Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λογοτεχνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Λογοτεχνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 20 Αυγούστου 2019

Ο ουρανός απειλεί άγριος και σιωπηλός. Η γη σε ατάραχη αναμονή παρακολουθεί τα παιδιά της που τρέχουν βιαστικά στις φωλιές τους. Τα δέντρα παρακολουθούν βουβά την αντιπαράθεση, τα πουλιά προβάλλουν το κεφάλι ανήσυχα από τα καταφύγια τους κι εγώ προχωρώ με ρυθμικά βήματα προς το πάρκο. Ψυχή δεν υπάρχει γύρω. Ψυχή δεν κυκλοφορεί μέσα.
«Μόνο τα σκουλήκια αγαπούν την κακοκαιρία. Μόνο τα σκουλήκια την αψηφούν».
Μπαίνω στο έρημο πάρκο, το διασχίζω προσπερνώντας παγκάκια και δέντρα, φτάνω στην άκρη του και χώνομαι στο άλσος.
«Τα σκουλήκια κι οι άνθρωποι», μονολογώ.
Προχωρώ. Προχωρώ ολοένα και πιο βαθιά μέσα στην υγρασία και τη μούχλα του χειμωνιάτικου άλσους, μέσα στη σκοτεινιά και τη σαπίλα του. Τούτη τη στιγμή, μήτε το περιβάλλον μήτε το περιβαλλόμενο μπορεί να γεννήσει σκέψεις κι εικόνες αυτού του ίδιου μέρους λουσμένου στο φως, εικόνες ανοιξιάτικες, μοσχομυρισμένες. Μόνο μαυρίλα στέλνει το σύμπαν, το έξω και το μέσα. Προχωρώ και σκέφτομαι κι αγκομαχώ να χωθώ στο έρεβος, όσο γίνεται πιο βαθιά, πνιγμένη στο φόβο μην ακροπροβάλλει απρόσμενη ηλιαχτίδα, αταίριαστη με το χώρο και το χρόνο, κι έρθει ακάλεστο χαμόγελο να χαλάσει το θρήνο.
Προχωρώ σκυφτή με τα χέρια στις τσέπες και το στήθος βαρύ σαν μολύβι. Κανένα θόρυβο δεν ακούω, ούτε καν των βημάτων μου στο βρεγμένο χώμα. Μόνο ανεπαίσθητους συριγμούς από τα κλαράκια των θάμνων που τινάζονται νευρικά στο πέρασμά μου, ενοχλημένα από το άγγιγμα των ποδιών μου. Προχωρώ μέσα στο σκοτεινό άλσος, αδιάφορη για την κατεύθυνση, για τον προσανατολισμό, για τη διέξοδο. Προχωρώ. Βαδίζω ώρες ατέλειωτες, σ' ένα άλσος τόσο δα, χωρίς να φτάνω σε ξέφωτο, χωρίς να βλέπω άκρη, χωρίς να νοιάζομαι για άκρη. Κι ο ουρανός απειλεί και μένει άπραγος, λες και τον παγώνει η περιέργεια για το μοναχικό πλάνητα.
Και, να, έρχονται τα μπουμπουνητά κι οι καταρράκτες, και τινάζω το κεφάλι μου σαν πάπια που μόλις βύθισε το ράμφος της στη λίμνη. Κάθομαι σ' ένα σωρό από ξερά κλαδιά και νιώθω το νερό να με ξεπλένει, νιώθω, ανενόχλητη, το κρύο να σουβλίζει το κορμί μου, κάθομαι εκεί, ένα ασήμαντο χαμένο σκουλήκι μέσα στο χαοτικό σύμπαν, ένα μικρόβιο κολλημένο στο σωλήνα μιας αποχέτευσης, ένας ιός απρόσβλητος από αντιβιοτικά, μια απειροελάχιστη κουκκίδα μέσα σε μια μαύρη τρύπα, ένα μόριο σκόνης που στροβιλίζεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε μια αέρινη δίνη.
Κάθομαι εκεί, πολλή ώρα, ενωμένη με το σύμπαν, με συνδετικό ιστό τη βροχή και την καταχνιά και τη μαυρίλα, και το σώμα μου διαλύεται στο νερό, γίνεται χυλός, λιώνει και στάζει στο χώμα.
«Όχι», φωνάζω την έσχατη στιγμή, και κάνω ν' απλώσω το χέρι μου, ένα χέρι σαν πλοκάμι αμοιβάδας. Για να πιαστώ... Από πού;
Μια παρουσία! Μια λάμψη, ένα φως, μια ζεστασιά, ένα χαμόγελο. Το νερό πέφτει γύρω του και δεν τον αγγίζει σαν να 'χει πάνω του μια διάφανη πανοπλία. Το βλέμμα μου ανεβαίνει στο πρόσωπό του που χαμογελά
και λάμπει σαν ήλιος, κι αποπνέει γαλήνη, θαλπωρή.
Αρχίζω να παίρνω πάλι σχήμα, όγκο, βάρος, αισθάνομαι από κάτω μου το σωρό από τα ξερόκλαδα. Κι όσο κοιτάζω εκείνο το πρόσωπο τόσο νιώθω τη ζεστασιά του κι ο χώρος γεμίζει φως, ένα φως που διαπερνά το είναι μου και διώχνει την καταχνιά μου.
Τον κοιτάζω εκστατική. Εκείνος απλώνει τα χέρια του σαν φτερούγες, σαν κλαδιά δέντρου. Πουλιά και πεταλούδες με πολύχρωμα φτερά έρχονται από παντού, κάθονται στα χέρια, στα μαλλιά, στα γένια του, κελαηδούν, και ζώα κι ερπετά του δάσους μαζεύονται γύρω του και κινούνται σαν χαρούμενα σκυλιά μπροστά στ' αφεντικό τους. Δυο λίμνες γαλήνιες τα δυο του μάτια, δυο ήλιοι που φωτίζουν και ζεσταίνουν, κι η αντάρα της φύσης και της ψυχής σβήνει καθώς ατενίζω μαγεμένη το γλυκό, αστραφτερό πρόσωπο.
«Ποιος είσαι;» τον ρωτώ. Το 'πα νοερά μα ξέρω πως μ' άκουσε. Δεν απαντά, μα πλαταίνει το χαμόγελό του. Κι η φύση όλο και ημερεύει και του παραστέκεται. «Πώς γαλήνεψες τη φύση και την ψυχή μου;» ρωτώ πάλι νοερά.
«Πώς μάγεψες τα πουλιά και τα ζώα και τα ερπετά;»
Το πρόσωπο του συνεχίζει να χαμογελά, τα χείλη του σχηματίζουν κάποιες λέξεις: «Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ». Κι ύστερα με πλησιάζει κι ακουμπά την παλάμη του στο στήθος μου. «Γύρνα πίσω πάρε τούτο το μαγικό κλειδί που το λένε ΑΓΑΠΗ. Χρησιμοποίησε το. Πες στον καθένα "Σ' ΑΓΑΠΩ". Θα δεις τις καρδιές ν' ανοίγουν σαν το τριαντάφυλλο στο φως της αυγής».
Κι ύστερα χάνεται.
Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ. Τόσο απλό. Τόσο θαυματουργό. Γυρίζω την πλάτη μου στη μούχλα του χειμώνα και τη σαπίλα, τραβάω για τον κόσμο που μ' έκλεισε έξω, που τον έκλεισα έξω. Βγάζω το κλειδί και ξεκλειδώνω. Τόσο απλό. Το είχα πάντα μέσα μου. Σκουριασμένο από την αχρησία, χαμένο μέσα σ' ένα σωρό από σκουπίδια, κάτω από την απληστία, τη φιλοδοξία, τη ζήλια, τη ματαιότητα. Ανασύρω το χρυσό κλειδί από το σωρό, το ξεπλένω και λάμπει, όπως πάντα το χρυσάφι.
Κι ο κόσμος μου γεμίζει φως.

