημαντικό να εξετάζονται οι επιπτώσεις του χωρισμού των γονιών πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το διαζύγιο. Η ποιότητα της οικογενειακής ζωής πριν από το χωρισμό και οι επιπτώσεις της στην ψυχική υγεία και εξέλιξη των παιδιών δεν έχουν μέχρι σήμερα μελετηθεί σε ικανοποιητικό βαθμό.
Καναδοί ερευνητές, με βάση τη θέση ότι το διαζύγιο δεν είναι απλά ένα γεγονός αλλά μια διαδικασία που διαχρονικά επηρεάζει τον ψυχικό κόσμο των παιδιών, σύγκριναν παιδιά των οποίων οι γονείς χώρισαν μεταξύ 1994 και 1998 και παιδιά των οποίων οι γονείς δεν πήραν διαζύγιο.
Το σύνολο των παιδιών που συμπεριλήφθηκαν στη μακροχρόνια αυτή έρευνα ήταν 17.000. Κάθε 2 χρόνια γίνεται νέα αξιολόγηση των παιδιών. Οι ηλικίες των παιδιών κυμαίνονται μεταξύ 0 και 11 ετών.
Η μεθοδολογία αυτή επιτρέπει να διαχωριστούν οι επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των παιδιών που οφείλονται στο διαζύγιο και όχι σε άλλα οικογενειακά χαρακτηριστικά.
Με βάση τα ευρήματα, έγιναν οι ακόλουθες διαπιστώσεις:
Οι διαφορές στην ψυχική υγεία των παιδιών των οποίων οι γονείς χώρισαν σε σύγκριση με τα παιδιά των οποίων οι γονείς δεν χώρισαν, υπήρχαν πολύ πριν από το διαζύγιο
Πριν από το διαζύγιο τα παιδιά είχαν ψηλότερα επίπεδα άγχους, κατάθλιψης και αντικοινωνικής συμπεριφοράς σε σύγκριση με παιδιά των οποίων οι γονείς δεν πήραν διαζύγιο
Επιπρόσθετα επιβεβαιώθηκε ότι οι γονείς που χωρίζουν, είναι συνήθως νεότεροι στην ηλικία, αναφέρουν ψηλότερα επίπεδα οικογενειακής δυσλειτουργίας, κατάθλιψης και χαμηλότερα επίπεδα ικανοποίησης από τον έγγαμο βίο τους.
Τα εν λόγω χαρακτηριστικά που αυξάνουν τον κίνδυνο για διαζύγιο, συσχετίζονται και με την ποιότητα της ψυχικής υγείας των παιδιών. Αυτό σημαίνει ότι όταν υπάρχουν τέτοιες καταστάσεις, η ψυχική υγεία των παιδιών, επηρεάζεται αρνητικά ακόμη και όταν οι γονείς δεν χωρίζουν.
Αυτό θέτει υπό αμφισβήτηση την αντίληψη ότι είναι το γεγονός του διαζυγίου που βλάπτει την ψυχική υγεία του παιδιού. Με λίγα λόγια σε ανάλογες περιπτώσεις, η αποφυγή του διαζυγίου με τη δικαιολογία ότι πιθανόν είναι καλύτερα για τα παιδιά, δεν είναι η ορθή προσέγγιση
Εκτός από τις διαφορές που υπάρχουν πριν από το διαζύγιο, βρέθηκε ότι υπάρχουν και αξιοσημείωτες διαφοροποιήσεις στην ψυχική υγεία των παιδιών και μετά το διαζύγιο.
Κατά μέσο όρο, τα παιδιά των οποίων οι γονείς χώρισαν, παρουσίαζαν αύξηση των επιπέδων άγχους και κατάθλιψης που είχαν ήδη πριν από το διαζύγιο. Όμως σε ορισμένες οικογένειες με ψηλό επίπεδο δυσλειτουργίας, ο βαθμός αντικοινωνικής συμπεριφοράς των παιδιών μειωνόταν μετά από το διαζύγιο
Η εργασία αυτή, προσθέτει νέα στοιχεία στις γνώσεις μας σχετικά με τις επιδράσεις του γονικού διαζυγίου στον ευάλωτο και ιδιαίτερα ευαίσθητο ψυχικό κόσμο των παιδιών.
Το γεγονός ότι η ψυχική υγεία των παιδιών βλάπτεται πριν από το διαζύγιο λόγω χαρακτηριστικών που καθιστούν την οικογένεια δυσλειτουργική, χρήζει περαιτέρω διερεύνησης με στόχο μια καλύτερη αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών για προστασία της ψυχικής υγείας των παιδιών.
Μήπως η συζυγική σας σχέση υποφέρει και δεν το έχετε αντιληφθεί; Εάν έχετε το αίσθημα ότι κάτι δεν πάει καλά ίσως να είναι η κατάλληλη στιγμή να πάρετε εκείνα τα μέτρα που χρειάζονται για να αναζωογονήσετε και να διατηρήσετε μια σχέση αγάπης που είναι το θεμέλιο του κάθε γάμου.
Στην εποχή που ζούμε τα διαζύγια έχουν γίνει πολύ συχνά. Είναι πολύ σημαντικό να δίνεται έγκαιρα ιδιαίτερη σημασία στη φροντίδα της συζυγικής σχέσης, για να αποφεύγονται δυσάρεστες εξελίξεις, τόσο για σας όσο και για το σύντροφο και τα παιδιά σας.
Ποια είναι όμως εκείνα τα σημεία που θα σας δείξουν ότι ο γάμος σας υποφέρει;
Α) Όταν έχετε συχνές συζητήσεις με τον σύντροφο σας, που χαρακτηρίζονται από πικρία ή σαρκασμό και όταν χάνεται πολύ χρόνο στον να κατηγοράτε ο ένας τον άλλο.
Β) Όταν νιώθετε συνεχώς άσχημα εναντίον του συζύγου σας και έχετε την επιθυμία να περνάτε ελεύθερο χρόνο με κάποιους άλλους παρά με το ταίρι σας.
Γ) Σε περίπτωση που αντιληφθήκατε ότι δεν γελάτε πλέον μαζί και δεν περνάτε ξέγνοιαστες ευχάριστες στιγμές μαζί.
Από τη στιγμή που θα νιώσετε ότι κάτι δεν πάει καλά, θα πρέπει να ενεργήσετε για να βελτιώσετε τη σχέση σας που υποφέρει.
Η αγάπη μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας κατά τη διάρκεια του γάμου χρειάζεται μια συνεχή φροντίδα. Η αγάπη αυτή δεν είναι δεδομένη, όπως για παράδειγμα η αγάπη που πηγάζει από τους γονείς προς τα παιδιά.
Η σχέση στο γάμο χρειάζεται τη συνεχή αυτή φροντίδα, ανεξάρτητα από το πόσο καλή ήταν η αρχική σχέση που οδήγησε στον γάμο. Οι συζυγικές σχέσεις κατά τη διάρκεια του γάμου, που δεν τυγχάνουν μιας συνεχούς φροντίδας και συντήρησης, καταλήγουν σε διαζύγιο.
Είναι γεγονός ότι δεν είμαστε όλοι καλά ενημερωμένοι και προετοιμασμένοι για να μπορούμε να κατανοούμε ότι κάτι δεν πάει καλά στη συζυγική μας σχέση. Ακόμη είμαστε λιγότερο προετοιμασμένοι στο να ξέρουμε πως να φροντίζουμε το σύντροφό μας και να κάνουμε εκείνα που χρειάζονται για να διατηρείται ζωντανή και υγιής η σχέση μας με το ταίρι μας στο γάμο μας.
Σας παρουσιάζουμε μερικές εισηγήσεις που μπορούν να βοηθήσουν και να αναζωογονήσουν τη συζυγική σας σχέση:
Πρέπει να μάθετε να ακούτε τον άλλο. Το να είστε καλός ακροατής είναι το κλειδί για μια υγιή επικοινωνία.
Δεν πρέπει να βιάζεστε να μιλήσετε αλλά να δίνετε χρόνο στον άλλο να ολοκληρώσει, να ακούσετε προσεκτικά και να σιγουρευτείτε ότι καταλάβατε καλά τι θέλει να πει.
Όταν συζητούμε ή μιλούμε με κάποιον δεν κάνουμε αγώνα ή πρωτάθλημα ποιος θα μιλήσει πρώτος ή περισσότερο. Ο σκοπός μας είναι η σωστή επικοινωνία.
Έστω και εάν διαφωνείτε με την άποψη του άλλου, αρχίστε με το να δείχνετε ότι κατανοείτε με σεβασμό τον τρόπο σκέψης και τα επιχειρήματα του άλλου χωρίς να τονίζετε την άρνηση σας. Αυτό επιτρέπει την περαιτέρω πορεία για την επίλυση των διαφορών.
Αποφεύγετε να πέφτετε στην κακή συνήθεια, που όλοι έχουμε, να κάνουμε εύκολα κριτική στους άλλους. Εάν πρέπει να κάνετε κάποια κριτικά σχόλια, μπορείτε να το κάνετε με θετική προσέγγιση παρά αρνητική, για να πετύχετε την αλλαγή που επιθυμείτε.
Κανείς από εμάς δεν είναι τέλειος. Ο καθένας έχει τα καλά του και τα κακά του.
Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείτε να τα αλλάξετε. Πολλοί γάμοι διαλύονται διότι οι σύζυγοι, που γνωρίζουν καλύτερα από τους άλλους τις δικές τους ατέλειες και μειονεκτήματα, πιστεύουν ότι δεν μπορούν πλέον να ζήσουν μαζί λόγω των προβλημάτων αυτών.
Πρέπει να καταλάβετε ότι υπάρχουν πράγματα, τα οποία δεν μπορούν να αλλάξουν, όσο και αν προσπαθήσετε να τα τροποποιήσετε. Προσέξτε και να θυμάστε ότι συχνά η κριτική μπορεί να προκαλέσει στο άλλο μέρος μηχανισμούς άρνησης.
Αντί να ασκείτε κριτική και να προσπαθείτε άσκοπα να αλλάξετε αυτά που σας φαίνονται κακά στο σύντροφό σας, είναι προτιμότερο να επικεντρώνεστε στα θετικά στοιχεία που το χαρακτηρίζουν.
Με το να τονίζετε και ακόμη να επιδοκιμάζετε τα θετικά του συντρόφου σας, δημιουργείτε ένα κλίμα δια μέσου του οποίου είναι πιο εύκολο να συμβούν οι αλλαγές που θα θέλατε. Κάποτε μάλιστα, αυτές συμβαίνουν σε μια τέτοια θετική ατμόσφαιρα, χωρίς να το καταλάβετε.
Το γεγονός ότι έχετε παντρευτεί δεν σημαίνει ότι όλα πλέον έχουν τελειώσει και είναι δεδομένα. Δεν πρέπει να νιώθετε αυτοϊκανοποίηση και να μη φροντίζετε πλέον τη φυσική σας εμφάνιση και τη πνευματική σας καλλιέργεια.
Αντίθετα θα πρέπει να προσέχετε το βάρος σας, να τρώγετε σωστά, να ασκείστε τακτικά και να φροντίζετε για την καλύτερη δυνατή φυσική σας παρουσίαση.
Δεν πρέπει να αμελείτε την πνευματική σας βελτίωση, την εκμάθηση νέων πραγμάτων. Μάλιστα είναι πολύ καλό να μοιράζεστε τις εμπειρίες αυτές με το ταίρι σας.
Κάνοντας αυτά τα πράγματα και φροντίζοντας συνολικά τον εαυτό σας, δίνετε το μήνυμα στο σύντροφό σας ότι προσπαθείτε να είστε όσο το δυνατό καλύτεροι και ότι θέλετε να επωφελείστε από όλη την καλή αυτή κατάσταση μαζί.
Πρέπει να δώσετε μια ιδιαίτερη σημασία στη σχέση σας με το σύντροφό σας. Να την θεωρείτε ως την προτεραιότητά σας και να μην την παραμελείτε.
Διαφυλάξετε χρόνο για να είστε μόνοι με το ταίρι σας. Εάν τα παιδιά χρειάζονται κάποιον να τα προσέχει, μη διστάσετε για οικονομικούς λόγους να βάλετε κάποιο κατάλληλο άτομο να τα προσέχει, για το χρόνο που χρειάζεστε.
Επίσης μη σκέφτεστε για πιθανά έξοδα που απαιτούνται για να περάσετε ευχάριστες στιγμές μαζί ή για τη ψυχαγωγία σας. Απλά σκεφτείτε ότι είναι προτιμότερο να επενδύσετε τα χρήματα αυτά για σας και το σύζυγο σας παρά να τα δώσετε αργότερα λόγω προβλημάτων σε δικηγόρους ή διάφορους συμβούλους.
Επίσης υπάρχουν πολλές δραστηριότητες που δεν κοστίζουν και σας επιτρέπουν να περνάτε ευχάριστες στιγμές μαζί.
Εκείνο που είναι σημαντικό είναι να επενδύσετε χρόνο και χρήμα εάν είναι αναγκαίο για να ξαναζήσετε μαζί στιγμές που είναι ευχάριστες και για τους δύο και που θα σας κάνουν να νιώθετε περισσότερο ενωμένοι μεταξύ σας.
Θυμηθείτε τις πρώτες στιγμές που σας έφεραν κοντά τον ένα στον άλλο και τους πρώτες έρωτές σας. Θυμηθείτε εκείνα που σας άρεσαν τόσο τότε και προσπαθήστε να δημιουργήσετε ξανά μια ανάλογη ατμόσφαιρα.
Γράψτε ένα σημείωμα αγάπης, σε οποιαδήποτε στιγμή του χρόνου, προσφέρετε στον σύζυγο σας κάτι που αγαπά, κάνετε του μια έκπληξη, ανάψτε κεριά στο δωμάτιό σας, και αρχίστε εσείς δείχνοντας την αγάπη σας.
Με λίγα λόγια δημιουργείστε ξανά ένα αίσθημα αγάπης που σας συνένωσε και αυτό θα σας κρατήσει κοντά τον ένα στον άλλο τόσο σε καλές στιγμές όσο και σε δύσκολους καιρούς.
Συμπερασματικά θα τελειώσουμε τονίζοντας ότι δεν υπάρχουν τέλειοι γάμοι και ιδεώδεις συζυγικές σχέσεις όπου όλα πάντα είναι ρόδινα.
Όμως εάν είστε προσεκτικοί και παρατηρητικοί, εάν αφιερώσετε χρόνο, δημιουργικότητα και ενέργεια στη θεμελιώδη αυτή σχέση της ζωής σας, θα τη διατηρήσετε ζωντανή και ωραία με ευεργετικά αποτελέσματα για όλη την οικογένεια και ιδιαίτερα για τα παιδιά σας.

