Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2019

Η Αυτοδιοίκηση της Δυτικής Μακεδονίας αποχαιρετά τον Κωνσταντίνο Κοσμίδη.
Άνθρωπος πράος κι ευγενής, κέρδισε το σεβασμό και την εμπιστοσύνη των συμπολιτών του και δούλεψε με ήθος, συνέπεια κι αξιοπιστία.
Εκφράζω τα ειλικρινή  μου συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του.

Ο Περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας
Θεόδωρος Καρυπίδης

Συλλυπητήριο μήνυμα για την απώλεια του πρώην Δημάρχου Σιάτιστας Κωνσταντίνου Κοσμίδη

Η Αυτοδιοίκηση της Δυτικής Μακεδονίας αποχαιρετά τον Κωνσταντίνο Κοσμίδη.
Άνθρωπος πράος κι ευγενής, κέρδισε το σεβασμό και την εμπιστοσύνη των συμπολιτών του και δούλεψε με ήθος, συνέπεια κι αξιοπιστία.
Εκφράζω τα ειλικρινή  μου συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του.

Ο Περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας
Θεόδωρος Καρυπίδης
Τί είναι το Σύνδρομο Γονικής Αλλοτρίωσης; Πρόκειται για μια κατάσταση, κατά την οποία το παιδί εξαναγκάζεται να αποξενωθεί από τον γονέα, που δεν έχει την επιμέλεια ή την γονική μέριμνα.
Αναφερόμενος στα χαρακτηριστικά του Συνδρόμου, ο πρόεδρος του Συλλόγου για την ανδρική και πατρική αξιοπρέπεια («ΣΥ.Γ.Α.Π.Α.»), Νίκος Σπιτάλας, υπογραμμίζει ότι το παιδί δεν θέλει να μιλήσει ούτε τηλεφωνικά με τον αποξενωμένο γονέα και σε ακραίες περιπτώσεις, δεν θέλει καθόλου να τον δει διότι τον φοβάται.
«Η μέθοδος αποξένωσης εξαρτάται από το πνευματικό και μορφωτικό επίπεδο του γονέα-δράστη, από την ηλικία του παιδιού και από τις συνθήκες» εξηγεί.
Όπως υπογραμμίζει, «τα δικαστήρια αδυνατούν να βρουν την αλήθεια και στέλνουν το 'μπαλάκι' στους παιδοψυχιάτρους οι οποίοι με τη σειρά τους στον εισαγγελέα ή το δικαστή».
«Εν τω μεταξύ, ο χρόνος κυλά, το παιδί αποξενώνεται ακόμη περισσότερο και στην εφηβεία ή και ενηλικίωση, έχει ήδη αποξενωθεί τελείως και έχει αποκτήσει ανυπέρβλητα προβλήματα» τονίζει χαρακτηριστικά. Η λύση στο πρόβλημα, προσθέτει, πρέπει να προέλθει από την Πολιτεία με την αλλαγή των νόμων, με την εκπαίδευση των γονέων, των δικαστών και άλλων λειτουργών και με τη δημιουργία κοινωνικών υπηρεσιών.
«Θα πρέπει να δίδεται από κοινού επιμέλεια/γονική μέριμνα και οι δικαστικές αποφάσεις να ισχύουν ισότιμα για άνδρες και γυναίκες και να μην είναι δογματικές» προτείνει ο κ. Σπιτάλας.

Το σύνδρομο των παιδιών χωρισμένων γονέων

Τί είναι το Σύνδρομο Γονικής Αλλοτρίωσης; Πρόκειται για μια κατάσταση, κατά την οποία το παιδί εξαναγκάζεται να αποξενωθεί από τον γονέα, που δεν έχει την επιμέλεια ή την γονική μέριμνα.
Αναφερόμενος στα χαρακτηριστικά του Συνδρόμου, ο πρόεδρος του Συλλόγου για την ανδρική και πατρική αξιοπρέπεια («ΣΥ.Γ.Α.Π.Α.»), Νίκος Σπιτάλας, υπογραμμίζει ότι το παιδί δεν θέλει να μιλήσει ούτε τηλεφωνικά με τον αποξενωμένο γονέα και σε ακραίες περιπτώσεις, δεν θέλει καθόλου να τον δει διότι τον φοβάται.
«Η μέθοδος αποξένωσης εξαρτάται από το πνευματικό και μορφωτικό επίπεδο του γονέα-δράστη, από την ηλικία του παιδιού και από τις συνθήκες» εξηγεί.
Όπως υπογραμμίζει, «τα δικαστήρια αδυνατούν να βρουν την αλήθεια και στέλνουν το 'μπαλάκι' στους παιδοψυχιάτρους οι οποίοι με τη σειρά τους στον εισαγγελέα ή το δικαστή».
«Εν τω μεταξύ, ο χρόνος κυλά, το παιδί αποξενώνεται ακόμη περισσότερο και στην εφηβεία ή και ενηλικίωση, έχει ήδη αποξενωθεί τελείως και έχει αποκτήσει ανυπέρβλητα προβλήματα» τονίζει χαρακτηριστικά. Η λύση στο πρόβλημα, προσθέτει, πρέπει να προέλθει από την Πολιτεία με την αλλαγή των νόμων, με την εκπαίδευση των γονέων, των δικαστών και άλλων λειτουργών και με τη δημιουργία κοινωνικών υπηρεσιών.
«Θα πρέπει να δίδεται από κοινού επιμέλεια/γονική μέριμνα και οι δικαστικές αποφάσεις να ισχύουν ισότιμα για άνδρες και γυναίκες και να μην είναι δογματικές» προτείνει ο κ. Σπιτάλας.
Florina, 12/08/19
I would like to say a very big “thank you” to the Florina Hospital (Pathology Ward), to all the doctors and staff who showed me kindness and care at a very difficult and challenging time while my husband George was in hospital after his stroke.
I feel compelled to share my story with you all as I have gained a newfound strength through this experience. On the very first day in hospital, while sitting besides my husband, trying to conjure up strength within me to be brave and strong for George, I looked up at the Icon on the wall that was opposite Georges bed. It was as if the Icon of Agia Panagia (which I didn’t know at the time) was speaking out to me, because as I looked up at it, I could only see her two arms reaching out to me and the rest of the features of the Icon were a blur. I approached the Icon and put my hand on it and I asked, “Please send me a sign that I have your guiding help and that I am not here on my own”. I desperately needed help! I didn’t know the language and trying to communicate with the doctors and nurses was extremely hard. I was besides myself with worry! Just as all these thoughts were going through my head and secretly praying for help to appear, a lady walked through the door. Her name was Alexandra Vakitsidis from Adelaide, South Australia. The first thing she said was hello, her name and “I am here to help you”. The nurse, Elpitha Ioakimidou, from the ward knew Alexandra and asked her to come and help George and Lilly. Alexandra assured me that she will do everything in her power to help get George back to Melbourne, Australia. Alexandra also asked Vicky to come and help with the tele-communications with Daniel and Katie, my children back home in Australia. Vicky was the communication portal between us here in Greece and my children back home.
Again I would like to sincerely give my gratitude to all the doctors and nursing staff in the Florina Hospital for all that they have done to help my husband and I get through this challenging time.

Lilly Kotsu from Melbourne, Australia

Florina, 12/08/19
I would like to say a very big “thank you” to the Florina Hospital (Pathology Ward), to all the doctors and staff who showed me kindness and care at a very difficult and challenging time while my husband George was in hospital after his stroke.
I feel compelled to share my story with you all as I have gained a newfound strength through this experience. On the very first day in hospital, while sitting besides my husband, trying to conjure up strength within me to be brave and strong for George, I looked up at the Icon on the wall that was opposite Georges bed. It was as if the Icon of Agia Panagia (which I didn’t know at the time) was speaking out to me, because as I looked up at it, I could only see her two arms reaching out to me and the rest of the features of the Icon were a blur. I approached the Icon and put my hand on it and I asked, “Please send me a sign that I have your guiding help and that I am not here on my own”. I desperately needed help! I didn’t know the language and trying to communicate with the doctors and nurses was extremely hard. I was besides myself with worry! Just as all these thoughts were going through my head and secretly praying for help to appear, a lady walked through the door. Her name was Alexandra Vakitsidis from Adelaide, South Australia. The first thing she said was hello, her name and “I am here to help you”. The nurse, Elpitha Ioakimidou, from the ward knew Alexandra and asked her to come and help George and Lilly. Alexandra assured me that she will do everything in her power to help get George back to Melbourne, Australia. Alexandra also asked Vicky to come and help with the tele-communications with Daniel and Katie, my children back home in Australia. Vicky was the communication portal between us here in Greece and my children back home.
Again I would like to sincerely give my gratitude to all the doctors and nursing staff in the Florina Hospital for all that they have done to help my husband and I get through this challenging time.

Τρίτη, 20 Αυγούστου 2019

Ο Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος Φλωρίνης «Ο Αριστοτέλης, και συγγενείς των είκοσι (20) εκτελεσθέντων Φλωριναίων και Καστοριανών από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στις 23 Αυγούστου 1944, σε αγροτικό χώρο παρακείμενο ανατολικά του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Φλώρινας, θα τελέσουν επιμνημόσυνη δέηση την Κυριακή 25 Αυγούστου 2019 και ώρα 9,30 π.μ. στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Φλώρινας και στη συνέχεια τρισάγιο στον χώρο της εκτέλεσής τους (1ο χιλ. επαρχιακής οδού Φλώρινας – Περάσματος).
Προσκαλούνται όλοι οι Φλωριναίοι και Φλωριναίες, που επιθυμούν να μη σβήσει η ιστορική μνήμη της περιοχής μας να παρευρεθούν στην επιμνημόσυνη δέηση για τους:
1. Εξάρχου Αργύριο,
Φλώρινα, ετών 55, Δικηγόρο
2. Καρανίκα Βασίλειο,
Φλώρινα, ετών 46, Φοροτεχνικό, υπάλληλο Δήμου Φλώρινας
3. Πλατή Ιωάννη,
Φλώρινα, ετών 32, Επιπλοποιό
4. Σαουλίδη Γεώργιο,
Κάτω Καλλινίκη Φλώρινας, ετών 30, Γεωργό
5. Γρηγοριάδη Γεώργιο,
Κάτω Καλλινίκη Φλώρινας, ετών 37, Γεωργό
6. Ευθυμιάδη Θεόδωρο,
Κάτω Καλλινίκη Φλώρινας, ετών 33, Γεωργό
7. Ξενίδη Αναστάσιο,
Κάτω Καλλινίκη Φλώρινας, ετών 46, Γεωργό
8. Παλαιόπουλο Γεώργιο,
Κάτω Καλλινίκη Φλώρινας, ετών 39, Γεωργό
9. Σελεμίδη Γεώργιο,
Κάτω Καλλινίκη Φλώρινας, ετών 38, Γεωργό
10. Στοΐνη Βασίλειο,
Πολυπόταμος Φλώρινας, ετών 28, Γεωργό
11. Μίσκα Δανιήλ,
Πολυπλάτανος Φλώρινας, ετών 36, Γεωργό
12. Τσολάκη Παύλο,
Πολυπλάτανος Φλώρινας, ετών 28, Γεωργό
13. Καλαϊτζίδη Γεώργιο,
Κάτω Κλεινές Φλώρινας, ετών 30, Γεωργό
14. Γρούιο Πέτρο,
Άνω Κλεινές Φλώρινας, ετών 70, Γεωργό
15. Κηπουρόπουλο Χαράλαμπο,
Άνω Κλεινές Φλώρινας, ετών 50, Γεωργό
16. Δούμα Αναστάσιο,
Άργος Ορεστικό Καστοριάς, ετών 42 Καφεπώλη
17. Αδαμίδη Στέργιο,
Δαμασκηνιά Καστοριάς, Γεωργό
18. Καρανικόπουλο Τρύφωνα,
Κρανοχώρι Καστοριάς, Γεωργό
19. Βάρρα Ζήση,
Άργος Ορεστικό Καστοριάς
20. Παπαδόπουλο Στέφανο,
Καστοριά, Εργάτη
Σχετικά με το γεγονός της εκτέλεσης των 20 Ελλήνων διαβάστε το σχετικό άρθρο του ιστορικού – ερευνητή Γιώργου Παλαιόπουλου, «Αντίποινα κατοχής στη Φλώρινα – Η εκτέλεση των 20 στις 23 Αυγούστου 1944» στο:http://www.florinapast.mysch.gr/?p=3800

Μνημόσυνο για τους 20 εκτελεσθέντες από τους Γερμανούς στις 23 Αυγούστου 1944

Ο Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος Φλωρίνης «Ο Αριστοτέλης, και συγγενείς των είκοσι (20) εκτελεσθέντων Φλωριναίων και Καστοριανών από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στις 23 Αυγούστου 1944, σε αγροτικό χώρο παρακείμενο ανατολικά του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Φλώρινας, θα τελέσουν επιμνημόσυνη δέηση την Κυριακή 25 Αυγούστου 2019 και ώρα 9,30 π.μ. στον Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου Φλώρινας και στη συνέχεια τρισάγιο στον χώρο της εκτέλεσής τους (1ο χιλ. επαρχιακής οδού Φλώρινας – Περάσματος).
Προσκαλούνται όλοι οι Φλωριναίοι και Φλωριναίες, που επιθυμούν να μη σβήσει η ιστορική μνήμη της περιοχής μας να παρευρεθούν στην επιμνημόσυνη δέηση για τους:
1. Εξάρχου Αργύριο,
Φλώρινα, ετών 55, Δικηγόρο
2. Καρανίκα Βασίλειο,
Φλώρινα, ετών 46, Φοροτεχνικό, υπάλληλο Δήμου Φλώρινας
3. Πλατή Ιωάννη,
Φλώρινα, ετών 32, Επιπλοποιό
4. Σαουλίδη Γεώργιο,
Κάτω Καλλινίκη Φλώρινας, ετών 30, Γεωργό
5. Γρηγοριάδη Γεώργιο,
Κάτω Καλλινίκη Φλώρινας, ετών 37, Γεωργό
6. Ευθυμιάδη Θεόδωρο,
Κάτω Καλλινίκη Φλώρινας, ετών 33, Γεωργό
7. Ξενίδη Αναστάσιο,
Κάτω Καλλινίκη Φλώρινας, ετών 46, Γεωργό
8. Παλαιόπουλο Γεώργιο,
Κάτω Καλλινίκη Φλώρινας, ετών 39, Γεωργό
9. Σελεμίδη Γεώργιο,
Κάτω Καλλινίκη Φλώρινας, ετών 38, Γεωργό
10. Στοΐνη Βασίλειο,
Πολυπόταμος Φλώρινας, ετών 28, Γεωργό
11. Μίσκα Δανιήλ,
Πολυπλάτανος Φλώρινας, ετών 36, Γεωργό
12. Τσολάκη Παύλο,
Πολυπλάτανος Φλώρινας, ετών 28, Γεωργό
13. Καλαϊτζίδη Γεώργιο,
Κάτω Κλεινές Φλώρινας, ετών 30, Γεωργό
14. Γρούιο Πέτρο,
Άνω Κλεινές Φλώρινας, ετών 70, Γεωργό
15. Κηπουρόπουλο Χαράλαμπο,
Άνω Κλεινές Φλώρινας, ετών 50, Γεωργό
16. Δούμα Αναστάσιο,
Άργος Ορεστικό Καστοριάς, ετών 42 Καφεπώλη
17. Αδαμίδη Στέργιο,
Δαμασκηνιά Καστοριάς, Γεωργό
18. Καρανικόπουλο Τρύφωνα,
Κρανοχώρι Καστοριάς, Γεωργό
19. Βάρρα Ζήση,
Άργος Ορεστικό Καστοριάς
20. Παπαδόπουλο Στέφανο,
Καστοριά, Εργάτη
Σχετικά με το γεγονός της εκτέλεσης των 20 Ελλήνων διαβάστε το σχετικό άρθρο του ιστορικού – ερευνητή Γιώργου Παλαιόπουλου, «Αντίποινα κατοχής στη Φλώρινα – Η εκτέλεση των 20 στις 23 Αυγούστου 1944» στο:http://www.florinapast.mysch.gr/?p=3800
Συχνά, τα φλερτ των καλοκαιρινών διακοπών συμβαίνουν ανάμεσα σε ανθρώπους που μένουν σε διαφορετικές περιοχές. Πριν αποφασίσετε.. αν αξίζει ή όχι να διατηρήσετε μια σχέση εξ αποστάσεως, χρειάζεται να σκεφτείτε μερικούς σημαντικούς παράγοντες, που αφορούν και τους δυο:
Δείτε αν σας «διευκολύνει» μια σχέση εξ αποστάσεως ή μήπως διευκολύνει το άλλο πρόσωπο. Πολλές φορές αρκετοί άνθρωποι επιδιώκουν τέτοιες σχέσεις , εκφράζονται ανοιχτά μόνο από απόσταση ασφαλείας επειδή απειλούνται από τη συνεχή παρουσία του συντρόφου τους ή δεν επιθυμούν τη δέσμευση ή οι υποχρεώσεις τους δεν τους επιτρέπουν να αφιερώσουν χρόνο και ενέργεια σε ένα άλλο πρόσωπο. Τους διευκολύνει λοιπόν να τις επιδιώκουν. Μια τέτοια διαπίστωση είναι ένας αρνητικός παράγοντας για την αξία της σχέσης. Αν, πάλι, δεν έχετε ουσιαστική πίστη σ' αυτή τη σχέση και την αντοχή της στον χρόνο ή έχετε επιφυλάξεις και διάφορες ανησυχίες , μάλλον σύντομα θα είστε συναισθηματικά διαθέσιμη σε κάποιον άλλο.
Αν όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, ίσως τα εμπόδια να μην είναι αξεπέραστα αν:
Νιώσετε ότι έχετε έντονη έλξη, ότι τα συναισθήματά σας είναι πλούσια και ότι ταιριάζετε σε πολλά πράγματα, πράγμα ασυνήθιστο για σας και από τις μέχρι τώρα εμπειρίες σας. Θα ήταν κρίμα να μη διατηρήσετε μια σχέση που σας γεμίζει πληρότητα.
Η επικοινωνία και οι αξίες σας συμπίπτουν σε υψηλό βαθμό
Είστε ικανοί και ευέλικτοι να αξιοποιήσετε τους νέους τρόπους επικοινωνίας, αυτούς που προσφέρει η τεχνολογία, όπως είναι η ηλεκτρονική αλληλογραφία, τα κινητά τηλέφωνα κλπ. Μια τέτοια επικοινωνία μπορεί να αποδειχθεί ότι εμπλουτίζει τη σχέση
Αν η απόσταση δεν σας εμποδίζει να εκφράζετε με κάθε δυνατό λεκτικό τρόπο τα συναισθήματά σας μπορεί να γίνει και μια επιπλέον ευκαιρία για να κάνετε μια πολύ επωφελή διαχείριση του χρόνου και της ποιότητας της επικοινωνίας , με μεστούς και εκφραστικούς τρόπους που καλύπτουν την έλλειψη των άλλων αισθήσεων.