Το κλειδί της αγάπης

Ο ουρανός απειλεί άγριος και σιωπηλός. Η γη σε ατάραχη αναμονή παρακολουθεί τα παιδιά της που τρέχουν βιαστικά στις φωλιές τους. Τα δέντρα παρακολουθούν βουβά την αντιπαράθεση, τα πουλιά προβάλλουν το κεφάλι ανήσυχα από τα καταφύγια τους κι εγώ προχωρώ με ρυθμικά βήματα προς το πάρκο. Ψυχή δεν υπάρχει γύρω. Ψυχή δεν κυκλοφορεί μέσα.
«Μόνο τα σκουλήκια αγαπούν την κακοκαιρία. Μόνο τα σκουλήκια την αψηφούν».
Μπαίνω στο έρημο πάρκο, το διασχίζω προσπερνώντας παγκάκια και δέντρα, φτάνω στην άκρη του και χώνομαι στο άλσος.
«Τα σκουλήκια κι οι άνθρωποι», μονολογώ.
Προχωρώ. Προχωρώ ολοένα και πιο βαθιά μέσα στην υγρασία και τη μούχλα του χειμωνιάτικου άλσους, μέσα στη σκοτεινιά και τη σαπίλα του. Τούτη τη στιγμή, μήτε το περιβάλλον μήτε το περιβαλλόμενο μπορεί να γεννήσει σκέψεις κι εικόνες αυτού του ίδιου μέρους λουσμένου στο φως, εικόνες ανοιξιάτικες, μοσχομυρισμένες. Μόνο μαυρίλα στέλνει το σύμπαν, το έξω και το μέσα. Προχωρώ και σκέφτομαι κι αγκομαχώ να χωθώ στο έρεβος, όσο γίνεται πιο βαθιά, πνιγμένη στο φόβο μην ακροπροβάλλει απρόσμενη ηλιαχτίδα, αταίριαστη με το χώρο και το χρόνο, κι έρθει ακάλεστο χαμόγελο να χαλάσει το θρήνο.
Προχωρώ σκυφτή με τα χέρια στις τσέπες και το στήθος βαρύ σαν μολύβι. Κανένα θόρυβο δεν ακούω, ούτε καν των βημάτων μου στο βρεγμένο χώμα. Μόνο ανεπαίσθητους συριγμούς από τα κλαράκια των θάμνων που τινάζονται νευρικά στο πέρασμά μου, ενοχλημένα από το άγγιγμα των ποδιών μου. Προχωρώ μέσα στο σκοτεινό άλσος, αδιάφορη για την κατεύθυνση, για τον προσανατολισμό, για τη διέξοδο. Προχωρώ. Βαδίζω ώρες ατέλειωτες, σ' ένα άλσος τόσο δα, χωρίς να φτάνω σε ξέφωτο, χωρίς να βλέπω άκρη, χωρίς να νοιάζομαι για άκρη. Κι ο ουρανός απειλεί και μένει άπραγος, λες και τον παγώνει η περιέργεια για το μοναχικό πλάνητα.
Και, να, έρχονται τα μπουμπουνητά κι οι καταρράκτες, και τινάζω το κεφάλι μου σαν πάπια που μόλις βύθισε το ράμφος της στη λίμνη. Κάθομαι σ' ένα σωρό από ξερά κλαδιά και νιώθω το νερό να με ξεπλένει, νιώθω, ανενόχλητη, το κρύο να σουβλίζει το κορμί μου, κάθομαι εκεί, ένα ασήμαντο χαμένο σκουλήκι μέσα στο χαοτικό σύμπαν, ένα μικρόβιο κολλημένο στο σωλήνα μιας αποχέτευσης, ένας ιός απρόσβλητος από αντιβιοτικά, μια απειροελάχιστη κουκκίδα μέσα σε μια μαύρη τρύπα, ένα μόριο σκόνης που στροβιλίζεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε μια αέρινη δίνη.
Κάθομαι εκεί, πολλή ώρα, ενωμένη με το σύμπαν, με συνδετικό ιστό τη βροχή και την καταχνιά και τη μαυρίλα, και το σώμα μου διαλύεται στο νερό, γίνεται χυλός, λιώνει και στάζει στο χώμα.
«Όχι», φωνάζω την έσχατη στιγμή, και κάνω ν' απλώσω το χέρι μου, ένα χέρι σαν πλοκάμι αμοιβάδας. Για να πιαστώ... Από πού;
Μια παρουσία! Μια λάμψη, ένα φως, μια ζεστασιά, ένα χαμόγελο. Το νερό πέφτει γύρω του και δεν τον αγγίζει σαν να 'χει πάνω του μια διάφανη πανοπλία. Το βλέμμα μου ανεβαίνει στο πρόσωπό του που χαμογελά
και λάμπει σαν ήλιος, κι αποπνέει γαλήνη, θαλπωρή.
Αρχίζω να παίρνω πάλι σχήμα, όγκο, βάρος, αισθάνομαι από κάτω μου το σωρό από τα ξερόκλαδα. Κι όσο κοιτάζω εκείνο το πρόσωπο τόσο νιώθω τη ζεστασιά του κι ο χώρος γεμίζει φως, ένα φως που διαπερνά το είναι μου και διώχνει την καταχνιά μου.
Τον κοιτάζω εκστατική. Εκείνος απλώνει τα χέρια του σαν φτερούγες, σαν κλαδιά δέντρου. Πουλιά και πεταλούδες με πολύχρωμα φτερά έρχονται από παντού, κάθονται στα χέρια, στα μαλλιά, στα γένια του, κελαηδούν, και ζώα κι ερπετά του δάσους μαζεύονται γύρω του και κινούνται σαν χαρούμενα σκυλιά μπροστά στ' αφεντικό τους. Δυο λίμνες γαλήνιες τα δυο του μάτια, δυο ήλιοι που φωτίζουν και ζεσταίνουν, κι η αντάρα της φύσης και της ψυχής σβήνει καθώς ατενίζω μαγεμένη το γλυκό, αστραφτερό πρόσωπο.
«Ποιος είσαι;» τον ρωτώ. Το 'πα νοερά μα ξέρω πως μ' άκουσε. Δεν απαντά, μα πλαταίνει το χαμόγελό του. Κι η φύση όλο και ημερεύει και του παραστέκεται. «Πώς γαλήνεψες τη φύση και την ψυχή μου;» ρωτώ πάλι νοερά.
«Πώς μάγεψες τα πουλιά και τα ζώα και τα ερπετά;»
Το πρόσωπο του συνεχίζει να χαμογελά, τα χείλη του σχηματίζουν κάποιες λέξεις: «Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ». Κι ύστερα με πλησιάζει κι ακουμπά την παλάμη του στο στήθος μου. «Γύρνα πίσω πάρε τούτο το μαγικό κλειδί που το λένε ΑΓΑΠΗ. Χρησιμοποίησε το. Πες στον καθένα "Σ' ΑΓΑΠΩ". Θα δεις τις καρδιές ν' ανοίγουν σαν το τριαντάφυλλο στο φως της αυγής».
Κι ύστερα χάνεται.
Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ. Τόσο απλό. Τόσο θαυματουργό. Γυρίζω την πλάτη μου στη μούχλα του χειμώνα και τη σαπίλα, τραβάω για τον κόσμο που μ' έκλεισε έξω, που τον έκλεισα έξω. Βγάζω το κλειδί και ξεκλειδώνω. Τόσο απλό. Το είχα πάντα μέσα μου. Σκουριασμένο από την αχρησία, χαμένο μέσα σ' ένα σωρό από σκουπίδια, κάτω από την απληστία, τη φιλοδοξία, τη ζήλια, τη ματαιότητα. Ανασύρω το χρυσό κλειδί από το σωρό, το ξεπλένω και λάμπει, όπως πάντα το χρυσάφι.
Κι ο κόσμος μου γεμίζει φως.

Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2019

Κλεψύδρα αέναη, κοφτερή έγινε η απώλεια
μια κλεψύδρα που ποτέ δεν είδαμε ν’ αδειάζει
μόνο γεμίζει στις ψυχές, μέσα στα άδεια δωμάτια
και η καρδιά μας με παλμούς απώλειας χτυπάει
ο χρόνος στο στήθος μας δειλά σκύβει για να ακούσει
τους ήχους μια θλιβερής και πένθιμης καμπάνας
κλείνει τα μάτια και τ’ αυτιά κι ύστερα προσπερνάει
κι εμείς αναρωτιόμαστε αν πέρασε από εδώ…
Οι μνήμες γίνονται πληγή στον τοίχο καρφωμένες
γυαλιά σπασμένα και πληγές γεμίζει η κλεψύδρα
μέσα σε δρόμους έρημους γεμίζει η κλεψύδρα
από ένα χάδι τρυφερό, ένα άρωμα οικείο
μια αγκαλιά, ένα φιλί γλυκό κι αγαπημένο
μ’ ένα σπασμένο όνειρο γεμίζει η κλεψύδρα…
Κι ο καιρός πάλι σαν ρθει μέσα στα άδεια δωμάτια
ξανά δειλά στο στήθος μας θα σκύψει για να ακούσει
τους ήχους μίας θλιβερής και πένθιμης καμπάνας
στην αγκαλιά μας πιο σφιχτά θα έχουμε την κλεψύδρα
και τα καρφιά στις μνήμες μας βαθειά πιο καρφωμένα
από ένα δάκρυ και πνοή γεμίζει η κλεψύδρα
ο χρόνος βυθίζεται κρυφά μέσα στην αγκαλιά μας
κι εμείς αναρωτιόμαστε αν πέρασε από εδώ…
Κλεψύδρα αέναη κοφτερή γεμίζει τα δωμάτια
Και η ευτυχία μας πληγή στον τοίχο καρφωμένη
Με χίλια κομμάτια που έσπασαν γεμίζει η κλεψύδρα
Από μια ελπίδα που έσπασε στο πρώτο άγγιγμά μας
Χίλια κομμάτια έγινε μα ποιος να την μοιράσει
Μ’ ένα χαμόγελο ζεστό, βήματα αγαπημένα
με γέλια, μια παλιά γιορτή γεμίζει η κλεψύδρα
με της καρδιάς τους χτύπους μας γεμίζει η κλεψύδρα
με ένα βλέμμα, μια πληγή, μ’ εμάς στα άδεια δωμάτια…


Άδεια δωμάτια

Κλεψύδρα αέναη, κοφτερή έγινε η απώλεια
μια κλεψύδρα που ποτέ δεν είδαμε ν’ αδειάζει
μόνο γεμίζει στις ψυχές, μέσα στα άδεια δωμάτια
και η καρδιά μας με παλμούς απώλειας χτυπάει
ο χρόνος στο στήθος μας δειλά σκύβει για να ακούσει
τους ήχους μια θλιβερής και πένθιμης καμπάνας
κλείνει τα μάτια και τ’ αυτιά κι ύστερα προσπερνάει
κι εμείς αναρωτιόμαστε αν πέρασε από εδώ…
Οι μνήμες γίνονται πληγή στον τοίχο καρφωμένες
γυαλιά σπασμένα και πληγές γεμίζει η κλεψύδρα
μέσα σε δρόμους έρημους γεμίζει η κλεψύδρα
από ένα χάδι τρυφερό, ένα άρωμα οικείο
μια αγκαλιά, ένα φιλί γλυκό κι αγαπημένο
μ’ ένα σπασμένο όνειρο γεμίζει η κλεψύδρα…
Κι ο καιρός πάλι σαν ρθει μέσα στα άδεια δωμάτια
ξανά δειλά στο στήθος μας θα σκύψει για να ακούσει
τους ήχους μίας θλιβερής και πένθιμης καμπάνας
στην αγκαλιά μας πιο σφιχτά θα έχουμε την κλεψύδρα
και τα καρφιά στις μνήμες μας βαθειά πιο καρφωμένα
από ένα δάκρυ και πνοή γεμίζει η κλεψύδρα
ο χρόνος βυθίζεται κρυφά μέσα στην αγκαλιά μας
κι εμείς αναρωτιόμαστε αν πέρασε από εδώ…
Κλεψύδρα αέναη κοφτερή γεμίζει τα δωμάτια
Και η ευτυχία μας πληγή στον τοίχο καρφωμένη
Με χίλια κομμάτια που έσπασαν γεμίζει η κλεψύδρα
Από μια ελπίδα που έσπασε στο πρώτο άγγιγμά μας
Χίλια κομμάτια έγινε μα ποιος να την μοιράσει
Μ’ ένα χαμόγελο ζεστό, βήματα αγαπημένα
με γέλια, μια παλιά γιορτή γεμίζει η κλεψύδρα
με της καρδιάς τους χτύπους μας γεμίζει η κλεψύδρα
με ένα βλέμμα, μια πληγή, μ’ εμάς στα άδεια δωμάτια…


Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2019

-Είναι το δάκρυ των ανθρώπων που δε πρόλαβαν
ν’ αγγίξουν μιαν αχτίδα φως μες τον χειμώνα
Μονάχα για μία στιγμή κι αυτό κλεφτά
απ’ τη σχισμή της ρημαγμένης πόρτας
και η σχισμή σιγά-σιγά να κλείνει…
και η ηλιαχτίδα σιγά-σιγά να σβήνει…

-Μαζί με τη λαχτάρα των ματιών τους
που σαν πεφτάστρο με ορμή πέφτει στο πάτωμα
τρυπώντας με οργή το σάπιο ξύλο
κι αυτό το ξύλο μέχρι χθες δεν ήταν σάπιο
γέρασε μες σε μια στιγμή- σε μία μέρα
γιατί βήματα οικεία κι αγαπημένα