Συζυγικές σχέσεις

Μήπως η συζυγική σας σχέση υποφέρει και δεν το έχετε αντιληφθεί; Εάν έχετε το αίσθημα ότι κάτι δεν πάει καλά ίσως να είναι η κατάλληλη στιγμή να πάρετε εκείνα τα μέτρα που χρειάζονται για να αναζωογονήσετε και να διατηρήσετε μια σχέση αγάπης που είναι το θεμέλιο του κάθε γάμου.
Στην εποχή που ζούμε τα διαζύγια έχουν γίνει πολύ συχνά. Είναι πολύ σημαντικό να δίνεται έγκαιρα ιδιαίτερη σημασία στη φροντίδα της συζυγικής σχέσης, για να αποφεύγονται δυσάρεστες εξελίξεις, τόσο για σας όσο και για το σύντροφο και τα παιδιά σας.
Ποια είναι όμως εκείνα τα σημεία που θα σας δείξουν ότι ο γάμος σας υποφέρει;
Α) Όταν έχετε συχνές συζητήσεις με τον σύντροφο σας, που χαρακτηρίζονται από πικρία ή σαρκασμό και όταν χάνεται πολύ χρόνο στον να κατηγοράτε ο ένας τον άλλο.
Β) Όταν νιώθετε συνεχώς άσχημα εναντίον του συζύγου σας και έχετε την επιθυμία να περνάτε ελεύθερο χρόνο με κάποιους άλλους παρά με το ταίρι σας.
Γ) Σε περίπτωση που αντιληφθήκατε ότι δεν γελάτε πλέον μαζί και δεν περνάτε ξέγνοιαστες ευχάριστες στιγμές μαζί.
Από τη στιγμή που θα νιώσετε ότι κάτι δεν πάει καλά, θα πρέπει να ενεργήσετε για να βελτιώσετε τη σχέση σας που υποφέρει.
Η αγάπη μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας κατά τη διάρκεια του γάμου χρειάζεται μια συνεχή φροντίδα. Η αγάπη αυτή δεν είναι δεδομένη, όπως για παράδειγμα η αγάπη που πηγάζει από τους γονείς προς τα παιδιά.
Η σχέση στο γάμο χρειάζεται τη συνεχή αυτή φροντίδα, ανεξάρτητα από το πόσο καλή ήταν η αρχική σχέση που οδήγησε στον γάμο. Οι συζυγικές σχέσεις κατά τη διάρκεια του γάμου, που δεν τυγχάνουν μιας συνεχούς φροντίδας και συντήρησης, καταλήγουν σε διαζύγιο.
Είναι γεγονός ότι δεν είμαστε όλοι καλά ενημερωμένοι και προετοιμασμένοι για να μπορούμε να κατανοούμε ότι κάτι δεν πάει καλά στη συζυγική μας σχέση. Ακόμη είμαστε λιγότερο προετοιμασμένοι στο να ξέρουμε πως να φροντίζουμε το σύντροφό μας και να κάνουμε εκείνα που χρειάζονται για να διατηρείται ζωντανή και υγιής η σχέση μας με το ταίρι μας στο γάμο μας.
Σας παρουσιάζουμε μερικές εισηγήσεις που μπορούν να βοηθήσουν και να αναζωογονήσουν τη συζυγική σας σχέση:
Πρέπει να μάθετε να ακούτε τον άλλο. Το να είστε καλός ακροατής είναι το κλειδί για μια υγιή επικοινωνία.
Δεν πρέπει να βιάζεστε να μιλήσετε αλλά να δίνετε χρόνο στον άλλο να ολοκληρώσει, να ακούσετε προσεκτικά και να σιγουρευτείτε ότι καταλάβατε καλά τι θέλει να πει.
Όταν συζητούμε ή μιλούμε με κάποιον δεν κάνουμε αγώνα ή πρωτάθλημα ποιος θα μιλήσει πρώτος ή περισσότερο. Ο σκοπός μας είναι η σωστή επικοινωνία.
Έστω και εάν διαφωνείτε με την άποψη του άλλου, αρχίστε με το να δείχνετε ότι κατανοείτε με σεβασμό τον τρόπο σκέψης και τα επιχειρήματα του άλλου χωρίς να τονίζετε την άρνηση σας. Αυτό επιτρέπει την περαιτέρω πορεία για την επίλυση των διαφορών.
Αποφεύγετε να πέφτετε στην κακή συνήθεια, που όλοι έχουμε, να κάνουμε εύκολα κριτική στους άλλους. Εάν πρέπει να κάνετε κάποια κριτικά σχόλια, μπορείτε να το κάνετε με θετική προσέγγιση παρά αρνητική, για να πετύχετε την αλλαγή που επιθυμείτε.
Κανείς από εμάς δεν είναι τέλειος. Ο καθένας έχει τα καλά του και τα κακά του.
Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείτε να τα αλλάξετε. Πολλοί γάμοι διαλύονται διότι οι σύζυγοι, που γνωρίζουν καλύτερα από τους άλλους τις δικές τους ατέλειες και μειονεκτήματα, πιστεύουν ότι δεν μπορούν πλέον να ζήσουν μαζί λόγω των προβλημάτων αυτών.
Πρέπει να καταλάβετε ότι υπάρχουν πράγματα, τα οποία δεν μπορούν να αλλάξουν, όσο και αν προσπαθήσετε να τα τροποποιήσετε. Προσέξτε και να θυμάστε ότι συχνά η κριτική μπορεί να προκαλέσει στο άλλο μέρος μηχανισμούς άρνησης.
Αντί να ασκείτε κριτική και να προσπαθείτε άσκοπα να αλλάξετε αυτά που σας φαίνονται κακά στο σύντροφό σας, είναι προτιμότερο να επικεντρώνεστε στα θετικά στοιχεία που το χαρακτηρίζουν.
Με το να τονίζετε και ακόμη να επιδοκιμάζετε τα θετικά του συντρόφου σας, δημιουργείτε ένα κλίμα δια μέσου του οποίου είναι πιο εύκολο να συμβούν οι αλλαγές που θα θέλατε. Κάποτε μάλιστα, αυτές συμβαίνουν σε μια τέτοια θετική ατμόσφαιρα, χωρίς να το καταλάβετε.
Το γεγονός ότι έχετε παντρευτεί δεν σημαίνει ότι όλα πλέον έχουν τελειώσει και είναι δεδομένα. Δεν πρέπει να νιώθετε αυτοϊκανοποίηση και να μη φροντίζετε πλέον τη φυσική σας εμφάνιση και τη πνευματική σας καλλιέργεια.
Αντίθετα θα πρέπει να προσέχετε το βάρος σας, να τρώγετε σωστά, να ασκείστε τακτικά και να φροντίζετε για την καλύτερη δυνατή φυσική σας παρουσίαση.
Δεν πρέπει να αμελείτε την πνευματική σας βελτίωση, την εκμάθηση νέων πραγμάτων. Μάλιστα είναι πολύ καλό να μοιράζεστε τις εμπειρίες αυτές με το ταίρι σας.
Κάνοντας αυτά τα πράγματα και φροντίζοντας συνολικά τον εαυτό σας, δίνετε το μήνυμα στο σύντροφό σας ότι προσπαθείτε να είστε όσο το δυνατό καλύτεροι και ότι θέλετε να επωφελείστε από όλη την καλή αυτή κατάσταση μαζί.
Πρέπει να δώσετε μια ιδιαίτερη σημασία στη σχέση σας με το σύντροφό σας. Να την θεωρείτε ως την προτεραιότητά σας και να μην την παραμελείτε.
Διαφυλάξετε χρόνο για να είστε μόνοι με το ταίρι σας. Εάν τα παιδιά χρειάζονται κάποιον να τα προσέχει, μη διστάσετε για οικονομικούς λόγους να βάλετε κάποιο κατάλληλο άτομο να τα προσέχει, για το χρόνο που χρειάζεστε.
Επίσης μη σκέφτεστε για πιθανά έξοδα που απαιτούνται για να περάσετε ευχάριστες στιγμές μαζί ή για τη ψυχαγωγία σας. Απλά σκεφτείτε ότι είναι προτιμότερο να επενδύσετε τα χρήματα αυτά για σας και το σύζυγο σας παρά να τα δώσετε αργότερα λόγω προβλημάτων σε δικηγόρους ή διάφορους συμβούλους.
Επίσης υπάρχουν πολλές δραστηριότητες που δεν κοστίζουν και σας επιτρέπουν να περνάτε ευχάριστες στιγμές μαζί.
Εκείνο που είναι σημαντικό είναι να επενδύσετε χρόνο και χρήμα εάν είναι αναγκαίο για να ξαναζήσετε μαζί στιγμές που είναι ευχάριστες και για τους δύο και που θα σας κάνουν να νιώθετε περισσότερο ενωμένοι μεταξύ σας.
Θυμηθείτε τις πρώτες στιγμές που σας έφεραν κοντά τον ένα στον άλλο και τους πρώτες έρωτές σας. Θυμηθείτε εκείνα που σας άρεσαν τόσο τότε και προσπαθήστε να δημιουργήσετε ξανά μια ανάλογη ατμόσφαιρα.
Γράψτε ένα σημείωμα αγάπης, σε οποιαδήποτε στιγμή του χρόνου, προσφέρετε στον σύζυγο σας κάτι που αγαπά, κάνετε του μια έκπληξη, ανάψτε κεριά στο δωμάτιό σας, και αρχίστε εσείς δείχνοντας την αγάπη σας.
Με λίγα λόγια δημιουργείστε ξανά ένα αίσθημα αγάπης που σας συνένωσε και αυτό θα σας κρατήσει κοντά τον ένα στον άλλο τόσο σε καλές στιγμές όσο και σε δύσκολους καιρούς.
Συμπερασματικά θα τελειώσουμε τονίζοντας ότι δεν υπάρχουν τέλειοι γάμοι και ιδεώδεις συζυγικές σχέσεις όπου όλα πάντα είναι ρόδινα.
Όμως εάν είστε προσεκτικοί και παρατηρητικοί, εάν αφιερώσετε χρόνο, δημιουργικότητα και ενέργεια στη θεμελιώδη αυτή σχέση της ζωής σας, θα τη διατηρήσετε ζωντανή και ωραία με ευεργετικά αποτελέσματα για όλη την οικογένεια και ιδιαίτερα για τα παιδιά σας.
Το διαζύγιο είναι μια τραυματική εμπειρία για τα παιδιά και μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το ψυχολογικό κόσμο τους αφήνοντας αρνητικά κατάλοιπα για όλη τους την ζωή. Στις ανεπτυγμένες χώρες υπολογίζεται ότι ένας γάμος στους δύο καταλήγει σε διαζύγιο.
Οι γονείς πρέπει να είναι ενήμεροι και να λαμβάνουν σοβαρά υπ' όψη ότι η κατάσταση αυτή μπορεί να δημιουργήσει διάφορες θλιβερές συναισθηματικές καταστάσεις ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Τα μεγάλα παιδιά καταλαμβάνονται από αισθήματα μεγάλης λύπης και απώλειας. Η απόδοσή τους στο σχολείο μειώνεται και παρουσιάζουν προβλήματα συμπεριφοράς. 
Τα μικρότερα παιδιά μπορεί να γίνουν περισσότερο επιθετικά, να μην  συνεργάζονται ή ακόμα να δείξουν σημεία οπισθοδρόμησης ή απομόνωσης. 
Έχει παρατηρηθεί ότι πολύ συχνά, έφηβοι και ενήλικες που έζησαν κατά την παιδική ηλικία τραυματικές εμπειρίες διαζυγίου των γονιών τους, παρουσιάζουν οι ίδιοι προβλήματα στις σχέσεις και έχουν μειωμένη ευτοεκτίμηση.
Κατά την διάρκεια της διαδικασίας του διαζυγίου οι γονείς έχουν σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσουν. Για τα παιδιά τους όμως δεν παύουν από του να είναι τα πιο σημαντικά πρόσωπα στη ζωή τους.
Τα παιδιά νιώθουν φοβισμένα και είναι συγχυσμένα. Ακόμη τους δημιουργούνται αισθήματα ανασφάλειας από την αβεβαιότητα που παρουσιάζουν  οι καταστάσεις αυτές.
Σε μερικές περιπτώσεις μερικοί γονείς μπορεί να νιώθουν τόσο πληγωμένοι και ανήμποροι για ν' αντιμετωπίσουν την κατάσταση που στρέφονται προς τα παιδιά για να βρουν βοήθεια, υποστήριξη και ανακούφιση.  
Πολύ συχνά τα παιδιά πιστεύουν ότι είναι αυτά που προκάλεσαν τη διαμάχη μεταξύ του πατέρα και της μητέρας τους Σε αρκετές περιπτώσεις νιώθουν την ανάγκη και αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες για να συνενώσουν ξανά τους γονείς τους.
Έχει παρατηρηθεί ότι η τραυματική εμπειρία απώλεια ενός από τους γονείς μέσω του διαζυγίου καθιστά τα παιδιά όταν ενηλικιωθούν πιο ευάλωτα σε σωματικές και ψυχικές ασθένειες.
Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς, μέσα σ’ ένα πνεύμα συνεργασίας για το παιδί τους να εξηγήσουν με ήπιο τρόπο, χωρίς αλληλοκατηγορίες τι συμβαίνει, ποιος είναι ο δικός τους ρόλος και τι τελικά συμβαίνει γι’ αυτά.
Οι γονείς νιώθουν έντονες ανησυχίες για το τι πρόκειται να συμβεί στα παιδιά τους και αυτό το σημείο πρέπει να τους οδηγήσει στο να συνεργαστούν για περάσουν την περίοδο αυτή τα παιδιά όσο το δυνατό με λιγότερο πόνο.
Τα παιδιά μπορούν να αναπτύξουν μηχανισμούς κατανόησης και να βοηθηθούν περισσότερο εάν τους εξηγηθεί τι συμβαίνει. Είναι σημαντικό να περάσει το μήνυμα ότι οι γονείς τους παραμένουν γονείς τους έστω και εάν ο γάμος τους διαλύεται.
Σύμφωνα με έρευνες που έγιναν τα παιδιά αντεπεξέρχονται καλύτερα και  έχουν λιγότερα προβλήματα μακροχρόνια όταν οι γονείς τους συνεργάζονται για το καλό του παιδιού τους.
Οι διαμάχες και οι δικαστικές διαδικασίες για το ποιος θα πάρει το παιδί είναι ιδιαίτερα επιζήμιες για τα παιδιά. Ακόμη χειρότερα προκαλούν οι πιέσεις που εξασκούνται στα παιδιά για να διαλέξουν ένα από τους δύο γονείς. 
Κατά τη διάρκεια δύσκολων και οδυνηρών καταστάσεων όπως το διαζύγιο πρέπει και δύο γονείς και η υπόλοιπη οικογένεια να έχουν πάντα στο νου το καλύτερο δυνατό για τα παιδιά. 
Σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να ζητηθεί βοήθεια για τα παιδιά από τον οικογενειακό γιατρό ή από τον παιδίατρο. Ακόμη  σε άλλες περιπτώσεις η βοήθεια εξειδικευμένου ψυχιάτρου για το παιδί και τον έφηβο και η εφαρμογή ψυχοθεραπείας γι' αυτά ή για τους γονείς μπορούν ν' απαλύνουν τις συνέπειες της τραυματικής αυτής εμπειρίας.

Παιδιά και διαζύγιο

Το διαζύγιο είναι μια τραυματική εμπειρία για τα παιδιά και μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το ψυχολογικό κόσμο τους αφήνοντας αρνητικά κατάλοιπα για όλη τους την ζωή. Στις ανεπτυγμένες χώρες υπολογίζεται ότι ένας γάμος στους δύο καταλήγει σε διαζύγιο.
Οι γονείς πρέπει να είναι ενήμεροι και να λαμβάνουν σοβαρά υπ' όψη ότι η κατάσταση αυτή μπορεί να δημιουργήσει διάφορες θλιβερές συναισθηματικές καταστάσεις ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Τα μεγάλα παιδιά καταλαμβάνονται από αισθήματα μεγάλης λύπης και απώλειας. Η απόδοσή τους στο σχολείο μειώνεται και παρουσιάζουν προβλήματα συμπεριφοράς. 
Τα μικρότερα παιδιά μπορεί να γίνουν περισσότερο επιθετικά, να μην  συνεργάζονται ή ακόμα να δείξουν σημεία οπισθοδρόμησης ή απομόνωσης. 
Έχει παρατηρηθεί ότι πολύ συχνά, έφηβοι και ενήλικες που έζησαν κατά την παιδική ηλικία τραυματικές εμπειρίες διαζυγίου των γονιών τους, παρουσιάζουν οι ίδιοι προβλήματα στις σχέσεις και έχουν μειωμένη ευτοεκτίμηση.
Κατά την διάρκεια της διαδικασίας του διαζυγίου οι γονείς έχουν σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσουν. Για τα παιδιά τους όμως δεν παύουν από του να είναι τα πιο σημαντικά πρόσωπα στη ζωή τους.
Τα παιδιά νιώθουν φοβισμένα και είναι συγχυσμένα. Ακόμη τους δημιουργούνται αισθήματα ανασφάλειας από την αβεβαιότητα που παρουσιάζουν  οι καταστάσεις αυτές.
Σε μερικές περιπτώσεις μερικοί γονείς μπορεί να νιώθουν τόσο πληγωμένοι και ανήμποροι για ν' αντιμετωπίσουν την κατάσταση που στρέφονται προς τα παιδιά για να βρουν βοήθεια, υποστήριξη και ανακούφιση.  
Πολύ συχνά τα παιδιά πιστεύουν ότι είναι αυτά που προκάλεσαν τη διαμάχη μεταξύ του πατέρα και της μητέρας τους Σε αρκετές περιπτώσεις νιώθουν την ανάγκη και αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες για να συνενώσουν ξανά τους γονείς τους.
Έχει παρατηρηθεί ότι η τραυματική εμπειρία απώλεια ενός από τους γονείς μέσω του διαζυγίου καθιστά τα παιδιά όταν ενηλικιωθούν πιο ευάλωτα σε σωματικές και ψυχικές ασθένειες.
Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς, μέσα σ’ ένα πνεύμα συνεργασίας για το παιδί τους να εξηγήσουν με ήπιο τρόπο, χωρίς αλληλοκατηγορίες τι συμβαίνει, ποιος είναι ο δικός τους ρόλος και τι τελικά συμβαίνει γι’ αυτά.
Οι γονείς νιώθουν έντονες ανησυχίες για το τι πρόκειται να συμβεί στα παιδιά τους και αυτό το σημείο πρέπει να τους οδηγήσει στο να συνεργαστούν για περάσουν την περίοδο αυτή τα παιδιά όσο το δυνατό με λιγότερο πόνο.
Τα παιδιά μπορούν να αναπτύξουν μηχανισμούς κατανόησης και να βοηθηθούν περισσότερο εάν τους εξηγηθεί τι συμβαίνει. Είναι σημαντικό να περάσει το μήνυμα ότι οι γονείς τους παραμένουν γονείς τους έστω και εάν ο γάμος τους διαλύεται.
Σύμφωνα με έρευνες που έγιναν τα παιδιά αντεπεξέρχονται καλύτερα και  έχουν λιγότερα προβλήματα μακροχρόνια όταν οι γονείς τους συνεργάζονται για το καλό του παιδιού τους.
Οι διαμάχες και οι δικαστικές διαδικασίες για το ποιος θα πάρει το παιδί είναι ιδιαίτερα επιζήμιες για τα παιδιά. Ακόμη χειρότερα προκαλούν οι πιέσεις που εξασκούνται στα παιδιά για να διαλέξουν ένα από τους δύο γονείς. 
Κατά τη διάρκεια δύσκολων και οδυνηρών καταστάσεων όπως το διαζύγιο πρέπει και δύο γονείς και η υπόλοιπη οικογένεια να έχουν πάντα στο νου το καλύτερο δυνατό για τα παιδιά. 
Σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να ζητηθεί βοήθεια για τα παιδιά από τον οικογενειακό γιατρό ή από τον παιδίατρο. Ακόμη  σε άλλες περιπτώσεις η βοήθεια εξειδικευμένου ψυχιάτρου για το παιδί και τον έφηβο και η εφαρμογή ψυχοθεραπείας γι' αυτά ή για τους γονείς μπορούν ν' απαλύνουν τις συνέπειες της τραυματικής αυτής εμπειρίας.
Ο ερχομός ενός νέου παιδιού, κάνει πολύ συχνά τους γονείς να ανησυχούν για προβλήματα ζήλιας που πιθανόν να προκύψουν μεταξύ ενός μεγαλύτερου και του νέου παιδιού.
Πράγματι η ζήλια μεταξύ αδελφιών δεν είναι σπάνια. Το μεγαλύτερο παιδί νιώθει ότι κάτι χάνει με τον ερχομό του αδελφιού του. Εκεί που απολάμβανε πολλά πράγματα μόνο του, την προσοχή των γονιών του, τώρα πρέπει να τα μοιράζεται με το αδελφάκι του.
Η ζήλια μεταξύ αδελφιών παρατηρείται συχνότερα όταν η διαφορά ηλικίας μεταξύ των παιδιών δεν είναι μεγάλη ή ακόμα όταν είναι του ίδιου φύλου. Στην περίπτωση διδύμων το φαινόμενο αυτό είναι ακόμη πιο έντονο.
Ο ρόλος των γονιών είναι καθοριστικός στη δημιουργία της ζήλιας μεταξύ των παιδιών. Οι συγκρίσεις που κάνουν μεταξύ των παιδιών τους συμβάλλουν στην ανάπτυξη ζήλιας, αντιπαλότητας και συναγωνισμού.
Στις περιπτώσεις που το ένα παιδί καταφέρνει να ξεπερνά το άλλο στις επιδόσεις του, μπορούν να δημιουργηθούν αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης ακόμη και κατάθλιψης που συνοδεύονται από ζήλια.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα παιδί μπορεί να εγκαταλείψει κάποια δραστηριότητα έστω και εάν είναι πολύ καλό σε αυτή, διότι δεν θέλει να φαίνεται κατώτερο από το αδέλφι του που μπορεί να έχει καλύτερες επιδόσεις στο συγκεκριμένο τομέα.
Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που επηρεάζουν τη ζήλια μεταξύ αδελφιών. Τα ατομικά χαρακτηριστικά των παιδιών, η λειτουργικότητα της οικογένειας, τα παραδείγματα που βλέπουν τα παιδιά σε ταινίες στην τηλεόραση ή αλλού συμβάλλουν στην δημιουργία καταστάσεων ζήλιας.
Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να αποτρέψουν την δημιουργία ζήλιας μεταξύ των παιδιών τους;
Σε οικογένειες που οι γονείς βρίσκουν συμβιβαστικές, παραγωγικές λύσεις που χαρακτηρίζονται από εκτίμηση προς το άτομο και χωρίς επιθετικότητα στα καθημερινά προβλήματα, οι πιθανότητες να αναπτυχθεί ζήλια είναι μικρές.
Επίσης το ίδιο συμβαίνει σε οικογένειες που κάνουν δραστηριότητες ψυχαγωγικές ή άλλες που όλοι απολαμβάνουν μαζί.
Η ηλικία των παιδιών παίζει ένα σημαντικό ρόλο. Ανάλογα με το επίπεδο αντίληψης τους οι γονείς μπορούν να μιλούν στο παιδί τους για τη γέννηση και τον ερχομό του αδελφιού τους. Έτσι νιώθουν ότι συμμετέχουν στο σημαντικό νέο γεγονός για την οικογένεια που θα αλλάξει την κατάσταση όπως την γνωρίζουν.
Με το να συμμετέχουν στις προετοιμασίες για το νέο παιδί, για την κούνια και τα ρούχα του, λαμβάνοντας μέρος στις συζητήσεις για το τι θα κάνει η οικογένεια όταν θα έλθει το αδελφάκι, τα κάνει να μη νιώθουν ότι παραμερίζονται ή ότι χάνουν κάτι.
Επίσης εάν η ηλικία του ή των μεγαλύτερων παιδιών το επιτρέπει, είναι καλό για αυτά εάν μπορούν να συμμετέχουν στην επιλογή του ονόματος για το αδελφάκι τους.
Οι γονείς μπορούν να συζητούν με τα μεγαλύτερα αδέλφια τρόπους με τους οποίους μπορούν αυτά να βοηθούν στην οικογένεια όταν θα γεννηθεί το νέο παιδί. Στις περιπτώσεις αυτές είναι χρήσιμο όλοι μαζί να βλέπουν τις φωτογραφίες των μεγαλύτερων παιδιών όταν γεννήθηκαν και οι γονείς να διηγούνται αυτά που έκαναν όταν γεννήθηκαν τα πρώτα παιδιά.
Οι κινήσεις αυτές βοηθούν τα παιδιά στο να νιώσουν ότι η σημασία και το ενδιαφέρον που δίνονται προς τα αυτά δεν μειώνεται και τουναντίον το κάθε παιδί παίρνει όλη την αγάπη των γονιών του.
Στις περιπτώσεις που το μεγαλύτερο παιδί είναι ακόμη σε παιδικό κρεβατάκι, εάν είναι δυνατό να του δοθεί ένα κανονικό κρεβάτι, συμβάλλει στο να το κάνει να νιώθει χαρά και να συνδέει με θετικά γεγονότα τη γέννηση του αδελφιού του.
Οι γονείς δεν πρέπει να απογοητεύονται εάν βλέπουν αρχικά ότι ένα μεγαλύτερο παιδί δεν δείχνει μεγάλη αγάπη στο μικρότερο του αδελφάκι. Η αγάπη αυτή μεγαλώνει σταδιακά.
Οι γονείς θα πρέπει να δείξουν στο μεγαλύτερο παιδί πως πρέπει να συμπεριφέρεται σε ένα μικρότερο τους αδελφάκι και το τι είναι επιτρεπτό και το τι όχι.
Επίσης η επιβράβευση του μεγαλύτερου παιδιού για καλά πράγματα που έχει κάνει, ιδιαίτερα σε σχέση με το μικρό αδελφάκι του, δείχνει στο παιδί ότι το να είναι το μεγαλύτερο έχει πλεονεκτήματα.
Κάποτε ένα παιδί μπορεί να παρουσιάσει κάποια υποχώρηση στην συμπεριφορά του όταν γεννηθεί ένα νέο παιδί. Επιστρέφει πίσω σε συμπεριφορές που είχε όταν ήταν σε πιο μικρή ηλικία.
Οι γονείς πρέπει να αποδέχονται τα φαινόμενα αυτά, που συνήθως είναι παροδικά και να δίνουν τη σημασία που ζητούν τα παιδιά αυτά. Το γεγονός αυτό τους προσφέρει τη σιγουριά που χρειάζονται και την προσοχή που ζητούν και το πρόβλημα υποχωρεί.
Σχεδόν όλα τα αδέλφια, αγόρια και κορίτσια, θα έχουν την εμπειρία κάποιου βαθμού ζήλιας. Υπάρχουν περιπτώσεις που η ζήλια θα χειροτερεύει και πιθανόν να γίνει μια αντιπαλότητα.
Πολύ σπάνια μπορεί η κατάσταση να εκφυλιστεί και να εμφανιστούν φαινόμενα βίας και κακοποίησης του ενός από τον άλλο. Συνήθως αυτός που κακοποιεί είναι ο μεγαλύτερος στην ηλικία ή και αυτός που είναι δυνατότερος.
Στις περιπτώσεις αυτές χρειάζεται βοήθεια από ειδικούς ψυχολόγους ή και ψυχίατρους. Η οικογένεια θα πρέπει να ζητήσει επαγγελματική βοήθεια και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις το πρόβλημα πιθανόν να χρειάζεται επείγουσα αντιμετώπιση.
Συμπερασματικά θα τονίσουμε το γεγονός ότι η ζήλια μεταξύ αδελφιών είναι σύνηθες φαινόμενο. Ο ρόλος των γονιών είναι καθοριστικός στη γένεση αλλά και στην αντιμετώπιση του προβλήματος.
Στις οικογένειες που υπάρχουν ισότιμη αντιμετώπιση των παιδιών, ισοζυγισμένες αποφάσεις που χαρακτηρίζονται από συμβιβασμό όταν δημιουργούνται διαφορές και που υπάρχει σεβασμός και εκτίμηση στην προσωπικότητα και ιδιαιτερότητες του κάθε μέλους της οικογένειας, οι πιθανότητες για σοβαρά προβλήματα λόγω ζήλιας ελαχιστοποιούνται.