Σχέσεις εξ αποστάσεως

Συχνά, τα φλερτ των καλοκαιρινών διακοπών συμβαίνουν ανάμεσα σε ανθρώπους που μένουν σε διαφορετικές περιοχές. Πριν αποφασίσετε.. αν αξίζει ή όχι να διατηρήσετε μια σχέση εξ αποστάσεως, χρειάζεται να σκεφτείτε μερικούς σημαντικούς παράγοντες, που αφορούν και τους δυο:
Δείτε αν σας «διευκολύνει» μια σχέση εξ αποστάσεως ή μήπως διευκολύνει το άλλο πρόσωπο. Πολλές φορές αρκετοί άνθρωποι επιδιώκουν τέτοιες σχέσεις , εκφράζονται ανοιχτά μόνο από απόσταση ασφαλείας επειδή απειλούνται από τη συνεχή παρουσία του συντρόφου τους ή δεν επιθυμούν τη δέσμευση ή οι υποχρεώσεις τους δεν τους επιτρέπουν να αφιερώσουν χρόνο και ενέργεια σε ένα άλλο πρόσωπο. Τους διευκολύνει λοιπόν να τις επιδιώκουν. Μια τέτοια διαπίστωση είναι ένας αρνητικός παράγοντας για την αξία της σχέσης. Αν, πάλι, δεν έχετε ουσιαστική πίστη σ' αυτή τη σχέση και την αντοχή της στον χρόνο ή έχετε επιφυλάξεις και διάφορες ανησυχίες , μάλλον σύντομα θα είστε συναισθηματικά διαθέσιμη σε κάποιον άλλο.
Αν όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, ίσως τα εμπόδια να μην είναι αξεπέραστα αν:
Νιώσετε ότι έχετε έντονη έλξη, ότι τα συναισθήματά σας είναι πλούσια και ότι ταιριάζετε σε πολλά πράγματα, πράγμα ασυνήθιστο για σας και από τις μέχρι τώρα εμπειρίες σας. Θα ήταν κρίμα να μη διατηρήσετε μια σχέση που σας γεμίζει πληρότητα.
Η επικοινωνία και οι αξίες σας συμπίπτουν σε υψηλό βαθμό
Είστε ικανοί και ευέλικτοι να αξιοποιήσετε τους νέους τρόπους επικοινωνίας, αυτούς που προσφέρει η τεχνολογία, όπως είναι η ηλεκτρονική αλληλογραφία, τα κινητά τηλέφωνα κλπ. Μια τέτοια επικοινωνία μπορεί να αποδειχθεί ότι εμπλουτίζει τη σχέση
Αν η απόσταση δεν σας εμποδίζει να εκφράζετε με κάθε δυνατό λεκτικό τρόπο τα συναισθήματά σας μπορεί να γίνει και μια επιπλέον ευκαιρία για να κάνετε μια πολύ επωφελή διαχείριση του χρόνου και της ποιότητας της επικοινωνίας , με μεστούς και εκφραστικούς τρόπους που καλύπτουν την έλλειψη των άλλων αισθήσεων.

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2019

Οι μαθησιακές δυσκολίες είναι από τους πιο συχνούς λόγους προβλημάτων και αποτυχιών στο σχολείο. Για κάθε 10 παιδιά σχολικής ηλικίας το ένα τουλάχιστο παρουσιάζει μαθησιακές δυσκολίες.
Τα παιδιά αυτά έχουν συνήθως ένα κανονικό επίπεδο εξυπνάδας, προσπαθούν έντονα να ακολουθούν τις οδηγίες που τους δίνονται, κάνουν προσπάθειες να παραμένουν συγκεντρωμένα και επιδιώκουν να είναι καλοί μαθητές στο σχολείο και να συμπεριφέρονται καλά και στο σπίτι.
Παρά τις προσπάθειές τους αυτές όμως δεν καταφέρνουν να διεκπεραιώνουν τις σχολικές εργασίες και μένουν πίσω σε σχέση με τους συνομήλικους τους.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους ένα παιδί μπορεί να μη προχωρά καλά στο σχολείο και αυτό το γεγονός δημιουργεί σοβαρές ανησυχίες στους γονείς τους. Εκείνο που είναι σημαντικό είναι να αναγνωρισθεί η ακριβής αιτία του προβλήματος για να γίνει η κατάλληλη εξειδικευμένη και εξατομικευμένη για την περίπτωση αντιμετώπιση.
Σύμφωνα με τα πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα πιστεύεται ότι οι μαθησιακές δυσκολίες οφείλονται σε δυσλειτουργίες του κεντρικού νευρικού συστήματος που επηρεάζουν τις ικανότητες λήψης, επεξεργασίας και μετάδοσης των πληροφοριών. 
Μερικά από τα παιδιά αυτά είναι υπερκινητικά, δεν μπορούν να συγκεντρωθούν και αφαιρούνται εύκολα. Ο χρόνος κατά τον οποίο μπορούν να συγκεντρωθούν και να δώσουν προσοχή σε κάτι είναι μικρός. Δεν μπορούν να καθίσουν ήσυχα στον ίδιο τόπο έστω και για λίγο. Επίσης υπάρχουν οικογένειες που έχουν οικογενειακό ιστορικό με ανάλογες περιπτώσεις.
Οι γονείς πρέπει να είναι ενήμεροι για τα πιο συχνά σημεία που μπορεί να παρουσιάσουν παιδιά που έχουν μαθησιακές δυσκολίες. Είναι σημαντικό διότι μια έγκαιρη θεραπευτική προσέγγιση μπορεί να αποτρέψει την εξέλιξη της κατάστασης σε πολύ χειρότερο επίπεδο. Τα σημεία αυτά είναι:
το παιδί παρουσιάζει δυσκολίες στο να καταλαβαίνει και να ακολουθεί οδηγίες
το παιδί έχει δυσκολίες στο να θυμάται τι του έχει μόλις πει κάποιος
παρουσιάζει προβλήματα στο διάβασμα, στη γραφή, στην ορθογραφία, στα μαθηματικά και έτσι αποτυγχάνει στο να κάνει σωστά τις σχολικές εργασίες
έχει δυσκολίες να ξεχωρίζει το δεξί από το αριστερό, να αναγνωρίζει τις λέξεις και έχει τάση να εναλλάσσει τα γράμματα, τους αριθμούς (πχ συγχύζει το 36 με το 63) και τις λέξεις.
παρουσιάζει δυσκολίες συντονισμού στο περπάτημα, στα αθλήματα και σε δραστηριότητες όπως το να κρατά ένα μολύβι ή να δέσει τα ράμματα των παπουτσιών του
χάνει εύκολα ή τοποθετεί σε λάθος τόπο τις σχολικές εργασίες του, τα βιβλία του και άλλα αντικείμενα
έχει δυσκολίες στο να αντιληφθεί πλήρως την έννοια του χρόνου και συγχύζεται για παράδειγμα από έννοιες όπως χθες, σήμερα, αύριο
Όταν παρουσιάζονται τέτοια προβλήματα είναι πολύ σημαντικό να τύχουν μιας ολοκληρωμένης αντιμετώπισης από ένα ειδικό, ο οποίος να είναι σε θέση να αξιολογήσει όλες τις διαφορετικές πτυχές του προβλήματος του παιδιού.
Οι μαθησιακές δυσκολίες στα παιδιά μπορούν ν' αντιμετωπισθούν με επιτυχία. Ειδικοί όπως παιδοψυχίατροι και παιδοψυχολόγοι μπορούν να βοηθήσουν και να συντονίσουν τη βοήθεια για το παιδί σε συνεργασία με τους γονείς και το σχολείο του παιδιού.
Εάν το πρόβλημα αυτό δεν αναγνωριστεί και αντιμετωπισθεί έγκαιρα μπορεί να έχει δυσάρεστη εξέλιξη διότι το παιδί θα μπει πλέον σ' ένα φαύλο κύκλο. Τα προβλήματα μάθησης θα συσσωρευτούν στο Δημοτικό σχολείο και μετά θα επιδεινωθούν και θα επιφέρουν νέα προβλήματα στο Γυμνάσιο.
Το παιδί στην προσπάθειά του να μάθει, θα απογοητεύεται όλο και περισσότερο, θα έχει συναισθηματικά προβλήματα και θα του δημιουργηθούν αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης λόγω των επανειλημμένων αποτυχιών. Μάλιστα μερικά από τα παιδιά αυτά μπορεί να μην έχουν καλή  συμπεριφορά στο σχολείο διότι προτιμούν να φαίνονται περισσότερο "κακά" παιδιά παρά να φαίνονται χαμηλών ικανοτήτων.
Η αντιμετώπιση πρέπει να είναι εξατομικευμένη ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε παιδιού, να λαμβάνει υπ' όψη την οικογενειακή του κατάσταση, αξιολόγηση του μορφωτικού επιπέδου και συνεργασία με το σχολείο του παιδιού. 
Η βοήθεια που χρειάζεται μπορεί να αφορά μόνο το παιδί αλλά μπορεί και όλη η οικογένεια να χρειάζεται κάποια θεραπευτική προσέγγιση. Είναι σημαντικό να ληφθούν μέτρα τόνωσης της αυτοπεποίθησης του παιδιού και να βοηθηθεί και η υπόλοιπη οικογένεια να αντιληφθεί και να προσαρμοστεί στην κατάσταση.
Σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να χρειάζεται εξειδικευμένη εκπαιδευτική φροντίδα ή ακόμα λογοθεραπεία. Σε περιπτώσεις που υπάρχει υπερκινητικότητα μπορεί να χρειαστούν και φάρμακα.
Οι γονείς παρακολουθώντας την εξέλιξη των παιδιών τους είναι συχνά οι πρώτοι που αντιλαμβάνονται ότι το παιδί τους μπορεί να έχει κάποιο πρόβλημα μαθησιακό, συμπεριφοράς ή συναισθηματικό. Είναι σημαντικό σε τέτοιες περιπτώσεις να ζητούν εξειδικευμένη βοήθεια για ν' αντιμετωπισθούν έγκαιρα και αποτελεσματικά τέτοιες καταστάσεις.

Παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες

Οι μαθησιακές δυσκολίες είναι από τους πιο συχνούς λόγους προβλημάτων και αποτυχιών στο σχολείο. Για κάθε 10 παιδιά σχολικής ηλικίας το ένα τουλάχιστο παρουσιάζει μαθησιακές δυσκολίες.
Τα παιδιά αυτά έχουν συνήθως ένα κανονικό επίπεδο εξυπνάδας, προσπαθούν έντονα να ακολουθούν τις οδηγίες που τους δίνονται, κάνουν προσπάθειες να παραμένουν συγκεντρωμένα και επιδιώκουν να είναι καλοί μαθητές στο σχολείο και να συμπεριφέρονται καλά και στο σπίτι.
Παρά τις προσπάθειές τους αυτές όμως δεν καταφέρνουν να διεκπεραιώνουν τις σχολικές εργασίες και μένουν πίσω σε σχέση με τους συνομήλικους τους.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους ένα παιδί μπορεί να μη προχωρά καλά στο σχολείο και αυτό το γεγονός δημιουργεί σοβαρές ανησυχίες στους γονείς τους. Εκείνο που είναι σημαντικό είναι να αναγνωρισθεί η ακριβής αιτία του προβλήματος για να γίνει η κατάλληλη εξειδικευμένη και εξατομικευμένη για την περίπτωση αντιμετώπιση.
Σύμφωνα με τα πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα πιστεύεται ότι οι μαθησιακές δυσκολίες οφείλονται σε δυσλειτουργίες του κεντρικού νευρικού συστήματος που επηρεάζουν τις ικανότητες λήψης, επεξεργασίας και μετάδοσης των πληροφοριών. 
Μερικά από τα παιδιά αυτά είναι υπερκινητικά, δεν μπορούν να συγκεντρωθούν και αφαιρούνται εύκολα. Ο χρόνος κατά τον οποίο μπορούν να συγκεντρωθούν και να δώσουν προσοχή σε κάτι είναι μικρός. Δεν μπορούν να καθίσουν ήσυχα στον ίδιο τόπο έστω και για λίγο. Επίσης υπάρχουν οικογένειες που έχουν οικογενειακό ιστορικό με ανάλογες περιπτώσεις.
Οι γονείς πρέπει να είναι ενήμεροι για τα πιο συχνά σημεία που μπορεί να παρουσιάσουν παιδιά που έχουν μαθησιακές δυσκολίες. Είναι σημαντικό διότι μια έγκαιρη θεραπευτική προσέγγιση μπορεί να αποτρέψει την εξέλιξη της κατάστασης σε πολύ χειρότερο επίπεδο. Τα σημεία αυτά είναι:
το παιδί παρουσιάζει δυσκολίες στο να καταλαβαίνει και να ακολουθεί οδηγίες
το παιδί έχει δυσκολίες στο να θυμάται τι του έχει μόλις πει κάποιος
παρουσιάζει προβλήματα στο διάβασμα, στη γραφή, στην ορθογραφία, στα μαθηματικά και έτσι αποτυγχάνει στο να κάνει σωστά τις σχολικές εργασίες
έχει δυσκολίες να ξεχωρίζει το δεξί από το αριστερό, να αναγνωρίζει τις λέξεις και έχει τάση να εναλλάσσει τα γράμματα, τους αριθμούς (πχ συγχύζει το 36 με το 63) και τις λέξεις.
παρουσιάζει δυσκολίες συντονισμού στο περπάτημα, στα αθλήματα και σε δραστηριότητες όπως το να κρατά ένα μολύβι ή να δέσει τα ράμματα των παπουτσιών του
χάνει εύκολα ή τοποθετεί σε λάθος τόπο τις σχολικές εργασίες του, τα βιβλία του και άλλα αντικείμενα
έχει δυσκολίες στο να αντιληφθεί πλήρως την έννοια του χρόνου και συγχύζεται για παράδειγμα από έννοιες όπως χθες, σήμερα, αύριο
Όταν παρουσιάζονται τέτοια προβλήματα είναι πολύ σημαντικό να τύχουν μιας ολοκληρωμένης αντιμετώπισης από ένα ειδικό, ο οποίος να είναι σε θέση να αξιολογήσει όλες τις διαφορετικές πτυχές του προβλήματος του παιδιού.
Οι μαθησιακές δυσκολίες στα παιδιά μπορούν ν' αντιμετωπισθούν με επιτυχία. Ειδικοί όπως παιδοψυχίατροι και παιδοψυχολόγοι μπορούν να βοηθήσουν και να συντονίσουν τη βοήθεια για το παιδί σε συνεργασία με τους γονείς και το σχολείο του παιδιού.
Εάν το πρόβλημα αυτό δεν αναγνωριστεί και αντιμετωπισθεί έγκαιρα μπορεί να έχει δυσάρεστη εξέλιξη διότι το παιδί θα μπει πλέον σ' ένα φαύλο κύκλο. Τα προβλήματα μάθησης θα συσσωρευτούν στο Δημοτικό σχολείο και μετά θα επιδεινωθούν και θα επιφέρουν νέα προβλήματα στο Γυμνάσιο.
Το παιδί στην προσπάθειά του να μάθει, θα απογοητεύεται όλο και περισσότερο, θα έχει συναισθηματικά προβλήματα και θα του δημιουργηθούν αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης λόγω των επανειλημμένων αποτυχιών. Μάλιστα μερικά από τα παιδιά αυτά μπορεί να μην έχουν καλή  συμπεριφορά στο σχολείο διότι προτιμούν να φαίνονται περισσότερο "κακά" παιδιά παρά να φαίνονται χαμηλών ικανοτήτων.
Η αντιμετώπιση πρέπει να είναι εξατομικευμένη ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε παιδιού, να λαμβάνει υπ' όψη την οικογενειακή του κατάσταση, αξιολόγηση του μορφωτικού επιπέδου και συνεργασία με το σχολείο του παιδιού. 
Η βοήθεια που χρειάζεται μπορεί να αφορά μόνο το παιδί αλλά μπορεί και όλη η οικογένεια να χρειάζεται κάποια θεραπευτική προσέγγιση. Είναι σημαντικό να ληφθούν μέτρα τόνωσης της αυτοπεποίθησης του παιδιού και να βοηθηθεί και η υπόλοιπη οικογένεια να αντιληφθεί και να προσαρμοστεί στην κατάσταση.
Σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να χρειάζεται εξειδικευμένη εκπαιδευτική φροντίδα ή ακόμα λογοθεραπεία. Σε περιπτώσεις που υπάρχει υπερκινητικότητα μπορεί να χρειαστούν και φάρμακα.
Οι γονείς παρακολουθώντας την εξέλιξη των παιδιών τους είναι συχνά οι πρώτοι που αντιλαμβάνονται ότι το παιδί τους μπορεί να έχει κάποιο πρόβλημα μαθησιακό, συμπεριφοράς ή συναισθηματικό. Είναι σημαντικό σε τέτοιες περιπτώσεις να ζητούν εξειδικευμένη βοήθεια για ν' αντιμετωπισθούν έγκαιρα και αποτελεσματικά τέτοιες καταστάσεις.

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

Στην εποχή μας ο αριθμός των διαζυγίων αυξάνεται. Παράλληλα αυξάνονται και οι γάμοι στους οποίους ο ένας από τους δύο έχει ήδη παντρευτεί μια πρώτη φορά.
Συχνά στους δεύτερους γάμους, υπάρχουν και παιδιά από τον πρώτο γάμο.
Το ζευγάρι στο δεύτερο γάμο είναι αντιμέτωπο με δυσκολίες που αφορούν στη δική του σχέση, στα παιδιά από ένα προηγούμενο γάμο, στη νέα οικογένεια που δημιουργείται, στις σχέσεις με τις οικογένειες των νέων πεθερικών. Παράλληλα υπάρχει και το θέμα των σχέσεων με τον προηγούμενο άντρα ή γυναίκα.
Τα ζευγάρια σε δεύτερο γάμο, γνωρίζουν τις προκλήσεις που έχουν να αντιμετωπίσουν. Συχνά είναι περισσότερο αποφασισμένα στο να δημιουργήσουν μια επιτυχή σχέση και να έχουν μια επιτυχημένη συζυγική και οικογενειακή ζωή μετά από το δεύτερο γάμο τους.
Παρά την αποφασιστικότητα που παρατηρείται, υπάρχουν δυστυχώς και περιπτώσεις που το νέο ζευγάρι δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τις δυσκολίες και εμπόδια που υπάρχουν.
Είναι λοιπόν σημαντικό τα άτομα που σκέφτονται να προχωρήσουν σε δεύτερο γάμο, να γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες της νέας κατάστασης πριν από την απόφαση για νέο γάμο.
Με εφόδιο τις γνώσεις αυτές θα μπορούσαν καλύτερα να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες που πιθανόν να εμφανίζονται στη νέα ζωή.
Πολλοί άνθρωποι χρειάζονται μέχρι και δύο χρόνια για να ανακάμψουν και να προσαρμοστούν μετά από ένα χωρισμό ή διαζύγιο. Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται περισσότερο ή λιγότερο χρόνο.
Το γεγονός αυτό μας δείχνει ότι πριν από την απόφαση για ένα νέο γάμο, κάποιος πρέπει να εξετάζει κατά πόσο έχει ξεπεράσει τα ψυχολογικά τραύματα ή αναστάτωση που του έχει προκαλέσει το τέλος της προηγούμενης σχέσης.
Σε περιπτώσεις που κάποιος νιώθει ότι έχει εγκαταλειφθεί από το προηγούμενο ταίρι του ή που δεν ήθελε να καταλήξει σε διαζύγιο, πιθανόν ο χρόνος ανάκαμψης να είναι μεγαλύτερος.
Είναι λοιπόν σημαντικό να αναγνωρίζει κάποιος εάν ακόμη έχει έντονα αισθήματα θυμού, λύπης, προσβολής λόγω της προηγούμενης του σχέσης. Έχει απαλλαχθεί από σκέψεις που τον αναστατώνουν σε σχέση με τον ή την προηγούμενο σύζυγο; Έχει αποκτήσει ξανά το αίσθημα αυτοπεποίθησης και έχει προσαρμοστεί στο να ζει μόνος; Είναι σε θέση, ψύχραιμα και αντικειμενικά, να κοιτάξει προς τα πίσω και να αναγνωρίσει τι δεν πήγε καλά και τι οδήγησε στο διαζύγιο;
Τα πιο πάνω σημεία είναι σημαντικά διότι επιτρέπουν στο άτομο να καταλάβει εάν είναι συναισθηματικά απαλλαγμένο από αρνητικές προηγούμενες δυσάρεστες καταστάσεις και εάν είναι έτοιμο, με καθαρό μυαλό, να αποφασίσει για ένα δεύτερο γάμο.
Με λίγα λόγια το χρονικό σημείο της απόφασης για ένα δεύτερο γάμο δεν εξαρτάται μόνο από τη νομική πτυχή του θέματος αλλά πολύ σημαντικότερο από τη συναισθηματική ωρίμανση για την ορθή απόφαση για ένα νέο γάμο.
Το άτομο που θέλει να παντρευτεί ξανά, θα πρέπει αφού ξεπεράσει τα συναισθηματικά προβλήματα λόγω του πρώτου διαζυγίου, να διερωτηθεί και να αναλύσει τους λόγους για τους οποίους επιθυμεί να παντρευτεί ξανά.
Οι λόγοι που μπορεί να υπάρχουν μπορεί να είναι ότι κάποιος θέλει να είναι μαζί με τον άνθρωπο που αγαπά, διότι δεν θέλει να είναι μόνος ή γιατί έχει παιδιά και θέλει να τους δώσει μια νέα οικογένεια ή ακόμη διότι θέλει και άλλα παιδιά.
Είναι σημαντικό κάποιος να κατανοεί καλά γιατί θέλει να ξαναπαντρευτεί διότι αυτό εκτός από το ότι θα βοηθήσει στην επιτυχία της νέας γαμήλιας ζωής, παράλληλα το βοηθά στο να βρει το πιο κατάλληλο ταίρι.
Η επιλογή του νέου ή της νέας συζύγου, έχει αναπόφευκτα τεράστια σημασία. Οι εμπειρίες από προηγούμενες σχέσεις, βοηθούν στην επιλογή. Σε περίπτωση αμφιβολιών είναι προτιμότερο να δίνεται περισσότερος χρόνος. 
Το να είναι κάποιος ερωτευμένος, δεν είναι από μόνο του αρκετό για να δείξει ότι η οικογενειακή ζωή που θα ακολουθήσει το γάμο θα είναι επιτυχημένη. Κάποτε μετά από την πάροδο της πρώτης φάσης του έρωτα και του ενθουσιασμού που το χαρακτηρίζουν, μπορεί να προκύψουν νέες πτυχές στη σχέση και αλληλοεπιδράσεις.
Για το λόγο αυτό πολλά ζευγάρια προτού προχωρήσουν σε ένα δεύτερο γάμο, προτιμούν να ζουν μαζί για ένα χρονικό διάστημα. Φυσικά αυτό μπορεί να βοηθήσει αλλά δεν είναι το ίδιο όπως μετά από το γάμο. Εάν υπάρχουν παιδιά από προηγούμενο γάμο, μπορεί η εν λόγω διευθέτηση να τους δημιουργεί αισθήματα ανασφάλειας και για αυτό να χρειάζονται καθησυχασμό.
Δεν πρέπει επίσης να ξεχνούμε ότι τα παιδιά μπορεί να μην έχουν αποδεχθεί το χωρισμό των γονιών τους και συναισθηματικά να μην έχουν προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση.
Μετά από το νέο γάμο, τα παιδιά καλούνται να ζήσουν με μια νέα οικογένεια διαφορετική από την πρώτη τους οικογένεια. Χρειάζεται μια περίοδος προσαρμογής και για τα παιδιά η περίοδος αυτή είναι μεγαλύτερη.
Στη νέα οικογένεια υπάρχουν περισσότερες και σύνθετες σχέσεις: Τα παιδιά με τον πατέρα και τη μητέρα τους που έχουν χωρίσει,  τον πατριό ή τη μητριά και τις δικές τους οικογένειες, με τους παππούδες και γιαγιάδες, με αδέλφια που θα γεννηθούν από το νέο γάμο.
Στην ευρύτερη αυτή οικογενειακή κατάσταση τόσο το νέο ζευγάρι όσο και τα παιδιά από προηγούμενο γάμο, μπορούν να έχουν μια νέα καρποφόρα και εποικοδομητική εμπειρία. Όμως χρειάζεται προσπάθεια, ευαισθησία και θέληση για την καλύτερη δυνατή εξέλιξη και επιτυχία.
Στις περιπτώσεις που υπάρχει αίσθημα αδυναμίας ή φοβίας για αποτυχία, είναι χρήσιμο είτε πριν από τη απόφαση για ένα νέο γάμο, είτε μετά, για τον άντρα, τη γυναίκα, το ζευγάρι ή τα παιδιά, να ζητείται βοήθεια από εξειδικευμένους σύμβουλους στον τομέα αυτό.