-Δε θα περάσουν σήμερα από εδώ…
και η πόρτα κοίτα πώς κλειδώθηκε μονάχη της
δε θέλει τώρα πια να δει κανέναν.
Γνώριμα χέρια που την άγγιζαν ν’ ανοίξει
δε θα περάσουν σήμερα από εδώ…

-Τώρα πια καμία ηλιαχτίδα
δε θα μπορέσει να γεννήσει τη λαχτάρα
όποια θελήσει τώρα να μας έρθει
να μην περάσει πια, ξανά από’ δω…

Η πόρτα

-Είναι το δάκρυ των ανθρώπων που δε πρόλαβαν
ν’ αγγίξουν μιαν αχτίδα φως μες τον χειμώνα
Μονάχα για μία στιγμή κι αυτό κλεφτά
απ’ τη σχισμή της ρημαγμένης πόρτας
και η σχισμή σιγά-σιγά να κλείνει…
και η ηλιαχτίδα σιγά-σιγά να σβήνει…

-Μαζί με τη λαχτάρα των ματιών τους
που σαν πεφτάστρο με ορμή πέφτει στο πάτωμα
τρυπώντας με οργή το σάπιο ξύλο
κι αυτό το ξύλο μέχρι χθες δεν ήταν σάπιο
γέρασε μες σε μια στιγμή- σε μία μέρα
γιατί βήματα οικεία κι αγαπημένα

-Δε θα περάσουν σήμερα από εδώ…
και η πόρτα κοίτα πώς κλειδώθηκε μονάχη της
δε θέλει τώρα πια να δει κανέναν.
Γνώριμα χέρια που την άγγιζαν ν’ ανοίξει
δε θα περάσουν σήμερα από εδώ…

-Τώρα πια καμία ηλιαχτίδα
δε θα μπορέσει να γεννήσει τη λαχτάρα
όποια θελήσει τώρα να μας έρθει
να μην περάσει πια, ξανά από’ δω…

Τρίτη, 13 Αυγούστου 2019

-Είναι κι ο χρόνος που ύστερα έχασε τον δρόμο του
γιατί είχε μάθει σε ίσιους δρόμους να πηγαίνει
και δρασκελίζοντας μαύρους φράχτες ετοιμόρροπους
άφησε ίχνη από λασπόνερα και αίμα.

-Για όπλο, κράταγε στο χέρι του δρεπάνι
και θέριζε Μέλλον, το κεφάλι και τα πόδια
για να μην φτάσει να σκεφτεί, να κάνει βήμα
κι ύστερα θέρισε με βία όλους τους νέους
και των παιδιών τα δυνατά κι αθώα γέλια.

-Ύστερα ψάχνοντας για έδαφος πιο γόνιμο
μέσα στις γλάστρες των σπιτιών και στα παρτέρια
φύτεψε σπόρους και βολβούς που είχε στη τσέπη του
γιους της Απώλειας που ανθίζουν το ξημέρωμα.

Το ξημέρωμα

-Είναι κι ο χρόνος που ύστερα έχασε τον δρόμο του
γιατί είχε μάθει σε ίσιους δρόμους να πηγαίνει
και δρασκελίζοντας μαύρους φράχτες ετοιμόρροπους
άφησε ίχνη από λασπόνερα και αίμα.

-Για όπλο, κράταγε στο χέρι του δρεπάνι
και θέριζε Μέλλον, το κεφάλι και τα πόδια
για να μην φτάσει να σκεφτεί, να κάνει βήμα
κι ύστερα θέρισε με βία όλους τους νέους
και των παιδιών τα δυνατά κι αθώα γέλια.

-Ύστερα ψάχνοντας για έδαφος πιο γόνιμο
μέσα στις γλάστρες των σπιτιών και στα παρτέρια
φύτεψε σπόρους και βολβούς που είχε στη τσέπη του
γιους της Απώλειας που ανθίζουν το ξημέρωμα.

Σάββατο, 11 Μαΐου 2019

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019

«Η Γη της Επαγγελίας», η πρώτη ποιητική συλλογή της Όλγας Μούσιου Μυλωνά, παρουσιάστηκε το βράδυ της Δευτέρας στο ξενοδοχείο «Φαίδων», παρουσία δεκάδων φίλων της δημιουργού και της ποίησης.
52 ποιήματα γεμάτα αγάπη, έρωτα, πίστη και Θεό. 52 ποιήματα για την αναζήτηση των τόπων όπου εκπληρώνονται τα όνειρα των ανθρώπων.
Την εκδήλωση παρουσίασαν η Αθηνά Ζωγράφου (φιλόλογος) και ο Θανάσης Γερμανίδης, (ποιητής). Ποιήματα διάβασαν οι: Ευγενία Δανιηλίδου, Ιωάννα Ζάχου, Νατάσα Καππάτου, Χριστίνα Καραγιάννη, Κατερίνα Κοζίδη, Μαρία Ντέμου, Γιώργος Παπακωνσταντίνου και Κίμων Σαββάκης. Συντόνισε ο Γιώργος Περιβολάρης (δημοσιογράφος).




Η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Όλγας Μούσιου «Στη γη της Επαγγελίας» (video, pics)

«Η Γη της Επαγγελίας», η πρώτη ποιητική συλλογή της Όλγας Μούσιου Μυλωνά, παρουσιάστηκε το βράδυ της Δευτέρας στο ξενοδοχείο «Φαίδων», παρουσία δεκάδων φίλων της δημιουργού και της ποίησης.
52 ποιήματα γεμάτα αγάπη, έρωτα, πίστη και Θεό. 52 ποιήματα για την αναζήτηση των τόπων όπου εκπληρώνονται τα όνειρα των ανθρώπων.
Την εκδήλωση παρουσίασαν η Αθηνά Ζωγράφου (φιλόλογος) και ο Θανάσης Γερμανίδης, (ποιητής). Ποιήματα διάβασαν οι: Ευγενία Δανιηλίδου, Ιωάννα Ζάχου, Νατάσα Καππάτου, Χριστίνα Καραγιάννη, Κατερίνα Κοζίδη, Μαρία Ντέμου, Γιώργος Παπακωνσταντίνου και Κίμων Σαββάκης. Συντόνισε ο Γιώργος Περιβολάρης (δημοσιογράφος).




Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

Η Eνωση Φιλολόγων Φλώρινας, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Φλώρινας, η Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (Ε.A.M.Ε.) Φλώρινας , η Λέσχη Βιβλίου και Ανάγνωσης του Φ.Σ.Φ. «Ο Αριστοτέλης», το βιβλιοπωλείο «Η Γωνιά», ο Δήμος Φλώρινας και οι εκδόσεις Γαβριηλίδης σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ της Όλγας Μούσιου Μυλωνά.
Δευτέρα 15 Απριλίου 2019, 20:00 Ξενοδοχείο Φαίδων Βίγλας 1 & Βαρνούντος, Φλώρινα.
Την εκδήλωση θα παρουσιάσουν η Αθηνά Ζωγράφου (φιλόλογος) και οΘανάσης Γερμανίδης, (ποιητής). Ποιήματα διαβάζουν οι: Ευγενία Δανιηλίδου, Ιωάννα Ζάχου, Νατάσα Καππάτου, Χριστίνα Καραγιάννη, Κατερίνα Κοζίδη, Μαρία Ντέμου, Γιώργος Παπακωνσταντίνου και Κίμων Σαββάκης.
Συντονίζει ο Γιώργος Περιβολάρης (δημοσιογράφος).

Λογοτεχνία. ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ της Όλγας Μούσιου Μυλωνά

Η Eνωση Φιλολόγων Φλώρινας, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Φλώρινας, η Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (Ε.A.M.Ε.) Φλώρινας , η Λέσχη Βιβλίου και Ανάγνωσης του Φ.Σ.Φ. «Ο Αριστοτέλης», το βιβλιοπωλείο «Η Γωνιά», ο Δήμος Φλώρινας και οι εκδόσεις Γαβριηλίδης σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ της Όλγας Μούσιου Μυλωνά.
Δευτέρα 15 Απριλίου 2019, 20:00 Ξενοδοχείο Φαίδων Βίγλας 1 & Βαρνούντος, Φλώρινα.
Την εκδήλωση θα παρουσιάσουν η Αθηνά Ζωγράφου (φιλόλογος) και οΘανάσης Γερμανίδης, (ποιητής). Ποιήματα διαβάζουν οι: Ευγενία Δανιηλίδου, Ιωάννα Ζάχου, Νατάσα Καππάτου, Χριστίνα Καραγιάννη, Κατερίνα Κοζίδη, Μαρία Ντέμου, Γιώργος Παπακωνσταντίνου και Κίμων Σαββάκης.
Συντονίζει ο Γιώργος Περιβολάρης (δημοσιογράφος).

Σάββατο, 13 Απριλίου 2019

Η Eνωση Φιλολόγων Φλώρινας, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Φλώρινας, η Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (Ε.A.M.Ε.) Φλώρινας , η Λέσχη Βιβλίου και Ανάγνωσης του Φ.Σ.Φ. «Ο Αριστοτέλης», το βιβλιοπωλείο «Η Γωνιά», ο Δήμος Φλώρινας και οι εκδόσεις Γαβριηλίδης σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ της Όλγας Μούσιου Μυλωνά.
Δευτέρα 15 Απριλίου 2019, 20:00 Ξενοδοχείο Φαίδων Βίγλας 1 & Βαρνούντος, Φλώρινα.
Την εκδήλωση θα παρουσιάσουν η Αθηνά Ζωγράφου (φιλόλογος) και οΘανάσης Γερμανίδης, (ποιητής). Ποιήματα διαβάζουν οι: Ευγενία Δανιηλίδου, Ιωάννα Ζάχου, Νατάσα Καππάτου, Χριστίνα Καραγιάννη, Κατερίνα Κοζίδη, Μαρία Ντέμου, Γιώργος Παπακωνσταντίνου και Κίμων Σαββάκης.
Συντονίζει ο Γιώργος Περιβολάρης (δημοσιογράφος).


Ποίηση. ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ της Όλγας Μούσιου Μυλωνά

Η Eνωση Φιλολόγων Φλώρινας, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Φλώρινας, η Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (Ε.A.M.Ε.) Φλώρινας , η Λέσχη Βιβλίου και Ανάγνωσης του Φ.Σ.Φ. «Ο Αριστοτέλης», το βιβλιοπωλείο «Η Γωνιά», ο Δήμος Φλώρινας και οι εκδόσεις Γαβριηλίδης σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ της Όλγας Μούσιου Μυλωνά.
Δευτέρα 15 Απριλίου 2019, 20:00 Ξενοδοχείο Φαίδων Βίγλας 1 & Βαρνούντος, Φλώρινα.
Την εκδήλωση θα παρουσιάσουν η Αθηνά Ζωγράφου (φιλόλογος) και οΘανάσης Γερμανίδης, (ποιητής). Ποιήματα διαβάζουν οι: Ευγενία Δανιηλίδου, Ιωάννα Ζάχου, Νατάσα Καππάτου, Χριστίνα Καραγιάννη, Κατερίνα Κοζίδη, Μαρία Ντέμου, Γιώργος Παπακωνσταντίνου και Κίμων Σαββάκης.
Συντονίζει ο Γιώργος Περιβολάρης (δημοσιογράφος).