Η ζήλια μεταξύ αδελφιών

Ο ερχομός ενός νέου παιδιού, κάνει πολύ συχνά τους γονείς να ανησυχούν για προβλήματα ζήλιας που πιθανόν να προκύψουν μεταξύ ενός μεγαλύτερου και του νέου παιδιού.
Πράγματι η ζήλια μεταξύ αδελφιών δεν είναι σπάνια. Το μεγαλύτερο παιδί νιώθει ότι κάτι χάνει με τον ερχομό του αδελφιού του. Εκεί που απολάμβανε πολλά πράγματα μόνο του, την προσοχή των γονιών του, τώρα πρέπει να τα μοιράζεται με το αδελφάκι του.
Η ζήλια μεταξύ αδελφιών παρατηρείται συχνότερα όταν η διαφορά ηλικίας μεταξύ των παιδιών δεν είναι μεγάλη ή ακόμα όταν είναι του ίδιου φύλου. Στην περίπτωση διδύμων το φαινόμενο αυτό είναι ακόμη πιο έντονο.
Ο ρόλος των γονιών είναι καθοριστικός στη δημιουργία της ζήλιας μεταξύ των παιδιών. Οι συγκρίσεις που κάνουν μεταξύ των παιδιών τους συμβάλλουν στην ανάπτυξη ζήλιας, αντιπαλότητας και συναγωνισμού.
Στις περιπτώσεις που το ένα παιδί καταφέρνει να ξεπερνά το άλλο στις επιδόσεις του, μπορούν να δημιουργηθούν αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης ακόμη και κατάθλιψης που συνοδεύονται από ζήλια.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα παιδί μπορεί να εγκαταλείψει κάποια δραστηριότητα έστω και εάν είναι πολύ καλό σε αυτή, διότι δεν θέλει να φαίνεται κατώτερο από το αδέλφι του που μπορεί να έχει καλύτερες επιδόσεις στο συγκεκριμένο τομέα.
Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που επηρεάζουν τη ζήλια μεταξύ αδελφιών. Τα ατομικά χαρακτηριστικά των παιδιών, η λειτουργικότητα της οικογένειας, τα παραδείγματα που βλέπουν τα παιδιά σε ταινίες στην τηλεόραση ή αλλού συμβάλλουν στην δημιουργία καταστάσεων ζήλιας.
Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να αποτρέψουν την δημιουργία ζήλιας μεταξύ των παιδιών τους;
Σε οικογένειες που οι γονείς βρίσκουν συμβιβαστικές, παραγωγικές λύσεις που χαρακτηρίζονται από εκτίμηση προς το άτομο και χωρίς επιθετικότητα στα καθημερινά προβλήματα, οι πιθανότητες να αναπτυχθεί ζήλια είναι μικρές.
Επίσης το ίδιο συμβαίνει σε οικογένειες που κάνουν δραστηριότητες ψυχαγωγικές ή άλλες που όλοι απολαμβάνουν μαζί.
Η ηλικία των παιδιών παίζει ένα σημαντικό ρόλο. Ανάλογα με το επίπεδο αντίληψης τους οι γονείς μπορούν να μιλούν στο παιδί τους για τη γέννηση και τον ερχομό του αδελφιού τους. Έτσι νιώθουν ότι συμμετέχουν στο σημαντικό νέο γεγονός για την οικογένεια που θα αλλάξει την κατάσταση όπως την γνωρίζουν.
Με το να συμμετέχουν στις προετοιμασίες για το νέο παιδί, για την κούνια και τα ρούχα του, λαμβάνοντας μέρος στις συζητήσεις για το τι θα κάνει η οικογένεια όταν θα έλθει το αδελφάκι, τα κάνει να μη νιώθουν ότι παραμερίζονται ή ότι χάνουν κάτι.
Επίσης εάν η ηλικία του ή των μεγαλύτερων παιδιών το επιτρέπει, είναι καλό για αυτά εάν μπορούν να συμμετέχουν στην επιλογή του ονόματος για το αδελφάκι τους.
Οι γονείς μπορούν να συζητούν με τα μεγαλύτερα αδέλφια τρόπους με τους οποίους μπορούν αυτά να βοηθούν στην οικογένεια όταν θα γεννηθεί το νέο παιδί. Στις περιπτώσεις αυτές είναι χρήσιμο όλοι μαζί να βλέπουν τις φωτογραφίες των μεγαλύτερων παιδιών όταν γεννήθηκαν και οι γονείς να διηγούνται αυτά που έκαναν όταν γεννήθηκαν τα πρώτα παιδιά.
Οι κινήσεις αυτές βοηθούν τα παιδιά στο να νιώσουν ότι η σημασία και το ενδιαφέρον που δίνονται προς τα αυτά δεν μειώνεται και τουναντίον το κάθε παιδί παίρνει όλη την αγάπη των γονιών του.
Στις περιπτώσεις που το μεγαλύτερο παιδί είναι ακόμη σε παιδικό κρεβατάκι, εάν είναι δυνατό να του δοθεί ένα κανονικό κρεβάτι, συμβάλλει στο να το κάνει να νιώθει χαρά και να συνδέει με θετικά γεγονότα τη γέννηση του αδελφιού του.
Οι γονείς δεν πρέπει να απογοητεύονται εάν βλέπουν αρχικά ότι ένα μεγαλύτερο παιδί δεν δείχνει μεγάλη αγάπη στο μικρότερο του αδελφάκι. Η αγάπη αυτή μεγαλώνει σταδιακά.
Οι γονείς θα πρέπει να δείξουν στο μεγαλύτερο παιδί πως πρέπει να συμπεριφέρεται σε ένα μικρότερο τους αδελφάκι και το τι είναι επιτρεπτό και το τι όχι.
Επίσης η επιβράβευση του μεγαλύτερου παιδιού για καλά πράγματα που έχει κάνει, ιδιαίτερα σε σχέση με το μικρό αδελφάκι του, δείχνει στο παιδί ότι το να είναι το μεγαλύτερο έχει πλεονεκτήματα.
Κάποτε ένα παιδί μπορεί να παρουσιάσει κάποια υποχώρηση στην συμπεριφορά του όταν γεννηθεί ένα νέο παιδί. Επιστρέφει πίσω σε συμπεριφορές που είχε όταν ήταν σε πιο μικρή ηλικία.
Οι γονείς πρέπει να αποδέχονται τα φαινόμενα αυτά, που συνήθως είναι παροδικά και να δίνουν τη σημασία που ζητούν τα παιδιά αυτά. Το γεγονός αυτό τους προσφέρει τη σιγουριά που χρειάζονται και την προσοχή που ζητούν και το πρόβλημα υποχωρεί.
Σχεδόν όλα τα αδέλφια, αγόρια και κορίτσια, θα έχουν την εμπειρία κάποιου βαθμού ζήλιας. Υπάρχουν περιπτώσεις που η ζήλια θα χειροτερεύει και πιθανόν να γίνει μια αντιπαλότητα.
Πολύ σπάνια μπορεί η κατάσταση να εκφυλιστεί και να εμφανιστούν φαινόμενα βίας και κακοποίησης του ενός από τον άλλο. Συνήθως αυτός που κακοποιεί είναι ο μεγαλύτερος στην ηλικία ή και αυτός που είναι δυνατότερος.
Στις περιπτώσεις αυτές χρειάζεται βοήθεια από ειδικούς ψυχολόγους ή και ψυχίατρους. Η οικογένεια θα πρέπει να ζητήσει επαγγελματική βοήθεια και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις το πρόβλημα πιθανόν να χρειάζεται επείγουσα αντιμετώπιση.
Συμπερασματικά θα τονίσουμε το γεγονός ότι η ζήλια μεταξύ αδελφιών είναι σύνηθες φαινόμενο. Ο ρόλος των γονιών είναι καθοριστικός στη γένεση αλλά και στην αντιμετώπιση του προβλήματος.
Στις οικογένειες που υπάρχουν ισότιμη αντιμετώπιση των παιδιών, ισοζυγισμένες αποφάσεις που χαρακτηρίζονται από συμβιβασμό όταν δημιουργούνται διαφορές και που υπάρχει σεβασμός και εκτίμηση στην προσωπικότητα και ιδιαιτερότητες του κάθε μέλους της οικογένειας, οι πιθανότητες για σοβαρά προβλήματα λόγω ζήλιας ελαχιστοποιούνται.

Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2019

Στις περιπτώσεις διαζυγίων, η μετακόμιση ενός από τους δύο γονείς σε μακρινή απόσταση σε σχέση με το αρχικό οικογενειακό σπίτι, αποτελεί ένα πολύπλοκο πρόβλημα.
Όταν ο γονιός που έχει τη φύλαξη του παιδιού θέλει να μετακομίσει μακριά από τον άλλο, τίθενται θέματα όχι μόνο νομικά αλλά και ζητήματα που αφορούν τις ψυχολογικές επιπτώσεις στο παιδί.
Φαίνεται μάλιστα ότι οι ψυχολογικές επιπτώσεις για το παιδί δημιουργούνται ακόμη και όταν ο γονιός που δεν έχει τη φύλαξη του παιδιού, μετακομίζει μακριά από το παιδί του.
Σε μια ενδιαφέρουσα έρευνα, ψυχολόγοι από την Αριζόνα, εξέτασαν τις επιπτώσεις που είχε η μετακόμιση των γονιών τους, σε 602 φοιτητές των οποίων οι γονείς είχαν χωρίσει.
Οι φοιτητές ανήκαν βασικά σε δύο ομάδες. Στη μία ομάδα, οι γονείς μετά από τον χωρισμό, δεν μετακόμισαν σε απόσταση μεγαλύτερη από μίας ώρας οδηγήματος με αυτοκίνητο σε σχέση με το αρχικό σπίτι της οικογένειας. Στην άλλη ομάδα, ο ένας από τους 2 γονείς είχε μετακομίσει σε απόσταση μεγαλύτερη από μίας ώρας οδηγήματος από το αρχικό σπίτι της οικογένειας. 
Όλοι οι φοιτητές υποβλήθηκαν σε διάφορα τεστ μέτρησης των ψυχολογικών και αισθηματικών τους χαρακτηριστικών.
Επίσης αξιολογήθηκε η ικανοποίηση που ανέφεραν ότι είχαν από τη ζωή, η κατάσταση της υγείας τους, η σχέση τους με τους γονείς τους, η σχέση που υπήρχε και διατηρούσαν οι δύο γονείς τους μεταξύ τους, το πόσο σκληρή θεωρούσαν ότι ήταν η δική τους ζωή και τέλος η οικονομική στήριξη που έπαιρναν από τους γονείς τους.
Τα αποτελέσματα των αξιολογήσεων τους, έδειξαν ότι τα παιδιά των οποίων, ο ένας  από τους δυο γονείς μετακόμιζε σε απόσταση μεγαλύτερη από αυτή της μίας ώρας οδηγήματος από άλλο γονιό, παρουσίαζαν μακροχρόνια  ένα φάσμα από σημαντικές αρνητικές συνέπειες.
Το παιδί υποβαλλόταν στο χωρισμό αυτό είτε διότι ο γονιός που είχε τη φύλαξη του παιδιού μετακόμιζε και έπαιρνε το παιδί μαζί του είτε διότι ο άλλος γονιός πήγαινε να εγκατασταθεί μακριά από το αρχικό σπίτι της οικογένειας.
Οι αρνητικές συνέπειες του χωρισμού για τα παιδιά, παρουσιάζονταν ανεξάρτητα από το ποιος από τους δύο γονιούς (πατέρας ή μητέρα, αυτός που είχε τη φύλαξη ή ο άλλος) έκανε τη μετακόμιση.
Σε σύγκριση με παιδιά των οποίων οι γονείς είχαν μεν χωρίσει αλλά δεν είχαν μετακομίσει μακριά, τα παιδιά με γονείς που μετακόμισαν μακριά μετά από το διαζύγιο παρουσίαζαν μια πιο δυσμενή κατάσταση.
Συγκεκριμένα ετύγχαναν χαμηλότερης οικονομικής υποστήριξης από τους γονείς τους, ένιωθαν περισσότερη ανασφάλεια αναφορικά με αυτήν την οικονομική υποστήριξη, ένιωθαν περισσότερη επιθετικότητα στις δικές τους διαπροσωπικές σχέσεις, ένιωθαν περισσότερη στεναχώρια λόγω του διαζυγίου των γονέων τους, ένιωθαν λιγότερο τους γονείς τους σαν πηγή αισθηματικής υποστήριξης για αυτούς.
Επίσης οι ίδιοι φοιτητές ένιωθαν ότι η σωματική τους υγεία ήταν λιγότερο καλή, η ικανοποίησή τους για τη ζωή ήταν σε χαμηλότερα επίπεδα από τους άλλους και η προσωπική τους αισθηματική προσαρμογή ήταν λιγότερο καλή από την άλλη ομάδα των φοιτητών.
Τα συμπεράσματα των ερευνητών είναι ότι η μετακόμιση σε απόσταση μεγαλύτερη από αυτήν της μίας ώρας οδηγήματος, ενός από τους δύο γονείς μετά το διαζύγιο. Έχει αρνητικές  μακροχρόνιες συνέπειες είτε πρόκειται για τον πατέρα ή τη μητέρα, είτε για αυτόν που έχει τη φύλαξη ή όχι.
Τα συμπεράσματα αυτά πρέπει να προβληματίσουν και τους νομικούς κύκλους. Η μετακόμιση του γονιού που έχει τη φύλαξη του παιδιού σε μακρινή απόσταση, επιβάλλει στο παιδί ένα χωρισμό που μπορεί να έχει σοβαρές μακροχρόνιες επιπτώσεις στο παιδί.
Παράλληλα οι διαζευγμένοι γονείς με παιδιά που επιθυμούν να μετακομίσουν μακριά από το αρχικό οικογενειακό σπίτι, πρέπει να λαμβάνουν υπ' όψη τους και τις αρνητικές συνέπειες που μπορεί να επιφέρει η κίνηση τους αυτή στο παιδί τους. 