Ο δεύτερος γάμος

Στην εποχή μας ο αριθμός των διαζυγίων αυξάνεται. Παράλληλα αυξάνονται και οι γάμοι στους οποίους ο ένας από τους δύο έχει ήδη παντρευτεί μια πρώτη φορά.
Συχνά στους δεύτερους γάμους, υπάρχουν και παιδιά από τον πρώτο γάμο.
Το ζευγάρι στο δεύτερο γάμο είναι αντιμέτωπο με δυσκολίες που αφορούν στη δική του σχέση, στα παιδιά από ένα προηγούμενο γάμο, στη νέα οικογένεια που δημιουργείται, στις σχέσεις με τις οικογένειες των νέων πεθερικών. Παράλληλα υπάρχει και το θέμα των σχέσεων με τον προηγούμενο άντρα ή γυναίκα.
Τα ζευγάρια σε δεύτερο γάμο, γνωρίζουν τις προκλήσεις που έχουν να αντιμετωπίσουν. Συχνά είναι περισσότερο αποφασισμένα στο να δημιουργήσουν μια επιτυχή σχέση και να έχουν μια επιτυχημένη συζυγική και οικογενειακή ζωή μετά από το δεύτερο γάμο τους.
Παρά την αποφασιστικότητα που παρατηρείται, υπάρχουν δυστυχώς και περιπτώσεις που το νέο ζευγάρι δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τις δυσκολίες και εμπόδια που υπάρχουν.
Είναι λοιπόν σημαντικό τα άτομα που σκέφτονται να προχωρήσουν σε δεύτερο γάμο, να γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες της νέας κατάστασης πριν από την απόφαση για νέο γάμο.
Με εφόδιο τις γνώσεις αυτές θα μπορούσαν καλύτερα να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες που πιθανόν να εμφανίζονται στη νέα ζωή.
Πολλοί άνθρωποι χρειάζονται μέχρι και δύο χρόνια για να ανακάμψουν και να προσαρμοστούν μετά από ένα χωρισμό ή διαζύγιο. Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται περισσότερο ή λιγότερο χρόνο.
Το γεγονός αυτό μας δείχνει ότι πριν από την απόφαση για ένα νέο γάμο, κάποιος πρέπει να εξετάζει κατά πόσο έχει ξεπεράσει τα ψυχολογικά τραύματα ή αναστάτωση που του έχει προκαλέσει το τέλος της προηγούμενης σχέσης.
Σε περιπτώσεις που κάποιος νιώθει ότι έχει εγκαταλειφθεί από το προηγούμενο ταίρι του ή που δεν ήθελε να καταλήξει σε διαζύγιο, πιθανόν ο χρόνος ανάκαμψης να είναι μεγαλύτερος.
Είναι λοιπόν σημαντικό να αναγνωρίζει κάποιος εάν ακόμη έχει έντονα αισθήματα θυμού, λύπης, προσβολής λόγω της προηγούμενης του σχέσης. Έχει απαλλαχθεί από σκέψεις που τον αναστατώνουν σε σχέση με τον ή την προηγούμενο σύζυγο; Έχει αποκτήσει ξανά το αίσθημα αυτοπεποίθησης και έχει προσαρμοστεί στο να ζει μόνος; Είναι σε θέση, ψύχραιμα και αντικειμενικά, να κοιτάξει προς τα πίσω και να αναγνωρίσει τι δεν πήγε καλά και τι οδήγησε στο διαζύγιο;
Τα πιο πάνω σημεία είναι σημαντικά διότι επιτρέπουν στο άτομο να καταλάβει εάν είναι συναισθηματικά απαλλαγμένο από αρνητικές προηγούμενες δυσάρεστες καταστάσεις και εάν είναι έτοιμο, με καθαρό μυαλό, να αποφασίσει για ένα δεύτερο γάμο.
Με λίγα λόγια το χρονικό σημείο της απόφασης για ένα δεύτερο γάμο δεν εξαρτάται μόνο από τη νομική πτυχή του θέματος αλλά πολύ σημαντικότερο από τη συναισθηματική ωρίμανση για την ορθή απόφαση για ένα νέο γάμο.
Το άτομο που θέλει να παντρευτεί ξανά, θα πρέπει αφού ξεπεράσει τα συναισθηματικά προβλήματα λόγω του πρώτου διαζυγίου, να διερωτηθεί και να αναλύσει τους λόγους για τους οποίους επιθυμεί να παντρευτεί ξανά.
Οι λόγοι που μπορεί να υπάρχουν μπορεί να είναι ότι κάποιος θέλει να είναι μαζί με τον άνθρωπο που αγαπά, διότι δεν θέλει να είναι μόνος ή γιατί έχει παιδιά και θέλει να τους δώσει μια νέα οικογένεια ή ακόμη διότι θέλει και άλλα παιδιά.
Είναι σημαντικό κάποιος να κατανοεί καλά γιατί θέλει να ξαναπαντρευτεί διότι αυτό εκτός από το ότι θα βοηθήσει στην επιτυχία της νέας γαμήλιας ζωής, παράλληλα το βοηθά στο να βρει το πιο κατάλληλο ταίρι.
Η επιλογή του νέου ή της νέας συζύγου, έχει αναπόφευκτα τεράστια σημασία. Οι εμπειρίες από προηγούμενες σχέσεις, βοηθούν στην επιλογή. Σε περίπτωση αμφιβολιών είναι προτιμότερο να δίνεται περισσότερος χρόνος. 
Το να είναι κάποιος ερωτευμένος, δεν είναι από μόνο του αρκετό για να δείξει ότι η οικογενειακή ζωή που θα ακολουθήσει το γάμο θα είναι επιτυχημένη. Κάποτε μετά από την πάροδο της πρώτης φάσης του έρωτα και του ενθουσιασμού που το χαρακτηρίζουν, μπορεί να προκύψουν νέες πτυχές στη σχέση και αλληλοεπιδράσεις.
Για το λόγο αυτό πολλά ζευγάρια προτού προχωρήσουν σε ένα δεύτερο γάμο, προτιμούν να ζουν μαζί για ένα χρονικό διάστημα. Φυσικά αυτό μπορεί να βοηθήσει αλλά δεν είναι το ίδιο όπως μετά από το γάμο. Εάν υπάρχουν παιδιά από προηγούμενο γάμο, μπορεί η εν λόγω διευθέτηση να τους δημιουργεί αισθήματα ανασφάλειας και για αυτό να χρειάζονται καθησυχασμό.
Δεν πρέπει επίσης να ξεχνούμε ότι τα παιδιά μπορεί να μην έχουν αποδεχθεί το χωρισμό των γονιών τους και συναισθηματικά να μην έχουν προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση.
Μετά από το νέο γάμο, τα παιδιά καλούνται να ζήσουν με μια νέα οικογένεια διαφορετική από την πρώτη τους οικογένεια. Χρειάζεται μια περίοδος προσαρμογής και για τα παιδιά η περίοδος αυτή είναι μεγαλύτερη.
Στη νέα οικογένεια υπάρχουν περισσότερες και σύνθετες σχέσεις: Τα παιδιά με τον πατέρα και τη μητέρα τους που έχουν χωρίσει,  τον πατριό ή τη μητριά και τις δικές τους οικογένειες, με τους παππούδες και γιαγιάδες, με αδέλφια που θα γεννηθούν από το νέο γάμο.
Στην ευρύτερη αυτή οικογενειακή κατάσταση τόσο το νέο ζευγάρι όσο και τα παιδιά από προηγούμενο γάμο, μπορούν να έχουν μια νέα καρποφόρα και εποικοδομητική εμπειρία. Όμως χρειάζεται προσπάθεια, ευαισθησία και θέληση για την καλύτερη δυνατή εξέλιξη και επιτυχία.
Στις περιπτώσεις που υπάρχει αίσθημα αδυναμίας ή φοβίας για αποτυχία, είναι χρήσιμο είτε πριν από τη απόφαση για ένα νέο γάμο, είτε μετά, για τον άντρα, τη γυναίκα, το ζευγάρι ή τα παιδιά, να ζητείται βοήθεια από εξειδικευμένους σύμβουλους στον τομέα αυτό.


Η μεγαλύτερη ζημιά στην ψυχική υγεία ενός παιδιού, γίνεται στα χρόνια που προηγούνται του χωρισμού των γονιών του λόγω διαζυγίου.
Το να παραμένουν οι γονείς μαζί μόνο χάριν των παιδιών τους, δεν είναι πάντοτε η ορθή επιλογή.
Είναι σημαντικό να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στο τι συμβαίνει στα παιδιά πριν από το διαζύγιο παρά μόνο να συγκεντρώνονται όλες οι προσπάθειες στο να βοηθούνται τα παιδιά μετά το χωρισμό των γονιών τους.
Δεδομένου ότι στα περισσότερα διαζύγια εμπλέκονται και παιδιά, είναι πολύ σημαντικό να εξετάζονται οι επιπτώσεις του χωρισμού των γονιών πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το διαζύγιο. Η ποιότητα της οικογενειακής ζωής πριν από το χωρισμό και οι επιπτώσεις της στην ψυχική υγεία και εξέλιξη των παιδιών δεν έχουν μέχρι σήμερα μελετηθεί σε ικανοποιητικό βαθμό.
Καναδοί ερευνητές, με βάση τη θέση ότι το διαζύγιο δεν είναι απλά ένα γεγονός αλλά μια διαδικασία που διαχρονικά επηρεάζει τον ψυχικό κόσμο των παιδιών, σύγκριναν παιδιά των οποίων οι γονείς χώρισαν μεταξύ 1994 και 1998 και παιδιά των οποίων οι γονείς δεν πήραν διαζύγιο.
Το σύνολο των παιδιών που συμπεριλήφθηκαν στη μακροχρόνια αυτή έρευνα ήταν 17.000. Κάθε 2 χρόνια γίνεται νέα αξιολόγηση των παιδιών. Οι ηλικίες των παιδιών κυμαίνονται μεταξύ 0 και 11 ετών.
Η μεθοδολογία αυτή επιτρέπει να διαχωριστούν οι επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των παιδιών που οφείλονται στο διαζύγιο και όχι σε άλλα οικογενειακά χαρακτηριστικά.
Με βάση τα ευρήματα, έγιναν οι ακόλουθες διαπιστώσεις:
Οι διαφορές στην ψυχική υγεία των παιδιών των οποίων οι γονείς χώρισαν σε σύγκριση με τα παιδιά των οποίων οι γονείς δεν χώρισαν, υπήρχαν πολύ πριν από το διαζύγιο
Πριν από το διαζύγιο τα παιδιά είχαν ψηλότερα επίπεδα άγχους, κατάθλιψης και αντικοινωνικής συμπεριφοράς σε σύγκριση με παιδιά των οποίων οι γονείς δεν πήραν διαζύγιο
Επιπρόσθετα επιβεβαιώθηκε ότι οι γονείς που χωρίζουν, είναι συνήθως νεότεροι στην ηλικία, αναφέρουν ψηλότερα επίπεδα οικογενειακής δυσλειτουργίας, κατάθλιψης και χαμηλότερα επίπεδα ικανοποίησης από τον έγγαμο βίο τους.
Τα εν λόγω χαρακτηριστικά που αυξάνουν τον κίνδυνο για διαζύγιο, συσχετίζονται και με την ποιότητα της ψυχικής υγείας των παιδιών. Αυτό σημαίνει ότι όταν υπάρχουν τέτοιες καταστάσεις, η ψυχική υγεία των παιδιών, επηρεάζεται αρνητικά ακόμη και όταν οι γονείς δεν χωρίζουν.
Αυτό θέτει υπό αμφισβήτηση την αντίληψη ότι είναι το γεγονός του διαζυγίου που βλάπτει την ψυχική υγεία του παιδιού. Με λίγα λόγια σε ανάλογες περιπτώσεις, η αποφυγή του διαζυγίου με τη δικαιολογία ότι πιθανόν είναι καλύτερα για τα παιδιά, δεν είναι η ορθή προσέγγιση
Εκτός από τις διαφορές που υπάρχουν πριν από το διαζύγιο, βρέθηκε ότι υπάρχουν και αξιοσημείωτες διαφοροποιήσεις στην ψυχική υγεία των παιδιών και μετά το διαζύγιο.
Κατά μέσο όρο, τα παιδιά των οποίων οι γονείς χώρισαν, παρουσίαζαν αύξηση των επιπέδων άγχους και κατάθλιψης που είχαν ήδη πριν από το διαζύγιο. Όμως σε ορισμένες οικογένειες με ψηλό επίπεδο δυσλειτουργίας, ο βαθμός αντικοινωνικής συμπεριφοράς των παιδιών μειωνόταν μετά από το διαζύγιο
Η εργασία αυτή, προσθέτει νέα στοιχεία στις γνώσεις μας σχετικά με τις επιδράσεις του γονικού διαζυγίου στον ευάλωτο και ιδιαίτερα ευαίσθητο ψυχικό κόσμο των παιδιών.
Το γεγονός ότι η ψυχική υγεία των παιδιών βλάπτεται πριν από το διαζύγιο λόγω χαρακτηριστικών που καθιστούν την οικογένεια δυσλειτουργική, χρήζει περαιτέρω διερεύνησης με στόχο μια καλύτερη αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών για προστασία της ψυχικής υγείας των παιδιών.

Διαζύγιο γονέων: Πως επηρεάζει την ψυχική υγεία των παιδιών;