Πέμπτη, 11 Απριλίου 2019

Η Ένωση Φιλολόγων Φλώρινας, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Φλώρινας, η Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (Ε.A.M.Ε.) Φλώρινας , η Λέσχη Βιβλίου και Ανάγνωσης του Φ.Σ.Φ. «Ο Αριστοτέλης», το βιβλιοπωλείο «Η Γωνιά», ο Δήμος Φλώρινας και οι εκδόσεις Γαβριηλίδης σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ της Όλγας Μούσιου Μυλωνά.
Δευτέρα 15 Απριλίου 2019, 20:00 Ξενοδοχείο Φαίδων Βίγλας 1 & Βαρνούντος, Φλώρινα.
Την εκδήλωση θα παρουσιάσουν η Αθηνά Ζωγράφου (φιλόλογος) και οΘανάσης Γερμανίδης, (ποιητής). Ποιήματα διαβάζουν οι: Ευγενία Δανιηλίδου, Ιωάννα Ζάχου, Νατάσα Καππάτου, Χριστίνα Καραγιάννη, Κατερίνα Κοζίδη, Μαρία Ντέμου, Γιώργος Παπακωνσταντίνου και Κίμων Σαββάκης.
Συντονίζει ο Γιώργος Περιβολάρης (δημοσιογράφος).


Ποίηση. ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ της Όλγας Μούσιου Μυλωνά

Η Ένωση Φιλολόγων Φλώρινας, ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Φλώρινας, η Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (Ε.A.M.Ε.) Φλώρινας , η Λέσχη Βιβλίου και Ανάγνωσης του Φ.Σ.Φ. «Ο Αριστοτέλης», το βιβλιοπωλείο «Η Γωνιά», ο Δήμος Φλώρινας και οι εκδόσεις Γαβριηλίδης σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ της Όλγας Μούσιου Μυλωνά.
Δευτέρα 15 Απριλίου 2019, 20:00 Ξενοδοχείο Φαίδων Βίγλας 1 & Βαρνούντος, Φλώρινα.
Την εκδήλωση θα παρουσιάσουν η Αθηνά Ζωγράφου (φιλόλογος) και οΘανάσης Γερμανίδης, (ποιητής). Ποιήματα διαβάζουν οι: Ευγενία Δανιηλίδου, Ιωάννα Ζάχου, Νατάσα Καππάτου, Χριστίνα Καραγιάννη, Κατερίνα Κοζίδη, Μαρία Ντέμου, Γιώργος Παπακωνσταντίνου και Κίμων Σαββάκης.
Συντονίζει ο Γιώργος Περιβολάρης (δημοσιογράφος).


Κυριακή, 7 Απριλίου 2019

Οι εκδόσεις ΣΜΙΛΗ, το Βιβλιοπωλείο «Η ΓΩΝΙΑ» και η Λέσχη Ανάγνωσης
του Λυκείου Ελληνίδων Φλώρινας σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του συγγραφέα Δημήτρη Στατήρη με τον τίτλο «Ξένοι στην Κόψη» το Σάββατο 13 Απριλίου 2019 στις 18.30 στο Ξενοδοχείο ΦΑΙΔΩΝ, Βίγλας και Βαρνούντος, Φλώρινα.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: Ηλίας Βογδάνης, Λογοθεραπευτής-Λογοπεδικός Ευμορφία Κηπουροπούλου, Φιλόλογος, Ειδική Επιστήμων ΠΤΔΕ, Παν/μίου Δυτ. Μακεδονίας
Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβαστούν από μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης
Σας περιμένουμε!


«Ξένοι στην Κόψη» Παρουσίαση του βιβλίου του συγγραφέα κ. Στατήρη

Οι εκδόσεις ΣΜΙΛΗ, το Βιβλιοπωλείο «Η ΓΩΝΙΑ» και η Λέσχη Ανάγνωσης
του Λυκείου Ελληνίδων Φλώρινας σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του συγγραφέα Δημήτρη Στατήρη με τον τίτλο «Ξένοι στην Κόψη» το Σάββατο 13 Απριλίου 2019 στις 18.30 στο Ξενοδοχείο ΦΑΙΔΩΝ, Βίγλας και Βαρνούντος, Φλώρινα.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: Ηλίας Βογδάνης, Λογοθεραπευτής-Λογοπεδικός Ευμορφία Κηπουροπούλου, Φιλόλογος, Ειδική Επιστήμων ΠΤΔΕ, Παν/μίου Δυτ. Μακεδονίας
Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβαστούν από μέλη της Λέσχης Ανάγνωσης
Σας περιμένουμε!


Δευτέρα, 1 Απριλίου 2019

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ
ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ

Της Θεοδώρας Κουγιουμτζόγλου
Καθηγήτριας Οικιακής Οικονομίας

(Βιβλιοπαρουσίαση)

Όλγα Μούσιου Μυλωνά
Αντιδήμαρχος Φλώρινας
«Του τραγουδιού τη γλώσσα αντιλαλώντας,
και τα βιβλία σαν τα τραγούδια να είναι!»
Με μια επιμελημένη έκδοση του οίκου «Φλωρινιώτικες Εκδόσεις – Αριστείδου», στο πρόσφατο σε κυκλοφορία βιβλίο της η αγαπητή συμπατριώτισσά μας, η Φλωρινιώτισσα κυρία Θεοδώρα Κουγιουμτζόγλου έθεσε στο φως της δημοσιότητας και στην κρίση του κοινού μια δυναμική και ενδιαφέρουσα συγγραφική της απόπειρα. 
Είναι το απόσταγμα της εκπαιδευτικής της εμπειρίας, της ευδόκιμης υπηρεσίας της στην Οικοκυρική Σχολή Φλώρινας και Θεσσαλονίκης και στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση της Φλώρινας.
Είναι ένα βιβλίο που από τον φωτεινό τίτλο του προϊδεάζει τον αναγνώστη για το ελπιδοφόρο περιεχόμενό του και για την αισιοδοξία που εκπέμπει. Η μοναδικότητα του Ανθρώπου είναι η μεγάλη προίκα του, το μεγάλο δώρο της μοναδικότητας που έχει όλη η ύπαρξή μας, από το δακτυλικό μας αποτύπωμα… ως το κουκούτσι της υλικής μας υπόστασης το DNA μας, κι ως τα μύχια της πνευματικής μας υπόστασης, ένας μοναδικός θησαυρός, το μεγαλείο του Ανθρώπου, ο καθρέφτης του μεγαλείου του Θεού.
Η κ. Θεοδώρα Κουγιουμτζόγλου πραγματεύεται μια ποικιλία θεμάτων κι έτσι το βιβλίο της  έχει την ποικιλία της αληθινής ζωής. Αυτοβιογραφικό στο μεγαλύτερο μέρος του, παρουσιάζει κινηματογραφικά τη ζωή της, τους υπηρεσιακούς της σταθμούς, τις επιστημονικές και θεολογικές επιρροές της, και παραθέτει πολλά πρόσωπα της τοπικής κοινωνίας, κάνοντας το βιβλίο της Κιβωτό ζωντανής τοπικής ιστορίας.
Η θετική διάθεση που διαπερνά και διατρέχει όλο το έργο αποτελεί το μέγιστο πλεονέκτημά του. Τα κεφάλαια διαδέχονται με εξαιρετική συνεκτικότητα το ένα το άλλο, δίνοντας στο βιβλίο μια φυσική και αβίαστη ροή. Περιλαμβάνει ένα καθαρά παιδαγωγικό κομμάτι, με χρήσιμες πρακτικές συμβουλές για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών, καθώς και ενδιαφέροντα περιστατικά της προσωπικής της ζωής με μαθητές, όπου αποτυπώνεται όλος ο διδακτικός της ζήλος και η συναισθηματική της θέρμη για τους μαθητές της. Πρόκειται για αλληγορικές ιστορίες και περιστατικά που λειτουργούν διδακτικά με έμμεσο και διακριτικό τρόπο στον αναγνώστη, όπως οι παραβολές του Ευαγγελίου.
Επίσης, παραθέτει και Σχέδια εργασίας μαθητών, πολλές προτάσεις για γιορτές και εκδηλώσεις, κείμενα εθνικής και θρησκευτικής αγωγής, καθώς και αναφορές στον Σύλλογό της Μικρασιατών και Κιουταχειωτών, αλλά και τιμητικές αναφορές στον Μακαριστό Γέροντα Αυγουστίνο, και στον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη μας, κ. Θεόκλητο, του οποίου είναι συνεργάτιδα επί πολλές δεκαετίες.
Στο βιβλίο αναδεικνύει το διαχρονικό Πρότυπο του Δασκάλου και την επιρροή του στους μαθητές του. Εμείς οι δάσκαλοι, «που γηράσκομεν διδάσκοντες αεί, μέσα σε κρύες αίθουσες, μ’ αυθάδικην ηχώ τυμπάνου αλαλάζοντος… Εμείς γηράσκομεν αεί διδάσκοντες αυτούς, που είναι πάντα νέοι, -ένα ποτάμι που διαρκώς αλλάζει τα νερά του….» Κι αυτό είναι κι η μέγιστη ανταμοιβή μας. Η νιότη που μας πλημμυρίζει με την φλόγα και το φως της! Εϊναι, όμως, και το μεγάλο μας στοίχημα: να προσφέρουμε στις νεότερες γενιές αυτά τα εφόδια που απαιτούνται για να οργανώσουν και να δημιουργήσουν τη δική τους κοινωνική και προσωπική ζωή.
Σημαντικά πλεονεκτήματα του βιβλίου είναι η συνετή και άρτια χρήση της γλώσσας, η ρέουσα και συνεκτική καταγραφή των γεγονότων, το λεξιλόγιο που υιοθετείται, αλλά και το προσιτό μέγεθος, που καθιστούν ευχάριστη και εύκολη την ανάγνωσή του.
Σπουδάζοντας την γλώσσα μαθαίνεις ότι πίσω από το κείμενο που έχεις στα μάτια σου κρύβεται ένα άλλο κείμενο… το αληθινό. Αυτό της βαθιάς προθετικότητας, όπως λέει η γλωσσολογία, της βαθιάς δομής, το κείμενο της καρδιάς. Σε αυτό το δεύτερο κρυμμένο κείμενο της κ. Θεοδώρας Κουγιουμτζόγλου, που αποκαλύπτεται φωτεινό, θέλω να εστιάσω κλείνοντας τη σύντομη παρουσίασή μου. Γιατί στο παρόν βιβλίο της κλείνεται η πυρογραφία της καρδιάς της. Μια κατάθεση ψυχής που πυρώνει συναισθήματα κι αναζωπυρώνει
μνήμες και παραδοσιακές αξίες, που μεταγγίζει τη διδακτική φλόγα ατόφια και δυνατή σε όλους μας.
Ευχαριστώ την κ. Θεοδώρα Κουγιουμτζόγλου, που μου εμπιστεύτηκε την παρουσίαση του βιβλίου της και της εύχομαι εγκάρδια καλή συνέχεια και έμπνευση για τις επόμενες δημιουργίες της!