Το διαζύγιο, τα παιδιά και η μετακόμιση

Στις περιπτώσεις διαζυγίων, η μετακόμιση ενός από τους δύο γονείς σε μακρινή απόσταση σε σχέση με το αρχικό οικογενειακό σπίτι, αποτελεί ένα πολύπλοκο πρόβλημα.
Όταν ο γονιός που έχει τη φύλαξη του παιδιού θέλει να μετακομίσει μακριά από τον άλλο, τίθενται θέματα όχι μόνο νομικά αλλά και ζητήματα που αφορούν τις ψυχολογικές επιπτώσεις στο παιδί.
Φαίνεται μάλιστα ότι οι ψυχολογικές επιπτώσεις για το παιδί δημιουργούνται ακόμη και όταν ο γονιός που δεν έχει τη φύλαξη του παιδιού, μετακομίζει μακριά από το παιδί του.
Σε μια ενδιαφέρουσα έρευνα, ψυχολόγοι από την Αριζόνα, εξέτασαν τις επιπτώσεις που είχε η μετακόμιση των γονιών τους, σε 602 φοιτητές των οποίων οι γονείς είχαν χωρίσει.
Οι φοιτητές ανήκαν βασικά σε δύο ομάδες. Στη μία ομάδα, οι γονείς μετά από τον χωρισμό, δεν μετακόμισαν σε απόσταση μεγαλύτερη από μίας ώρας οδηγήματος με αυτοκίνητο σε σχέση με το αρχικό σπίτι της οικογένειας. Στην άλλη ομάδα, ο ένας από τους 2 γονείς είχε μετακομίσει σε απόσταση μεγαλύτερη από μίας ώρας οδηγήματος από το αρχικό σπίτι της οικογένειας. 
Όλοι οι φοιτητές υποβλήθηκαν σε διάφορα τεστ μέτρησης των ψυχολογικών και αισθηματικών τους χαρακτηριστικών.
Επίσης αξιολογήθηκε η ικανοποίηση που ανέφεραν ότι είχαν από τη ζωή, η κατάσταση της υγείας τους, η σχέση τους με τους γονείς τους, η σχέση που υπήρχε και διατηρούσαν οι δύο γονείς τους μεταξύ τους, το πόσο σκληρή θεωρούσαν ότι ήταν η δική τους ζωή και τέλος η οικονομική στήριξη που έπαιρναν από τους γονείς τους.
Τα αποτελέσματα των αξιολογήσεων τους, έδειξαν ότι τα παιδιά των οποίων, ο ένας  από τους δυο γονείς μετακόμιζε σε απόσταση μεγαλύτερη από αυτή της μίας ώρας οδηγήματος από άλλο γονιό, παρουσίαζαν μακροχρόνια  ένα φάσμα από σημαντικές αρνητικές συνέπειες.
Το παιδί υποβαλλόταν στο χωρισμό αυτό είτε διότι ο γονιός που είχε τη φύλαξη του παιδιού μετακόμιζε και έπαιρνε το παιδί μαζί του είτε διότι ο άλλος γονιός πήγαινε να εγκατασταθεί μακριά από το αρχικό σπίτι της οικογένειας.
Οι αρνητικές συνέπειες του χωρισμού για τα παιδιά, παρουσιάζονταν ανεξάρτητα από το ποιος από τους δύο γονιούς (πατέρας ή μητέρα, αυτός που είχε τη φύλαξη ή ο άλλος) έκανε τη μετακόμιση.
Σε σύγκριση με παιδιά των οποίων οι γονείς είχαν μεν χωρίσει αλλά δεν είχαν μετακομίσει μακριά, τα παιδιά με γονείς που μετακόμισαν μακριά μετά από το διαζύγιο παρουσίαζαν μια πιο δυσμενή κατάσταση.
Συγκεκριμένα ετύγχαναν χαμηλότερης οικονομικής υποστήριξης από τους γονείς τους, ένιωθαν περισσότερη ανασφάλεια αναφορικά με αυτήν την οικονομική υποστήριξη, ένιωθαν περισσότερη επιθετικότητα στις δικές τους διαπροσωπικές σχέσεις, ένιωθαν περισσότερη στεναχώρια λόγω του διαζυγίου των γονέων τους, ένιωθαν λιγότερο τους γονείς τους σαν πηγή αισθηματικής υποστήριξης για αυτούς.
Επίσης οι ίδιοι φοιτητές ένιωθαν ότι η σωματική τους υγεία ήταν λιγότερο καλή, η ικανοποίησή τους για τη ζωή ήταν σε χαμηλότερα επίπεδα από τους άλλους και η προσωπική τους αισθηματική προσαρμογή ήταν λιγότερο καλή από την άλλη ομάδα των φοιτητών.
Τα συμπεράσματα των ερευνητών είναι ότι η μετακόμιση σε απόσταση μεγαλύτερη από αυτήν της μίας ώρας οδηγήματος, ενός από τους δύο γονείς μετά το διαζύγιο. Έχει αρνητικές  μακροχρόνιες συνέπειες είτε πρόκειται για τον πατέρα ή τη μητέρα, είτε για αυτόν που έχει τη φύλαξη ή όχι.
Τα συμπεράσματα αυτά πρέπει να προβληματίσουν και τους νομικούς κύκλους. Η μετακόμιση του γονιού που έχει τη φύλαξη του παιδιού σε μακρινή απόσταση, επιβάλλει στο παιδί ένα χωρισμό που μπορεί να έχει σοβαρές μακροχρόνιες επιπτώσεις στο παιδί.
Παράλληλα οι διαζευγμένοι γονείς με παιδιά που επιθυμούν να μετακομίσουν μακριά από το αρχικό οικογενειακό σπίτι, πρέπει να λαμβάνουν υπ' όψη τους και τις αρνητικές συνέπειες που μπορεί να επιφέρει η κίνηση τους αυτή στο παιδί τους. 


Η επιρροή στα παιδιά μας των διαφόρων μέσων επικοινωνίας και ψυχαγωγίας όπως η τηλεόραση, τα βίντεο, ο κινηματογράφος, τα ηλεκτρονικά παιγνίδια, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, το ιντερνετ και η ηχογραφημένη μουσική, είναι στην εποχή μας τεράστια και ένα γεγονός που μπορεί να διαμορφώνει τον εσωτερικό ψυχικό τους κόσμο.
Πολλές και εκτεταμένες έρευνες έδειξαν ότι η βία στα μέσα αυτά, δημιουργεί στα παιδιά επιθετική συμπεριφορά, εφιάλτες, φοβίες για την προσωπική τους σωματική ακεραιότητα, κατάθλιψη και απευαισθητοποίηση στη βία.
Η βία δια μέσου των μέσων επικοινωνίας και ψυχαγωγίας των παιδιών, αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα σημαντικό κίνδυνο για την υγεία τόσο των μικρών παιδιών όσο και των εφήβων που βρίσκονται σε μια τόσο ευαίσθητη φάση ψυχολογικής εξέλιξης και ωρίμανσης.
 
Η ειδική επιτροπή εμπειρογνωμόνων της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής σε πρόσφατη έκθεσή της, κρούει ξανά τον κώδωνα κινδύνου για το ανησυχητικό αυτό φαινόμενο που απειλεί τα παιδιά μας.
Χαρακτηριστικά, δηλώνει η επιτροπή, τα παιδιά ηλικίας από 2 έως 18 ετών, αφιερώνουν κατά μέσο όρο 6,5 ώρες κάθε μέρα για να βλέπουν τηλεόραση, να παίζουν ηλεκτρονικά παιγνίδια, να μπαίνουν στο ιντερνετ και να είναι στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές τους, να βλέπουν ταινίες και να ακούν ηχογραφημένη μουσική.
Έχει υπολογιστεί ότι για κάθε 10.000 ώρες τηλεόρασης το 61% περιέχει σκηνές διαπροσωπικής βίας. Ακόμη περισσότερο εκπληκτικό, το μεγαλύτερο μέρος της βίας αυτής βρισκόταν μέσα σε παιδικά προγράμματα.
Τα παιδιά επηρεάζονται πολύ και με διάφορους τρόπους από το τι βλέπουν στα μέσα αυτά. Μαθαίνουν παρατηρώντας και μιμούνται εύκολα συμπεριφορές που παρουσιάζονται.
Επιπρόσθετα η ηλικία παίζει σημαντικό ρόλο. Για παράδειγμα γνωρίζουμε ότι τα παιδιά μέχρι 9 χρονών, δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το φανταστικό από το πραγματικό. Η υπερβολική βία που εκτίθεται στα διάφορα μέσα ψυχαγωγίας τους, τα κάνει να βιώνουν τον κόσμο σαν ένα συνεχώς επικίνδυνο περιβάλλον γεγονός που τα ωθεί στην βία και στη χρήση όπλων.
Οι γονείς και οι παιδίατροι πρέπει να δώσουν ακόμη μεγαλύτερη σημασία στα επικίνδυνα αυτά φαινόμενα.
Οι γονείς πρέπει να προσέχουν τι βλέπουν και πως ψυχαγούνται τα παιδιά στις διάφορες ευαίσθητες ηλικίες της ανάπτυξής τους. Δεν πρέπει να τοποθετούν ξεχωριστές τηλεοράσεις στα δωμάτια των παιδιών και ακόμη πρέπει να χρησιμοποιούν ειδικές συσκευές που να μπορούν να μπλοκάρουν κάποια νοσηρά προγράμματα.
Τα παιδιά, σύμφωνα με τις συστάσεις της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής δεν πρέπει να αφιερώνουν περισσότερο από 1 έως 2 ώρες την ημέρα για ηλεκτρονικά παιγνίδια, τηλεόραση και χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών.
Οι παιδίατροι, συστήνει επιπρόσθετα η επιτροπή,  πρέπει να αναλάβουν ένα περισσότερο ενεργό ρόλο στην καταπολέμηση του φαινομένου αυτού. Συστήνει στους παιδίατρους να εξετάζουν συστηματικά στο ιστορικό του κάθε παιδιού τις συνήθειές του σε σχέση με τα μέσα επικοινωνίας και ψυχαγωγίας.
Οι παιδίατροι θα πρέπει να διαφωτίζουν και να συμβουλεύουν τους γονείς για τα θέματα αυτά.
Στα σχολεία πρέπει να γίνονται εκστρατείες διαφώτισης των παιδιών και εφήβων. Πρέπει να διδάσκεται σ΄ αυτά πως να αντιλαμβάνονται τα κακά και λανθασμένα μηνύματα και εντυπώσεις που τόσο συχνά μεταδίδονται ή περιέχονται στα μέσα αυτά.
Οι βιομηχανίες μέσων ψυχαγωγίας θα πρέπει επίσης επιτέλους να αντιληφθούν την σοβαρότητα των αρνητικών κοινωνικών επιπτώσεων που προκαλούν πολλά από τα προϊόντα τους.
Θα πρέπει να σταματήσουν να δίνουν την ψεύτικη αίγλη που προσδίνουν στα όπλα και στη βία σαν μέσο επίλυσης προβλημάτων. Θα πρέπει επιτέλους να σταματήσουν να χρησιμοποιούν ανθρώπους σαν στόχους που πρέπει να σκοτώνονται με όπλα σε ηλεκτρονικά παιγνίδια.
Οι οργανισμοί αξιολόγησης των μέσων αυτών, που τόσο επηρεάζουν και διαμορφώνουν τον παιδικό χαρακτήρα, θα πρέπει να δημιουργήσουν συστήματα αξιολόγησης ευέλικτα, εύκολα και προσιτά στους γονείς.
Θα μπορούν οι γονείς να τα συμβουλεύονται τότε μαζικότερα, για την επιλογή ή αποκλεισμό των μέσων που θα διαλέγουν για να προσφέρουν στα παιδιά τους. Τα σημερινά συστήματα αξιολόγησης που υπάρχουν δεν έχουν καταφέρει να επικρατήσουν με αποτέλεσμα λιγότερο από 10% των οικογενειών να τα συμβουλεύονται.
Τα συστήματα αξιολόγησης θα πρέπει να λαμβάνουν υπ' όψη τις σκηνές βίας, το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται, τις σκηνές σεξ και γυμνότητας που παρουσιάζονται.
Συνοπτικά για την αντιμετώπιση του φαινομένου αυτού και για να αποφευχθούν τρομερές απρόβλεπτες μελλοντικές επιπτώσεις θα πρέπει να γίνει μια  διαρκής συνολική προσπάθεια από την κοινωνία, με πρωταγωνιστές τους γονείς, τους παιδίατρους, το σχολείο και τις βιομηχανίες παραγωγής και μετάδοσης των μέσων επικοινωνίας και ψυχαγωγίας.

Προσέχετε τι βλέπουν τα παιδιά σας

Η επιρροή στα παιδιά μας των διαφόρων μέσων επικοινωνίας και ψυχαγωγίας όπως η τηλεόραση, τα βίντεο, ο κινηματογράφος, τα ηλεκτρονικά παιγνίδια, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, το ιντερνετ και η ηχογραφημένη μουσική, είναι στην εποχή μας τεράστια και ένα γεγονός που μπορεί να διαμορφώνει τον εσωτερικό ψυχικό τους κόσμο.
Πολλές και εκτεταμένες έρευνες έδειξαν ότι η βία στα μέσα αυτά, δημιουργεί στα παιδιά επιθετική συμπεριφορά, εφιάλτες, φοβίες για την προσωπική τους σωματική ακεραιότητα, κατάθλιψη και απευαισθητοποίηση στη βία.
Η βία δια μέσου των μέσων επικοινωνίας και ψυχαγωγίας των παιδιών, αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα σημαντικό κίνδυνο για την υγεία τόσο των μικρών παιδιών όσο και των εφήβων που βρίσκονται σε μια τόσο ευαίσθητη φάση ψυχολογικής εξέλιξης και ωρίμανσης.
 