Η μεγαλύτερη ζημιά στην ψυχική υγεία ενός παιδιού, γίνεται στα χρόνια που προηγούνται του χωρισμού των γονιών του λόγω διαζυγίου.
Το να παραμένουν οι γονείς μαζί μόνο χάριν των παιδιών τους, δεν είναι πάντοτε η ορθή επιλογή.
Είναι σημαντικό να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στο τι συμβαίνει στα παιδιά πριν από το διαζύγιο παρά μόνο να συγκεντρώνονται όλες οι προσπάθειες στο να βοηθούνται τα παιδιά μετά το χωρισμό των γονιών τους.
Δεδομένου ότι στα περισσότερα διαζύγια εμπλέκονται και παιδιά, είναι πολύ σημαντικό να εξετάζονται οι επιπτώσεις του χωρισμού των γονιών πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το διαζύγιο. Η ποιότητα της οικογενειακής ζωής πριν από το χωρισμό και οι επιπτώσεις της στην ψυχική υγεία και εξέλιξη των παιδιών δεν έχουν μέχρι σήμερα μελετηθεί σε ικανοποιητικό βαθμό.
Καναδοί ερευνητές, με βάση τη θέση ότι το διαζύγιο δεν είναι απλά ένα γεγονός αλλά μια διαδικασία που διαχρονικά επηρεάζει τον ψυχικό κόσμο των παιδιών, σύγκριναν παιδιά των οποίων οι γονείς χώρισαν μεταξύ 1994 και 1998 και παιδιά των οποίων οι γονείς δεν πήραν διαζύγιο.
Το σύνολο των παιδιών που συμπεριλήφθηκαν στη μακροχρόνια αυτή έρευνα ήταν 17.000. Κάθε 2 χρόνια γίνεται νέα αξιολόγηση των παιδιών. Οι ηλικίες των παιδιών κυμαίνονται μεταξύ 0 και 11 ετών.
Η μεθοδολογία αυτή επιτρέπει να διαχωριστούν οι επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των παιδιών που οφείλονται στο διαζύγιο και όχι σε άλλα οικογενειακά χαρακτηριστικά.
Με βάση τα ευρήματα, έγιναν οι ακόλουθες διαπιστώσεις:
Οι διαφορές στην ψυχική υγεία των παιδιών των οποίων οι γονείς χώρισαν σε σύγκριση με τα παιδιά των οποίων οι γονείς δεν χώρισαν, υπήρχαν πολύ πριν από το διαζύγιο
Πριν από το διαζύγιο τα παιδιά είχαν ψηλότερα επίπεδα άγχους, κατάθλιψης και αντικοινωνικής συμπεριφοράς σε σύγκριση με παιδιά των οποίων οι γονείς δεν πήραν διαζύγιο
Επιπρόσθετα επιβεβαιώθηκε ότι οι γονείς που χωρίζουν, είναι συνήθως νεότεροι στην ηλικία, αναφέρουν ψηλότερα επίπεδα οικογενειακής δυσλειτουργίας, κατάθλιψης και χαμηλότερα επίπεδα ικανοποίησης από τον έγγαμο βίο τους.
Τα εν λόγω χαρακτηριστικά που αυξάνουν τον κίνδυνο για διαζύγιο, συσχετίζονται και με την ποιότητα της ψυχικής υγείας των παιδιών. Αυτό σημαίνει ότι όταν υπάρχουν τέτοιες καταστάσεις, η ψυχική υγεία των παιδιών, επηρεάζεται αρνητικά ακόμη και όταν οι γονείς δεν χωρίζουν.
Αυτό θέτει υπό αμφισβήτηση την αντίληψη ότι είναι το γεγονός του διαζυγίου που βλάπτει την ψυχική υγεία του παιδιού. Με λίγα λόγια σε ανάλογες περιπτώσεις, η αποφυγή του διαζυγίου με τη δικαιολογία ότι πιθανόν είναι καλύτερα για τα παιδιά, δεν είναι η ορθή προσέγγιση
Εκτός από τις διαφορές που υπάρχουν πριν από το διαζύγιο, βρέθηκε ότι υπάρχουν και αξιοσημείωτες διαφοροποιήσεις στην ψυχική υγεία των παιδιών και μετά το διαζύγιο.
Κατά μέσο όρο, τα παιδιά των οποίων οι γονείς χώρισαν, παρουσίαζαν αύξηση των επιπέδων άγχους και κατάθλιψης που είχαν ήδη πριν από το διαζύγιο. Όμως σε ορισμένες οικογένειες με ψηλό επίπεδο δυσλειτουργίας, ο βαθμός αντικοινωνικής συμπεριφοράς των παιδιών μειωνόταν μετά από το διαζύγιο
Η εργασία αυτή, προσθέτει νέα στοιχεία στις γνώσεις μας σχετικά με τις επιδράσεις του γονικού διαζυγίου στον ευάλωτο και ιδιαίτερα ευαίσθητο ψυχικό κόσμο των παιδιών.
Το γεγονός ότι η ψυχική υγεία των παιδιών βλάπτεται πριν από το διαζύγιο λόγω χαρακτηριστικών που καθιστούν την οικογένεια δυσλειτουργική, χρήζει περαιτέρω διερεύνησης με στόχο μια καλύτερη αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών για προστασία της ψυχικής υγείας των παιδιών.
Μήπως η συζυγική σας σχέση υποφέρει και δεν το έχετε αντιληφθεί; Εάν έχετε το αίσθημα ότι κάτι δεν πάει καλά ίσως να είναι η κατάλληλη στιγμή να πάρετε εκείνα τα μέτρα που χρειάζονται για να αναζωογονήσετε και να διατηρήσετε μια σχέση αγάπης που είναι το θεμέλιο του κάθε γάμου.
Στην εποχή που ζούμε τα διαζύγια έχουν γίνει πολύ συχνά. Είναι πολύ σημαντικό να δίνεται έγκαιρα ιδιαίτερη σημασία στη φροντίδα της συζυγικής σχέσης, για να αποφεύγονται δυσάρεστες εξελίξεις, τόσο για σας όσο και για το σύντροφο και τα παιδιά σας.
Ποια είναι όμως εκείνα τα σημεία που θα σας δείξουν ότι ο γάμος σας υποφέρει;
Α) Όταν έχετε συχνές συζητήσεις με τον σύντροφο σας, που χαρακτηρίζονται από πικρία ή σαρκασμό και όταν χάνεται πολύ χρόνο στον να κατηγοράτε ο ένας τον άλλο.
Β) Όταν νιώθετε συνεχώς άσχημα εναντίον του συζύγου σας και έχετε την επιθυμία να περνάτε ελεύθερο χρόνο με κάποιους άλλους παρά με το ταίρι σας.
Γ) Σε περίπτωση που αντιληφθήκατε ότι δεν γελάτε πλέον μαζί και δεν περνάτε ξέγνοιαστες ευχάριστες στιγμές μαζί.
Από τη στιγμή που θα νιώσετε ότι κάτι δεν πάει καλά, θα πρέπει να ενεργήσετε για να βελτιώσετε τη σχέση σας που υποφέρει.
Η αγάπη μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας κατά τη διάρκεια του γάμου χρειάζεται μια συνεχή φροντίδα. Η αγάπη αυτή δεν είναι δεδομένη, όπως για παράδειγμα η αγάπη που πηγάζει από τους γονείς προς τα παιδιά.
Η σχέση στο γάμο χρειάζεται τη συνεχή αυτή φροντίδα, ανεξάρτητα από το πόσο καλή ήταν η αρχική σχέση που οδήγησε στον γάμο. Οι συζυγικές σχέσεις κατά τη διάρκεια του γάμου, που δεν τυγχάνουν μιας συνεχούς φροντίδας και συντήρησης, καταλήγουν σε διαζύγιο.
Είναι γεγονός ότι δεν είμαστε όλοι καλά ενημερωμένοι και προετοιμασμένοι για να μπορούμε να κατανοούμε ότι κάτι δεν πάει καλά στη συζυγική μας σχέση. Ακόμη είμαστε λιγότερο προετοιμασμένοι στο να ξέρουμε πως να φροντίζουμε το σύντροφό μας και να κάνουμε εκείνα που χρειάζονται για να διατηρείται ζωντανή και υγιής η σχέση μας με το ταίρι μας στο γάμο μας.
Σας παρουσιάζουμε μερικές εισηγήσεις που μπορούν να βοηθήσουν και να αναζωογονήσουν τη συζυγική σας σχέση:
Πρέπει να μάθετε να ακούτε τον άλλο. Το να είστε καλός ακροατής είναι το κλειδί για μια υγιή επικοινωνία.
Δεν πρέπει να βιάζεστε να μιλήσετε αλλά να δίνετε χρόνο στον άλλο να ολοκληρώσει, να ακούσετε προσεκτικά και να σιγουρευτείτε ότι καταλάβατε καλά τι θέλει να πει.
Όταν συζητούμε ή μιλούμε με κάποιον δεν κάνουμε αγώνα ή πρωτάθλημα ποιος θα μιλήσει πρώτος ή περισσότερο. Ο σκοπός μας είναι η σωστή επικοινωνία.
Έστω και εάν διαφωνείτε με την άποψη του άλλου, αρχίστε με το να δείχνετε ότι κατανοείτε με σεβασμό τον τρόπο σκέψης και τα επιχειρήματα του άλλου χωρίς να τονίζετε την άρνηση σας. Αυτό επιτρέπει την περαιτέρω πορεία για την επίλυση των διαφορών.
Αποφεύγετε να πέφτετε στην κακή συνήθεια, που όλοι έχουμε, να κάνουμε εύκολα κριτική στους άλλους. Εάν πρέπει να κάνετε κάποια κριτικά σχόλια, μπορείτε να το κάνετε με θετική προσέγγιση παρά αρνητική, για να πετύχετε την αλλαγή που επιθυμείτε.
Κανείς από εμάς δεν είναι τέλειος. Ο καθένας έχει τα καλά του και τα κακά του.
Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείτε να τα αλλάξετε. Πολλοί γάμοι διαλύονται διότι οι σύζυγοι, που γνωρίζουν καλύτερα από τους άλλους τις δικές τους ατέλειες και μειονεκτήματα, πιστεύουν ότι δεν μπορούν πλέον να ζήσουν μαζί λόγω των προβλημάτων αυτών.
Πρέπει να καταλάβετε ότι υπάρχουν πράγματα, τα οποία δεν μπορούν να αλλάξουν, όσο και αν προσπαθήσετε να τα τροποποιήσετε. Προσέξτε και να θυμάστε ότι συχνά η κριτική μπορεί να προκαλέσει στο άλλο μέρος μηχανισμούς άρνησης.
Αντί να ασκείτε κριτική και να προσπαθείτε άσκοπα να αλλάξετε αυτά που σας φαίνονται κακά στο σύντροφό σας, είναι προτιμότερο να επικεντρώνεστε στα θετικά στοιχεία που το χαρακτηρίζουν.
Με το να τονίζετε και ακόμη να επιδοκιμάζετε τα θετικά του συντρόφου σας, δημιουργείτε ένα κλίμα δια μέσου του οποίου είναι πιο εύκολο να συμβούν οι αλλαγές που θα θέλατε. Κάποτε μάλιστα, αυτές συμβαίνουν σε μια τέτοια θετική ατμόσφαιρα, χωρίς να το καταλάβετε.
Το γεγονός ότι έχετε παντρευτεί δεν σημαίνει ότι όλα πλέον έχουν τελειώσει και είναι δεδομένα. Δεν πρέπει να νιώθετε αυτοϊκανοποίηση και να μη φροντίζετε πλέον τη φυσική σας εμφάνιση και τη πνευματική σας καλλιέργεια.
Αντίθετα θα πρέπει να προσέχετε το βάρος σας, να τρώγετε σωστά, να ασκείστε τακτικά και να φροντίζετε για την καλύτερη δυνατή φυσική σας παρουσίαση.
Δεν πρέπει να αμελείτε την πνευματική σας βελτίωση, την εκμάθηση νέων πραγμάτων. Μάλιστα είναι πολύ καλό να μοιράζεστε τις εμπειρίες αυτές με το ταίρι σας.
Κάνοντας αυτά τα πράγματα και φροντίζοντας συνολικά τον εαυτό σας, δίνετε το μήνυμα στο σύντροφό σας ότι προσπαθείτε να είστε όσο το δυνατό καλύτεροι και ότι θέλετε να επωφελείστε από όλη την καλή αυτή κατάσταση μαζί.
Πρέπει να δώσετε μια ιδιαίτερη σημασία στη σχέση σας με το σύντροφό σας. Να την θεωρείτε ως την προτεραιότητά σας και να μην την παραμελείτε.
Διαφυλάξετε χρόνο για να είστε μόνοι με το ταίρι σας. Εάν τα παιδιά χρειάζονται κάποιον να τα προσέχει, μη διστάσετε για οικονομικούς λόγους να βάλετε κάποιο κατάλληλο άτομο να τα προσέχει, για το χρόνο που χρειάζεστε.
Επίσης μη σκέφτεστε για πιθανά έξοδα που απαιτούνται για να περάσετε ευχάριστες στιγμές μαζί ή για τη ψυχαγωγία σας. Απλά σκεφτείτε ότι είναι προτιμότερο να επενδύσετε τα χρήματα αυτά για σας και το σύζυγο σας παρά να τα δώσετε αργότερα λόγω προβλημάτων σε δικηγόρους ή διάφορους συμβούλους.
Επίσης υπάρχουν πολλές δραστηριότητες που δεν κοστίζουν και σας επιτρέπουν να περνάτε ευχάριστες στιγμές μαζί.
Εκείνο που είναι σημαντικό είναι να επενδύσετε χρόνο και χρήμα εάν είναι αναγκαίο για να ξαναζήσετε μαζί στιγμές που είναι ευχάριστες και για τους δύο και που θα σας κάνουν να νιώθετε περισσότερο ενωμένοι μεταξύ σας.
Θυμηθείτε τις πρώτες στιγμές που σας έφεραν κοντά τον ένα στον άλλο και τους πρώτες έρωτές σας. Θυμηθείτε εκείνα που σας άρεσαν τόσο τότε και προσπαθήστε να δημιουργήσετε ξανά μια ανάλογη ατμόσφαιρα.
Γράψτε ένα σημείωμα αγάπης, σε οποιαδήποτε στιγμή του χρόνου, προσφέρετε στον σύζυγο σας κάτι που αγαπά, κάνετε του μια έκπληξη, ανάψτε κεριά στο δωμάτιό σας, και αρχίστε εσείς δείχνοντας την αγάπη σας.
Με λίγα λόγια δημιουργείστε ξανά ένα αίσθημα αγάπης που σας συνένωσε και αυτό θα σας κρατήσει κοντά τον ένα στον άλλο τόσο σε καλές στιγμές όσο και σε δύσκολους καιρούς.
Συμπερασματικά θα τελειώσουμε τονίζοντας ότι δεν υπάρχουν τέλειοι γάμοι και ιδεώδεις συζυγικές σχέσεις όπου όλα πάντα είναι ρόδινα.
Όμως εάν είστε προσεκτικοί και παρατηρητικοί, εάν αφιερώσετε χρόνο, δημιουργικότητα και ενέργεια στη θεμελιώδη αυτή σχέση της ζωής σας, θα τη διατηρήσετε ζωντανή και ωραία με ευεργετικά αποτελέσματα για όλη την οικογένεια και ιδιαίτερα για τα παιδιά σας.

Συζυγικές σχέσεις

Μήπως η συζυγική σας σχέση υποφέρει και δεν το έχετε αντιληφθεί; Εάν έχετε το αίσθημα ότι κάτι δεν πάει καλά ίσως να είναι η κατάλληλη στιγμή να πάρετε εκείνα τα μέτρα που χρειάζονται για να αναζωογονήσετε και να διατηρήσετε μια σχέση αγάπης που είναι το θεμέλιο του κάθε γάμου.
Στην εποχή που ζούμε τα διαζύγια έχουν γίνει πολύ συχνά. Είναι πολύ σημαντικό να δίνεται έγκαιρα ιδιαίτερη σημασία στη φροντίδα της συζυγικής σχέσης, για να αποφεύγονται δυσάρεστες εξελίξεις, τόσο για σας όσο και για το σύντροφο και τα παιδιά σας.
Ποια είναι όμως εκείνα τα σημεία που θα σας δείξουν ότι ο γάμος σας υποφέρει;
Α) Όταν έχετε συχνές συζητήσεις με τον σύντροφο σας, που χαρακτηρίζονται από πικρία ή σαρκασμό και όταν χάνεται πολύ χρόνο στον να κατηγοράτε ο ένας τον άλλο.
Β) Όταν νιώθετε συνεχώς άσχημα εναντίον του συζύγου σας και έχετε την επιθυμία να περνάτε ελεύθερο χρόνο με κάποιους άλλους παρά με το ταίρι σας.
Γ) Σε περίπτωση που αντιληφθήκατε ότι δεν γελάτε πλέον μαζί και δεν περνάτε ξέγνοιαστες ευχάριστες στιγμές μαζί.
Από τη στιγμή που θα νιώσετε ότι κάτι δεν πάει καλά, θα πρέπει να ενεργήσετε για να βελτιώσετε τη σχέση σας που υποφέρει.
Η αγάπη μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας κατά τη διάρκεια του γάμου χρειάζεται μια συνεχή φροντίδα. Η αγάπη αυτή δεν είναι δεδομένη, όπως για παράδειγμα η αγάπη που πηγάζει από τους γονείς προς τα παιδιά.
Η σχέση στο γάμο χρειάζεται τη συνεχή αυτή φροντίδα, ανεξάρτητα από το πόσο καλή ήταν η αρχική σχέση που οδήγησε στον γάμο. Οι συζυγικές σχέσεις κατά τη διάρκεια του γάμου, που δεν τυγχάνουν μιας συνεχούς φροντίδας και συντήρησης, καταλήγουν σε διαζύγιο.
Είναι γεγονός ότι δεν είμαστε όλοι καλά ενημερωμένοι και προετοιμασμένοι για να μπορούμε να κατανοούμε ότι κάτι δεν πάει καλά στη συζυγική μας σχέση. Ακόμη είμαστε λιγότερο προετοιμασμένοι στο να ξέρουμε πως να φροντίζουμε το σύντροφό μας και να κάνουμε εκείνα που χρειάζονται για να διατηρείται ζωντανή και υγιής η σχέση μας με το ταίρι μας στο γάμο μας.
Σας παρουσιάζουμε μερικές εισηγήσεις που μπορούν να βοηθήσουν και να αναζωογονήσουν τη συζυγική σας σχέση:
Πρέπει να μάθετε να ακούτε τον άλλο. Το να είστε καλός ακροατής είναι το κλειδί για μια υγιή επικοινωνία.
Δεν πρέπει να βιάζεστε να μιλήσετε αλλά να δίνετε χρόνο στον άλλο να ολοκληρώσει, να ακούσετε προσεκτικά και να σιγουρευτείτε ότι καταλάβατε καλά τι θέλει να πει.
Όταν συζητούμε ή μιλούμε με κάποιον δεν κάνουμε αγώνα ή πρωτάθλημα ποιος θα μιλήσει πρώτος ή περισσότερο. Ο σκοπός μας είναι η σωστή επικοινωνία.
Έστω και εάν διαφωνείτε με την άποψη του άλλου, αρχίστε με το να δείχνετε ότι κατανοείτε με σεβασμό τον τρόπο σκέψης και τα επιχειρήματα του άλλου χωρίς να τονίζετε την άρνηση σας. Αυτό επιτρέπει την περαιτέρω πορεία για την επίλυση των διαφορών.
Αποφεύγετε να πέφτετε στην κακή συνήθεια, που όλοι έχουμε, να κάνουμε εύκολα κριτική στους άλλους. Εάν πρέπει να κάνετε κάποια κριτικά σχόλια, μπορείτε να το κάνετε με θετική προσέγγιση παρά αρνητική, για να πετύχετε την αλλαγή που επιθυμείτε.
Κανείς από εμάς δεν είναι τέλειος. Ο καθένας έχει τα καλά του και τα κακά του.
Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορείτε να τα αλλάξετε. Πολλοί γάμοι διαλύονται διότι οι σύζυγοι, που γνωρίζουν καλύτερα από τους άλλους τις δικές τους ατέλειες και μειονεκτήματα, πιστεύουν ότι δεν μπορούν πλέον να ζήσουν μαζί λόγω των προβλημάτων αυτών.
Πρέπει να καταλάβετε ότι υπάρχουν πράγματα, τα οποία δεν μπορούν να αλλάξουν, όσο και αν προσπαθήσετε να τα τροποποιήσετε. Προσέξτε και να θυμάστε ότι συχνά η κριτική μπορεί να προκαλέσει στο άλλο μέρος μηχανισμούς άρνησης.
Αντί να ασκείτε κριτική και να προσπαθείτε άσκοπα να αλλάξετε αυτά που σας φαίνονται κακά στο σύντροφό σας, είναι προτιμότερο να επικεντρώνεστε στα θετικά στοιχεία που το χαρακτηρίζουν.
Με το να τονίζετε και ακόμη να επιδοκιμάζετε τα θετικά του συντρόφου σας, δημιουργείτε ένα κλίμα δια μέσου του οποίου είναι πιο εύκολο να συμβούν οι αλλαγές που θα θέλατε. Κάποτε μάλιστα, αυτές συμβαίνουν σε μια τέτοια θετική ατμόσφαιρα, χωρίς να το καταλάβετε.
Το γεγονός ότι έχετε παντρευτεί δεν σημαίνει ότι όλα πλέον έχουν τελειώσει και είναι δεδομένα. Δεν πρέπει να νιώθετε αυτοϊκανοποίηση και να μη φροντίζετε πλέον τη φυσική σας εμφάνιση και τη πνευματική σας καλλιέργεια.
Αντίθετα θα πρέπει να προσέχετε το βάρος σας, να τρώγετε σωστά, να ασκείστε τακτικά και να φροντίζετε για την καλύτερη δυνατή φυσική σας παρουσίαση.
Δεν πρέπει να αμελείτε την πνευματική σας βελτίωση, την εκμάθηση νέων πραγμάτων. Μάλιστα είναι πολύ καλό να μοιράζεστε τις εμπειρίες αυτές με το ταίρι σας.
Κάνοντας αυτά τα πράγματα και φροντίζοντας συνολικά τον εαυτό σας, δίνετε το μήνυμα στο σύντροφό σας ότι προσπαθείτε να είστε όσο το δυνατό καλύτεροι και ότι θέλετε να επωφελείστε από όλη την καλή αυτή κατάσταση μαζί.
Πρέπει να δώσετε μια ιδιαίτερη σημασία στη σχέση σας με το σύντροφό σας. Να την θεωρείτε ως την προτεραιότητά σας και να μην την παραμελείτε.
Διαφυλάξετε χρόνο για να είστε μόνοι με το ταίρι σας. Εάν τα παιδιά χρειάζονται κάποιον να τα προσέχει, μη διστάσετε για οικονομικούς λόγους να βάλετε κάποιο κατάλληλο άτομο να τα προσέχει, για το χρόνο που χρειάζεστε.
Επίσης μη σκέφτεστε για πιθανά έξοδα που απαιτούνται για να περάσετε ευχάριστες στιγμές μαζί ή για τη ψυχαγωγία σας. Απλά σκεφτείτε ότι είναι προτιμότερο να επενδύσετε τα χρήματα αυτά για σας και το σύζυγο σας παρά να τα δώσετε αργότερα λόγω προβλημάτων σε δικηγόρους ή διάφορους συμβούλους.
Επίσης υπάρχουν πολλές δραστηριότητες που δεν κοστίζουν και σας επιτρέπουν να περνάτε ευχάριστες στιγμές μαζί.
Εκείνο που είναι σημαντικό είναι να επενδύσετε χρόνο και χρήμα εάν είναι αναγκαίο για να ξαναζήσετε μαζί στιγμές που είναι ευχάριστες και για τους δύο και που θα σας κάνουν να νιώθετε περισσότερο ενωμένοι μεταξύ σας.
Θυμηθείτε τις πρώτες στιγμές που σας έφεραν κοντά τον ένα στον άλλο και τους πρώτες έρωτές σας. Θυμηθείτε εκείνα που σας άρεσαν τόσο τότε και προσπαθήστε να δημιουργήσετε ξανά μια ανάλογη ατμόσφαιρα.
Γράψτε ένα σημείωμα αγάπης, σε οποιαδήποτε στιγμή του χρόνου, προσφέρετε στον σύζυγο σας κάτι που αγαπά, κάνετε του μια έκπληξη, ανάψτε κεριά στο δωμάτιό σας, και αρχίστε εσείς δείχνοντας την αγάπη σας.
Με λίγα λόγια δημιουργείστε ξανά ένα αίσθημα αγάπης που σας συνένωσε και αυτό θα σας κρατήσει κοντά τον ένα στον άλλο τόσο σε καλές στιγμές όσο και σε δύσκολους καιρούς.
Συμπερασματικά θα τελειώσουμε τονίζοντας ότι δεν υπάρχουν τέλειοι γάμοι και ιδεώδεις συζυγικές σχέσεις όπου όλα πάντα είναι ρόδινα.
Όμως εάν είστε προσεκτικοί και παρατηρητικοί, εάν αφιερώσετε χρόνο, δημιουργικότητα και ενέργεια στη θεμελιώδη αυτή σχέση της ζωής σας, θα τη διατηρήσετε ζωντανή και ωραία με ευεργετικά αποτελέσματα για όλη την οικογένεια και ιδιαίτερα για τα παιδιά σας.
Η Σοφία, αλβανικής καταγωγής, εγκαταλείφθηκε από τους γονείς της στο μαιευτήριο όπου γεννήθηκε. Μέχρι τα 5 της χρόνια μεγάλωσε σε ίδρυμα της πατρίδας της. Σε εκείνη την ηλικία υιοθετήθηκε από νεαρό ζευγάρι. Η μικρή Σοφία δεν βρήκε την αγάπη και το σπιτικό που φανταζόταν εκεί, αλλά έγινε θύμα κακομεταχείρισης και παραμέλησης από τους νέους της γονείς….
Πέντε περίπου χρόνια αργότερα, οι θετοί γονείς της Σοφίας χώρισαν και την μικρή ανέλαβε ο πατριός της, ο οποίος λίγο αργότερα ξαναπαντρεύτηκε και μετακινήθηκε σε μεγάλη πόλη της Ελλάδας. Εκεί, η 11χρονή Σοφία, «ανατέθηκε» σε «φίλη» του ζεύγους («θεία»), η οποία την εξώθησε σε επαιτεία στα φανάρια. Παράλληλα, η μικρή συνέχιζε να κακοποιείται σωματικά σε καθημερινή βάση και ανάλογα με τις «επιδόσεις» της στην επαιτεία…
Κάποια στιγμή η Σοφία συνελήφθη από την αστυνομία και απελάθηκε στην Αλβανία.
Έναν χρόνο αργότερα, η σύζυγος του πατριού της την ξαναφέρνει στην Ελλάδα, σε άλλη πόλη αυτή τη φορά, όπου και η έφηβη πια Σοφία συνεχίζει να επαιτεί στα φανάρια, με «μάνατζερ» αυτή τη φορά την σύζυγο του πατριού της, ενώ φυσικά συνεχίζει να κακοποιείται βάναυσα τόσο από τη δεύτερη μητριά της όσο και από το περιβάλλον αυτής.
Κάποια στιγμή η Σοφία άρχισε να επικοινωνεί μαζί μας στην 1056, για τα λίγα λεπτά της ημέρας που απαλλασσόταν από το αυστηρό βλέμμα και την επίβλεψη της «εργοδότριας» της. Η Σοφία μοιραζόταν με τους κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους της Γραμμής τη θλίψη και απόγνωση της για την σκληρή και βάναυση ζωή που είχε γνωρίσει από τη στιγμή που γεννήθηκε.
Σε ηλικία περίπου 15 ετών, η Σοφία ξανά-συλλαμβάνεται από την αστυνομία και λίγες ημέρες αργότερα το Χαμόγελο του Παιδιού λαμβάνει εισαγγελική εντολή για την φιλοξενία της.
Από τη στιγμή που η Σοφία έγινε μέλος της οικογένειας του Χαμόγελου, άρχισε να βιώνει τη φυσιολογική ζωή που είχε στερηθεί. Έμαθε σιγά σιγά να γράφει και διαβάζει, ξεκίνησε το σχολείο, δημιούργησε φίλους και άρχισε να εμπιστεύεται τους ανθρώπους και να βιώνει την εμπειρία της ανιδιοτελούς αγάπης. Σήμερα η Σοφία τελειώνει τις σπουδές της στην φωτογραφία και κάνει όνειρα για το παρόν και το μέλλον της.