Όλγα Μούσιου Μυλωνά
Αντιδήμαρχος Φλώρινας

«ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΚΙ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟΣ»

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ
ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΑΝ ΕΣΕΝΑ

Της Θεοδώρας Κουγιουμτζόγλου
Καθηγήτριας Οικιακής Οικονομίας

(Βιβλιοπαρουσίαση)

Όλγα Μούσιου Μυλωνά
Αντιδήμαρχος Φλώρινας
«Του τραγουδιού τη γλώσσα αντιλαλώντας,
και τα βιβλία σαν τα τραγούδια να είναι!»
Με μια επιμελημένη έκδοση του οίκου «Φλωρινιώτικες Εκδόσεις – Αριστείδου», στο πρόσφατο σε κυκλοφορία βιβλίο της η αγαπητή συμπατριώτισσά μας, η Φλωρινιώτισσα κυρία Θεοδώρα Κουγιουμτζόγλου έθεσε στο φως της δημοσιότητας και στην κρίση του κοινού μια δυναμική και ενδιαφέρουσα συγγραφική της απόπειρα. 
Είναι το απόσταγμα της εκπαιδευτικής της εμπειρίας, της ευδόκιμης υπηρεσίας της στην Οικοκυρική Σχολή Φλώρινας και Θεσσαλονίκης και στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση της Φλώρινας.
Είναι ένα βιβλίο που από τον φωτεινό τίτλο του προϊδεάζει τον αναγνώστη για το ελπιδοφόρο περιεχόμενό του και για την αισιοδοξία που εκπέμπει. Η μοναδικότητα του Ανθρώπου είναι η μεγάλη προίκα του, το μεγάλο δώρο της μοναδικότητας που έχει όλη η ύπαρξή μας, από το δακτυλικό μας αποτύπωμα… ως το κουκούτσι της υλικής μας υπόστασης το DNA μας, κι ως τα μύχια της πνευματικής μας υπόστασης, ένας μοναδικός θησαυρός, το μεγαλείο του Ανθρώπου, ο καθρέφτης του μεγαλείου του Θεού.
Η κ. Θεοδώρα Κουγιουμτζόγλου πραγματεύεται μια ποικιλία θεμάτων κι έτσι το βιβλίο της  έχει την ποικιλία της αληθινής ζωής. Αυτοβιογραφικό στο μεγαλύτερο μέρος του, παρουσιάζει κινηματογραφικά τη ζωή της, τους υπηρεσιακούς της σταθμούς, τις επιστημονικές και θεολογικές επιρροές της, και παραθέτει πολλά πρόσωπα της τοπικής κοινωνίας, κάνοντας το βιβλίο της Κιβωτό ζωντανής τοπικής ιστορίας.
Η θετική διάθεση που διαπερνά και διατρέχει όλο το έργο αποτελεί το μέγιστο πλεονέκτημά του. Τα κεφάλαια διαδέχονται με εξαιρετική συνεκτικότητα το ένα το άλλο, δίνοντας στο βιβλίο μια φυσική και αβίαστη ροή. Περιλαμβάνει ένα καθαρά παιδαγωγικό κομμάτι, με χρήσιμες πρακτικές συμβουλές για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών, καθώς και ενδιαφέροντα περιστατικά της προσωπικής της ζωής με μαθητές, όπου αποτυπώνεται όλος ο διδακτικός της ζήλος και η συναισθηματική της θέρμη για τους μαθητές της. Πρόκειται για αλληγορικές ιστορίες και περιστατικά που λειτουργούν διδακτικά με έμμεσο και διακριτικό τρόπο στον αναγνώστη, όπως οι παραβολές του Ευαγγελίου.
Επίσης, παραθέτει και Σχέδια εργασίας μαθητών, πολλές προτάσεις για γιορτές και εκδηλώσεις, κείμενα εθνικής και θρησκευτικής αγωγής, καθώς και αναφορές στον Σύλλογό της Μικρασιατών και Κιουταχειωτών, αλλά και τιμητικές αναφορές στον Μακαριστό Γέροντα Αυγουστίνο, και στον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη μας, κ. Θεόκλητο, του οποίου είναι συνεργάτιδα επί πολλές δεκαετίες.
Στο βιβλίο αναδεικνύει το διαχρονικό Πρότυπο του Δασκάλου και την επιρροή του στους μαθητές του. Εμείς οι δάσκαλοι, «που γηράσκομεν διδάσκοντες αεί, μέσα σε κρύες αίθουσες, μ’ αυθάδικην ηχώ τυμπάνου αλαλάζοντος… Εμείς γηράσκομεν αεί διδάσκοντες αυτούς, που είναι πάντα νέοι, -ένα ποτάμι που διαρκώς αλλάζει τα νερά του….» Κι αυτό είναι κι η μέγιστη ανταμοιβή μας. Η νιότη που μας πλημμυρίζει με την φλόγα και το φως της! Εϊναι, όμως, και το μεγάλο μας στοίχημα: να προσφέρουμε στις νεότερες γενιές αυτά τα εφόδια που απαιτούνται για να οργανώσουν και να δημιουργήσουν τη δική τους κοινωνική και προσωπική ζωή.
Σημαντικά πλεονεκτήματα του βιβλίου είναι η συνετή και άρτια χρήση της γλώσσας, η ρέουσα και συνεκτική καταγραφή των γεγονότων, το λεξιλόγιο που υιοθετείται, αλλά και το προσιτό μέγεθος, που καθιστούν ευχάριστη και εύκολη την ανάγνωσή του.
Σπουδάζοντας την γλώσσα μαθαίνεις ότι πίσω από το κείμενο που έχεις στα μάτια σου κρύβεται ένα άλλο κείμενο… το αληθινό. Αυτό της βαθιάς προθετικότητας, όπως λέει η γλωσσολογία, της βαθιάς δομής, το κείμενο της καρδιάς. Σε αυτό το δεύτερο κρυμμένο κείμενο της κ. Θεοδώρας Κουγιουμτζόγλου, που αποκαλύπτεται φωτεινό, θέλω να εστιάσω κλείνοντας τη σύντομη παρουσίασή μου. Γιατί στο παρόν βιβλίο της κλείνεται η πυρογραφία της καρδιάς της. Μια κατάθεση ψυχής που πυρώνει συναισθήματα κι αναζωπυρώνει
μνήμες και παραδοσιακές αξίες, που μεταγγίζει τη διδακτική φλόγα ατόφια και δυνατή σε όλους μας.
Ευχαριστώ την κ. Θεοδώρα Κουγιουμτζόγλου, που μου εμπιστεύτηκε την παρουσίαση του βιβλίου της και της εύχομαι εγκάρδια καλή συνέχεια και έμπνευση για τις επόμενες δημιουργίες της!

Όλγα Μούσιου Μυλωνά
Αντιδήμαρχος Φλώρινας

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2019

Το Βιβλιοπωλείο Η ΓΩΝΙΑ, σε συνεργασία με τον Όμιλο Βιβλίου του Μορφωτικού Τμήματος του Φ.Σ.Φ. «Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ» και ίο Λύκειο των Ελληνίδων Παράρτημα Φλώρινας, και οι Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Θοδωρή Παπαθεοδώρου, στο καφέ ΟΔΟΣ ΟΝΕΙΡΩΝ
(Κων/νου Καραμανλή 66, Φλώρινα).
ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ
ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ
Παρασκευή 19 Απριλίου, στις 19:30    
Ο συγγραφέας θα συνομιλήσει με το κοινό και θα υπογράψει αντίτυπα του Βιβλίου του


Νέο βιβλίο του Θ. Παπαθεοδώρου «Συναξάρια της μικρής πατρίδας»

Το Βιβλιοπωλείο Η ΓΩΝΙΑ, σε συνεργασία με τον Όμιλο Βιβλίου του Μορφωτικού Τμήματος του Φ.Σ.Φ. «Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ» και ίο Λύκειο των Ελληνίδων Παράρτημα Φλώρινας, και οι Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Θοδωρή Παπαθεοδώρου, στο καφέ ΟΔΟΣ ΟΝΕΙΡΩΝ
(Κων/νου Καραμανλή 66, Φλώρινα).
ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ
ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ
Παρασκευή 19 Απριλίου, στις 19:30    
Ο συγγραφέας θα συνομιλήσει με το κοινό και θα υπογράψει αντίτυπα του Βιβλίου του


Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2019

(ποίηση της Παρθένας Τσοκτουρίδου)
Γέρε του Μοριά, βασανισμένε μας Πατέρα
της λευτεριάς που φύσηξες συ πρώτος τον αέρα
κινδύνους που διέτρεξες και έκλαψες θανάτους
συ που συγκαταλέγεσαι μέσα στους αθανάτους.

Χτύπους εσύ δοκίμασες μες την πικρή καρδιά σου
λυπόσουνα και έκλαιγες για όλα τα παιδιά σου
για κείνα τα ελληνόπουλα που ήταν σκλαβωμένα
συ ήσουν που τα στόλισες με έργα τιμημένα.

Τα χώματα τα ελληνικά έκανες ανδρειωμένα
τα φώτισες, τα λάμπρυνες για να ’ναι δοξασμένα
τα ’κανες να ’ναι ιερά με δάφνες στολισμένα
σκέπασες κόκαλα μ’ αυτά που γίναν αγιασμένα.

Τα οράματα, το πείσμα σου κατέλαβαν τα κάστρα
μάρτυρες εσύ έβαλες τον ήλιο και τα άστρα
τα λόγια σου τα φλογερά πύρωσαν τις καρδιές μας
και στον αγώνα λευτεριάς έσπρωξες τις ψυχές μας.

Τα όνειρα, οι λέξεις σου, σπαθιά στη δουλοσύνη
οχτρό συ δεν προσκύνησες, μόνο Χριστιανοσύνη
θρίαμβο ήθελες τρανό, ζωή ελευθερίας
παρατημένος στη νυχτιά της πίκρας, της κακίας.