Η ειδική επιτροπή εμπειρογνωμόνων της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής σε πρόσφατη έκθεσή της, κρούει ξανά τον κώδωνα κινδύνου για το ανησυχητικό αυτό φαινόμενο που απειλεί τα παιδιά μας.
Χαρακτηριστικά, δηλώνει η επιτροπή, τα παιδιά ηλικίας από 2 έως 18 ετών, αφιερώνουν κατά μέσο όρο 6,5 ώρες κάθε μέρα για να βλέπουν τηλεόραση, να παίζουν ηλεκτρονικά παιγνίδια, να μπαίνουν στο ιντερνετ και να είναι στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές τους, να βλέπουν ταινίες και να ακούν ηχογραφημένη μουσική.
Έχει υπολογιστεί ότι για κάθε 10.000 ώρες τηλεόρασης το 61% περιέχει σκηνές διαπροσωπικής βίας. Ακόμη περισσότερο εκπληκτικό, το μεγαλύτερο μέρος της βίας αυτής βρισκόταν μέσα σε παιδικά προγράμματα.
Τα παιδιά επηρεάζονται πολύ και με διάφορους τρόπους από το τι βλέπουν στα μέσα αυτά. Μαθαίνουν παρατηρώντας και μιμούνται εύκολα συμπεριφορές που παρουσιάζονται.
Επιπρόσθετα η ηλικία παίζει σημαντικό ρόλο. Για παράδειγμα γνωρίζουμε ότι τα παιδιά μέχρι 9 χρονών, δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το φανταστικό από το πραγματικό. Η υπερβολική βία που εκτίθεται στα διάφορα μέσα ψυχαγωγίας τους, τα κάνει να βιώνουν τον κόσμο σαν ένα συνεχώς επικίνδυνο περιβάλλον γεγονός που τα ωθεί στην βία και στη χρήση όπλων.
Οι γονείς και οι παιδίατροι πρέπει να δώσουν ακόμη μεγαλύτερη σημασία στα επικίνδυνα αυτά φαινόμενα.
Οι γονείς πρέπει να προσέχουν τι βλέπουν και πως ψυχαγούνται τα παιδιά στις διάφορες ευαίσθητες ηλικίες της ανάπτυξής τους. Δεν πρέπει να τοποθετούν ξεχωριστές τηλεοράσεις στα δωμάτια των παιδιών και ακόμη πρέπει να χρησιμοποιούν ειδικές συσκευές που να μπορούν να μπλοκάρουν κάποια νοσηρά προγράμματα.
Τα παιδιά, σύμφωνα με τις συστάσεις της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής δεν πρέπει να αφιερώνουν περισσότερο από 1 έως 2 ώρες την ημέρα για ηλεκτρονικά παιγνίδια, τηλεόραση και χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών.
Οι παιδίατροι, συστήνει επιπρόσθετα η επιτροπή,  πρέπει να αναλάβουν ένα περισσότερο ενεργό ρόλο στην καταπολέμηση του φαινομένου αυτού. Συστήνει στους παιδίατρους να εξετάζουν συστηματικά στο ιστορικό του κάθε παιδιού τις συνήθειές του σε σχέση με τα μέσα επικοινωνίας και ψυχαγωγίας.
Οι παιδίατροι θα πρέπει να διαφωτίζουν και να συμβουλεύουν τους γονείς για τα θέματα αυτά.
Στα σχολεία πρέπει να γίνονται εκστρατείες διαφώτισης των παιδιών και εφήβων. Πρέπει να διδάσκεται σ΄ αυτά πως να αντιλαμβάνονται τα κακά και λανθασμένα μηνύματα και εντυπώσεις που τόσο συχνά μεταδίδονται ή περιέχονται στα μέσα αυτά.
Οι βιομηχανίες μέσων ψυχαγωγίας θα πρέπει επίσης επιτέλους να αντιληφθούν την σοβαρότητα των αρνητικών κοινωνικών επιπτώσεων που προκαλούν πολλά από τα προϊόντα τους.
Θα πρέπει να σταματήσουν να δίνουν την ψεύτικη αίγλη που προσδίνουν στα όπλα και στη βία σαν μέσο επίλυσης προβλημάτων. Θα πρέπει επιτέλους να σταματήσουν να χρησιμοποιούν ανθρώπους σαν στόχους που πρέπει να σκοτώνονται με όπλα σε ηλεκτρονικά παιγνίδια.
Οι οργανισμοί αξιολόγησης των μέσων αυτών, που τόσο επηρεάζουν και διαμορφώνουν τον παιδικό χαρακτήρα, θα πρέπει να δημιουργήσουν συστήματα αξιολόγησης ευέλικτα, εύκολα και προσιτά στους γονείς.
Θα μπορούν οι γονείς να τα συμβουλεύονται τότε μαζικότερα, για την επιλογή ή αποκλεισμό των μέσων που θα διαλέγουν για να προσφέρουν στα παιδιά τους. Τα σημερινά συστήματα αξιολόγησης που υπάρχουν δεν έχουν καταφέρει να επικρατήσουν με αποτέλεσμα λιγότερο από 10% των οικογενειών να τα συμβουλεύονται.
Τα συστήματα αξιολόγησης θα πρέπει να λαμβάνουν υπ' όψη τις σκηνές βίας, το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται, τις σκηνές σεξ και γυμνότητας που παρουσιάζονται.
Συνοπτικά για την αντιμετώπιση του φαινομένου αυτού και για να αποφευχθούν τρομερές απρόβλεπτες μελλοντικές επιπτώσεις θα πρέπει να γίνει μια  διαρκής συνολική προσπάθεια από την κοινωνία, με πρωταγωνιστές τους γονείς, τους παιδίατρους, το σχολείο και τις βιομηχανίες παραγωγής και μετάδοσης των μέσων επικοινωνίας και ψυχαγωγίας.
Ένα επεισόδιο συζυγικής απιστίας μπορεί να είναι καταστροφικό για ένα γάμο. Ο θυμός και η απώλεια εμπιστοσύνης που δημιουργούνται είναι τόσο δυνατά αισθήματα που μπορούν να διαλύσουν πολλούς γάμους.
Είναι σημαντικό στις περιπτώσεις αυτές τα άτομα που επηρεάζονται να γνωρίζουν τα διάφορα ψυχολογικά στάδια από τα οποία θα περάσουν μετά από ένα επεισόδιο απιστίας. Είναι επίσης εξ' ίσου σημαντικό να γνωρίζουν τα στάδια αυτά, τόσο το άτομο που έχει κάνει την απιστία όσο και εκείνο που έχει εξαπατηθεί.
Η αναγνώριση της ψυχολογικής εξέλιξης μετά από το επεισόδιο απιστίας είναι μια βασική συνιστώσα που θα επιτρέψει στο ζεύγος να ξεπεράσει τη δύσκολη δοκιμασία και να μπορέσει να συνεχίσει πάνω σε νέες βάσεις τις σχέσεις και το γάμο του.
Αναμφίβολα η συμβολή και καθοδήγηση από ένα ειδικό σε θέματα οικογενειακής θεραπείας μπορεί να βοηθήσει τα μέγιστα τα δύο μέλη του ζεύγους να ξεπεράσουν την οδυνηρή κατάσταση που προκύπτει και τελικά να σώσουν το γάμο τους.
Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες περιγράφονται 3 αρχικά στάδια τα οποία ακολουθούν την αποκάλυψη μιας εξωσυζυγικής σχέσεις:
ΠΡΩΤΟ ΣΤΑΔΙΟ: Είναι μια έντονα δραματική, συναισθηματική φάση, με απρόβλεπτα σκαμπανεβάσματα, που χαρακτηρίζεται από θυμό, αυτοκατηγορίες, ενοχές, αυτοεξέταση και μια βαθιά ανασκόπηση  και αξιολόγηση της σχέσης.
ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ: Είναι μια φάση με λιγότερο συναισθηματική  φόρτιση, κατά  την οποία υπάρχει κατά κάποιο τρόπο μια αναστολή ενεργειών που θα επιδείνωναν περαιτέρω την κατάσταση. Γίνονται προσπάθειες για να κατανοηθούν οι λόγοι για τους οποίους έγινε η  απιστία. Υπάρχει παράλληλα μια συναισθηματική και φυσική απομάκρυνση όπως επίσης  και μια τάση προσέγγισης  άλλων φύλλων.
ΤΡΙΤΟ ΣΤΑΔΙΟ:  Είναι η φάση κατά την οποία ξανακτίζεται η εμπιστοσύνη. Είναι αναγκαία η  εκδήλωση δέσμευση εμπιστοσύνης στην σχέση και στον γάμο. Η  εκδήλωση δέσμευσης είναι απαραίτητη για να μπορέσει να επέλθει συγχώρεση και αποκατάσταση της εμπιστοσύνης.
Η συζυγική απιστία είναι ένα συχνό φαινόμενο. Ο κίνδυνος για πολλά ζευγάρια να βρεθούν στην οδυνηρή αυτή κατάσταση είναι μεγάλος.
Σύμφωνα με έρευνες που έγιναν στις Ηνωμένες Πολιτείες, φάνηκε ότι 44% των ανδρών και 25% των γυναικών είχαν τουλάχιστο μία εμπειρία εξωσυζυγικής σεξουαλικής σχέσης.
Τα περισσότερα επεισόδια συζυγικής απιστίας δεν είναι τυχαία. Συνήθως συμβαίνουν διότι κάτι δεν πάει καλά στη σχέση. Ο άνδρας ή η γυναίκα δεν παίρνουν από τη σχέση τους αυτό που πραγματικά χρειάζονται. Σύμφωνα με τους ειδικούς πολύ συχνά, υπάρχουν προβλήματα στη σεξουαλική τους ζωή.
Τα προβλήματα αυτά μπορεί παράλληλα να είναι η έκφραση μιας άλλης διαταραχής της διαπροσωπικής τους σχέσης.
Για τους λόγους αυτούς πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δεν ισχύει το στερεότυπο του θύτη και του θύματος το οποίο έχει εξαπατηθεί. Και τα δυο μέρη έχουν συμβάλει με τον τρόπο τους στο να συμβεί η απιστία. Και τα δύο μέλη του ζεύγους πληγώνονται από το συμβάν. Με αυτό το σκεπτικό και τα δύο μέρη θα πρέπει να εξετάσουν το δικό τους ρόλο ή ευθύνη σε αυτό που συνέβηκε.
Η κατανόηση των σημείων αυτών θα παίξει σημαντικό ρόλο στην επίλυση των προβλημάτων και στη διαδικασία της συγχώρεσης. Το άτομο που είχε την ερωτική υπόθεση, που κατά κάποιο τρόπο πήγε να λύσει κάποιο πρόβλημα του έξω από το γάμο, όπως και το άτομο που έχει εξαπατηθεί, θα πρέπει να δουν τα πράγματα με αυτή την προοπτική, για να μπορέσουν να ξεπεράσουν τις διάφορες πτυχές του προβλήματος.
Πρέπει να αναζητηθούν οι αιτίες που έχουν προκαλέσει την συναισθηματική και κάποτε τη φυσική απομάκρυνση που έχουν οδηγήσει στην απιστία. Υπάρχουν ζητήματα μέσα στη σχέση των δύο που πιθανόν να έχουν παραμείνει άλυτα. Πιθανόν να υπάρχουν και διαμάχες που δεν έχουν διευθετηθεί. Είναι οι καταστάσεις αυτές που δημιουργούν μια συνεχή κατάσταση θυμού, μια κατάσταση έντασης που στο τέλος οδηγεί στην απομάκρυνση του ενός από τον άλλο.
Όλες αυτές οι πτυχές των διαπροσωπικών σχέσεων, θα πρέπει να αναγνωριστούν από τα δύο μέλη του ζεύγους, με τη βοήθεια κάποιου ειδικού θεραπευτή. Η αναγνώριση τους θα επιτρέψει την ενεργοποίηση μηχανισμών επίλυσης τους για να μπορέσει η σχέση να λειτουργήσει ξανά πάνω σε καλύτερες βάσεις. 
Έχει υπολογιστεί ότι χρειάζονται περίπου 2 χρόνια για να μπορέσουν τα δύο μέλη ενός ζεύγους να ξανακτίσουν τη σχέση και την εμπιστοσύνη μεταξύ τους. Αυτό μάλιστα είναι στις καλύτερες περιπτώσεις και με τη βοήθεια ειδικών για θέματα οικογενειακής θεραπείας.
Η πραγματικότητα είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η σχέση μπορεί να σωθεί. Όμως υπάρχουν και γάμοι οι οποίοι δεν μπορούν και στην ουσία δεν πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν και είναι καλύτερο να διαλυθούν.
Η διαδικασία επούλωσης των ψυχικών τραυματισμών μετά από την απιστία χρειάζεται ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν είναι κάτι που ξεπερνιέται εύκολα και εν πάση περιπτώσει παραμένει πίσω ένα ψυχικό τραύμα.

Συζυγική απιστία

Ένα επεισόδιο συζυγικής απιστίας μπορεί να είναι καταστροφικό για ένα γάμο. Ο θυμός και η απώλεια εμπιστοσύνης που δημιουργούνται είναι τόσο δυνατά αισθήματα που μπορούν να διαλύσουν πολλούς γάμους.
Είναι σημαντικό στις περιπτώσεις αυτές τα άτομα που επηρεάζονται να γνωρίζουν τα διάφορα ψυχολογικά στάδια από τα οποία θα περάσουν μετά από ένα επεισόδιο απιστίας. Είναι επίσης εξ' ίσου σημαντικό να γνωρίζουν τα στάδια αυτά, τόσο το άτομο που έχει κάνει την απιστία όσο και εκείνο που έχει εξαπατηθεί.
Η αναγνώριση της ψυχολογικής εξέλιξης μετά από το επεισόδιο απιστίας είναι μια βασική συνιστώσα που θα επιτρέψει στο ζεύγος να ξεπεράσει τη δύσκολη δοκιμασία και να μπορέσει να συνεχίσει πάνω σε νέες βάσεις τις σχέσεις και το γάμο του.
Αναμφίβολα η συμβολή και καθοδήγηση από ένα ειδικό σε θέματα οικογενειακής θεραπείας μπορεί να βοηθήσει τα μέγιστα τα δύο μέλη του ζεύγους να ξεπεράσουν την οδυνηρή κατάσταση που προκύπτει και τελικά να σώσουν το γάμο τους.
Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες περιγράφονται 3 αρχικά στάδια τα οποία ακολουθούν την αποκάλυψη μιας εξωσυζυγικής σχέσεις:
ΠΡΩΤΟ ΣΤΑΔΙΟ: Είναι μια έντονα δραματική, συναισθηματική φάση, με απρόβλεπτα σκαμπανεβάσματα, που χαρακτηρίζεται από θυμό, αυτοκατηγορίες, ενοχές, αυτοεξέταση και μια βαθιά ανασκόπηση  και αξιολόγηση της σχέσης.
ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΤΑΔΙΟ: Είναι μια φάση με λιγότερο συναισθηματική  φόρτιση, κατά  την οποία υπάρχει κατά κάποιο τρόπο μια αναστολή ενεργειών που θα επιδείνωναν περαιτέρω την κατάσταση. Γίνονται προσπάθειες για να κατανοηθούν οι λόγοι για τους οποίους έγινε η  απιστία. Υπάρχει παράλληλα μια συναισθηματική και φυσική απομάκρυνση όπως επίσης  και μια τάση προσέγγισης  άλλων φύλλων.
ΤΡΙΤΟ ΣΤΑΔΙΟ:  Είναι η φάση κατά την οποία ξανακτίζεται η εμπιστοσύνη. Είναι αναγκαία η  εκδήλωση δέσμευση εμπιστοσύνης στην σχέση και στον γάμο. Η  εκδήλωση δέσμευσης είναι απαραίτητη για να μπορέσει να επέλθει συγχώρεση και αποκατάσταση της εμπιστοσύνης.
Η συζυγική απιστία είναι ένα συχνό φαινόμενο. Ο κίνδυνος για πολλά ζευγάρια να βρεθούν στην οδυνηρή αυτή κατάσταση είναι μεγάλος.
Σύμφωνα με έρευνες που έγιναν στις Ηνωμένες Πολιτείες, φάνηκε ότι 44% των ανδρών και 25% των γυναικών είχαν τουλάχιστο μία εμπειρία εξωσυζυγικής σεξουαλικής σχέσης.
Τα περισσότερα επεισόδια συζυγικής απιστίας δεν είναι τυχαία. Συνήθως συμβαίνουν διότι κάτι δεν πάει καλά στη σχέση. Ο άνδρας ή η γυναίκα δεν παίρνουν από τη σχέση τους αυτό που πραγματικά χρειάζονται. Σύμφωνα με τους ειδικούς πολύ συχνά, υπάρχουν προβλήματα στη σεξουαλική τους ζωή.
Τα προβλήματα αυτά μπορεί παράλληλα να είναι η έκφραση μιας άλλης διαταραχής της διαπροσωπικής τους σχέσης.
Για τους λόγους αυτούς πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δεν ισχύει το στερεότυπο του θύτη και του θύματος το οποίο έχει εξαπατηθεί. Και τα δυο μέρη έχουν συμβάλει με τον τρόπο τους στο να συμβεί η απιστία. Και τα δύο μέλη του ζεύγους πληγώνονται από το συμβάν. Με αυτό το σκεπτικό και τα δύο μέρη θα πρέπει να εξετάσουν το δικό τους ρόλο ή ευθύνη σε αυτό που συνέβηκε.
Η κατανόηση των σημείων αυτών θα παίξει σημαντικό ρόλο στην επίλυση των προβλημάτων και στη διαδικασία της συγχώρεσης. Το άτομο που είχε την ερωτική υπόθεση, που κατά κάποιο τρόπο πήγε να λύσει κάποιο πρόβλημα του έξω από το γάμο, όπως και το άτομο που έχει εξαπατηθεί, θα πρέπει να δουν τα πράγματα με αυτή την προοπτική, για να μπορέσουν να ξεπεράσουν τις διάφορες πτυχές του προβλήματος.
Πρέπει να αναζητηθούν οι αιτίες που έχουν προκαλέσει την συναισθηματική και κάποτε τη φυσική απομάκρυνση που έχουν οδηγήσει στην απιστία. Υπάρχουν ζητήματα μέσα στη σχέση των δύο που πιθανόν να έχουν παραμείνει άλυτα. Πιθανόν να υπάρχουν και διαμάχες που δεν έχουν διευθετηθεί. Είναι οι καταστάσεις αυτές που δημιουργούν μια συνεχή κατάσταση θυμού, μια κατάσταση έντασης που στο τέλος οδηγεί στην απομάκρυνση του ενός από τον άλλο.
Όλες αυτές οι πτυχές των διαπροσωπικών σχέσεων, θα πρέπει να αναγνωριστούν από τα δύο μέλη του ζεύγους, με τη βοήθεια κάποιου ειδικού θεραπευτή. Η αναγνώριση τους θα επιτρέψει την ενεργοποίηση μηχανισμών επίλυσης τους για να μπορέσει η σχέση να λειτουργήσει ξανά πάνω σε καλύτερες βάσεις. 
Έχει υπολογιστεί ότι χρειάζονται περίπου 2 χρόνια για να μπορέσουν τα δύο μέλη ενός ζεύγους να ξανακτίσουν τη σχέση και την εμπιστοσύνη μεταξύ τους. Αυτό μάλιστα είναι στις καλύτερες περιπτώσεις και με τη βοήθεια ειδικών για θέματα οικογενειακής θεραπείας.
Η πραγματικότητα είναι ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η σχέση μπορεί να σωθεί. Όμως υπάρχουν και γάμοι οι οποίοι δεν μπορούν και στην ουσία δεν πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν και είναι καλύτερο να διαλυθούν.
Η διαδικασία επούλωσης των ψυχικών τραυματισμών μετά από την απιστία χρειάζεται ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν είναι κάτι που ξεπερνιέται εύκολα και εν πάση περιπτώσει παραμένει πίσω ένα ψυχικό τραύμα.
Υπολογίζεται με τα δεδομένα που είναι διαθέσιμα σήμερα, ότι στις ανεπτυγμένες χώρες μέχρι 4% των πατέρων, μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς να γνωρίζουν ότι οι ίδιοι δεν είναι οι βιολογικοί πατέρες των παιδιών.
Αυτό σημαίνει ότι περίπου 1 στις 25 οικογένειες μπορεί να επηρεάζεται από το πρόβλημα.
Το ζήτημα πιθανόν να μην έχει ακόμη αναγνωρισθεί σε όλη του την έκταση. Αναμένεται ότι η κατάσταση αυτή θα επιδεινωθεί λόγω αύξησης των γενετικών τεστ.
Οι γενετικοί έλεγχοι που γίνονται για διάφορους σκοπούς όπως για παράδειγμα για δωρεά οργάνων για μεταμοσχεύσεις, για έλεγχο γενετικών κληρονομικών νόσων, τη λευχαιμία, τον καρκίνο, για την κυστική ίνωση, τις καρδιοπάθειες, αυξάνονται.
Παράλληλα οι αστυνομικές αρχές, χρησιμοποιούν στις έρευνες τους συχνότερα γενετικές μεθόδους για έλεγχο πατρότητας.
Παρατηρείται επίσης αύξηση των ανδρών που ζητούν τη διεξαγωγή τεστ πατρότητας λόγω αμφιβολιών που τους προβληματίζουν.
Οι επιπτώσεις της αποκάλυψης σε ένα άνδρα ότι δεν είναι ο βιολογικός πατέρας του απιδιού του είναι τεράστιες.
Μια τέτοια αποκάλυψη , οδηγεί συχνά σε διαζύγιο και σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα στον άνδρα αλλά και στην γυναίκα. Δεν είναι σπάνιες επίσης οι περιπτώσεις που οι αποκαλύψεις αυτές συνοδεύονται  από απειλές ή έκφραση βίας από τον άνδρα. Όμως μια τέτοια αποκάλυψη δεν έχει μόνο συνέπειες για τον άνδρα ή τη γυναίκα που εμπλέκονται. Η ζωή των παιδιών αλλάζει ριζικά λόγω της γενετικής αυτής πληροφόρησης.
Δυστυχώς σήμερα η κοινωνία μας όπως επίσης και οι αρμόδιες υπηρεσίες σε πολλές ανεπτυγμένες χώρες, δεν είναι προετοιμασμένες για να αντιμετωπίζουν με κατάλληλο τρόπο τη νέα αυτή κατάσταση.
Ο τρόπος κοινοποίησης των αποτελεσμάτων στους ενδιαφερόμενους, οι συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτό πρέπει να γίνεται, η κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη στον άνδρα, στη γυναίκα, στα παιδιά, δεν έχουν ακόμη κωδικοποιηθεί και εμπεδωθεί στο βαθμό που χρειάζεται.
Ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ που μελέτησαν το ζήτημα και δημοσιεύουν τα εν λόγω στοιχεία, επισημαίνουν ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο οι ενδιαφερόμενοι συχνά λαμβάνουν αποτελέσματα του τεστ πατρότητας διαμέσου του ταχυδρομείου.
Είναι πράγματι εξαιρετικά οδυνηρό και απαράδεκτο κατά τη γνώμη μας μια τόσο σημαντική πληροφόρηση που πιθανόν να έχει δραματικές προεκτάσεις να κοινοποιείται διαμέσου ταχυδρομείου σε μια πολύ ανεπτυγμένη χώρα. Αυτό δείχνει ότι διεθνώς υπάρχει μεγάλη ανάγκη ρύθμισης του προβλήματος, καλύτερης αντιμετώπισης και εκπαίδευσης των εμπλεκομένων επαγγελματιών για να βοηθούν αποτελεσματικότερα.
Με τη συνεχή αύξηση των ανδρών που ζητούν τη διεξαγωγή γενετικού τεστ πατρότητας, οι ανάγκες προσφοράς υψηλού επιπέδου υπηρεσιών συμβουλευτικής και υποστήριξης για ένα τόσο σοβαρό, ευαίσθητο ζήτημα, γίνονται επιτακτικές.
Οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ ανάλυσαν τα σχετικά επιστημονικά βιβλιογραφικά δεδομένα που δημοσιεύτηκαν από το 1950 έως το 2004. Διαπίστωσαν ότι περιπτώσεις όπου ο άνδρας στην οικογένεια ή στο ζευγάρι που νομίζει ότι είναι ο πατέρας του παιδιού αλλά αποδεικνύεται με το τεστ πατρότητας ότι δεν είναι ο βιολογικός πατέρας, ανέρχονται ανάλογα με τις κοινωνικές ομάδες, από το 1% έως το 30%.
Οι μεγαλύτερες πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο, παρατηρούνται σε φτωχότερες τάξεις, νεαρότερες γυναίκες, γυναίκες με πολλούς ερωτικούς συντρόφους.
Επισημαίνεται ότι σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, 1 στις 5 γυναίκες με μακροχρόνιους δεσμούς, έχει εμπλακεί σε εξωσυζυγικές ερωτικές σχέσεις. Παράλληλα περίπου 30% των κυήσεων συμβαίνουν χωρίς να έχουν προγραμματιστεί.
Ανάλογα στοιχεία έχουν δημοσιευτεί και για άλλες ανεπτυγμένες χώρες. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν την έκταση, τις κοινωνικές και οικογενειακές επιπτώσεις που μπορεί να έχει το πρόβλημα της διαφορετικής πατρότητας.
Οι νέες γνώσεις, η εξέλιξη της επιστήμης, οι σύγχρονες τεχνολογίες, μας δίνουν νέες δυνατότητες αλλά και υποχρεώσεις. Η πληροφόρηση πρέπει να μετατραπεί σε σοφία για την ορθή χρήση προς το καλό των ανθρώπων που χρειάζονται βοήθεια.
Δεν θα ήταν υπερβολή να τονίσουμε ότι χρειάζεται επειγόντως ρύθμιση, κωδικοποίηση και εκπαίδευση των εμπλεκομένων υπηρεσιών και επαγγελματιών για το πως, πότε, που και με ποιους άλλους υποστηρικτικούς παράγοντες θα πρέπει να ανακοινώνονται τα αποτελέσματα των τεστ πατρότητας.
Εκτός από τις ιατρικές, γενετικές, νομικές πτυχές είναι απαραίτητο να υπάρχει η υποδομή για την παρακολούθηση της κάθε περίπτωσης, για την παροχή ψυχολογικής υποστήριξης στον άνδρα που ανακαλύπτει ότι δεν είναι ο βιολογικός πατέρας του παιδιού του, για τη γυναίκα, την οικογένεια και ιδιαίτερα για τη μακροχρόνια υποστήριξη του παιδιού.