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΠΑΙΔΙΩΝ

Η Σοφία, αλβανικής καταγωγής, εγκαταλείφθηκε από τους γονείς της στο μαιευτήριο όπου γεννήθηκε. Μέχρι τα 5 της χρόνια μεγάλωσε σε ίδρυμα της πατρίδας της. Σε εκείνη την ηλικία υιοθετήθηκε από νεαρό ζευγάρι. Η μικρή Σοφία δεν βρήκε την αγάπη και το σπιτικό που φανταζόταν εκεί, αλλά έγινε θύμα κακομεταχείρισης και παραμέλησης από τους νέους της γονείς….
Πέντε περίπου χρόνια αργότερα, οι θετοί γονείς της Σοφίας χώρισαν και την μικρή ανέλαβε ο πατριός της, ο οποίος λίγο αργότερα ξαναπαντρεύτηκε και μετακινήθηκε σε μεγάλη πόλη της Ελλάδας. Εκεί, η 11χρονή Σοφία, «ανατέθηκε» σε «φίλη» του ζεύγους («θεία»), η οποία την εξώθησε σε επαιτεία στα φανάρια. Παράλληλα, η μικρή συνέχιζε να κακοποιείται σωματικά σε καθημερινή βάση και ανάλογα με τις «επιδόσεις» της στην επαιτεία…
Κάποια στιγμή η Σοφία συνελήφθη από την αστυνομία και απελάθηκε στην Αλβανία.
Έναν χρόνο αργότερα, η σύζυγος του πατριού της την ξαναφέρνει στην Ελλάδα, σε άλλη πόλη αυτή τη φορά, όπου και η έφηβη πια Σοφία συνεχίζει να επαιτεί στα φανάρια, με «μάνατζερ» αυτή τη φορά την σύζυγο του πατριού της, ενώ φυσικά συνεχίζει να κακοποιείται βάναυσα τόσο από τη δεύτερη μητριά της όσο και από το περιβάλλον αυτής.
Κάποια στιγμή η Σοφία άρχισε να επικοινωνεί μαζί μας στην 1056, για τα λίγα λεπτά της ημέρας που απαλλασσόταν από το αυστηρό βλέμμα και την επίβλεψη της «εργοδότριας» της. Η Σοφία μοιραζόταν με τους κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους της Γραμμής τη θλίψη και απόγνωση της για την σκληρή και βάναυση ζωή που είχε γνωρίσει από τη στιγμή που γεννήθηκε.
Σε ηλικία περίπου 15 ετών, η Σοφία ξανά-συλλαμβάνεται από την αστυνομία και λίγες ημέρες αργότερα το Χαμόγελο του Παιδιού λαμβάνει εισαγγελική εντολή για την φιλοξενία της.
Από τη στιγμή που η Σοφία έγινε μέλος της οικογένειας του Χαμόγελου, άρχισε να βιώνει τη φυσιολογική ζωή που είχε στερηθεί. Έμαθε σιγά σιγά να γράφει και διαβάζει, ξεκίνησε το σχολείο, δημιούργησε φίλους και άρχισε να εμπιστεύεται τους ανθρώπους και να βιώνει την εμπειρία της ανιδιοτελούς αγάπης. Σήμερα η Σοφία τελειώνει τις σπουδές της στην φωτογραφία και κάνει όνειρα για το παρόν και το μέλλον της.
Η θρησκεία φαίνεται να έχει προστατευτικό ρόλο εναντίον της αυτοκτονίας. Άνδρες και γυναίκες που πάσχουν από κατάθλιψη οι οποίοι πιστεύουν σε μια θρησκεία, έχουν λιγότερες πιθανότητες να προβούν σε απόπειρα αυτοκτονίας.
Πολύ λίγες μελέτες εξέτασαν μέχρι σήμερα τη σχέση μεταξύ θρησκείας και αυτοκτονίας. Η θρησκεία θα μπορούσε να προστατεύει τους ανθρώπους από την αυτοκτονία αλλά αυτό δεν διερευνήθηκε επιστημονικά και αντικειμενικά στο βαθμό που θα έπρεπε.
Όμως η σχέση αυτή είναι ενδιαφέρουσα. Διότι εάν η επιρροή της θρησκείας στους ανθρώπους θα μπορούσε να οδηγήσει σε λιγότερες αυτοκτονίες, τότε θα μπορούσαν να εφαρμοσθούν νέες στρατηγικές πρόληψης και θεραπείας της αυτοκτονίας ή της απόπειρας αυτοκτονίας.
Οι μηχανισμοί με τους οποίους η θρησκεία θα μπορούσε να προστατεύει τους ανθρώπους με κατάθλιψη από την αυτοκτονία είναι σύνθετοι. Η αλληλοεπίδραση του κανονιστικού πλαισίου που προσφέρει η θρησκεία στον ηθικό και άλλους τομείς μαζί με την κοινωνική ενσωμάτωση, είναι πιθανόν παράγοντες που προστατεύουν τους ανθρώπους από την αυτοκτονία.
Με βάση το σκεπτικό και τα ερωτηματικά αυτά, ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Κολούμπια της Νέας Υόρκης, εξέτασαν την επιρροή που έχει η θρησκευτική προσήλωση με την απόπειρα αυτοκτονίας σε 371 ασθενείς με κατάθλιψη. Το 50% των ασθενών αυτών, είχαν στο ιστορικό τους, τουλάχιστο μία απόπειρα αυτοκτονίας στη ζωή τους.
Τα αποτελέσματα που προέκυψαν είναι ενδιαφέροντα και προσθέτουν νέα δεδομένα στην πρόληψη της αυτοκτονίας:
Άνδρες και γυναίκες που δήλωναν ότι ανήκαν σε μια θρησκεία, είχαν λιγότερες απόπειρες αυτοκτονίας στο ιστορικό τους σε σύγκριση με αυτούς που δεν είχαν θρησκευτική προσήλωση.
Στους ασθενείς με κατάθλιψη που δήλωναν θρήσκοι, το 48% είχε ιστορικό απόπειρας αυτοκτονίας. Στους ασθενείς που δήλωναν ότι δεν ανήκαν σε θρησκεία, το ποσοστό αυτών με ιστορικό αυτοκτονίας ανερχόταν στο 66%
Το είδος της θρησκείας στο οποίο πίστευαν οι ασθενείς, δεν βρέθηκε να παίζει κάποιο ρόλο
Οι ασθενείς με κατάθλιψη που δεν πίστευαν σε θρησκεία δεν είχαν μόνο περισσότερες περιπτώσεις απόπειρας αυτοκτονίας αλλά και περισσότερους συγγενείς πρώτου βαθμού που είχαν αυτοκτονήσει
Οι ασθενείς χωρίς θρησκεία ήσαν συνήθως πιο νέοι. Αυτοί που ήσαν παντρεμένοι ήταν λιγότεροι, είχαν πιο σπάνια παιδιά και λιγότερη επαφή με μέλη της οικογένειας τους. Επίσης είχαν λιγότερους ηθικούς φραγμούς στις σκέψεις αυτοκτονίας.
Το ιστορικό τους όσον αφορά χρήση ναρκωτικών ήταν πλουσιότερο. Κλινικά χαρακτηρίζονταν από περισσότερη παρορμητικότητα και επιθετικότητα
Η γνώμη μας είναι ότι τα δεδομένα που προέκυψαν, πιθανόν να μπορέσουν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της αυτοκτονίας σε ασθενείς με κατάθλιψη.
Είναι αναγκαίο να διερευνηθεί περισσότερο η επιρροή της θρησκευτικής προσήλωσης στις σκέψεις αυτοκτονίας, στην επιθετικότητα και με πιο τρόπο θα μπορούσε να αποτρέψει αυτοκαταστροφικές τάσεις.
Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο μια μελλοντική μεγαλύτερη θρησκευτική εμπλοκή θα μπορούσε να αποτελεί πρόληψη και προστασία των ασθενών από σκέψεις αυτοκτονίας.
Το ζήτημα αυτό δεν έχει ακόμη ερευνηθεί με προοπτικές θεραπευτικές δοκιμές. Τα δεδομένα που έχουμε σήμερα προτρέπουν σίγουρα στο να εξετασθεί περισσότερο ο ρόλος της θρησκείας στην πρόληψη της αυτοκτονίας.

Η κατάθλιψη, η αυτοκτονία και η θρησκεία

Η θρησκεία φαίνεται να έχει προστατευτικό ρόλο εναντίον της αυτοκτονίας. Άνδρες και γυναίκες που πάσχουν από κατάθλιψη οι οποίοι πιστεύουν σε μια θρησκεία, έχουν λιγότερες πιθανότητες να προβούν σε απόπειρα αυτοκτονίας.
Πολύ λίγες μελέτες εξέτασαν μέχρι σήμερα τη σχέση μεταξύ θρησκείας και αυτοκτονίας. Η θρησκεία θα μπορούσε να προστατεύει τους ανθρώπους από την αυτοκτονία αλλά αυτό δεν διερευνήθηκε επιστημονικά και αντικειμενικά στο βαθμό που θα έπρεπε.
Όμως η σχέση αυτή είναι ενδιαφέρουσα. Διότι εάν η επιρροή της θρησκείας στους ανθρώπους θα μπορούσε να οδηγήσει σε λιγότερες αυτοκτονίες, τότε θα μπορούσαν να εφαρμοσθούν νέες στρατηγικές πρόληψης και θεραπείας της αυτοκτονίας ή της απόπειρας αυτοκτονίας.
Οι μηχανισμοί με τους οποίους η θρησκεία θα μπορούσε να προστατεύει τους ανθρώπους με κατάθλιψη από την αυτοκτονία είναι σύνθετοι. Η αλληλοεπίδραση του κανονιστικού πλαισίου που προσφέρει η θρησκεία στον ηθικό και άλλους τομείς μαζί με την κοινωνική ενσωμάτωση, είναι πιθανόν παράγοντες που προστατεύουν τους ανθρώπους από την αυτοκτονία.
Με βάση το σκεπτικό και τα ερωτηματικά αυτά, ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Κολούμπια της Νέας Υόρκης, εξέτασαν την επιρροή που έχει η θρησκευτική προσήλωση με την απόπειρα αυτοκτονίας σε 371 ασθενείς με κατάθλιψη. Το 50% των ασθενών αυτών, είχαν στο ιστορικό τους, τουλάχιστο μία απόπειρα αυτοκτονίας στη ζωή τους.
Τα αποτελέσματα που προέκυψαν είναι ενδιαφέροντα και προσθέτουν νέα δεδομένα στην πρόληψη της αυτοκτονίας:
Άνδρες και γυναίκες που δήλωναν ότι ανήκαν σε μια θρησκεία, είχαν λιγότερες απόπειρες αυτοκτονίας στο ιστορικό τους σε σύγκριση με αυτούς που δεν είχαν θρησκευτική προσήλωση.
Στους ασθενείς με κατάθλιψη που δήλωναν θρήσκοι, το 48% είχε ιστορικό απόπειρας αυτοκτονίας. Στους ασθενείς που δήλωναν ότι δεν ανήκαν σε θρησκεία, το ποσοστό αυτών με ιστορικό αυτοκτονίας ανερχόταν στο 66%
Το είδος της θρησκείας στο οποίο πίστευαν οι ασθενείς, δεν βρέθηκε να παίζει κάποιο ρόλο
Οι ασθενείς με κατάθλιψη που δεν πίστευαν σε θρησκεία δεν είχαν μόνο περισσότερες περιπτώσεις απόπειρας αυτοκτονίας αλλά και περισσότερους συγγενείς πρώτου βαθμού που είχαν αυτοκτονήσει
Οι ασθενείς χωρίς θρησκεία ήσαν συνήθως πιο νέοι. Αυτοί που ήσαν παντρεμένοι ήταν λιγότεροι, είχαν πιο σπάνια παιδιά και λιγότερη επαφή με μέλη της οικογένειας τους. Επίσης είχαν λιγότερους ηθικούς φραγμούς στις σκέψεις αυτοκτονίας.
Το ιστορικό τους όσον αφορά χρήση ναρκωτικών ήταν πλουσιότερο. Κλινικά χαρακτηρίζονταν από περισσότερη παρορμητικότητα και επιθετικότητα
Η γνώμη μας είναι ότι τα δεδομένα που προέκυψαν, πιθανόν να μπορέσουν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της αυτοκτονίας σε ασθενείς με κατάθλιψη.
Είναι αναγκαίο να διερευνηθεί περισσότερο η επιρροή της θρησκευτικής προσήλωσης στις σκέψεις αυτοκτονίας, στην επιθετικότητα και με πιο τρόπο θα μπορούσε να αποτρέψει αυτοκαταστροφικές τάσεις.
Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο μια μελλοντική μεγαλύτερη θρησκευτική εμπλοκή θα μπορούσε να αποτελεί πρόληψη και προστασία των ασθενών από σκέψεις αυτοκτονίας.
Το ζήτημα αυτό δεν έχει ακόμη ερευνηθεί με προοπτικές θεραπευτικές δοκιμές. Τα δεδομένα που έχουμε σήμερα προτρέπουν σίγουρα στο να εξετασθεί περισσότερο ο ρόλος της θρησκείας στην πρόληψη της αυτοκτονίας.