Σοφέ και παινεμένε μας, οι κόποι, τα φτερά σου
θριάμβευσαν, δοξάστηκαν και η περπατησιά σου
μες την καρδιά μας κατοικούν, καύχημα ελληνικό μας
το μεγαλείο σου τρανό στο Γένος το δικό μας.

Απ’ τους επαίνους των καιρών θησαύρισες Στρατάρχη
την χώρα μας ανέστησες, συ νίκησες τα άγχη
που είχανε οι πρόγονοι για την ελευθερία
συ ήσουν που σεβάστηκες Πατρίδα και τα Θεία.

Καύχημα της φυλής εσύ, με δόξες ραντισμένε
για έργα Θεία, αθάνατα, συ χιλιοδοξασμένε
όλοι σου απονέμουνε βραβείο και επαίνους
αγάπης άνθος, λευτεριάς, συ του δικού μας Γένους.


ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΙ ΕΠΑΙΝΟΙ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ

(ποίηση της Παρθένας Τσοκτουρίδου)
Γέρε του Μοριά, βασανισμένε μας Πατέρα
της λευτεριάς που φύσηξες συ πρώτος τον αέρα
κινδύνους που διέτρεξες και έκλαψες θανάτους
συ που συγκαταλέγεσαι μέσα στους αθανάτους.

Χτύπους εσύ δοκίμασες μες την πικρή καρδιά σου
λυπόσουνα και έκλαιγες για όλα τα παιδιά σου
για κείνα τα ελληνόπουλα που ήταν σκλαβωμένα
συ ήσουν που τα στόλισες με έργα τιμημένα.

Τα χώματα τα ελληνικά έκανες ανδρειωμένα
τα φώτισες, τα λάμπρυνες για να ’ναι δοξασμένα
τα ’κανες να ’ναι ιερά με δάφνες στολισμένα
σκέπασες κόκαλα μ’ αυτά που γίναν αγιασμένα.

Τα οράματα, το πείσμα σου κατέλαβαν τα κάστρα
μάρτυρες εσύ έβαλες τον ήλιο και τα άστρα
τα λόγια σου τα φλογερά πύρωσαν τις καρδιές μας
και στον αγώνα λευτεριάς έσπρωξες τις ψυχές μας.

Τα όνειρα, οι λέξεις σου, σπαθιά στη δουλοσύνη
οχτρό συ δεν προσκύνησες, μόνο Χριστιανοσύνη
θρίαμβο ήθελες τρανό, ζωή ελευθερίας
παρατημένος στη νυχτιά της πίκρας, της κακίας.

Σοφέ και παινεμένε μας, οι κόποι, τα φτερά σου
θριάμβευσαν, δοξάστηκαν και η περπατησιά σου
μες την καρδιά μας κατοικούν, καύχημα ελληνικό μας
το μεγαλείο σου τρανό στο Γένος το δικό μας.

Απ’ τους επαίνους των καιρών θησαύρισες Στρατάρχη
την χώρα μας ανέστησες, συ νίκησες τα άγχη
που είχανε οι πρόγονοι για την ελευθερία
συ ήσουν που σεβάστηκες Πατρίδα και τα Θεία.

Καύχημα της φυλής εσύ, με δόξες ραντισμένε
για έργα Θεία, αθάνατα, συ χιλιοδοξασμένε
όλοι σου απονέμουνε βραβείο και επαίνους
αγάπης άνθος, λευτεριάς, συ του δικού μας Γένους.


Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019

Είναι γιορτή πραγματική,
όταν από κοινότυπο επίθετο
-Αγαπητή…-
γίνεσαι ακριβή μετοχή
-Αγαπημένη…-
Ίσως και συμμέτοχη σε όσα λαχταράς.
Ελπίζοντας αύριο να γίνεις
ονομαστικά ουσιαστική,
πολύ ουσιαστική.

Να, λοιπόν, των γραμματικών τύπων η διαφορά!
Τόσα χρόνια στου λόγου τη σπουδή
κι αφώτιστος ο δρόμος
της λειτουργικής γραμματικής,
δυσερμήνευτα τα προσφύματα,
των καταλήξεων ο ρόλος,
άηχες οι ενεργητικές κι οι παθητικές φωνές.

Κι έρχεται μια απρόσμενη γραφή
κι αναδύεται πρωτόφαντο,
το βαθύ νόημα της γλώσσας,
του κοινού μας Παραδείσου.

Όλγα Μούσιου Μυλωνά
(Στη Γη της Επαγγελίας, εκδ. Γαβριηλίδης, 2019)

Σας εύχομαι μια χαρούμενη και δημιουργική άνοιξη!
Μέρα ποίησης σήμερα... κι ένα μικρό αντίδωρο στην προσφορά σας στην κοινωνία!



Μεθεόρτιο

Είναι γιορτή πραγματική,
όταν από κοινότυπο επίθετο
-Αγαπητή…-
γίνεσαι ακριβή μετοχή
-Αγαπημένη…-
Ίσως και συμμέτοχη σε όσα λαχταράς.
Ελπίζοντας αύριο να γίνεις
ονομαστικά ουσιαστική,
πολύ ουσιαστική.

Να, λοιπόν, των γραμματικών τύπων η διαφορά!
Τόσα χρόνια στου λόγου τη σπουδή
κι αφώτιστος ο δρόμος
της λειτουργικής γραμματικής,
δυσερμήνευτα τα προσφύματα,
των καταλήξεων ο ρόλος,
άηχες οι ενεργητικές κι οι παθητικές φωνές.

Κι έρχεται μια απρόσμενη γραφή
κι αναδύεται πρωτόφαντο,
το βαθύ νόημα της γλώσσας,
του κοινού μας Παραδείσου.

Όλγα Μούσιου Μυλωνά
(Στη Γη της Επαγγελίας, εκδ. Γαβριηλίδης, 2019)

Σας εύχομαι μια χαρούμενη και δημιουργική άνοιξη!
Μέρα ποίησης σήμερα... κι ένα μικρό αντίδωρο στην προσφορά σας στην κοινωνία!



Και τι πταει η γλαυξ, η θρηνοσα επ ερειπων; Πταουν οι πλσαντες τα ερεπια. Και τα ερεπια τα πλασαν οι ανκανοι κυβερνται της Ελλδος. Αυτο οι πολιτικο, αυτο οι βουλεπτα, εκατστρεψαν το θνος, ανθεμ τους. Κψιμο θλουν λοι τους! Ττε σ' εξεθωναν οι προεστο κ' οι 'γυφτοχαρατζδες', τρα σε 'αθενουν' οι βουλευτα κ' οι δμαρχοι.
Αυτο που εχαν το λειν και το δεσμεν εις τα δο κμματα, τους ταζαν 'φορνους με καρβλια', δσαντες αυτος ουχ πλεονας των εκοσι δραχμν μετρητ, απναντι, καθς τους επαν, και παρακινσαντες αυτος να εξοδεσουν κι απ' τη σακκολα τους σα θλουν φοβα, διτι θα πληρωθον μχρι λεπτο, σμφωνα με τον λογαριασμν, ν θελαν παρουσισουν.
Το τρας το καλομενον επιφανς τρφει τη φυγοποναν, την θεσιθηραν, τον τραμπουκισμν, τον κουτσαβακισμν, την εις τους νμους απεθειαν. Πλττει αυλν εξ αχρστων ανθρπων, στοιχεων φθοροποιν τα οποα τον περιστοιχζουσι, παραστων τα οποα αποζσιν εξ αυτο
Μεταξ δο αντιπλων μετερχομνων την αυτν διαφθορ, θα επιτχει εκενος στις ευπρεπστερον φορε το προσωπεον κ' επιδεξιτερον τον κθορνον.
μυνα περ πτρης θα το η ευσυνεδητος λειτουργα των θεσμν, η εθνικ αγωγ, η χρηστ διοκησις, η καταπολμησις του ξνου υλισμο και πιθηκισμο, του διαφθεροντος το φρνημα και εκφυλσαντος σμερον το θνος, και η πρληψις της χρεοκοπας.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.
Εφημερδα «Ακρπολις»


Τις ημύνθη περί πάτρης;

Και τι πταει η γλαυξ, η θρηνοσα επ ερειπων; Πταουν οι πλσαντες τα ερεπια. Και τα ερεπια τα πλασαν οι ανκανοι κυβερνται της Ελλδος. Αυτο οι πολιτικο, αυτο οι βουλεπτα, εκατστρεψαν το θνος, ανθεμ τους. Κψιμο θλουν λοι τους! Ττε σ' εξεθωναν οι προεστο κ' οι 'γυφτοχαρατζδες', τρα σε 'αθενουν' οι βουλευτα κ' οι δμαρχοι.
Αυτο που εχαν το λειν και το δεσμεν εις τα δο κμματα, τους ταζαν 'φορνους με καρβλια', δσαντες αυτος ουχ πλεονας των εκοσι δραχμν μετρητ, απναντι, καθς τους επαν, και παρακινσαντες αυτος να εξοδεσουν κι απ' τη σακκολα τους σα θλουν φοβα, διτι θα πληρωθον μχρι λεπτο, σμφωνα με τον λογαριασμν, ν θελαν παρουσισουν.
Το τρας το καλομενον επιφανς τρφει τη φυγοποναν, την θεσιθηραν, τον τραμπουκισμν, τον κουτσαβακισμν, την εις τους νμους απεθειαν. Πλττει αυλν εξ αχρστων ανθρπων, στοιχεων φθοροποιν τα οποα τον περιστοιχζουσι, παραστων τα οποα αποζσιν εξ αυτο
Μεταξ δο αντιπλων μετερχομνων την αυτν διαφθορ, θα επιτχει εκενος στις ευπρεπστερον φορε το προσωπεον κ' επιδεξιτερον τον κθορνον.
μυνα περ πτρης θα το η ευσυνεδητος λειτουργα των θεσμν, η εθνικ αγωγ, η χρηστ διοκησις, η καταπολμησις του ξνου υλισμο και πιθηκισμο, του διαφθεροντος το φρνημα και εκφυλσαντος σμερον το θνος, και η πρληψις της χρεοκοπας.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.
Εφημερδα «Ακρπολις»