Τεστ πατρότητας

Υπολογίζεται με τα δεδομένα που είναι διαθέσιμα σήμερα, ότι στις ανεπτυγμένες χώρες μέχρι 4% των πατέρων, μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς να γνωρίζουν ότι οι ίδιοι δεν είναι οι βιολογικοί πατέρες των παιδιών.
Αυτό σημαίνει ότι περίπου 1 στις 25 οικογένειες μπορεί να επηρεάζεται από το πρόβλημα.
Το ζήτημα πιθανόν να μην έχει ακόμη αναγνωρισθεί σε όλη του την έκταση. Αναμένεται ότι η κατάσταση αυτή θα επιδεινωθεί λόγω αύξησης των γενετικών τεστ.
Οι γενετικοί έλεγχοι που γίνονται για διάφορους σκοπούς όπως για παράδειγμα για δωρεά οργάνων για μεταμοσχεύσεις, για έλεγχο γενετικών κληρονομικών νόσων, τη λευχαιμία, τον καρκίνο, για την κυστική ίνωση, τις καρδιοπάθειες, αυξάνονται.
Παράλληλα οι αστυνομικές αρχές, χρησιμοποιούν στις έρευνες τους συχνότερα γενετικές μεθόδους για έλεγχο πατρότητας.
Παρατηρείται επίσης αύξηση των ανδρών που ζητούν τη διεξαγωγή τεστ πατρότητας λόγω αμφιβολιών που τους προβληματίζουν.
Οι επιπτώσεις της αποκάλυψης σε ένα άνδρα ότι δεν είναι ο βιολογικός πατέρας του απιδιού του είναι τεράστιες.
Μια τέτοια αποκάλυψη , οδηγεί συχνά σε διαζύγιο και σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα στον άνδρα αλλά και στην γυναίκα. Δεν είναι σπάνιες επίσης οι περιπτώσεις που οι αποκαλύψεις αυτές συνοδεύονται  από απειλές ή έκφραση βίας από τον άνδρα. Όμως μια τέτοια αποκάλυψη δεν έχει μόνο συνέπειες για τον άνδρα ή τη γυναίκα που εμπλέκονται. Η ζωή των παιδιών αλλάζει ριζικά λόγω της γενετικής αυτής πληροφόρησης.
Δυστυχώς σήμερα η κοινωνία μας όπως επίσης και οι αρμόδιες υπηρεσίες σε πολλές ανεπτυγμένες χώρες, δεν είναι προετοιμασμένες για να αντιμετωπίζουν με κατάλληλο τρόπο τη νέα αυτή κατάσταση.
Ο τρόπος κοινοποίησης των αποτελεσμάτων στους ενδιαφερόμενους, οι συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτό πρέπει να γίνεται, η κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη στον άνδρα, στη γυναίκα, στα παιδιά, δεν έχουν ακόμη κωδικοποιηθεί και εμπεδωθεί στο βαθμό που χρειάζεται.
Ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ που μελέτησαν το ζήτημα και δημοσιεύουν τα εν λόγω στοιχεία, επισημαίνουν ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο οι ενδιαφερόμενοι συχνά λαμβάνουν αποτελέσματα του τεστ πατρότητας διαμέσου του ταχυδρομείου.
Είναι πράγματι εξαιρετικά οδυνηρό και απαράδεκτο κατά τη γνώμη μας μια τόσο σημαντική πληροφόρηση που πιθανόν να έχει δραματικές προεκτάσεις να κοινοποιείται διαμέσου ταχυδρομείου σε μια πολύ ανεπτυγμένη χώρα. Αυτό δείχνει ότι διεθνώς υπάρχει μεγάλη ανάγκη ρύθμισης του προβλήματος, καλύτερης αντιμετώπισης και εκπαίδευσης των εμπλεκομένων επαγγελματιών για να βοηθούν αποτελεσματικότερα.
Με τη συνεχή αύξηση των ανδρών που ζητούν τη διεξαγωγή γενετικού τεστ πατρότητας, οι ανάγκες προσφοράς υψηλού επιπέδου υπηρεσιών συμβουλευτικής και υποστήριξης για ένα τόσο σοβαρό, ευαίσθητο ζήτημα, γίνονται επιτακτικές.
Οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ ανάλυσαν τα σχετικά επιστημονικά βιβλιογραφικά δεδομένα που δημοσιεύτηκαν από το 1950 έως το 2004. Διαπίστωσαν ότι περιπτώσεις όπου ο άνδρας στην οικογένεια ή στο ζευγάρι που νομίζει ότι είναι ο πατέρας του παιδιού αλλά αποδεικνύεται με το τεστ πατρότητας ότι δεν είναι ο βιολογικός πατέρας, ανέρχονται ανάλογα με τις κοινωνικές ομάδες, από το 1% έως το 30%.
Οι μεγαλύτερες πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο, παρατηρούνται σε φτωχότερες τάξεις, νεαρότερες γυναίκες, γυναίκες με πολλούς ερωτικούς συντρόφους.
Επισημαίνεται ότι σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, 1 στις 5 γυναίκες με μακροχρόνιους δεσμούς, έχει εμπλακεί σε εξωσυζυγικές ερωτικές σχέσεις. Παράλληλα περίπου 30% των κυήσεων συμβαίνουν χωρίς να έχουν προγραμματιστεί.
Ανάλογα στοιχεία έχουν δημοσιευτεί και για άλλες ανεπτυγμένες χώρες. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν την έκταση, τις κοινωνικές και οικογενειακές επιπτώσεις που μπορεί να έχει το πρόβλημα της διαφορετικής πατρότητας.
Οι νέες γνώσεις, η εξέλιξη της επιστήμης, οι σύγχρονες τεχνολογίες, μας δίνουν νέες δυνατότητες αλλά και υποχρεώσεις. Η πληροφόρηση πρέπει να μετατραπεί σε σοφία για την ορθή χρήση προς το καλό των ανθρώπων που χρειάζονται βοήθεια.
Δεν θα ήταν υπερβολή να τονίσουμε ότι χρειάζεται επειγόντως ρύθμιση, κωδικοποίηση και εκπαίδευση των εμπλεκομένων υπηρεσιών και επαγγελματιών για το πως, πότε, που και με ποιους άλλους υποστηρικτικούς παράγοντες θα πρέπει να ανακοινώνονται τα αποτελέσματα των τεστ πατρότητας.
Εκτός από τις ιατρικές, γενετικές, νομικές πτυχές είναι απαραίτητο να υπάρχει η υποδομή για την παρακολούθηση της κάθε περίπτωσης, για την παροχή ψυχολογικής υποστήριξης στον άνδρα που ανακαλύπτει ότι δεν είναι ο βιολογικός πατέρας του παιδιού του, για τη γυναίκα, την οικογένεια και ιδιαίτερα για τη μακροχρόνια υποστήριξη του παιδιού.
Η ποιότητα των σχέσεων μεταξύ του άντρα και της γυναίκας μέσα σε ένα ζευγάρι επηρεάζεται από την ποιότητα της σχέσης που υπάρχει μεταξύ του άνδρα και της μητέρας του.
Οι άνδρες που είναι καλοί σύζυγοι φαίνεται ότι οφείλουν το προτέρημα αυτό στη μητέρα τους.
Οι άνδρες που συναισθηματικά βρίσκονται κοντά στη μητέρα τους, δείχνουν παράλληλα περισσότερη στοργικότητα και τρυφερότητα προς τη γυναίκα τους ή προς τη σύντροφό τους.
Ο αντίκτυπος της καλής σχέσης μεταξύ του γιου και της μητέρας του, επηρεάζει θετικά όχι μόνο τις σχέσεις του γιου με το άλλο φύλο αλλά και άλλες κοινωνικές πτυχές της ζωής της ζωής του.
Τα σημαντικά αυτά συμπεράσματα προέκυψαν από έρευνα που διεξήγαγαν ψυχολόγοι από τη Βιργινία. Οι ερευνητές έθεσαν στους άνδρες και στις γυναίκες από 33 ζευγάρια αναλυτικά ερωτηματολόγια που εξέταζαν τις διάφορες πτυχές της σχέσης τους. Οι συμμετέχοντες απάντησαν τα ερωτηματολόγια ξεχωριστά και χωρίς να ξέρει ο ένας τις απαντήσεις του άλλου.
Στις γυναίκες το ερωτηματολόγιο εξερευνούσε κυρίως την ικανοποίηση που ένιωθαν οι ίδιες για τη σχέση τους. Στους άντρες το ερωτηματολόγιο εξέταζε κυρίως τη σχέση τους με τις μητέρες τους.
Η ανάλυση των αποτελεσμάτων έδειξε πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία:
1) Οι άνδρες που δήλωσαν  ότι είχαν μητέρες  οι οποίες έδειχναν κατανόηση προς αυτούς οι οποίες καταλάβαιναν τις ανάγκες τους, είχαν γυναίκες οι οποίες τους χαρακτήριζαν στοργικούς και τρυφερούς.
2) Οι άνδρες που είχαν πολύ δυνατή σχέση με την μητέρα τους, είχαν γυναίκες που τους χαρακτήριζαν  όχι μόνο σαν εραστές τους αλλά ταυτόχρονα ως τον καλύτερο φίλο.
3) Οι άνδρες που δήλωνα ότι ένοιωθαν έντονα την ανάγκη να κάνουν τις μητέρες τους να νοιώθουν υπερήφανες για αυτούς, είχαν γυναίκες που δήλωναν ότι ο άνδρας τους είχε ικανότητα να επικοινωνεί πολύ καλά με αυτές.
Το ερώτημα που φυσιολογικά προκύπτει αφορά τον μηχανισμό με τον οποίο μια πολύ καλή σχέση του γιου με τη μητέρα του, επηρεάζει τις μελλοντικές του σχέσεις με τις γυναίκες.
Στις παραδοσιακές οικογένειες η πρώτη επαφή των αγοριών με το γυναικείο κόσμο είναι η μητέρα τους. Την παρακολουθούν, επηρεάζονται από αυτήν και γενικά η ανατροφή που τους δίνει αποτελούν τα θεμέλια της μελλοντικής τους προσωπικότητας.
Είναι η μητέρα που θα δείξει στο παιδί της το πως θα σέβεται τους άλλους, είναι εκείνη που θα του δώσει τα πρώτα μαθήματα ευγένειας και κοινωνικής μόρφωσης είτε ενεργά είτε δίνοντας παράδειγμα με τη δική της συμπεριφορά προς το παιδί της το οποίο συνεχώς την παρακολουθεί.
Μια μητέρα που δείχνει αγάπη και στοργή προς το παιδί της, μια μητέρα που με το παράδειγμα της διδάσκει το παιδί της την κατανόηση και το σεβασμό προς τους άλλους επηρεάζει και τις μελλοντικές του σχέσεις στην κοινωνία.
Παράλληλα όμως οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι υπάρχουν κάποια όρια. Εάν οι άνδρες έχουν τόσο δυνατή σχέση που να δηλώνουν ότι ο καλύτερός τους φίλος είναι η μητέρα τους και ότι απολαμβάνουν ιδιαίτερα να ξοδεύουν χρόνο μαζί της, τότε οι γυναίκες τους δηλώνουν μειωμένη εκτίμηση για αυτούς.
Βλέπουμε λοιπόν ότι η πεθερά μπορεί να μην είναι όπως το σύνηθες πρότυπο τη θέλει. Η επιρροή της μπορεί να είναι σημαντική δια μέσου της ανατροφής και της αγάπης που έδωσε στο γιο της από τα πρώτα βήματα της ζωής του που θα επιδρούν ευνοϊκά στη μελλοντική συζυγική του σχέση.