Το διαζύγιο είναι μια τραυματική εμπειρία για τα παιδιά και μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το ψυχολογικό κόσμο τους αφήνοντας αρνητικά κατάλοιπα για όλη τους την ζωή. Στις ανεπτυγμένες χώρες υπολογίζεται ότι ένας γάμος στους δύο καταλήγει σε διαζύγιο.
Οι γονείς πρέπει να είναι ενήμεροι και να λαμβάνουν σοβαρά υπ' όψη ότι η κατάσταση αυτή μπορεί να δημιουργήσει διάφορες θλιβερές συναισθηματικές καταστάσεις ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Τα μεγάλα παιδιά καταλαμβάνονται από αισθήματα μεγάλης λύπης και απώλειας. Η απόδοσή τους στο σχολείο μειώνεται και παρουσιάζουν προβλήματα συμπεριφοράς. 
Τα μικρότερα παιδιά μπορεί να γίνουν περισσότερο επιθετικά, να μην  συνεργάζονται ή ακόμα να δείξουν σημεία οπισθοδρόμησης ή απομόνωσης. 
Έχει παρατηρηθεί ότι πολύ συχνά, έφηβοι και ενήλικες που έζησαν κατά την παιδική ηλικία τραυματικές εμπειρίες διαζυγίου των γονιών τους, παρουσιάζουν οι ίδιοι προβλήματα στις σχέσεις και έχουν μειωμένη ευτοεκτίμηση.
Κατά την διάρκεια της διαδικασίας του διαζυγίου οι γονείς έχουν σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσουν. Για τα παιδιά τους όμως δεν παύουν από του να είναι τα πιο σημαντικά πρόσωπα στη ζωή τους.
Τα παιδιά νιώθουν φοβισμένα και είναι συγχυσμένα. Ακόμη τους δημιουργούνται αισθήματα ανασφάλειας από την αβεβαιότητα που παρουσιάζουν  οι καταστάσεις αυτές.
Σε μερικές περιπτώσεις μερικοί γονείς μπορεί να νιώθουν τόσο πληγωμένοι και ανήμποροι για ν' αντιμετωπίσουν την κατάσταση που στρέφονται προς τα παιδιά για να βρουν βοήθεια, υποστήριξη και ανακούφιση.  
Πολύ συχνά τα παιδιά πιστεύουν ότι είναι αυτά που προκάλεσαν τη διαμάχη μεταξύ του πατέρα και της μητέρας τους Σε αρκετές περιπτώσεις νιώθουν την ανάγκη και αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες για να συνενώσουν ξανά τους γονείς τους.
Έχει παρατηρηθεί ότι η τραυματική εμπειρία απώλεια ενός από τους γονείς μέσω του διαζυγίου καθιστά τα παιδιά όταν ενηλικιωθούν πιο ευάλωτα σε σωματικές και ψυχικές ασθένειες.
Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς, μέσα σ’ ένα πνεύμα συνεργασίας για το παιδί τους να εξηγήσουν με ήπιο τρόπο, χωρίς αλληλοκατηγορίες τι συμβαίνει, ποιος είναι ο δικός τους ρόλος και τι τελικά συμβαίνει γι’ αυτά.
Οι γονείς νιώθουν έντονες ανησυχίες για το τι πρόκειται να συμβεί στα παιδιά τους και αυτό το σημείο πρέπει να τους οδηγήσει στο να συνεργαστούν για περάσουν την περίοδο αυτή τα παιδιά όσο το δυνατό με λιγότερο πόνο.
Τα παιδιά μπορούν να αναπτύξουν μηχανισμούς κατανόησης και να βοηθηθούν περισσότερο εάν τους εξηγηθεί τι συμβαίνει. Είναι σημαντικό να περάσει το μήνυμα ότι οι γονείς τους παραμένουν γονείς τους έστω και εάν ο γάμος τους διαλύεται.
Σύμφωνα με έρευνες που έγιναν τα παιδιά αντεπεξέρχονται καλύτερα και  έχουν λιγότερα προβλήματα μακροχρόνια όταν οι γονείς τους συνεργάζονται για το καλό του παιδιού τους.
Οι διαμάχες και οι δικαστικές διαδικασίες για το ποιος θα πάρει το παιδί είναι ιδιαίτερα επιζήμιες για τα παιδιά. Ακόμη χειρότερα προκαλούν οι πιέσεις που εξασκούνται στα παιδιά για να διαλέξουν ένα από τους δύο γονείς. 
Κατά τη διάρκεια δύσκολων και οδυνηρών καταστάσεων όπως το διαζύγιο πρέπει και δύο γονείς και η υπόλοιπη οικογένεια να έχουν πάντα στο νου το καλύτερο δυνατό για τα παιδιά. 
Σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να ζητηθεί βοήθεια για τα παιδιά από τον οικογενειακό γιατρό ή από τον παιδίατρο. Ακόμη  σε άλλες περιπτώσεις η βοήθεια εξειδικευμένου ψυχιάτρου για το παιδί και τον έφηβο και η εφαρμογή ψυχοθεραπείας γι' αυτά ή για τους γονείς μπορούν ν' απαλύνουν τις συνέπειες της τραυματικής αυτής εμπειρίας.

Παιδιά και διαζύγιο

Το διαζύγιο είναι μια τραυματική εμπειρία για τα παιδιά και μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το ψυχολογικό κόσμο τους αφήνοντας αρνητικά κατάλοιπα για όλη τους την ζωή. Στις ανεπτυγμένες χώρες υπολογίζεται ότι ένας γάμος στους δύο καταλήγει σε διαζύγιο.
Οι γονείς πρέπει να είναι ενήμεροι και να λαμβάνουν σοβαρά υπ' όψη ότι η κατάσταση αυτή μπορεί να δημιουργήσει διάφορες θλιβερές συναισθηματικές καταστάσεις ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Τα μεγάλα παιδιά καταλαμβάνονται από αισθήματα μεγάλης λύπης και απώλειας. Η απόδοσή τους στο σχολείο μειώνεται και παρουσιάζουν προβλήματα συμπεριφοράς. 
Τα μικρότερα παιδιά μπορεί να γίνουν περισσότερο επιθετικά, να μην  συνεργάζονται ή ακόμα να δείξουν σημεία οπισθοδρόμησης ή απομόνωσης. 
Έχει παρατηρηθεί ότι πολύ συχνά, έφηβοι και ενήλικες που έζησαν κατά την παιδική ηλικία τραυματικές εμπειρίες διαζυγίου των γονιών τους, παρουσιάζουν οι ίδιοι προβλήματα στις σχέσεις και έχουν μειωμένη ευτοεκτίμηση.
Κατά την διάρκεια της διαδικασίας του διαζυγίου οι γονείς έχουν σοβαρά προβλήματα να αντιμετωπίσουν. Για τα παιδιά τους όμως δεν παύουν από του να είναι τα πιο σημαντικά πρόσωπα στη ζωή τους.
Τα παιδιά νιώθουν φοβισμένα και είναι συγχυσμένα. Ακόμη τους δημιουργούνται αισθήματα ανασφάλειας από την αβεβαιότητα που παρουσιάζουν  οι καταστάσεις αυτές.
Σε μερικές περιπτώσεις μερικοί γονείς μπορεί να νιώθουν τόσο πληγωμένοι και ανήμποροι για ν' αντιμετωπίσουν την κατάσταση που στρέφονται προς τα παιδιά για να βρουν βοήθεια, υποστήριξη και ανακούφιση.  
Πολύ συχνά τα παιδιά πιστεύουν ότι είναι αυτά που προκάλεσαν τη διαμάχη μεταξύ του πατέρα και της μητέρας τους Σε αρκετές περιπτώσεις νιώθουν την ανάγκη και αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες για να συνενώσουν ξανά τους γονείς τους.
Έχει παρατηρηθεί ότι η τραυματική εμπειρία απώλεια ενός από τους γονείς μέσω του διαζυγίου καθιστά τα παιδιά όταν ενηλικιωθούν πιο ευάλωτα σε σωματικές και ψυχικές ασθένειες.
Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς, μέσα σ’ ένα πνεύμα συνεργασίας για το παιδί τους να εξηγήσουν με ήπιο τρόπο, χωρίς αλληλοκατηγορίες τι συμβαίνει, ποιος είναι ο δικός τους ρόλος και τι τελικά συμβαίνει γι’ αυτά.
Οι γονείς νιώθουν έντονες ανησυχίες για το τι πρόκειται να συμβεί στα παιδιά τους και αυτό το σημείο πρέπει να τους οδηγήσει στο να συνεργαστούν για περάσουν την περίοδο αυτή τα παιδιά όσο το δυνατό με λιγότερο πόνο.
Τα παιδιά μπορούν να αναπτύξουν μηχανισμούς κατανόησης και να βοηθηθούν περισσότερο εάν τους εξηγηθεί τι συμβαίνει. Είναι σημαντικό να περάσει το μήνυμα ότι οι γονείς τους παραμένουν γονείς τους έστω και εάν ο γάμος τους διαλύεται.
Σύμφωνα με έρευνες που έγιναν τα παιδιά αντεπεξέρχονται καλύτερα και  έχουν λιγότερα προβλήματα μακροχρόνια όταν οι γονείς τους συνεργάζονται για το καλό του παιδιού τους.
Οι διαμάχες και οι δικαστικές διαδικασίες για το ποιος θα πάρει το παιδί είναι ιδιαίτερα επιζήμιες για τα παιδιά. Ακόμη χειρότερα προκαλούν οι πιέσεις που εξασκούνται στα παιδιά για να διαλέξουν ένα από τους δύο γονείς. 
Κατά τη διάρκεια δύσκολων και οδυνηρών καταστάσεων όπως το διαζύγιο πρέπει και δύο γονείς και η υπόλοιπη οικογένεια να έχουν πάντα στο νου το καλύτερο δυνατό για τα παιδιά. 
Σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να ζητηθεί βοήθεια για τα παιδιά από τον οικογενειακό γιατρό ή από τον παιδίατρο. Ακόμη  σε άλλες περιπτώσεις η βοήθεια εξειδικευμένου ψυχιάτρου για το παιδί και τον έφηβο και η εφαρμογή ψυχοθεραπείας γι' αυτά ή για τους γονείς μπορούν ν' απαλύνουν τις συνέπειες της τραυματικής αυτής εμπειρίας.
Ο ερχομός ενός νέου παιδιού, κάνει πολύ συχνά τους γονείς να ανησυχούν για προβλήματα ζήλιας που πιθανόν να προκύψουν μεταξύ ενός μεγαλύτερου και του νέου παιδιού.
Πράγματι η ζήλια μεταξύ αδελφιών δεν είναι σπάνια. Το μεγαλύτερο παιδί νιώθει ότι κάτι χάνει με τον ερχομό του αδελφιού του. Εκεί που απολάμβανε πολλά πράγματα μόνο του, την προσοχή των γονιών του, τώρα πρέπει να τα μοιράζεται με το αδελφάκι του.
Η ζήλια μεταξύ αδελφιών παρατηρείται συχνότερα όταν η διαφορά ηλικίας μεταξύ των παιδιών δεν είναι μεγάλη ή ακόμα όταν είναι του ίδιου φύλου. Στην περίπτωση διδύμων το φαινόμενο αυτό είναι ακόμη πιο έντονο.
Ο ρόλος των γονιών είναι καθοριστικός στη δημιουργία της ζήλιας μεταξύ των παιδιών. Οι συγκρίσεις που κάνουν μεταξύ των παιδιών τους συμβάλλουν στην ανάπτυξη ζήλιας, αντιπαλότητας και συναγωνισμού.
Στις περιπτώσεις που το ένα παιδί καταφέρνει να ξεπερνά το άλλο στις επιδόσεις του, μπορούν να δημιουργηθούν αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης ακόμη και κατάθλιψης που συνοδεύονται από ζήλια.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα παιδί μπορεί να εγκαταλείψει κάποια δραστηριότητα έστω και εάν είναι πολύ καλό σε αυτή, διότι δεν θέλει να φαίνεται κατώτερο από το αδέλφι του που μπορεί να έχει καλύτερες επιδόσεις στο συγκεκριμένο τομέα.
Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που επηρεάζουν τη ζήλια μεταξύ αδελφιών. Τα ατομικά χαρακτηριστικά των παιδιών, η λειτουργικότητα της οικογένειας, τα παραδείγματα που βλέπουν τα παιδιά σε ταινίες στην τηλεόραση ή αλλού συμβάλλουν στην δημιουργία καταστάσεων ζήλιας.
Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να αποτρέψουν την δημιουργία ζήλιας μεταξύ των παιδιών τους;
Σε οικογένειες που οι γονείς βρίσκουν συμβιβαστικές, παραγωγικές λύσεις που χαρακτηρίζονται από εκτίμηση προς το άτομο και χωρίς επιθετικότητα στα καθημερινά προβλήματα, οι πιθανότητες να αναπτυχθεί ζήλια είναι μικρές.
Επίσης το ίδιο συμβαίνει σε οικογένειες που κάνουν δραστηριότητες ψυχαγωγικές ή άλλες που όλοι απολαμβάνουν μαζί.
Η ηλικία των παιδιών παίζει ένα σημαντικό ρόλο. Ανάλογα με το επίπεδο αντίληψης τους οι γονείς μπορούν να μιλούν στο παιδί τους για τη γέννηση και τον ερχομό του αδελφιού τους. Έτσι νιώθουν ότι συμμετέχουν στο σημαντικό νέο γεγονός για την οικογένεια που θα αλλάξει την κατάσταση όπως την γνωρίζουν.
Με το να συμμετέχουν στις προετοιμασίες για το νέο παιδί, για την κούνια και τα ρούχα του, λαμβάνοντας μέρος στις συζητήσεις για το τι θα κάνει η οικογένεια όταν θα έλθει το αδελφάκι, τα κάνει να μη νιώθουν ότι παραμερίζονται ή ότι χάνουν κάτι.
Επίσης εάν η ηλικία του ή των μεγαλύτερων παιδιών το επιτρέπει, είναι καλό για αυτά εάν μπορούν να συμμετέχουν στην επιλογή του ονόματος για το αδελφάκι τους.
Οι γονείς μπορούν να συζητούν με τα μεγαλύτερα αδέλφια τρόπους με τους οποίους μπορούν αυτά να βοηθούν στην οικογένεια όταν θα γεννηθεί το νέο παιδί. Στις περιπτώσεις αυτές είναι χρήσιμο όλοι μαζί να βλέπουν τις φωτογραφίες των μεγαλύτερων παιδιών όταν γεννήθηκαν και οι γονείς να διηγούνται αυτά που έκαναν όταν γεννήθηκαν τα πρώτα παιδιά.
Οι κινήσεις αυτές βοηθούν τα παιδιά στο να νιώσουν ότι η σημασία και το ενδιαφέρον που δίνονται προς τα αυτά δεν μειώνεται και τουναντίον το κάθε παιδί παίρνει όλη την αγάπη των γονιών του.
Στις περιπτώσεις που το μεγαλύτερο παιδί είναι ακόμη σε παιδικό κρεβατάκι, εάν είναι δυνατό να του δοθεί ένα κανονικό κρεβάτι, συμβάλλει στο να το κάνει να νιώθει χαρά και να συνδέει με θετικά γεγονότα τη γέννηση του αδελφιού του.
Οι γονείς δεν πρέπει να απογοητεύονται εάν βλέπουν αρχικά ότι ένα μεγαλύτερο παιδί δεν δείχνει μεγάλη αγάπη στο μικρότερο του αδελφάκι. Η αγάπη αυτή μεγαλώνει σταδιακά.
Οι γονείς θα πρέπει να δείξουν στο μεγαλύτερο παιδί πως πρέπει να συμπεριφέρεται σε ένα μικρότερο τους αδελφάκι και το τι είναι επιτρεπτό και το τι όχι.
Επίσης η επιβράβευση του μεγαλύτερου παιδιού για καλά πράγματα που έχει κάνει, ιδιαίτερα σε σχέση με το μικρό αδελφάκι του, δείχνει στο παιδί ότι το να είναι το μεγαλύτερο έχει πλεονεκτήματα.
Κάποτε ένα παιδί μπορεί να παρουσιάσει κάποια υποχώρηση στην συμπεριφορά του όταν γεννηθεί ένα νέο παιδί. Επιστρέφει πίσω σε συμπεριφορές που είχε όταν ήταν σε πιο μικρή ηλικία.
Οι γονείς πρέπει να αποδέχονται τα φαινόμενα αυτά, που συνήθως είναι παροδικά και να δίνουν τη σημασία που ζητούν τα παιδιά αυτά. Το γεγονός αυτό τους προσφέρει τη σιγουριά που χρειάζονται και την προσοχή που ζητούν και το πρόβλημα υποχωρεί.
Σχεδόν όλα τα αδέλφια, αγόρια και κορίτσια, θα έχουν την εμπειρία κάποιου βαθμού ζήλιας. Υπάρχουν περιπτώσεις που η ζήλια θα χειροτερεύει και πιθανόν να γίνει μια αντιπαλότητα.
Πολύ σπάνια μπορεί η κατάσταση να εκφυλιστεί και να εμφανιστούν φαινόμενα βίας και κακοποίησης του ενός από τον άλλο. Συνήθως αυτός που κακοποιεί είναι ο μεγαλύτερος στην ηλικία ή και αυτός που είναι δυνατότερος.
Στις περιπτώσεις αυτές χρειάζεται βοήθεια από ειδικούς ψυχολόγους ή και ψυχίατρους. Η οικογένεια θα πρέπει να ζητήσει επαγγελματική βοήθεια και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις το πρόβλημα πιθανόν να χρειάζεται επείγουσα αντιμετώπιση.
Συμπερασματικά θα τονίσουμε το γεγονός ότι η ζήλια μεταξύ αδελφιών είναι σύνηθες φαινόμενο. Ο ρόλος των γονιών είναι καθοριστικός στη γένεση αλλά και στην αντιμετώπιση του προβλήματος.
Στις οικογένειες που υπάρχουν ισότιμη αντιμετώπιση των παιδιών, ισοζυγισμένες αποφάσεις που χαρακτηρίζονται από συμβιβασμό όταν δημιουργούνται διαφορές και που υπάρχει σεβασμός και εκτίμηση στην προσωπικότητα και ιδιαιτερότητες του κάθε μέλους της οικογένειας, οι πιθανότητες για σοβαρά προβλήματα λόγω ζήλιας ελαχιστοποιούνται.