Τρίτη, 19 Μαρτίου 2019

ΘΕΕ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΨΥΧΩΝ,
εσύ που είσαι χαμένος ανάμεσα στους άλλους θεούς, άκουσέ με!
Εσύ, μοίρα γλυκιά που μας παραστέκεις, κι εσείς τρελά περιπλανώμενα πνεύματα, ακούστε με:
Εγώ, ο πιο ατελής, κατοικώ ανάμεσα σε μια τέλεια φυλή.
ΕΓΩ, ΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΧΑΟΣ, ΕΝΑ ΝΕΦΕΛΩΜΑ από συγκεχυμένα στοιχεία, περιφέρομαι ανάμεσα σε ολοκληρωμένους κόσμους, ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν τέλειους νόμους, απαρασάλευτη τάξη και συγκροτημένες σκέψεις.
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΔΙΕΥΘΕΤΗΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ και τα οράματά τους είναι καταγραμμένα και αρχειοθετημένα. Θεέ μου, οι αρετές των ανθρώπων αυτών είναι μετρημένες, κι οι αμαρτίες τους ζυγιασμένες.
Και τα απροσμέτρητα πράγματα που διαβαίνουν στο θαμπό ηλιοβασίλεμα, εκεί που δεν υπάρχει ούτε αμαρτία ούτε αρετή, είναι κι αυτά γραμμένα σε κατάστιχα.
ΕΔΩ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΙ σε εποχές συμπεριφοράς και κυβερνιούνται από άψογους, ακριβείς κανόνες.
Να τρως, να πίνεις, να κοιμάσαι, να σκεπάζεις τη γύμνια σου, και τέλος να κουράζεσαι την πρεπούμενη ώρα.
Να δουλεύεις, να παίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, κι ύστερα να πλαγιάζεις ώσπου το ρολόι να σημάνει την ώρα.
Να σκέφτεσαι έτσι, να αισθάνεσαι τόσο, κι ύστερα -μόλις ένα καθορισμένο άστρο ανατείλει στον ορίζοντα- να σταματάς να σκέφτεσαι και να αισθάνεσαι.
ΝΑ ΛΗΣΤΕΥΕΙΣ ΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΣΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΩΝΤΑΣ, να προσφέρεις δώρα χειρονομώντας κομψά, να επαινείς, να κατηγορείς κεκαλυμμένα, να καταστρέφεις ψυχές με ένα σου λόγο, να καις τους ανθρώπους με μιαν ανάσα σου, κι ύστερα μόλις τελειώνει η δουλειά της μέρας να νίπτεις τας χείρας σου.
Ν’’ ΑΓΑΠΑΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ, να ψυχαγωγείς τον καλύτερο εαυτό σου με προσχεδιασμένο τρόπο, να λατρεύεις τους θεούς όπως τους αξίζει, να μηχανορραφείς έντεχνα με τους δαίμονες, κι ύστερα να τα λησμονείς όλα, σαν να έχει πεθάνει η μνήμη σου.
ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΥΣΤΕΡΟΒΟΥΛΑ, ΝΑ ΣΤΟΧΑΖΕΣΑΙ ΜΕ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟ, να είσαι ελαφρά ευτυχισμένος και να υποφέρεις αριστοκρατικά –κι ύστερα ν’’ αδειάζεις το ποτήρι ως την τελευταία σταγόνα, για να μπορείς να το γεμίσεις πάλι αύριο.
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΘΕΕ ΜΟΥ, έχουν τέλεια προβλεφτεί, έχουν αποφασιστικά γεννηθεί, έχουν γαλουχηθεί με φροντίδα, κυβερνιούνται από κανόνες, καθοδηγούνται από τη λογική κι ύστερα -σύμφωνα με προκαθορισμένη μέθοδο- σφαγιάζονται και θάβονται.
Κι ακόμα, οι σιωπηλοί τάφοι, που βρίσκονται μέσα στην ανθρώπινη ψυχή, είναι σημειωμένοι κι αριθμημένοι.
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΤΕΛΕΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, ένας κόσμος ολοκληρωμένης τελειότητας, ένας κόσμος τρανών θαυμάτων, το ωριμότερο φρούτο στου Θεού τον κήπο, η μεγαλοφυέστερη σκέψη στο σύμπαν. Αλλά γιατί Θεέ μου, πρέπει εγώ να βρίσκομαι εδώ;
Εγώ, ένας άγουρος σπόρος ανεκπλήρωτου πάθους, μια καταιγίδα τρελή, εγώ, που δεν γυρεύω ούτε την ανατολή ούτε τη δύση, εγώ, ένα αλλοπαρμένο θραύσμα κάποιου πλανήτη που εξερράγη;
Θεέ των χαμένων ψυχών, εσύ που είσαι χαμένος ανάμεσα στους άλλους θεούς, γιατί βρίσκομαι εδώ;

Χαλίλ Γκιμπράν, απόσπασμα από το βιβλίο Ο Τρελός.


Ο τέλειος κόσμος

ΘΕΕ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΨΥΧΩΝ,
εσύ που είσαι χαμένος ανάμεσα στους άλλους θεούς, άκουσέ με!
Εσύ, μοίρα γλυκιά που μας παραστέκεις, κι εσείς τρελά περιπλανώμενα πνεύματα, ακούστε με:
Εγώ, ο πιο ατελής, κατοικώ ανάμεσα σε μια τέλεια φυλή.
ΕΓΩ, ΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΧΑΟΣ, ΕΝΑ ΝΕΦΕΛΩΜΑ από συγκεχυμένα στοιχεία, περιφέρομαι ανάμεσα σε ολοκληρωμένους κόσμους, ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν τέλειους νόμους, απαρασάλευτη τάξη και συγκροτημένες σκέψεις.
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΔΙΕΥΘΕΤΗΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ και τα οράματά τους είναι καταγραμμένα και αρχειοθετημένα. Θεέ μου, οι αρετές των ανθρώπων αυτών είναι μετρημένες, κι οι αμαρτίες τους ζυγιασμένες.
Και τα απροσμέτρητα πράγματα που διαβαίνουν στο θαμπό ηλιοβασίλεμα, εκεί που δεν υπάρχει ούτε αμαρτία ούτε αρετή, είναι κι αυτά γραμμένα σε κατάστιχα.
ΕΔΩ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΥΧΤΕΣ ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΙ σε εποχές συμπεριφοράς και κυβερνιούνται από άψογους, ακριβείς κανόνες.
Να τρως, να πίνεις, να κοιμάσαι, να σκεπάζεις τη γύμνια σου, και τέλος να κουράζεσαι την πρεπούμενη ώρα.
Να δουλεύεις, να παίζεις, να τραγουδάς, να χορεύεις, κι ύστερα να πλαγιάζεις ώσπου το ρολόι να σημάνει την ώρα.
Να σκέφτεσαι έτσι, να αισθάνεσαι τόσο, κι ύστερα -μόλις ένα καθορισμένο άστρο ανατείλει στον ορίζοντα- να σταματάς να σκέφτεσαι και να αισθάνεσαι.
ΝΑ ΛΗΣΤΕΥΕΙΣ ΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΣΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΩΝΤΑΣ, να προσφέρεις δώρα χειρονομώντας κομψά, να επαινείς, να κατηγορείς κεκαλυμμένα, να καταστρέφεις ψυχές με ένα σου λόγο, να καις τους ανθρώπους με μιαν ανάσα σου, κι ύστερα μόλις τελειώνει η δουλειά της μέρας να νίπτεις τας χείρας σου.
Ν’’ ΑΓΑΠΑΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ, να ψυχαγωγείς τον καλύτερο εαυτό σου με προσχεδιασμένο τρόπο, να λατρεύεις τους θεούς όπως τους αξίζει, να μηχανορραφείς έντεχνα με τους δαίμονες, κι ύστερα να τα λησμονείς όλα, σαν να έχει πεθάνει η μνήμη σου.
ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΥΣΤΕΡΟΒΟΥΛΑ, ΝΑ ΣΤΟΧΑΖΕΣΑΙ ΜΕ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟ, να είσαι ελαφρά ευτυχισμένος και να υποφέρεις αριστοκρατικά –κι ύστερα ν’’ αδειάζεις το ποτήρι ως την τελευταία σταγόνα, για να μπορείς να το γεμίσεις πάλι αύριο.
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΘΕΕ ΜΟΥ, έχουν τέλεια προβλεφτεί, έχουν αποφασιστικά γεννηθεί, έχουν γαλουχηθεί με φροντίδα, κυβερνιούνται από κανόνες, καθοδηγούνται από τη λογική κι ύστερα -σύμφωνα με προκαθορισμένη μέθοδο- σφαγιάζονται και θάβονται.
Κι ακόμα, οι σιωπηλοί τάφοι, που βρίσκονται μέσα στην ανθρώπινη ψυχή, είναι σημειωμένοι κι αριθμημένοι.
ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΤΕΛΕΙΟΣ ΚΟΣΜΟΣ, ένας κόσμος ολοκληρωμένης τελειότητας, ένας κόσμος τρανών θαυμάτων, το ωριμότερο φρούτο στου Θεού τον κήπο, η μεγαλοφυέστερη σκέψη στο σύμπαν. Αλλά γιατί Θεέ μου, πρέπει εγώ να βρίσκομαι εδώ;
Εγώ, ένας άγουρος σπόρος ανεκπλήρωτου πάθους, μια καταιγίδα τρελή, εγώ, που δεν γυρεύω ούτε την ανατολή ούτε τη δύση, εγώ, ένα αλλοπαρμένο θραύσμα κάποιου πλανήτη που εξερράγη;
Θεέ των χαμένων ψυχών, εσύ που είσαι χαμένος ανάμεσα στους άλλους θεούς, γιατί βρίσκομαι εδώ;

Χαλίλ Γκιμπράν, απόσπασμα από το βιβλίο Ο Τρελός.


Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2019

Tο βιβλιοπωλείο «Η Γωνιά» και ο Σύλλογος Βιβλίου «ΦΣΦ Αριστοτέλης» σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Τσιτσίμη MΕ ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ που θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 20 Μαρτίου 2019, στις 19:30, στο καφέ «Οδός Ονείρων».
Για το βιβλίο θα μιλήσουν η κα Ευγενία Δανιηλίδου και η κα Ιωάννα Λέκκα.


Παρουσίαση του νέου βιβλίου του Γιάννη Τσιτσίμη «Με σφραγισμένα χείλη»

Tο βιβλιοπωλείο «Η Γωνιά» και ο Σύλλογος Βιβλίου «ΦΣΦ Αριστοτέλης» σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Τσιτσίμη MΕ ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ που θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 20 Μαρτίου 2019, στις 19:30, στο καφέ «Οδός Ονείρων».
Για το βιβλίο θα μιλήσουν η κα Ευγενία Δανιηλίδου και η κα Ιωάννα Λέκκα.


Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2019

-«Στη γη της επαγγελίας»… ένα αστέρι στον καμβά της λογοτεχνίας, μια ποιητική ανθολογία που μεθά γλυκά τον αναγνώστη, τον ταξιδεύει στον ευωδιαστό κήπο της τέχνης με χρώματα και αρώματα που γράφονται με λέξεις πάνω στο χαρτί.
-Η συγγραφέας καταγράφει στις σελίδες του βιβλίου υπέροχα ποιήματα, ο αναγνώστης το κρατά με πόθο στα δάχτυλα του, το διαβάζει με απέραντη αγάπη και το αφήνει στο τραπέζι της πολυθρόνας μόνο όταν το τελειώσει.
-Η ποίηση της Όλγας είναι μια μακροχρόνια προσπάθεια που αποτελεί ύμνο για την συγγραφική τέχνη! Απαιτήθηκε πολύς πολύτιμος χρόνος για την γραφή, έχει μια ιδιαίτερη παρουσία στην θητεία της τέχνης ανοίγοντας μια νέα πορεία στο ξέφωτο της λογοτεχνίας.
-Η αγάπη, ο έρωτας, η πίστη και οι σχέσεις απασχολούν βαθιά την συγγραφέα, στο νοερό ταξίδι που χαράσσει το βιβλίο. Κάθε λέξη είναι φορτισμένη με ηλεκτρισμό που διαπερνά τον αναγνώστη δίδοντας την απόλυτη σημαντικότητα σε αυτό που διαβάζει!.
-Το βιβλίο είναι ανεπτυγμένο σε 68 σελίδες που ρέουν απόσταγμα ποιητικής ανθολογίας, με θαυμαστή οικονομία λόγου που γίνεται λογοτεχνικό κλειδί σε όσους θέλουν να το κατέχουν.

Σπύρος Α. Ηλιάδης
Δημοσιογράφος - Εκδότης
iliadisspiros@hotmail.com



Κριτική του βιβλίου: «ΣΤΗ ΓΗ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΙΑΣ» της Όλγας Μούσιου Μυλωνά

-«Στη γη της επαγγελίας»… ένα αστέρι στον καμβά της λογοτεχνίας, μια ποιητική ανθολογία που μεθά γλυκά τον αναγνώστη, τον ταξιδεύει στον ευωδιαστό κήπο της τέχνης με χρώματα και αρώματα που γράφονται με λέξεις πάνω στο χαρτί.
-Η συγγραφέας καταγράφει στις σελίδες του βιβλίου υπέροχα ποιήματα, ο αναγνώστης το κρατά με πόθο στα δάχτυλα του, το διαβάζει με απέραντη αγάπη και το αφήνει στο τραπέζι της πολυθρόνας μόνο όταν το τελειώσει.
-Η ποίηση της Όλγας είναι μια μακροχρόνια προσπάθεια που αποτελεί ύμνο για την συγγραφική τέχνη! Απαιτήθηκε πολύς πολύτιμος χρόνος για την γραφή, έχει μια ιδιαίτερη παρουσία στην θητεία της τέχνης ανοίγοντας μια νέα πορεία στο ξέφωτο της λογοτεχνίας.
-Η αγάπη, ο έρωτας, η πίστη και οι σχέσεις απασχολούν βαθιά την συγγραφέα, στο νοερό ταξίδι που χαράσσει το βιβλίο. Κάθε λέξη είναι φορτισμένη με ηλεκτρισμό που διαπερνά τον αναγνώστη δίδοντας την απόλυτη σημαντικότητα σε αυτό που διαβάζει!.
-Το βιβλίο είναι ανεπτυγμένο σε 68 σελίδες που ρέουν απόσταγμα ποιητικής ανθολογίας, με θαυμαστή οικονομία λόγου που γίνεται λογοτεχνικό κλειδί σε όσους θέλουν να το κατέχουν.

Σπύρος Α. Ηλιάδης
Δημοσιογράφος - Εκδότης
iliadisspiros@hotmail.com



Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2019

 Την Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου, στο cafe bar «Τα Ρόδα», έλαβε χώρα η γενική συνέλευση της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών
Αμυνταίου, καθώς κι ο ετήσιος απολογισμός.
Στην εκδήλωση που ακολούθησε, και την οποία τίμησαν με την παρουσία τους η δημοτική αρχή του τόπου, ο σύλλογος καρκινοπαθών Αμυνταίου και πλήθος κόσμου, πραγματοποιήθηκε κι η καθιερωμένη κοπή της βασιλόπιτας. Το τέλος της βραδιάς βρήκε τους παρευρισκόμενους να ανταλλάσσουν ευχές, αλλά και υποσχέσεις, για μια χρονιά γεμάτη δράσεις και επιτυχίες.
Τυχερός της βραδιάς ο Ηλίας Συμεών, οποίος έλαβε -σαν δώρο- 3 βιβλία γραμμένα από συγγραφείς του τόπου μας.

Με τιμή,
το Δ.Σ.


Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η ετήσια γενική συνέλευση και η κοπή βασιλόπιτας, της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών Αμυνταίου

 Την Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου, στο cafe bar «Τα Ρόδα», έλαβε χώρα η γενική συνέλευση της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών
Αμυνταίου, καθώς κι ο ετήσιος απολογισμός.
Στην εκδήλωση που ακολούθησε, και την οποία τίμησαν με την παρουσία τους η δημοτική αρχή του τόπου, ο σύλλογος καρκινοπαθών Αμυνταίου και πλήθος κόσμου, πραγματοποιήθηκε κι η καθιερωμένη κοπή της βασιλόπιτας. Το τέλος της βραδιάς βρήκε τους παρευρισκόμενους να ανταλλάσσουν ευχές, αλλά και υποσχέσεις, για μια χρονιά γεμάτη δράσεις και επιτυχίες.
Τυχερός της βραδιάς ο Ηλίας Συμεών, οποίος έλαβε -σαν δώρο- 3 βιβλία γραμμένα από συγγραφείς του τόπου μας.

Με τιμή,
το Δ.Σ.


Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2019

Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 28 Ιανουαρίου εκδήλωση για τα 35 χρόνια κυκλοφορίας του περιοδικού Παρέμβαση, στον ΙΑΝΟ της Αθήνας. Πλήθος κόσμου παρακολούθησε την εκδήλωση, στην οποία συμμετείχαν διακεκριμένοι άνθρωποι των γραμμάτων και του πολιτισμού, μεταξύ των οποίων ο συγγραφέας κ. Βασίλης Βασιλικός,  ο ποιητής κ. Τίτος Πατρίκιος, ο κριτικός λογοτεχνίας κ. Αλέξης Ζήρας, ο κριτικός λογοτεχνίας κ. Δημήτρης Δασκαλόπουλος και ο κ. Γιώργος Χουλιάρας, Πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων, οι οποίοι απηύθυναν χαιρετισμό. Χαιρετισμό, επίσης,  απηύθυνε ο πρώην Δήμαρχος Κοζάνης, κ. Π. Κουκουλόπουλος. Για το περιοδικό μίλησαν ο Β. Π. Καραγιάννης, εκδότης της Παρέμβασης και ο Γιάννης Καραχισαρίδης, σκηνοθέτης.
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης έγινε παρουσίαση του νέου βιβλίου του Β.Π.Καραγιάννη με τίτλο «Ενωμένα μυστικά» (εκδ. Γαβριηλίδης) από τον συγγραφέα Πάνο Σταθόγιαννη.
Στις αναγνώσεις ήταν η ηθοποιός Αιμιλία Υψηλάντη και στη μουσική ο πιανίστας Παναγιώτης Τροχόπουλος.
Την εκδήλωση παρουσίασε η συγγραφέας και συνεκδότρια του περιοδικού, Δήμητρα Β. Καραγιάννη.
*** Το λογοτεχνικό περιοδικό «Παρέμβαση», από το 1984 μέχρι σήμερα, σταθερός πρεσβευτής των γραμμάτων και της λογοτεχνίας, είναι ένα από τα μακροβιότερα λογοτεχνικά περιοδικά της ελληνικής περιφέρειας, με σημαντική πορεία στην πνευματική παραγωγή της Κοζάνης, της Δυτικής Μακεδονίας και της χώρας. Μετράει 190 τεύχη και έχει πραγματοποιήσει εκατοντάδες εκδηλώσεις πνευματικού ενδιαφέροντος στην Κοζάνη, σε όλη την Ελλάδα, αλλά και την Κύπρο. Έχει εκδώσει πάνω από 50 βιβλία. Το 2014 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για την προσφορά του στην Νεοελληνική Λογοτεχνία. 

Η «Παρέμβαση» στο Ιανό της Αθήνας για τα 35 χρόνια της

Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Δευτέρα 28 Ιανουαρίου εκδήλωση για τα 35 χρόνια κυκλοφορίας του περιοδικού Παρέμβαση, στον ΙΑΝΟ της Αθήνας. Πλήθος κόσμου παρακολούθησε την εκδήλωση, στην οποία συμμετείχαν διακεκριμένοι άνθρωποι των γραμμάτων και του πολιτισμού, μεταξύ των οποίων ο συγγραφέας κ. Βασίλης Βασιλικός,  ο ποιητής κ. Τίτος Πατρίκιος, ο κριτικός λογοτεχνίας κ. Αλέξης Ζήρας, ο κριτικός λογοτεχνίας κ. Δημήτρης Δασκαλόπουλος και ο κ. Γιώργος Χουλιάρας, Πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων, οι οποίοι απηύθυναν χαιρετισμό. Χαιρετισμό, επίσης,  απηύθυνε ο πρώην Δήμαρχος Κοζάνης, κ. Π. Κουκουλόπουλος. Για το περιοδικό μίλησαν ο Β. Π. Καραγιάννης, εκδότης της Παρέμβασης και ο Γιάννης Καραχισαρίδης, σκηνοθέτης.
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης έγινε παρουσίαση του νέου βιβλίου του Β.Π.Καραγιάννη με τίτλο «Ενωμένα μυστικά» (εκδ. Γαβριηλίδης) από τον συγγραφέα Πάνο Σταθόγιαννη.
Στις αναγνώσεις ήταν η ηθοποιός Αιμιλία Υψηλάντη και στη μουσική ο πιανίστας Παναγιώτης Τροχόπουλος.
Την εκδήλωση παρουσίασε η συγγραφέας και συνεκδότρια του περιοδικού, Δήμητρα Β. Καραγιάννη.
*** Το λογοτεχνικό περιοδικό «Παρέμβαση», από το 1984 μέχρι σήμερα, σταθερός πρεσβευτής των γραμμάτων και της λογοτεχνίας, είναι ένα από τα μακροβιότερα λογοτεχνικά περιοδικά της ελληνικής περιφέρειας, με σημαντική πορεία στην πνευματική παραγωγή της Κοζάνης, της Δυτικής Μακεδονίας και της χώρας. Μετράει 190 τεύχη και έχει πραγματοποιήσει εκατοντάδες εκδηλώσεις πνευματικού ενδιαφέροντος στην Κοζάνη, σε όλη την Ελλάδα, αλλά και την Κύπρο. Έχει εκδώσει πάνω από 50 βιβλία. Το 2014 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για την προσφορά του στην Νεοελληνική Λογοτεχνία.