Σχέσεις οικογενειακές

Η ποιότητα των σχέσεων μεταξύ του άντρα και της γυναίκας μέσα σε ένα ζευγάρι επηρεάζεται από την ποιότητα της σχέσης που υπάρχει μεταξύ του άνδρα και της μητέρας του.
Οι άνδρες που είναι καλοί σύζυγοι φαίνεται ότι οφείλουν το προτέρημα αυτό στη μητέρα τους.
Οι άνδρες που συναισθηματικά βρίσκονται κοντά στη μητέρα τους, δείχνουν παράλληλα περισσότερη στοργικότητα και τρυφερότητα προς τη γυναίκα τους ή προς τη σύντροφό τους.
Ο αντίκτυπος της καλής σχέσης μεταξύ του γιου και της μητέρας του, επηρεάζει θετικά όχι μόνο τις σχέσεις του γιου με το άλλο φύλο αλλά και άλλες κοινωνικές πτυχές της ζωής της ζωής του.
Τα σημαντικά αυτά συμπεράσματα προέκυψαν από έρευνα που διεξήγαγαν ψυχολόγοι από τη Βιργινία. Οι ερευνητές έθεσαν στους άνδρες και στις γυναίκες από 33 ζευγάρια αναλυτικά ερωτηματολόγια που εξέταζαν τις διάφορες πτυχές της σχέσης τους. Οι συμμετέχοντες απάντησαν τα ερωτηματολόγια ξεχωριστά και χωρίς να ξέρει ο ένας τις απαντήσεις του άλλου.
Στις γυναίκες το ερωτηματολόγιο εξερευνούσε κυρίως την ικανοποίηση που ένιωθαν οι ίδιες για τη σχέση τους. Στους άντρες το ερωτηματολόγιο εξέταζε κυρίως τη σχέση τους με τις μητέρες τους.
Η ανάλυση των αποτελεσμάτων έδειξε πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία:
1) Οι άνδρες που δήλωσαν  ότι είχαν μητέρες  οι οποίες έδειχναν κατανόηση προς αυτούς οι οποίες καταλάβαιναν τις ανάγκες τους, είχαν γυναίκες οι οποίες τους χαρακτήριζαν στοργικούς και τρυφερούς.
2) Οι άνδρες που είχαν πολύ δυνατή σχέση με την μητέρα τους, είχαν γυναίκες που τους χαρακτήριζαν  όχι μόνο σαν εραστές τους αλλά ταυτόχρονα ως τον καλύτερο φίλο.
3) Οι άνδρες που δήλωνα ότι ένοιωθαν έντονα την ανάγκη να κάνουν τις μητέρες τους να νοιώθουν υπερήφανες για αυτούς, είχαν γυναίκες που δήλωναν ότι ο άνδρας τους είχε ικανότητα να επικοινωνεί πολύ καλά με αυτές.
Το ερώτημα που φυσιολογικά προκύπτει αφορά τον μηχανισμό με τον οποίο μια πολύ καλή σχέση του γιου με τη μητέρα του, επηρεάζει τις μελλοντικές του σχέσεις με τις γυναίκες.
Στις παραδοσιακές οικογένειες η πρώτη επαφή των αγοριών με το γυναικείο κόσμο είναι η μητέρα τους. Την παρακολουθούν, επηρεάζονται από αυτήν και γενικά η ανατροφή που τους δίνει αποτελούν τα θεμέλια της μελλοντικής τους προσωπικότητας.
Είναι η μητέρα που θα δείξει στο παιδί της το πως θα σέβεται τους άλλους, είναι εκείνη που θα του δώσει τα πρώτα μαθήματα ευγένειας και κοινωνικής μόρφωσης είτε ενεργά είτε δίνοντας παράδειγμα με τη δική της συμπεριφορά προς το παιδί της το οποίο συνεχώς την παρακολουθεί.
Μια μητέρα που δείχνει αγάπη και στοργή προς το παιδί της, μια μητέρα που με το παράδειγμα της διδάσκει το παιδί της την κατανόηση και το σεβασμό προς τους άλλους επηρεάζει και τις μελλοντικές του σχέσεις στην κοινωνία.
Παράλληλα όμως οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι υπάρχουν κάποια όρια. Εάν οι άνδρες έχουν τόσο δυνατή σχέση που να δηλώνουν ότι ο καλύτερός τους φίλος είναι η μητέρα τους και ότι απολαμβάνουν ιδιαίτερα να ξοδεύουν χρόνο μαζί της, τότε οι γυναίκες τους δηλώνουν μειωμένη εκτίμηση για αυτούς.
Βλέπουμε λοιπόν ότι η πεθερά μπορεί να μην είναι όπως το σύνηθες πρότυπο τη θέλει. Η επιρροή της μπορεί να είναι σημαντική δια μέσου της ανατροφής και της αγάπης που έδωσε στο γιο της από τα πρώτα βήματα της ζωής του που θα επιδρούν ευνοϊκά στη μελλοντική συζυγική του σχέση.

Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2019

Το στρες λόγω της εργασίας μεταφέρεται στο σπίτι και μπορεί να επηρεάζει πολύ αρνητικά τις συζυγικές σχέσεις.
Τα ψηλά επίπεδα του εργασιακού στρες, οδηγούν σε ένταση και διαφωνίες στο ζευγάρι που μπορεί να είναι γενεσιουργός ενός διαζυγίου.
Η σωματική κούραση και εξουθένωση έχουν λιγότερες κακές συνέπειες στις σχέσεις των  συζύγων παρά το στρες που μεταφέρεται στο σπίτι από  την εργασία.
Τα σημαντικά αυτά συμπεράσματα προκύπτουν από έρευνα που έκαναν επιστήμονες από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας Berkeley, σε 19 αστυνομικούς και τις συζύγους τους.
Οι συμμετέχοντες στην έρευνα διατηρούσαν για περίοδο ενός μηνός, ένα λεπτομερές ημερολόγιο για τις δραστηριότητές τους, για το επίπεδο στρες και κούρασης που ένιωθαν λόγω της εργασίας τους.
Κατά τη διάρκεια του ενός μηνός που ήσαν υπό παρακολούθηση για την έρευνα, επισκέφτηκαν 4 φορές τα εργαστήρια όπου οι ερευνητές ανέλυαν τη ψυχική και σωματική τους κατάσταση.
Στα εργαστήρια οι επιστήμονες παρατηρούσαν τη συμπεριφορά τους, εξέταζαν τις διαπροσωπικές αντιδράσεις μεταξύ των συζύγων και κατέγραφαν παράλληλα τις σωματικές τους αντιδράσεις.
Κατά τη διάρκεια των συναντήσεων μεταξύ των συζύγων στα εργαστήρια υπήρχε και κάμερα, με τη σύμφωνο γνώμη των συμμετεχόντων, η οποία κινηματογραφούσε τα διαδραματιζόμενα.
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι αστυνομικοί , μεταφέρουν το στρες που ένιωθαν στην δουλεία τους στο σπίτι τους. Το στρες αυτό είχε δυσάρεστες συνέπειες στην οικογενειακή και συζυγική ζωή. Οι επιδράσεις του στρες που μεταφερόταν στο σπίτι από την δουλεία , ήσαν μεγαλύτερες  και προκαλούσαν μεγαλύτερη φθορά στις συζυγικές σχέσεις σε σύγκριση με τις αρνητικές συνέπειες της σωματικής κούρασης και εξουθένωσης. Ακόμα κάτι πολύ σημαντικό που διαπίστωσαν οι ερευνητές, είναι το γεγονός ότι  τα αρνητικά φαινόμενα που οφείλονταν στο εργασιακό στρες, υπήρχαν ανεξάρτητα από το κατά πόσο υπήρχε ικανοποιητική σχέση μεταξύ  των συζύγων, από τα εάν εργάζονταν με το σύστημα βάρδιας, ή από το εάν είχαν ή όχι παιδιά.
Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι πράγματι το εργασιακό στρες που μεταφέρεται στο σπίτι, προκαλεί σημαντικά προβλήματα μεταξύ των δύο συζύγων.
Μπορεί να είναι η πηγή για μια δυστυχισμένη συζυγική ζωή και ακόμη να οδηγήσει σε διαζύγιο.
Τα δεδομένα αυτά θα πρέπει να ληφθούν πολύ σοβαρά υπ' όψη απ' όλους.
Αρχικά οι εργαζόμενοι είναι καλό να κατανοήσουν το τι συμβαίνει. Καταλαβαίνοντας τι τους προκαλεί το εργασιακό στρες, θα μπορέσουν να αντιληφθούν καλύτερα τη δική τους συμπεριφορά και τις επιπτώσεις πάνω στους άλλους.
Αφού αντιληφθούν τα βασικά αυτά σημεία, θα μπορέσουν να βρουν μηχανισμούς για να τα αντιμετωπίσουν.
Οι δύο σύζυγοι θα είναι σε θέση να αντιλαμβάνονται σε ποιες μέρες βρίσκονται κάτω από το ψηλότερο βαθμό έντασης και στρες, κατανοώντας έτσι καλύτερα τον άλλο και να χειρίζονται δύσκολες καταστάσεις με μεγαλύτερη ηρεμία.
Επιπρόσθετα τόσο οι εργοδότες όσο και οι εργαζόμενοι ή οι ειδικοί που καλούνται να τους βοηθήσουν, είναι καλό να φροντίζουν για την εμπέδωση και εφαρμογή μεθόδων καταπολέμησης και χειρισμού του στρες.

Στρες στην εργασία, επιπτώσεις στις συζυγικές σχέσεις και διαζύγιο

Το στρες λόγω της εργασίας μεταφέρεται στο σπίτι και μπορεί να επηρεάζει πολύ αρνητικά τις συζυγικές σχέσεις.
Τα ψηλά επίπεδα του εργασιακού στρες, οδηγούν σε ένταση και διαφωνίες στο ζευγάρι που μπορεί να είναι γενεσιουργός ενός διαζυγίου.
Η σωματική κούραση και εξουθένωση έχουν λιγότερες κακές συνέπειες στις σχέσεις των  συζύγων παρά το στρες που μεταφέρεται στο σπίτι από  την εργασία.
Τα σημαντικά αυτά συμπεράσματα προκύπτουν από έρευνα που έκαναν επιστήμονες από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας Berkeley, σε 19 αστυνομικούς και τις συζύγους τους.
Οι συμμετέχοντες στην έρευνα διατηρούσαν για περίοδο ενός μηνός, ένα λεπτομερές ημερολόγιο για τις δραστηριότητές τους, για το επίπεδο στρες και κούρασης που ένιωθαν λόγω της εργασίας τους.
Κατά τη διάρκεια του ενός μηνός που ήσαν υπό παρακολούθηση για την έρευνα, επισκέφτηκαν 4 φορές τα εργαστήρια όπου οι ερευνητές ανέλυαν τη ψυχική και σωματική τους κατάσταση.
Στα εργαστήρια οι επιστήμονες παρατηρούσαν τη συμπεριφορά τους, εξέταζαν τις διαπροσωπικές αντιδράσεις μεταξύ των συζύγων και κατέγραφαν παράλληλα τις σωματικές τους αντιδράσεις.
Κατά τη διάρκεια των συναντήσεων μεταξύ των συζύγων στα εργαστήρια υπήρχε και κάμερα, με τη σύμφωνο γνώμη των συμμετεχόντων, η οποία κινηματογραφούσε τα διαδραματιζόμενα.
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι αστυνομικοί , μεταφέρουν το στρες που ένιωθαν στην δουλεία τους στο σπίτι τους. Το στρες αυτό είχε δυσάρεστες συνέπειες στην οικογενειακή και συζυγική ζωή. Οι επιδράσεις του στρες που μεταφερόταν στο σπίτι από την δουλεία , ήσαν μεγαλύτερες  και προκαλούσαν μεγαλύτερη φθορά στις συζυγικές σχέσεις σε σύγκριση με τις αρνητικές συνέπειες της σωματικής κούρασης και εξουθένωσης. Ακόμα κάτι πολύ σημαντικό που διαπίστωσαν οι ερευνητές, είναι το γεγονός ότι  τα αρνητικά φαινόμενα που οφείλονταν στο εργασιακό στρες, υπήρχαν ανεξάρτητα από το κατά πόσο υπήρχε ικανοποιητική σχέση μεταξύ  των συζύγων, από τα εάν εργάζονταν με το σύστημα βάρδιας, ή από το εάν είχαν ή όχι παιδιά.
Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι πράγματι το εργασιακό στρες που μεταφέρεται στο σπίτι, προκαλεί σημαντικά προβλήματα μεταξύ των δύο συζύγων.
Μπορεί να είναι η πηγή για μια δυστυχισμένη συζυγική ζωή και ακόμη να οδηγήσει σε διαζύγιο.
Τα δεδομένα αυτά θα πρέπει να ληφθούν πολύ σοβαρά υπ' όψη απ' όλους.
Αρχικά οι εργαζόμενοι είναι καλό να κατανοήσουν το τι συμβαίνει. Καταλαβαίνοντας τι τους προκαλεί το εργασιακό στρες, θα μπορέσουν να αντιληφθούν καλύτερα τη δική τους συμπεριφορά και τις επιπτώσεις πάνω στους άλλους.
Αφού αντιληφθούν τα βασικά αυτά σημεία, θα μπορέσουν να βρουν μηχανισμούς για να τα αντιμετωπίσουν.
Οι δύο σύζυγοι θα είναι σε θέση να αντιλαμβάνονται σε ποιες μέρες βρίσκονται κάτω από το ψηλότερο βαθμό έντασης και στρες, κατανοώντας έτσι καλύτερα τον άλλο και να χειρίζονται δύσκολες καταστάσεις με μεγαλύτερη ηρεμία.
Επιπρόσθετα τόσο οι εργοδότες όσο και οι εργαζόμενοι ή οι ειδικοί που καλούνται να τους βοηθήσουν, είναι καλό να φροντίζουν για την εμπέδωση και εφαρμογή μεθόδων καταπολέμησης και χειρισμού του στρες.

Τρίτη, 13 Αυγούστου 2019

Τα τραγικά γεγονότα έχουν γίνει δυστυχώς μέρος της καθημερινής μας ζωής. Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και ιδιαίτερα η τηλεόραση, φέρνουν τόσο κοντά μας και τόσο γρήγορα τις καταστροφές που συμβαίνουν, που είναι αδύνατον να μην επηρεαζόμαστε από όλα όσα βλέπουμε και ακούμε.
Οι εικόνες αεροπορικών δυστυχημάτων, φυσικών καταστροφών, το τσουνάμι της Ασίας, ο φονικός τυφώνας Κατρίνα, τα τρομοκρατικά κτυπήματα, ταινίες που δείχνουν ανθρώπους σε οδύνη, πτώματα, χωρισμένες οικογένειες, χαμένα παιδιά, δημιουργούν έντονα αισθήματα λύπης, πένθους, απόγνωσης και ανασφάλειας όχι μόνο στους ενήλικες αλλά ιδιαίτερα στα παιδιά.
Επιβάλλεται να δίνουμε ειδική προσοχή στα παιδιά μας, οποιαδήποτε και εάν είναι η ηλικία τους, για να τα βοηθούμε να αντεπεξέρχονται και να καταλαβαίνουν το τι έχει συμβεί.
Υπάρχουν οι περιπτώσεις που τα παιδιά έχουν χάσει σε ένα τραγικό γεγονός, ένα μέλος της οικογένειας τους ή ένα φίλο, μπορεί να ήσαν τα ίδια παρόντα σε μια τέτοια κατάσταση ή απλά να έχουν παρακολουθήσει από την τηλεόραση, τις εφημερίδες, το διαδίκτυο την εξέλιξη συνταρακτικών γεγονότων.
Σε κάθε περίπτωση έχουμε καθήκον να τα βοηθήσουμε και να μην επιτρέψουμε να καταστούν αυτά, επιπρόσθετα θύματα των δραματικών γεγονότων.
Ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά βιώνουν και αντιδρούν στις εν λόγω καταστάσεις, εξαρτάται πολύ από την ηλικία τους και από την ψυχοσύνθεση τους. Παιδιά που είναι ήδη αγχώδη και φοβούνται εύκολα, θα δυσκολευτούν περισσότερο από τα άλλα για να αντιμετωπίσουν μια τέτοια κατάσταση.
Επίσης παιδιά που έχουν πρόσφατα υποφέρει ψυχικά λόγω απώλειας κάποιου αγαπημένου προσώπου στην οικογένεια ή στο περιβάλλον τους ή που υποφέρουν λόγω διαζυγίου των γονιών τους, θα έχουν περισσότερες δυσκολίες να αντεπεξέλθουν.
Στις περιπτώσεις που τα παιδιά εμπλέκονται άμεσα σε δραματικές καταστάσεις και έχουν χάσει ένα μέλος της οικογένειας ή ένα φίλο τους, είναι ιδιαίτερα δύσκολο για τους γονείς τους να τα βοηθήσουν. Πράγματι επειδή και οι ίδιοι υποφέρουν, πιθανόν να μην είναι σε θέση να κάνουν τα σωστά πράγματα για να βοηθήσουν ικανοποιητικά τα παιδιά τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται βοήθεια από εξειδικευμένους ψυχολόγους ή και παιδοψυχίατρους.
Η βοήθεια που μπορούν να δώσουν οι γονείς στα παιδιά τους για να αντεπεξέλθουν και να κατανοήσουν τραγικά συμβάντα, εξαρτάται από την ηλικία τους.
Δεν πρέπει να ξεχνούμε το γεγονός ότι η συνομιλία των γονιών με τα παιδιά τους για τα ζητήματα αυτά, δεν προκαλεί προβλήματα.
Οι γονείς δεν πρέπει να νομίζουν ότι μιλώντας με τα παιδιά τους για ένα τραυματικό γεγονός ότι θα τα αναστατώσουν, θα τα στεναχωρήσουν ή θα τα τραυματίσουν ξανά.
Αντίθετα εάν δεν μιλούν με τα παιδιά τους τακτικά για τα ζητήματα αυτά, θα δημιουργηθεί ένα επικοινωνιακό κενό μεταξύ παιδιών και γονιών που θα είναι κακό για την ψυχική υγεία των παιδιών τους.
Τα παιδιά έχουν ανάγκη να μιλούν για γεγονότα που τους έχουν προκαλέσει ψυχική αναστάτωση και πόνο με οποιονδήποτε τρόπο. Είναι σημαντικό να αισθάνονται ότι μπορούν να μιλούν για τους φόβους και ανησυχίες τους όταν το θέλουν.
Για μικρά παιδιά προσχολικής ηλικίας, ίσως ο καλύτερος τρόπος είναι απλά να τα απομακρύνουν από την τηλεόραση, να μην τα αφήνουν να βλέπουν τις ειδήσεις, περιορίζοντας τις ώρες κατά τις οποίες και οι ίδιοι τις παρακολουθούν. Πράγματι πολλές εικόνες που προβάλλονται μπορεί να έχουν ιδιαίτερα αρνητική επίδραση στον ψυχικό τους κόσμο.
Το τελευταίο ισχύει και για μεγαλύτερα παιδιά. Οι γονείς τους δεν πρέπει να τους επιτρέπουν να παρακολουθούν ανεξέλεγκτα και μόνα τους τις σκληρές και φοβερές σκηνές που συχνά προβάλλονται.
Αντίθετα σε μεγαλύτερα παιδιά πρέπει να περιορίζεται ο χρόνος παρακολούθησης των σχετικών ειδήσεων και ρεπορτάζ και πολύ σημαντικό οι ίδιοι οι γονείς πρέπει να είναι μαζί με τα παιδιά τους. Είναι καλό να βλέπουν για περιορισμένο χρόνο την ειδησεογραφική κάλυψη αλλά παράλληλα οι γονείς να τους εξηγούν και να τα βοηθούν να καταλαβαίνουν το τι έχει συμβεί.
Στις περιπτώσεις που μικρά παιδιά έχουν ερωτήσεις δεν πρέπει να αγνοούνται. Είναι αναγκαίο να τους δίνονται απαντήσεις κατάλληλες για την ηλικία τους και με περιορισμένο φάσμα περιγραφής γεγονότων.
Είναι πιθανόν ακόμη και τα μικρά παιδιά να θέλουν να ρωτούν επιπρόσθετες ερωτήσεις.  Εάν το κάνουν, είναι αναγκαίο να τους δίνεται η ίδια προσοχή και απαντήσεις με το ανάλογο πνεύμα και τρόπο.
Εάν οι γονείς διαισθάνονται ότι το παιδί έχει ανάγκη από περισσότερα αλλά δεν μπορεί να εκφραστεί, τότε μπορούν με ερωτήσεις να το βοηθήσουν να εκφράσει τις επιπρόσθετες ανησυχίες και απορίες που πιθανόν να έχει.
Στις περιπτώσεις μικρών παιδιών που τα ίδια έχουν βιώσει ένα τραγικό συμβάν τότε θα πρέπει να γίνεται μια εκτενής και κατάλληλη για την ηλικία του παιδιού συζήτηση και ανάλυση του θέματος. Στις περιπτώσεις αυτές, είναι πολύ σημαντικό να δημιουργηθεί ξανά το αίσθημα ασφάλειας που χρειάζονται απαραίτητα τα παιδιά.
Τα μικρά παιδιά έχουν συχνά ένα τρόπο σκέψης που τα κάνει να νιώθουν ότι τα ίδια έχουν κάνει κάτι που έχει προκαλέσει το δραματικό γεγονός. Είναι σημαντικό να τονίζεται στα παιδιά ότι δεν έχουν κάμει κάτι που έχει προκαλέσει μια συμφορά.
Επίσης τα μικρά παιδιά έχουν δυσκολία κάποτε στο να διαχωρίζουν την πραγματικότητα από τη φαντασία και να μην μπορούν να καταλαβαίνουν ότι οι ειδήσεις αποτελούν μια πραγματική κατάσταση.
Τα μεγαλύτερα παιδιά είναι πολύ πιθανόν ότι θα έχουν περισσότερες ερωτήσεις και θα θέλουν να μιλούν πιο πολύ για τα δραματικά γεγονότα. Μπορεί να θέλουν να μάθουν τους λόγους γιατί κάτι τέτοιο έχει συμβεί. Από την άλλη δεν πρέπει να νομίζουμε ότι τα μεγαλύτερα παιδιά πραγματικά θέλουν πολύ περισσότερες πληροφορίες και λεπτομέρειες.
Στις περιπτώσεις μεγαλύτερων παιδιών είναι καλό οι γονείς να βάζουν ερωτήσεις για να καταλάβουν πόσο τα παιδιά τους γνωρίζουν ήδη για το τι συνέβηκε και για το πόσα περισσότερα πραγματικά θέλουν να μάθουν.
Εάν διαπιστώσουν ότι τα παιδιά δεν θέλουν να μάθουν πολλά, τότε μερικές απλές κατανοητές εξηγήσεις αρκούν. Είναι όμως πιθανόν αργότερα να επανέλθουν με νέες ερωτήσεις και τότε οι γονείς θα πρέπει να διαθέτουν χρόνο για συζήτηση μαζί τους.
Στα παιδιά παρατηρείται συχνά ο φόβος να χάσουν ένα από τους γονείς τους. Όταν βιώνουν με διάφορους τρόπους θλιβερά γεγονότα, εκτός από τη λύπη, το πένθος που αισθάνονται, φοβούνται να μην πάθουν και τα ίδια κάποιο κακό. Παράλληλα οι φόβοι απώλειας των γονιών τους, αναβιώνουν.
Είναι σημαντικό οι γονείς να συγκρατήσουν μερικές επιπρόσθετες βασικές αρχές που μπορούν να τους επιτρέπουν να βοηθούν καλύτερα τα παιδιά τους για να αντιμετωπίζουν τραγικές καταστάσεις:
Να σέβονται, να λαμβάνουν υπόψη τους φόβους και τις ανησυχίες των παιδιών τους και να μη τους μηδενίζουν
 