Η ζήλια μεταξύ αδελφιών

Ο ερχομός ενός νέου παιδιού, κάνει πολύ συχνά τους γονείς να ανησυχούν για προβλήματα ζήλιας που πιθανόν να προκύψουν μεταξύ ενός μεγαλύτερου και του νέου παιδιού.
Πράγματι η ζήλια μεταξύ αδελφιών δεν είναι σπάνια. Το μεγαλύτερο παιδί νιώθει ότι κάτι χάνει με τον ερχομό του αδελφιού του. Εκεί που απολάμβανε πολλά πράγματα μόνο του, την προσοχή των γονιών του, τώρα πρέπει να τα μοιράζεται με το αδελφάκι του.
Η ζήλια μεταξύ αδελφιών παρατηρείται συχνότερα όταν η διαφορά ηλικίας μεταξύ των παιδιών δεν είναι μεγάλη ή ακόμα όταν είναι του ίδιου φύλου. Στην περίπτωση διδύμων το φαινόμενο αυτό είναι ακόμη πιο έντονο.
Ο ρόλος των γονιών είναι καθοριστικός στη δημιουργία της ζήλιας μεταξύ των παιδιών. Οι συγκρίσεις που κάνουν μεταξύ των παιδιών τους συμβάλλουν στην ανάπτυξη ζήλιας, αντιπαλότητας και συναγωνισμού.
Στις περιπτώσεις που το ένα παιδί καταφέρνει να ξεπερνά το άλλο στις επιδόσεις του, μπορούν να δημιουργηθούν αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης ακόμη και κατάθλιψης που συνοδεύονται από ζήλια.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα παιδί μπορεί να εγκαταλείψει κάποια δραστηριότητα έστω και εάν είναι πολύ καλό σε αυτή, διότι δεν θέλει να φαίνεται κατώτερο από το αδέλφι του που μπορεί να έχει καλύτερες επιδόσεις στο συγκεκριμένο τομέα.
Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που επηρεάζουν τη ζήλια μεταξύ αδελφιών. Τα ατομικά χαρακτηριστικά των παιδιών, η λειτουργικότητα της οικογένειας, τα παραδείγματα που βλέπουν τα παιδιά σε ταινίες στην τηλεόραση ή αλλού συμβάλλουν στην δημιουργία καταστάσεων ζήλιας.
Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να αποτρέψουν την δημιουργία ζήλιας μεταξύ των παιδιών τους;
Σε οικογένειες που οι γονείς βρίσκουν συμβιβαστικές, παραγωγικές λύσεις που χαρακτηρίζονται από εκτίμηση προς το άτομο και χωρίς επιθετικότητα στα καθημερινά προβλήματα, οι πιθανότητες να αναπτυχθεί ζήλια είναι μικρές.
Επίσης το ίδιο συμβαίνει σε οικογένειες που κάνουν δραστηριότητες ψυχαγωγικές ή άλλες που όλοι απολαμβάνουν μαζί.
Η ηλικία των παιδιών παίζει ένα σημαντικό ρόλο. Ανάλογα με το επίπεδο αντίληψης τους οι γονείς μπορούν να μιλούν στο παιδί τους για τη γέννηση και τον ερχομό του αδελφιού τους. Έτσι νιώθουν ότι συμμετέχουν στο σημαντικό νέο γεγονός για την οικογένεια που θα αλλάξει την κατάσταση όπως την γνωρίζουν.
Με το να συμμετέχουν στις προετοιμασίες για το νέο παιδί, για την κούνια και τα ρούχα του, λαμβάνοντας μέρος στις συζητήσεις για το τι θα κάνει η οικογένεια όταν θα έλθει το αδελφάκι, τα κάνει να μη νιώθουν ότι παραμερίζονται ή ότι χάνουν κάτι.
Επίσης εάν η ηλικία του ή των μεγαλύτερων παιδιών το επιτρέπει, είναι καλό για αυτά εάν μπορούν να συμμετέχουν στην επιλογή του ονόματος για το αδελφάκι τους.
Οι γονείς μπορούν να συζητούν με τα μεγαλύτερα αδέλφια τρόπους με τους οποίους μπορούν αυτά να βοηθούν στην οικογένεια όταν θα γεννηθεί το νέο παιδί. Στις περιπτώσεις αυτές είναι χρήσιμο όλοι μαζί να βλέπουν τις φωτογραφίες των μεγαλύτερων παιδιών όταν γεννήθηκαν και οι γονείς να διηγούνται αυτά που έκαναν όταν γεννήθηκαν τα πρώτα παιδιά.
Οι κινήσεις αυτές βοηθούν τα παιδιά στο να νιώσουν ότι η σημασία και το ενδιαφέρον που δίνονται προς τα αυτά δεν μειώνεται και τουναντίον το κάθε παιδί παίρνει όλη την αγάπη των γονιών του.
Στις περιπτώσεις που το μεγαλύτερο παιδί είναι ακόμη σε παιδικό κρεβατάκι, εάν είναι δυνατό να του δοθεί ένα κανονικό κρεβάτι, συμβάλλει στο να το κάνει να νιώθει χαρά και να συνδέει με θετικά γεγονότα τη γέννηση του αδελφιού του.
Οι γονείς δεν πρέπει να απογοητεύονται εάν βλέπουν αρχικά ότι ένα μεγαλύτερο παιδί δεν δείχνει μεγάλη αγάπη στο μικρότερο του αδελφάκι. Η αγάπη αυτή μεγαλώνει σταδιακά.
Οι γονείς θα πρέπει να δείξουν στο μεγαλύτερο παιδί πως πρέπει να συμπεριφέρεται σε ένα μικρότερο τους αδελφάκι και το τι είναι επιτρεπτό και το τι όχι.
Επίσης η επιβράβευση του μεγαλύτερου παιδιού για καλά πράγματα που έχει κάνει, ιδιαίτερα σε σχέση με το μικρό αδελφάκι του, δείχνει στο παιδί ότι το να είναι το μεγαλύτερο έχει πλεονεκτήματα.
Κάποτε ένα παιδί μπορεί να παρουσιάσει κάποια υποχώρηση στην συμπεριφορά του όταν γεννηθεί ένα νέο παιδί. Επιστρέφει πίσω σε συμπεριφορές που είχε όταν ήταν σε πιο μικρή ηλικία.
Οι γονείς πρέπει να αποδέχονται τα φαινόμενα αυτά, που συνήθως είναι παροδικά και να δίνουν τη σημασία που ζητούν τα παιδιά αυτά. Το γεγονός αυτό τους προσφέρει τη σιγουριά που χρειάζονται και την προσοχή που ζητούν και το πρόβλημα υποχωρεί.
Σχεδόν όλα τα αδέλφια, αγόρια και κορίτσια, θα έχουν την εμπειρία κάποιου βαθμού ζήλιας. Υπάρχουν περιπτώσεις που η ζήλια θα χειροτερεύει και πιθανόν να γίνει μια αντιπαλότητα.
Πολύ σπάνια μπορεί η κατάσταση να εκφυλιστεί και να εμφανιστούν φαινόμενα βίας και κακοποίησης του ενός από τον άλλο. Συνήθως αυτός που κακοποιεί είναι ο μεγαλύτερος στην ηλικία ή και αυτός που είναι δυνατότερος.
Στις περιπτώσεις αυτές χρειάζεται βοήθεια από ειδικούς ψυχολόγους ή και ψυχίατρους. Η οικογένεια θα πρέπει να ζητήσει επαγγελματική βοήθεια και μάλιστα σε μερικές περιπτώσεις το πρόβλημα πιθανόν να χρειάζεται επείγουσα αντιμετώπιση.
Συμπερασματικά θα τονίσουμε το γεγονός ότι η ζήλια μεταξύ αδελφιών είναι σύνηθες φαινόμενο. Ο ρόλος των γονιών είναι καθοριστικός στη γένεση αλλά και στην αντιμετώπιση του προβλήματος.
Στις οικογένειες που υπάρχουν ισότιμη αντιμετώπιση των παιδιών, ισοζυγισμένες αποφάσεις που χαρακτηρίζονται από συμβιβασμό όταν δημιουργούνται διαφορές και που υπάρχει σεβασμός και εκτίμηση στην προσωπικότητα και ιδιαιτερότητες του κάθε μέλους της οικογένειας, οι πιθανότητες για σοβαρά προβλήματα λόγω ζήλιας ελαχιστοποιούνται.

Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2019

Τα παιδιά δεν έχουν τις γνώσεις και τις δυνατότητες για να μπορούν να αντιλαμβάνονται τα διαφημιστικά μηνύματα με τον ίδιο τρόπο που μπορούν οι ενήλικες. Για το λόγο αυτό τα παιδιά είναι ιδιαίτερα ευάλωτα και επηρεάζονται από τις διαφημίσεις.
Το πρόβλημα είναι πολύ πιο έντονο σε παιδιά κάτω των οκτώ ετών τα οποία έχουν την τάση να πιστεύουν ότι οι διαφημίσεις παρουσιάζουν πάντοτε την αλήθεια με αμεροληψία. Η συμπεριφορά τους επηρεάζεται από αυτά που βλέπουν. Το αποτέλεσμα είναι ότι αγοράζουν προϊόντα που τους διαφημίζονται είτε από μόνα τους είτε ζητώντας από τους γονείς τους να τους τα αγοράσουν.
Δεν είναι σπάνιες οι φορές που δημιουργούνται διαφορές μεταξύ των παιδιών και των γονιών τους διότι οι τελευταίοι δεν θέλουν να αγοράσουν προϊόντα που τα παιδιά απαιτούν διότι τα έχουν δει σε μια διαφήμιση στην τηλεόραση ή αλλού. Σε πολλές περιπτώσεις η αγοραστική συμπεριφορά όλης της οικογένειας επηρεάζεται από τις απαιτήσεις των μικρών παιδιών.
Στην εποχή μας που τα μέσα μαζικής επικοινωνίας έχουν διαδοθεί σε βαθμό που δεν υπήρξε ποτέ προηγουμένως, τα παιδιά υποβάλλονται σε μεγάλο αριθμό διαφημίσεων όπου και αν βρίσκονται. Εκτός από την τηλεόραση στο σπίτι, οι διαφημίσεις στο σχολείο τους, στην τάξη τους, αρχίζουν να παίρνουν μεγάλη διάσταση.
Έχει υπολογιστεί ότι ένα παιδί βλέπει κατά μέσο όρο 40.000 διαφημίσεις στην τηλεόραση κάθε χρόνο. Οι διαφημίσεις που στοχεύουν τα παιδιά αφορούν προϊόντα όπως παιγνίδια, σοκολάτες, ζαχαρωμένα δημητριακά, αναψυκτικά, σνακ και άλλα ζαχαρωτά.
Επειδή τα παιδιά δεν μπορούν να αντιληφθούν την πρόθεση που έχει ο διαφημιστής για να τα πείσει, γίνονται εύκολοι στόχοι με αποτέλεσμα η αγοραστική δύναμη της ομάδας αυτής του πληθυσμού να προσελκύει τους εμπορευόμενους.
Πολύ συχνά προϊόντα που διαφημίζονται, ιδιαίτερα από την τηλεόραση, δεν είναι ότι καλύτερο για την υγιεινή διατροφή των παιδιών.
Το φαινόμενο αυτό θεωρείται ότι έχει συμβάλει και συνεχίζει να επιδεινώνει τη μάστιγα της παχυσαρκίας που παρατηρείται στον παιδικό πληθυσμό.
Ακόμη ένα γεγονός που επηρεάζει τα παιδιά, είναι οι διαφημίσεις που απευθύνονται προς τους ενήλικες αλλά τις οποίες παρακολουθούν σε μεγάλο βαθμό και τα παιδιά. Όταν για παράδειγμα κατά τη διάρκεια αθλητικών γεγονότων που προβάλλονται στην τηλεόραση διαφημίζονται μπύρες και άλλα αλκοολούχα ποτά, επηρεάζονται και τα παιδιά.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, μεταδίδονται θετικές εικόνες σχετικά με την κατανάλωση αλκοολούχων ποτών. Τα παιδιά εξοικειώνονται με την ιδέα του αλκοόλ και αυτό συμβάλλει μεταξύ άλλων στις αυξανόμενες τάσεις που παρατηρούνται για κατανάλωση αλκοολούχων ποτών ακόμη και σε παιδιά ηλικίας 9 - 10 ετών.
Ένα ανάλογο φαινόμενο παρατηρείται και για τις διαφημίσεις που αφορούν βίαια παιγνίδια βίντεο ή κινηματογραφικές ταινίες. Οι καταστάσεις αυτές αυξάνουν την επιθετική συμπεριφορά των παιδιών και μειώνουν την ευαισθησία τους στη βία που υπάρχει στον κόσμο πραγματικά.
Οι πιο πάνω ανησυχητικές διαπιστώσεις σχετικά με την επίδραση στα παιδιά της διαφήμισης από την τηλεόραση και άλλα μέσα μαζικής επικοινωνίας, προκύπτουν από έρευνα που διεξήχθη από την Αμερικανική Εταιρεία Ψυχολογίας. 
Με βάση τα ευρήματα της έρευνας αυτής, που διεξήχθη από το 2000 έως το 2003, γίνονται οι ακόλουθες συστάσεις:
Οι κυβερνήσεις πρέπει να λαμβάνουν μέτρα για να προστατεύουν τα παιδιά και ιδιαίτερα τα παιδιά κάτω των 8 ετών που είναι ιδιαίτερα ευάλωτα, από την εμπορική εκμετάλλευση που προκύπτει λόγω διαφημίσεων
 
Ορισμένες παρατηρήσεις, επεξηγήσεις αποποιήσεις ευθυνών που περιέχονται σε διαφημίσεις σχετικά με προϊόντα που απευθύνονται σε μικρά παιδιά να αναγράφονται με τρόπο τέτοιο που να είναι εύκολα κατανοητά από τα παιδιά
 
Να γίνονται έρευνες σχετικά με το πως κατανοούν και επηρεάζονται τα παιδιά από διαφημίσεις σε νέα μέσα μαζικής επικοινωνίας όπως το διαδίκτυο και άλλα
 
Να εξετάζεται το πως επηρεάζονται τα παιδιά από διαφημίσεις που γίνονται στα σχολεία και στις τάξεις τους
Η Αγγλική Βουλή το 1874, ψήφισε νόμο για να προστατεύονται τα παιδιά που λόγω της απειρίας τους, ήταν ιδιαίτερα ευάλωτα στα καλοπιάσματα και τις κολακείες των εμπόρων και των χρηματοδοτών. Ο ίδιος νόμος απάλλασσε των ευθυνών τους και τους γονείς των παιδιών από χρέη των παιδιών τους.
Η νομοθεσία αυτή ήταν μια από τις πρώτες κυβερνητικές πράξεις που στόχο είχε την προστασία των παιδιών από την εμπορική εκμετάλλευση. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο νόμος αυτός, ψηφίστηκε σε μια εποχή που δεν υπήρχε η πληθώρα των μέσων μαζική επικοινωνίας που έχουμε σήμερα. Επίσης δεν υπήρχαν τότε η μάζα των τεράστιων πολυεθνικών βιομηχανιών που έχουμε σήμερα και οι οποίες παράγουν μια αναρίθμητη σειρά από προϊόντα που στοχεύουν τα παιδιά.
Παρόλα αυτά και παρά το γεγονός ότι πέρασαν 130 χρόνια από τότε, η βασική φιλοσοφία του νόμου παραμένει η ίδια. Η πολιτεία πρέπει να παρακολουθεί συνεχώς τα ζητήματα που αφορούν την επιρροή των διαφημίσεων στα παιδιά και να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία τους από την εμπορική εκμετάλλευση.

Η επιρροή των διαφημίσεων στα παιδιά

Τα παιδιά δεν έχουν τις γνώσεις και τις δυνατότητες για να μπορούν να αντιλαμβάνονται τα διαφημιστικά μηνύματα με τον ίδιο τρόπο που μπορούν οι ενήλικες. Για το λόγο αυτό τα παιδιά είναι ιδιαίτερα ευάλωτα και επηρεάζονται από τις διαφημίσεις.
Το πρόβλημα είναι πολύ πιο έντονο σε παιδιά κάτω των οκτώ ετών τα οποία έχουν την τάση να πιστεύουν ότι οι διαφημίσεις παρουσιάζουν πάντοτε την αλήθεια με αμεροληψία. Η συμπεριφορά τους επηρεάζεται από αυτά που βλέπουν. Το αποτέλεσμα είναι ότι αγοράζουν προϊόντα που τους διαφημίζονται είτε από μόνα τους είτε ζητώντας από τους γονείς τους να τους τα αγοράσουν.
Δεν είναι σπάνιες οι φορές που δημιουργούνται διαφορές μεταξύ των παιδιών και των γονιών τους διότι οι τελευταίοι δεν θέλουν να αγοράσουν προϊόντα που τα παιδιά απαιτούν διότι τα έχουν δει σε μια διαφήμιση στην τηλεόραση ή αλλού. Σε πολλές περιπτώσεις η αγοραστική συμπεριφορά όλης της οικογένειας επηρεάζεται από τις απαιτήσεις των μικρών παιδιών.
Στην εποχή μας που τα μέσα μαζικής επικοινωνίας έχουν διαδοθεί σε βαθμό που δεν υπήρξε ποτέ προηγουμένως, τα παιδιά υποβάλλονται σε μεγάλο αριθμό διαφημίσεων όπου και αν βρίσκονται. Εκτός από την τηλεόραση στο σπίτι, οι διαφημίσεις στο σχολείο τους, στην τάξη τους, αρχίζουν να παίρνουν μεγάλη διάσταση.
Έχει υπολογιστεί ότι ένα παιδί βλέπει κατά μέσο όρο 40.000 διαφημίσεις στην τηλεόραση κάθε χρόνο. Οι διαφημίσεις που στοχεύουν τα παιδιά αφορούν προϊόντα όπως παιγνίδια, σοκολάτες, ζαχαρωμένα δημητριακά, αναψυκτικά, σνακ και άλλα ζαχαρωτά.
Επειδή τα παιδιά δεν μπορούν να αντιληφθούν την πρόθεση που έχει ο διαφημιστής για να τα πείσει, γίνονται εύκολοι στόχοι με αποτέλεσμα η αγοραστική δύναμη της ομάδας αυτής του πληθυσμού να προσελκύει τους εμπορευόμενους.
Πολύ συχνά προϊόντα που διαφημίζονται, ιδιαίτερα από την τηλεόραση, δεν είναι ότι καλύτερο για την υγιεινή διατροφή των παιδιών.
Το φαινόμενο αυτό θεωρείται ότι έχει συμβάλει και συνεχίζει να επιδεινώνει τη μάστιγα της παχυσαρκίας που παρατηρείται στον παιδικό πληθυσμό.
Ακόμη ένα γεγονός που επηρεάζει τα παιδιά, είναι οι διαφημίσεις που απευθύνονται προς τους ενήλικες αλλά τις οποίες παρακολουθούν σε μεγάλο βαθμό και τα παιδιά. Όταν για παράδειγμα κατά τη διάρκεια αθλητικών γεγονότων που προβάλλονται στην τηλεόραση διαφημίζονται μπύρες και άλλα αλκοολούχα ποτά, επηρεάζονται και τα παιδιά.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, μεταδίδονται θετικές εικόνες σχετικά με την κατανάλωση αλκοολούχων ποτών. Τα παιδιά εξοικειώνονται με την ιδέα του αλκοόλ και αυτό συμβάλλει μεταξύ άλλων στις αυξανόμενες τάσεις που παρατηρούνται για κατανάλωση αλκοολούχων ποτών ακόμη και σε παιδιά ηλικίας 9 - 10 ετών.
Ένα ανάλογο φαινόμενο παρατηρείται και για τις διαφημίσεις που αφορούν βίαια παιγνίδια βίντεο ή κινηματογραφικές ταινίες. Οι καταστάσεις αυτές αυξάνουν την επιθετική συμπεριφορά των παιδιών και μειώνουν την ευαισθησία τους στη βία που υπάρχει στον κόσμο πραγματικά.
Οι πιο πάνω ανησυχητικές διαπιστώσεις σχετικά με την επίδραση στα παιδιά της διαφήμισης από την τηλεόραση και άλλα μέσα μαζικής επικοινωνίας, προκύπτουν από έρευνα που διεξήχθη από την Αμερικανική Εταιρεία Ψυχολογίας. 
Με βάση τα ευρήματα της έρευνας αυτής, που διεξήχθη από το 2000 έως το 2003, γίνονται οι ακόλουθες συστάσεις:
Οι κυβερνήσεις πρέπει να λαμβάνουν μέτρα για να προστατεύουν τα παιδιά και ιδιαίτερα τα παιδιά κάτω των 8 ετών που είναι ιδιαίτερα ευάλωτα, από την εμπορική εκμετάλλευση που προκύπτει λόγω διαφημίσεων
 
Ορισμένες παρατηρήσεις, επεξηγήσεις αποποιήσεις ευθυνών που περιέχονται σε διαφημίσεις σχετικά με προϊόντα που απευθύνονται σε μικρά παιδιά να αναγράφονται με τρόπο τέτοιο που να είναι εύκολα κατανοητά από τα παιδιά
 
Να γίνονται έρευνες σχετικά με το πως κατανοούν και επηρεάζονται τα παιδιά από διαφημίσεις σε νέα μέσα μαζικής επικοινωνίας όπως το διαδίκτυο και άλλα
 
Να εξετάζεται το πως επηρεάζονται τα παιδιά από διαφημίσεις που γίνονται στα σχολεία και στις τάξεις τους
Η Αγγλική Βουλή το 1874, ψήφισε νόμο για να προστατεύονται τα παιδιά που λόγω της απειρίας τους, ήταν ιδιαίτερα ευάλωτα στα καλοπιάσματα και τις κολακείες των εμπόρων και των χρηματοδοτών. Ο ίδιος νόμος απάλλασσε των ευθυνών τους και τους γονείς των παιδιών από χρέη των παιδιών τους.
Η νομοθεσία αυτή ήταν μια από τις πρώτες κυβερνητικές πράξεις που στόχο είχε την προστασία των παιδιών από την εμπορική εκμετάλλευση. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο νόμος αυτός, ψηφίστηκε σε μια εποχή που δεν υπήρχε η πληθώρα των μέσων μαζική επικοινωνίας που έχουμε σήμερα. Επίσης δεν υπήρχαν τότε η μάζα των τεράστιων πολυεθνικών βιομηχανιών που έχουμε σήμερα και οι οποίες παράγουν μια αναρίθμητη σειρά από προϊόντα που στοχεύουν τα παιδιά.
Παρόλα αυτά και παρά το γεγονός ότι πέρασαν 130 χρόνια από τότε, η βασική φιλοσοφία του νόμου παραμένει η ίδια. Η πολιτεία πρέπει να παρακολουθεί συνεχώς τα ζητήματα που αφορούν την επιρροή των διαφημίσεων στα παιδιά και να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία τους από την εμπορική εκμετάλλευση.
Η νεανική και ιδιαίτερα η εφηβική παραβατικότητα και εγκληματικότητα, είναι σύνθετα προβλήματα που παρουσιάζουν αύξηση στις σύγχρονες κοινωνίες.
Στους έφηβους, συμπεριφορές που χαρακτηρίζονται από τη χρήση βίας, σεξουαλική απερισκεψία και χρήση ναρκωτικών, προκαλούν ανησυχίες. Οι δυσάρεστες συνέπειες με απρόβλεπτες προεκτάσεις, δυνατόν να επηρεάζουν μόνιμα τη ζωή τους.
Ο ρόλος των γονιών, της οικογένειας και του σχολείου είναι καθοριστικός στη γένεση, πρόληψη και αντιμετώπιση των σοβαρών προβλημάτων σε σχέση με την κοινωνική συμπεριφορά και εξέλιξη των εφήβων.
Το παράδειγμα που δίνουν οι γονείς σχετικά με την αντίληψη και το χειρισμό της βίας έχει θεμελιώδη ρόλο στο πως θα συμπεριφέρονται στον τομέα αυτό τα παιδιά τους στην εφηβική ηλικία και πιθανόν αργότερα στην ενήλικη ζωή τους.
Σημασία έχει όχι μόνο το τι λένε οι γονείς στους έφηβους τους αναφορικά με τη χρήση βίας στη ζωή τους αλλά πολύ περισσότερο αυτό που μεταφέρουν ως μήνυμα διαμέσου των πράξεων τους.
Σε μια ενδιαφέρουσα έρευνα που εξέτασε το ζήτημα αυτό, επιστήμονες από το πανεπιστήμιο της Μινεσότα, μελέτησαν 134 έφηβους ηλικίας 10 έως 15 ετών.
Διαπίστωσαν ότι έχει μεγαλύτερη επιρροή στους έφηβους αυτά που αισθάνονται και αντιλαμβάνονται από τη συμπεριφορά των γονιών παρά αυτά που τους λένε οι γονείς τους. Με λίγα λόγια είναι οι πράξεις των γονιών που έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία για τον παραδειγματισμό των εφήβων.
Εάν οι γονείς τους, τους μεταφέρουν το μήνυμα και με τις δικές τους πράξεις ότι η βία δεν είναι ένα αποδεκτό μέσο στην κοινωνία για επίλυση διαφορών με τους συνομήλικους τους και άλλους, τότε οι πιθανότητες χρήσης βίας στη συμπεριφορά τους, μειώνονται ουσιαστικά.
Οι βίαιες σκηνές που παρακολούθησαν ένα αγόρι ή κορίτσι στην παιδική ή στην εφηβική ηλικία, επηρεάζουν και διαμορφώνουν τον χαρακτήρα τους και τα προδιαθέτουν για βίαιη ή εγκληματική συμπεριφορά.
Η απόρριψη από τους γονείς της βίας ως μέσο αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων ή διαφορών, προστατεύει τους εφήβους και μειώνει τις πιθανότητες εμπλοκής τους σε συγκρουσιακές διαμάχες που χαρακτηρίζονται από βίαιες συμπεριφορές με άλλους νέους.
Παράλληλα βρέθηκε ότι η σωματική τιμωρία που επιβάλλουν οι γονείς στα παιδιά τους, αυξάνει τις πιθανότητες εκδήλωσης βίαιης συμπεριφοράς από τον έφηβο και το ενδεχόμενο το ίδιο το παιδί να καταστεί θύμα βίας.
Οι γονείς πρέπει να θυμούνται πάντα ότι για σοβαρά θέματα που επηρεάζουν τους έφηβους όπως η χρήση βίας, η σεξουαλική συμπεριφορά και τα ναρκωτικά, είναι επιτακτικό να επικοινωνούν με τα παιδιά τους και να μεταδίδουν τα σωστά μηνύματα όχι μόνο λεκτικά αλλά και με τη δική τους συμπεριφορά διαχρονικά.
Είναι καλό επίσης να υπενθυμίσουμε ότι έρευνες έδειξαν την επιρροή που έχει η ποιότητα της σχέσης γονιών και παιδιών στην επιλογή καλών φίλων. Οι γονείς που έχουν καλές και στενές σχέσεις επικοινωνίας με τα παιδιά τους, είναι σε θέση να τα επηρεάζουν στην επιλογή των φίλων τους. Έτσι μπορούν να συμβάλλουν στο να έχουν τα παιδιά τους φίλους που δεν χαρακτηρίζονται από επιθετικό ή βίαιο χαρακτήρα.  
Οι ίδιοι οι γονείς πρέπει να δείχνουν στα παιδιά τους ότι για την επίλυση των συγκρουσιακών καταστάσεων που προκύπτουν, είναι αναγκαίο να χρησιμοποιούν μη βίαιους τρόπους. Η αποφυγή χρήσης βίας τα προστατεύει από του να γίνουν τα ίδια θύματα βίας.  
Είναι καλό να θυμούνται οι γονείς ότι οι πράξεις τους μιλούν δυνατότερα από τα λόγια τους.

Η βία, οι έφηβοι και οι γονείς

Η νεανική και ιδιαίτερα η εφηβική παραβατικότητα και εγκληματικότητα, είναι σύνθετα προβλήματα που παρουσιάζουν αύξηση στις σύγχρονες κοινωνίες.
Στους έφηβους, συμπεριφορές που χαρακτηρίζονται από τη χρήση βίας, σεξουαλική απερισκεψία και χρήση ναρκωτικών, προκαλούν ανησυχίες. Οι δυσάρεστες συνέπειες με απρόβλεπτες προεκτάσεις, δυνατόν να επηρεάζουν μόνιμα τη ζωή τους.
Ο ρόλος των γονιών, της οικογένειας και του σχολείου είναι καθοριστικός στη γένεση, πρόληψη και αντιμετώπιση των σοβαρών προβλημάτων σε σχέση με την κοινωνική συμπεριφορά και εξέλιξη των εφήβων.
Το παράδειγμα που δίνουν οι γονείς σχετικά με την αντίληψη και το χειρισμό της βίας έχει θεμελιώδη ρόλο στο πως θα συμπεριφέρονται στον τομέα αυτό τα παιδιά τους στην εφηβική ηλικία και πιθανόν αργότερα στην ενήλικη ζωή τους.
Σημασία έχει όχι μόνο το τι λένε οι γονείς στους έφηβους τους αναφορικά με τη χρήση βίας στη ζωή τους αλλά πολύ περισσότερο αυτό που μεταφέρουν ως μήνυμα διαμέσου των πράξεων τους.
Σε μια ενδιαφέρουσα έρευνα που εξέτασε το ζήτημα αυτό, επιστήμονες από το πανεπιστήμιο της Μινεσότα, μελέτησαν 134 έφηβους ηλικίας 10 έως 15 ετών.
Διαπίστωσαν ότι έχει μεγαλύτερη επιρροή στους έφηβους αυτά που αισθάνονται και αντιλαμβάνονται από τη συμπεριφορά των γονιών παρά αυτά που τους λένε οι γονείς τους. Με λίγα λόγια είναι οι πράξεις των γονιών που έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία για τον παραδειγματισμό των εφήβων.
Εάν οι γονείς τους, τους μεταφέρουν το μήνυμα και με τις δικές τους πράξεις ότι η βία δεν είναι ένα αποδεκτό μέσο στην κοινωνία για επίλυση διαφορών με τους συνομήλικους τους και άλλους, τότε οι πιθανότητες χρήσης βίας στη συμπεριφορά τους, μειώνονται ουσιαστικά.
Οι βίαιες σκηνές που παρακολούθησαν ένα αγόρι ή κορίτσι στην παιδική ή στην εφηβική ηλικία, επηρεάζουν και διαμορφώνουν τον χαρακτήρα τους και τα προδιαθέτουν για βίαιη ή εγκληματική συμπεριφορά.
Η απόρριψη από τους γονείς της βίας ως μέσο αντιμετώπισης δύσκολων καταστάσεων ή διαφορών, προστατεύει τους εφήβους και μειώνει τις πιθανότητες εμπλοκής τους σε συγκρουσιακές διαμάχες που χαρακτηρίζονται από βίαιες συμπεριφορές με άλλους νέους.
Παράλληλα βρέθηκε ότι η σωματική τιμωρία που επιβάλλουν οι γονείς στα παιδιά τους, αυξάνει τις πιθανότητες εκδήλωσης βίαιης συμπεριφοράς από τον έφηβο και το ενδεχόμενο το ίδιο το παιδί να καταστεί θύμα βίας.
Οι γονείς πρέπει να θυμούνται πάντα ότι για σοβαρά θέματα που επηρεάζουν τους έφηβους όπως η χρήση βίας, η σεξουαλική συμπεριφορά και τα ναρκωτικά, είναι επιτακτικό να επικοινωνούν με τα παιδιά τους και να μεταδίδουν τα σωστά μηνύματα όχι μόνο λεκτικά αλλά και με τη δική τους συμπεριφορά διαχρονικά.
Είναι καλό επίσης να υπενθυμίσουμε ότι έρευνες έδειξαν την επιρροή που έχει η ποιότητα της σχέσης γονιών και παιδιών στην επιλογή καλών φίλων. Οι γονείς που έχουν καλές και στενές σχέσεις επικοινωνίας με τα παιδιά τους, είναι σε θέση να τα επηρεάζουν στην επιλογή των φίλων τους. Έτσι μπορούν να συμβάλλουν στο να έχουν τα παιδιά τους φίλους που δεν χαρακτηρίζονται από επιθετικό ή βίαιο χαρακτήρα.  
Οι ίδιοι οι γονείς πρέπει να δείχνουν στα παιδιά τους ότι για την επίλυση των συγκρουσιακών καταστάσεων που προκύπτουν, είναι αναγκαίο να χρησιμοποιούν μη βίαιους τρόπους. Η αποφυγή χρήσης βίας τα προστατεύει από του να γίνουν τα ίδια θύματα βίας.  
Είναι καλό να θυμούνται οι γονείς ότι οι πράξεις τους μιλούν δυνατότερα από τα λόγια τους.
Στις περιπτώσεις διαζυγίων, η μετακόμιση ενός από τους δύο γονείς σε μακρινή απόσταση σε σχέση με το αρχικό οικογενειακό σπίτι, αποτελεί ένα πολύπλοκο πρόβλημα.
Όταν ο γονιός που έχει τη φύλαξη του παιδιού θέλει να μετακομίσει μακριά από τον άλλο, τίθενται θέματα όχι μόνο νομικά αλλά και ζητήματα που αφορούν τις ψυχολογικές επιπτώσεις στο παιδί.
Φαίνεται μάλιστα ότι οι ψυχολογικές επιπτώσεις για το παιδί δημιουργούνται ακόμη και όταν ο γονιός που δεν έχει τη φύλαξη του παιδιού, μετακομίζει μακριά από το παιδί του.
Σε μια ενδιαφέρουσα έρευνα, ψυχολόγοι από την Αριζόνα, εξέτασαν τις επιπτώσεις που είχε η μετακόμιση των γονιών τους, σε 602 φοιτητές των οποίων οι γονείς είχαν χωρίσει.
Οι φοιτητές ανήκαν βασικά σε δύο ομάδες. Στη μία ομάδα, οι γονείς μετά από τον χωρισμό, δεν μετακόμισαν σε απόσταση μεγαλύτερη από μίας ώρας οδηγήματος με αυτοκίνητο σε σχέση με το αρχικό σπίτι της οικογένειας. Στην άλλη ομάδα, ο ένας από τους 2 γονείς είχε μετακομίσει σε απόσταση μεγαλύτερη από μίας ώρας οδηγήματος από το αρχικό σπίτι της οικογένειας. 
Όλοι οι φοιτητές υποβλήθηκαν σε διάφορα τεστ μέτρησης των ψυχολογικών και αισθηματικών τους χαρακτηριστικών.
Επίσης αξιολογήθηκε η ικανοποίηση που ανέφεραν ότι είχαν από τη ζωή, η κατάσταση της υγείας τους, η σχέση τους με τους γονείς τους, η σχέση που υπήρχε και διατηρούσαν οι δύο γονείς τους μεταξύ τους, το πόσο σκληρή θεωρούσαν ότι ήταν η δική τους ζωή και τέλος η οικονομική στήριξη που έπαιρναν από τους γονείς τους.
Τα αποτελέσματα των αξιολογήσεων τους, έδειξαν ότι τα παιδιά των οποίων, ο ένας  από τους δυο γονείς μετακόμιζε σε απόσταση μεγαλύτερη από αυτή της μίας ώρας οδηγήματος από άλλο γονιό, παρουσίαζαν μακροχρόνια  ένα φάσμα από σημαντικές αρνητικές συνέπειες.
Το παιδί υποβαλλόταν στο χωρισμό αυτό είτε διότι ο γονιός που είχε τη φύλαξη του παιδιού μετακόμιζε και έπαιρνε το παιδί μαζί του είτε διότι ο άλλος γονιός πήγαινε να εγκατασταθεί μακριά από το αρχικό σπίτι της οικογένειας.
Οι αρνητικές συνέπειες του χωρισμού για τα παιδιά, παρουσιάζονταν ανεξάρτητα από το ποιος από τους δύο γονιούς (πατέρας ή μητέρα, αυτός που είχε τη φύλαξη ή ο άλλος) έκανε τη μετακόμιση.
Σε σύγκριση με παιδιά των οποίων οι γονείς είχαν μεν χωρίσει αλλά δεν είχαν μετακομίσει μακριά, τα παιδιά με γονείς που μετακόμισαν μακριά μετά από το διαζύγιο παρουσίαζαν μια πιο δυσμενή κατάσταση.
Συγκεκριμένα ετύγχαναν χαμηλότερης οικονομικής υποστήριξης από τους γονείς τους, ένιωθαν περισσότερη ανασφάλεια αναφορικά με αυτήν την οικονομική υποστήριξη, ένιωθαν περισσότερη επιθετικότητα στις δικές τους διαπροσωπικές σχέσεις, ένιωθαν περισσότερη στεναχώρια λόγω του διαζυγίου των γονέων τους, ένιωθαν λιγότερο τους γονείς τους σαν πηγή αισθηματικής υποστήριξης για αυτούς.
Επίσης οι ίδιοι φοιτητές ένιωθαν ότι η σωματική τους υγεία ήταν λιγότερο καλή, η ικανοποίησή τους για τη ζωή ήταν σε χαμηλότερα επίπεδα από τους άλλους και η προσωπική τους αισθηματική προσαρμογή ήταν λιγότερο καλή από την άλλη ομάδα των φοιτητών.
Τα συμπεράσματα των ερευνητών είναι ότι η μετακόμιση σε απόσταση μεγαλύτερη από αυτήν της μίας ώρας οδηγήματος, ενός από τους δύο γονείς μετά το διαζύγιο. Έχει αρνητικές  μακροχρόνιες συνέπειες είτε πρόκειται για τον πατέρα ή τη μητέρα, είτε για αυτόν που έχει τη φύλαξη ή όχι.
Τα συμπεράσματα αυτά πρέπει να προβληματίσουν και τους νομικούς κύκλους. Η μετακόμιση του γονιού που έχει τη φύλαξη του παιδιού σε μακρινή απόσταση, επιβάλλει στο παιδί ένα χωρισμό που μπορεί να έχει σοβαρές μακροχρόνιες επιπτώσεις στο παιδί.
Παράλληλα οι διαζευγμένοι γονείς με παιδιά που επιθυμούν να μετακομίσουν μακριά από το αρχικό οικογενειακό σπίτι, πρέπει να λαμβάνουν υπ' όψη τους και τις αρνητικές συνέπειες που μπορεί να επιφέρει η κίνηση τους αυτή στο παιδί τους. 


Το διαζύγιο, τα παιδιά και η μετακόμιση

Στις περιπτώσεις διαζυγίων, η μετακόμιση ενός από τους δύο γονείς σε μακρινή απόσταση σε σχέση με το αρχικό οικογενειακό σπίτι, αποτελεί ένα πολύπλοκο πρόβλημα.
Όταν ο γονιός που έχει τη φύλαξη του παιδιού θέλει να μετακομίσει μακριά από τον άλλο, τίθενται θέματα όχι μόνο νομικά αλλά και ζητήματα που αφορούν τις ψυχολογικές επιπτώσεις στο παιδί.
Φαίνεται μάλιστα ότι οι ψυχολογικές επιπτώσεις για το παιδί δημιουργούνται ακόμη και όταν ο γονιός που δεν έχει τη φύλαξη του παιδιού, μετακομίζει μακριά από το παιδί του.
Σε μια ενδιαφέρουσα έρευνα, ψυχολόγοι από την Αριζόνα, εξέτασαν τις επιπτώσεις που είχε η μετακόμιση των γονιών τους, σε 602 φοιτητές των οποίων οι γονείς είχαν χωρίσει.
Οι φοιτητές ανήκαν βασικά σε δύο ομάδες. Στη μία ομάδα, οι γονείς μετά από τον χωρισμό, δεν μετακόμισαν σε απόσταση μεγαλύτερη από μίας ώρας οδηγήματος με αυτοκίνητο σε σχέση με το αρχικό σπίτι της οικογένειας. Στην άλλη ομάδα, ο ένας από τους 2 γονείς είχε μετακομίσει σε απόσταση μεγαλύτερη από μίας ώρας οδηγήματος από το αρχικό σπίτι της οικογένειας. 
Όλοι οι φοιτητές υποβλήθηκαν σε διάφορα τεστ μέτρησης των ψυχολογικών και αισθηματικών τους χαρακτηριστικών.
Επίσης αξιολογήθηκε η ικανοποίηση που ανέφεραν ότι είχαν από τη ζωή, η κατάσταση της υγείας τους, η σχέση τους με τους γονείς τους, η σχέση που υπήρχε και διατηρούσαν οι δύο γονείς τους μεταξύ τους, το πόσο σκληρή θεωρούσαν ότι ήταν η δική τους ζωή και τέλος η οικονομική στήριξη που έπαιρναν από τους γονείς τους.
Τα αποτελέσματα των αξιολογήσεων τους, έδειξαν ότι τα παιδιά των οποίων, ο ένας  από τους δυο γονείς μετακόμιζε σε απόσταση μεγαλύτερη από αυτή της μίας ώρας οδηγήματος από άλλο γονιό, παρουσίαζαν μακροχρόνια  ένα φάσμα από σημαντικές αρνητικές συνέπειες.
Το παιδί υποβαλλόταν στο χωρισμό αυτό είτε διότι ο γονιός που είχε τη φύλαξη του παιδιού μετακόμιζε και έπαιρνε το παιδί μαζί του είτε διότι ο άλλος γονιός πήγαινε να εγκατασταθεί μακριά από το αρχικό σπίτι της οικογένειας.
Οι αρνητικές συνέπειες του χωρισμού για τα παιδιά, παρουσιάζονταν ανεξάρτητα από το ποιος από τους δύο γονιούς (πατέρας ή μητέρα, αυτός που είχε τη φύλαξη ή ο άλλος) έκανε τη μετακόμιση.
Σε σύγκριση με παιδιά των οποίων οι γονείς είχαν μεν χωρίσει αλλά δεν είχαν μετακομίσει μακριά, τα παιδιά με γονείς που μετακόμισαν μακριά μετά από το διαζύγιο παρουσίαζαν μια πιο δυσμενή κατάσταση.
Συγκεκριμένα ετύγχαναν χαμηλότερης οικονομικής υποστήριξης από τους γονείς τους, ένιωθαν περισσότερη ανασφάλεια αναφορικά με αυτήν την οικονομική υποστήριξη, ένιωθαν περισσότερη επιθετικότητα στις δικές τους διαπροσωπικές σχέσεις, ένιωθαν περισσότερη στεναχώρια λόγω του διαζυγίου των γονέων τους, ένιωθαν λιγότερο τους γονείς τους σαν πηγή αισθηματικής υποστήριξης για αυτούς.
Επίσης οι ίδιοι φοιτητές ένιωθαν ότι η σωματική τους υγεία ήταν λιγότερο καλή, η ικανοποίησή τους για τη ζωή ήταν σε χαμηλότερα επίπεδα από τους άλλους και η προσωπική τους αισθηματική προσαρμογή ήταν λιγότερο καλή από την άλλη ομάδα των φοιτητών.
Τα συμπεράσματα των ερευνητών είναι ότι η μετακόμιση σε απόσταση μεγαλύτερη από αυτήν της μίας ώρας οδηγήματος, ενός από τους δύο γονείς μετά το διαζύγιο. Έχει αρνητικές  μακροχρόνιες συνέπειες είτε πρόκειται για τον πατέρα ή τη μητέρα, είτε για αυτόν που έχει τη φύλαξη ή όχι.
Τα συμπεράσματα αυτά πρέπει να προβληματίσουν και τους νομικούς κύκλους. Η μετακόμιση του γονιού που έχει τη φύλαξη του παιδιού σε μακρινή απόσταση, επιβάλλει στο παιδί ένα χωρισμό που μπορεί να έχει σοβαρές μακροχρόνιες επιπτώσεις στο παιδί.
Παράλληλα οι διαζευγμένοι γονείς με παιδιά που επιθυμούν να μετακομίσουν μακριά από το αρχικό οικογενειακό σπίτι, πρέπει να λαμβάνουν υπ' όψη τους και τις αρνητικές συνέπειες που μπορεί να επιφέρει η κίνηση τους αυτή στο παιδί τους.