Να τα ρωτούν για τους φόβους τους, τι είναι εκείνο που τους ανησυχεί περισσότερο
Δεν πρέπει να είναι υπερπροστατευτικοί και να αποφεύγουν οποιαδήποτε συζήτηση για το θέμα
Οι ίδιοι οι γονείς δεν πρέπει να αντιδρούν υπερβολικά. Η δική τους υπερβολική αντίδραση πιθανόν να ενδυναμώνει αρνητικές αντιδράσεις στα παιδιά
Είναι αναγκαίο να υποστηρίζουν το παιδί τους για να μπορέσει το ίδιο να ωριμάσει και να ελέγχει τους φόβους του
Είναι αναγκαίο να διατηρούν τη ρουτίνα, το καθημερινό ωράριο, τις απασχολήσεις των παιδιών όσο πιο κοντά γίνεται στον κανονικό τους ρυθμό
Εάν είναι δυνατό, είναι ωφέλιμο να τα εμπλέξουν σε δραστηριότητες βοήθειας προς τα θύματα, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους
Πρέπει να παρακολουθούν να δουν εάν το παιδί τους, ανάλογα με την περίπτωση και του τι έχει βιώσει, παρουσιάζει συμπτώματα μετατραυματικού στρες (φοβίες, ανησυχίες, εφιάλτες, προβλήματα συμπεριφοράς, επιθετικότητα, ανορεξία, κεφαλόπονο, αϋπνία, πόνο στο στομάχι)
Το κυριότερο που μπορούν να κάνουν οι γονείς για να προστατεύουν τα παιδιά τους από τις δραματικές, τραγικές καταστάσεις που αναπόφευκτα και μοιραία θα συμβαίνουν, είναι να τους παρέχουν ένα ασφαλές, υποστηρικτικό, γεμάτο αγάπη οικογενειακό περιβάλλον στο σπίτι.
Παράλληλα είναι απαραίτητο να μην ξεχνούν ότι το σημαντικότερο παράδειγμα και μοντέλο συμπεριφοράς στη ζωή των παιδιών είναι οι γονείς τους. Παρακολουθούν τους γονείς τους πως αντιδρούν σε δύσκολες καταστάσεις, τους μιμούνται και πρέπει να αντλούν δύναμη και σιγουριά από αυτούς.


Πως θα μιλάτε στα παιδιά σας για τραγικά γεγονότα

Τα τραγικά γεγονότα έχουν γίνει δυστυχώς μέρος της καθημερινής μας ζωής. Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και ιδιαίτερα η τηλεόραση, φέρνουν τόσο κοντά μας και τόσο γρήγορα τις καταστροφές που συμβαίνουν, που είναι αδύνατον να μην επηρεαζόμαστε από όλα όσα βλέπουμε και ακούμε.
Οι εικόνες αεροπορικών δυστυχημάτων, φυσικών καταστροφών, το τσουνάμι της Ασίας, ο φονικός τυφώνας Κατρίνα, τα τρομοκρατικά κτυπήματα, ταινίες που δείχνουν ανθρώπους σε οδύνη, πτώματα, χωρισμένες οικογένειες, χαμένα παιδιά, δημιουργούν έντονα αισθήματα λύπης, πένθους, απόγνωσης και ανασφάλειας όχι μόνο στους ενήλικες αλλά ιδιαίτερα στα παιδιά.
Επιβάλλεται να δίνουμε ειδική προσοχή στα παιδιά μας, οποιαδήποτε και εάν είναι η ηλικία τους, για να τα βοηθούμε να αντεπεξέρχονται και να καταλαβαίνουν το τι έχει συμβεί.
Υπάρχουν οι περιπτώσεις που τα παιδιά έχουν χάσει σε ένα τραγικό γεγονός, ένα μέλος της οικογένειας τους ή ένα φίλο, μπορεί να ήσαν τα ίδια παρόντα σε μια τέτοια κατάσταση ή απλά να έχουν παρακολουθήσει από την τηλεόραση, τις εφημερίδες, το διαδίκτυο την εξέλιξη συνταρακτικών γεγονότων.
Σε κάθε περίπτωση έχουμε καθήκον να τα βοηθήσουμε και να μην επιτρέψουμε να καταστούν αυτά, επιπρόσθετα θύματα των δραματικών γεγονότων.
Ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά βιώνουν και αντιδρούν στις εν λόγω καταστάσεις, εξαρτάται πολύ από την ηλικία τους και από την ψυχοσύνθεση τους. Παιδιά που είναι ήδη αγχώδη και φοβούνται εύκολα, θα δυσκολευτούν περισσότερο από τα άλλα για να αντιμετωπίσουν μια τέτοια κατάσταση.
Επίσης παιδιά που έχουν πρόσφατα υποφέρει ψυχικά λόγω απώλειας κάποιου αγαπημένου προσώπου στην οικογένεια ή στο περιβάλλον τους ή που υποφέρουν λόγω διαζυγίου των γονιών τους, θα έχουν περισσότερες δυσκολίες να αντεπεξέλθουν.
Στις περιπτώσεις που τα παιδιά εμπλέκονται άμεσα σε δραματικές καταστάσεις και έχουν χάσει ένα μέλος της οικογένειας ή ένα φίλο τους, είναι ιδιαίτερα δύσκολο για τους γονείς τους να τα βοηθήσουν. Πράγματι επειδή και οι ίδιοι υποφέρουν, πιθανόν να μην είναι σε θέση να κάνουν τα σωστά πράγματα για να βοηθήσουν ικανοποιητικά τα παιδιά τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις χρειάζεται βοήθεια από εξειδικευμένους ψυχολόγους ή και παιδοψυχίατρους.
Η βοήθεια που μπορούν να δώσουν οι γονείς στα παιδιά τους για να αντεπεξέλθουν και να κατανοήσουν τραγικά συμβάντα, εξαρτάται από την ηλικία τους.
Δεν πρέπει να ξεχνούμε το γεγονός ότι η συνομιλία των γονιών με τα παιδιά τους για τα ζητήματα αυτά, δεν προκαλεί προβλήματα.
Οι γονείς δεν πρέπει να νομίζουν ότι μιλώντας με τα παιδιά τους για ένα τραυματικό γεγονός ότι θα τα αναστατώσουν, θα τα στεναχωρήσουν ή θα τα τραυματίσουν ξανά.
Αντίθετα εάν δεν μιλούν με τα παιδιά τους τακτικά για τα ζητήματα αυτά, θα δημιουργηθεί ένα επικοινωνιακό κενό μεταξύ παιδιών και γονιών που θα είναι κακό για την ψυχική υγεία των παιδιών τους.
Τα παιδιά έχουν ανάγκη να μιλούν για γεγονότα που τους έχουν προκαλέσει ψυχική αναστάτωση και πόνο με οποιονδήποτε τρόπο. Είναι σημαντικό να αισθάνονται ότι μπορούν να μιλούν για τους φόβους και ανησυχίες τους όταν το θέλουν.
Για μικρά παιδιά προσχολικής ηλικίας, ίσως ο καλύτερος τρόπος είναι απλά να τα απομακρύνουν από την τηλεόραση, να μην τα αφήνουν να βλέπουν τις ειδήσεις, περιορίζοντας τις ώρες κατά τις οποίες και οι ίδιοι τις παρακολουθούν. Πράγματι πολλές εικόνες που προβάλλονται μπορεί να έχουν ιδιαίτερα αρνητική επίδραση στον ψυχικό τους κόσμο.
Το τελευταίο ισχύει και για μεγαλύτερα παιδιά. Οι γονείς τους δεν πρέπει να τους επιτρέπουν να παρακολουθούν ανεξέλεγκτα και μόνα τους τις σκληρές και φοβερές σκηνές που συχνά προβάλλονται.
Αντίθετα σε μεγαλύτερα παιδιά πρέπει να περιορίζεται ο χρόνος παρακολούθησης των σχετικών ειδήσεων και ρεπορτάζ και πολύ σημαντικό οι ίδιοι οι γονείς πρέπει να είναι μαζί με τα παιδιά τους. Είναι καλό να βλέπουν για περιορισμένο χρόνο την ειδησεογραφική κάλυψη αλλά παράλληλα οι γονείς να τους εξηγούν και να τα βοηθούν να καταλαβαίνουν το τι έχει συμβεί.
Στις περιπτώσεις που μικρά παιδιά έχουν ερωτήσεις δεν πρέπει να αγνοούνται. Είναι αναγκαίο να τους δίνονται απαντήσεις κατάλληλες για την ηλικία τους και με περιορισμένο φάσμα περιγραφής γεγονότων.
Είναι πιθανόν ακόμη και τα μικρά παιδιά να θέλουν να ρωτούν επιπρόσθετες ερωτήσεις.  Εάν το κάνουν, είναι αναγκαίο να τους δίνεται η ίδια προσοχή και απαντήσεις με το ανάλογο πνεύμα και τρόπο.
Εάν οι γονείς διαισθάνονται ότι το παιδί έχει ανάγκη από περισσότερα αλλά δεν μπορεί να εκφραστεί, τότε μπορούν με ερωτήσεις να το βοηθήσουν να εκφράσει τις επιπρόσθετες ανησυχίες και απορίες που πιθανόν να έχει.
Στις περιπτώσεις μικρών παιδιών που τα ίδια έχουν βιώσει ένα τραγικό συμβάν τότε θα πρέπει να γίνεται μια εκτενής και κατάλληλη για την ηλικία του παιδιού συζήτηση και ανάλυση του θέματος. Στις περιπτώσεις αυτές, είναι πολύ σημαντικό να δημιουργηθεί ξανά το αίσθημα ασφάλειας που χρειάζονται απαραίτητα τα παιδιά.
Τα μικρά παιδιά έχουν συχνά ένα τρόπο σκέψης που τα κάνει να νιώθουν ότι τα ίδια έχουν κάνει κάτι που έχει προκαλέσει το δραματικό γεγονός. Είναι σημαντικό να τονίζεται στα παιδιά ότι δεν έχουν κάμει κάτι που έχει προκαλέσει μια συμφορά.
Επίσης τα μικρά παιδιά έχουν δυσκολία κάποτε στο να διαχωρίζουν την πραγματικότητα από τη φαντασία και να μην μπορούν να καταλαβαίνουν ότι οι ειδήσεις αποτελούν μια πραγματική κατάσταση.
Τα μεγαλύτερα παιδιά είναι πολύ πιθανόν ότι θα έχουν περισσότερες ερωτήσεις και θα θέλουν να μιλούν πιο πολύ για τα δραματικά γεγονότα. Μπορεί να θέλουν να μάθουν τους λόγους γιατί κάτι τέτοιο έχει συμβεί. Από την άλλη δεν πρέπει να νομίζουμε ότι τα μεγαλύτερα παιδιά πραγματικά θέλουν πολύ περισσότερες πληροφορίες και λεπτομέρειες.
Στις περιπτώσεις μεγαλύτερων παιδιών είναι καλό οι γονείς να βάζουν ερωτήσεις για να καταλάβουν πόσο τα παιδιά τους γνωρίζουν ήδη για το τι συνέβηκε και για το πόσα περισσότερα πραγματικά θέλουν να μάθουν.
Εάν διαπιστώσουν ότι τα παιδιά δεν θέλουν να μάθουν πολλά, τότε μερικές απλές κατανοητές εξηγήσεις αρκούν. Είναι όμως πιθανόν αργότερα να επανέλθουν με νέες ερωτήσεις και τότε οι γονείς θα πρέπει να διαθέτουν χρόνο για συζήτηση μαζί τους.
Στα παιδιά παρατηρείται συχνά ο φόβος να χάσουν ένα από τους γονείς τους. Όταν βιώνουν με διάφορους τρόπους θλιβερά γεγονότα, εκτός από τη λύπη, το πένθος που αισθάνονται, φοβούνται να μην πάθουν και τα ίδια κάποιο κακό. Παράλληλα οι φόβοι απώλειας των γονιών τους, αναβιώνουν.
Είναι σημαντικό οι γονείς να συγκρατήσουν μερικές επιπρόσθετες βασικές αρχές που μπορούν να τους επιτρέπουν να βοηθούν καλύτερα τα παιδιά τους για να αντιμετωπίζουν τραγικές καταστάσεις:
Να σέβονται, να λαμβάνουν υπόψη τους φόβους και τις ανησυχίες των παιδιών τους και να μη τους μηδενίζουν
 
Να τα ρωτούν για τους φόβους τους, τι είναι εκείνο που τους ανησυχεί περισσότερο
Δεν πρέπει να είναι υπερπροστατευτικοί και να αποφεύγουν οποιαδήποτε συζήτηση για το θέμα
Οι ίδιοι οι γονείς δεν πρέπει να αντιδρούν υπερβολικά. Η δική τους υπερβολική αντίδραση πιθανόν να ενδυναμώνει αρνητικές αντιδράσεις στα παιδιά
Είναι αναγκαίο να υποστηρίζουν το παιδί τους για να μπορέσει το ίδιο να ωριμάσει και να ελέγχει τους φόβους του
Είναι αναγκαίο να διατηρούν τη ρουτίνα, το καθημερινό ωράριο, τις απασχολήσεις των παιδιών όσο πιο κοντά γίνεται στον κανονικό τους ρυθμό
Εάν είναι δυνατό, είναι ωφέλιμο να τα εμπλέξουν σε δραστηριότητες βοήθειας προς τα θύματα, στο μέτρο των δυνατοτήτων τους
Πρέπει να παρακολουθούν να δουν εάν το παιδί τους, ανάλογα με την περίπτωση και του τι έχει βιώσει, παρουσιάζει συμπτώματα μετατραυματικού στρες (φοβίες, ανησυχίες, εφιάλτες, προβλήματα συμπεριφοράς, επιθετικότητα, ανορεξία, κεφαλόπονο, αϋπνία, πόνο στο στομάχι)
Το κυριότερο που μπορούν να κάνουν οι γονείς για να προστατεύουν τα παιδιά τους από τις δραματικές, τραγικές καταστάσεις που αναπόφευκτα και μοιραία θα συμβαίνουν, είναι να τους παρέχουν ένα ασφαλές, υποστηρικτικό, γεμάτο αγάπη οικογενειακό περιβάλλον στο σπίτι.
Παράλληλα είναι απαραίτητο να μην ξεχνούν ότι το σημαντικότερο παράδειγμα και μοντέλο συμπεριφοράς στη ζωή των παιδιών είναι οι γονείς τους. Παρακολουθούν τους γονείς τους πως αντιδρούν σε δύσκολες καταστάσεις, τους μιμούνται και πρέπει να αντλούν δύναμη και σιγουριά από αυτούς.