Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2019

Ο Γιώργος Μελισσινός λέει όσα ο φίλος σου ΔΕΝ θέλει να μάθεις: cosmovintage.
Υπάρχουν σχέσεις καλές και κακές. Υπάρχουν και σχέσεις που δεν μπορείς να διακρίνεις εύκολα σε ποια κατηγορία ανήκουν – μοιάζουν καλές, αλλά κάπου υποψιάζεσαι ότι σε βλάπτουν λίγο, μέρα με τη μέρα. Μία από αυτές είναι και η σχέση με τον άντρα Χειραγωγό.
Κακά τα ψέματα, όλοι λίγο πολύ έχουμε τάσεις χειραγώγησης των άλλων κατά καιρούς, όποτε εκείνοι μάς το επιτρέπουν. Ανθρώπινο είναι (που σημαίνει ότι, όπως και πολλά άλλα «ανθρώπινα», αγγίζει τα όρια του τέρατος, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία) και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ειλικρινά ότι δεν έχει μπει ποτέ στον πειρασμό να το κάνει. Υπάρχει όμως και το είδος ανθρώπου που τη χειραγώγηση την έχει αναγάγει σε επιστήμη, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής του.
Το πρόβλημα είναι ότι δύσκολα θα αντιληφθείς τον άντρα που ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Κι αυτό γιατί δύσκολα θα τον ξεχωρίσεις από έναν έξυπνο, ικανό άνθρωπο, που απλώς λόγω ευφυΐας, ικανότητας και πείρας μοιραία αναλαμβάνει τον ηγετικό ρόλο στη σχέση.
Πώς θα καταλάβεις τον άντρα Χειραγωγό
1. Είναι control freak. Αν είσαι σε σχέση μαζί του, θέλει να ελέγχει τα πάντα. Συγκεκριμένα, θέλει να ελέγχει εσένα απόλυτα και ξέρει ότι ο πιο εύκολος και σίγουρος τρόπος για να το κάνει είναι πατώντας τα κουμπιά που σου προκαλούν συναισθήματα με τα οποία χάνεις τον έλεγχο – την ίδια στιγμή που τον αναλαμβάνει εκείνος. Παίζει με διάφορους μικρούς και μεγάλους φόβους, την αίσθηση ότι δεν αξίζεις πολλά, ότι δεν είσαι αρκετά έξυπνη, ότι είσαι υπερβολικά ανασφαλής, ότι κουβαλάς συσσωρευμένο θυμό, ότι είσαι μπερδεμένη σε βαθμό που δεν ξέρεις πού πατάς και πού πηγαίνεις.
2. Σε κάνει να αισθάνεσαι πάντα ότι είσαι κατώτερη των περιστάσεων. Ή ότι φταις εσύ σε οποιαδήποτε διαφωνία ή αντιπαράθεση μπορεί να έχετε μεταξύ σας. Όμως –ακόμα κι αν είσαι το απόλυτο νούμερο– στατιστικά δεν γίνεται να φταις πάντα και μόνο εσύ. Είναι μαθηματικά αδύνατο. Οπότε, αυτό που συμβαίνει είναι ότι εκείνος τα φέρνει από εδώ, τα φέρνει από εκεί και στο τέλος σε αναγκάζει να φορτωθείς όλο το φταίξιμο. Ακόμα κι όταν από απόγνωση στα όρια της τρέλας βάλεις τα κλάματα, δεν θα χαλαρώσει. Το πιθανότερο είναι ότι θα σου πει κάτι σε στιλ: «Α, τώρα αρχίζουμε τις κλάψες και τα δάκρυα του ψυχολογικού εκβιασμού;».
3. Στη σχέση μαζί του κατατρέχεσαι από ένα μόνιμο συναίσθημα ενοχής και διαρκώς αγωνίζεσαι να κάνεις κάτι για «να διορθώσεις τα πράγματα». Ο άντρας που έχει ανάγκη να σε χειρίζεται είναι μανούλα στο να ψαρεύει στα θολά νερά της ψυχής σου, να εντοπίζει όλες τις πιθανές και απίθανες ενοχές, να τις ανεβάζει στην επιφάνεια και να τις κρατάει εκεί. Και μάλιστα με μόνιμη επωδό ότι αυτός κάνει τόσα για σένα κι εσύ α) δεν νοιάζεσαι, β) δεν το σέβεσαι, γ) δεν το καταλαβαίνεις, δ) δεν το εκτιμάς, ε) δεν το αξίζεις, στ) δεν τον εμπιστεύεσαι κ.ο.κ.
4. Δεν ξέρεις ποτέ σε τι φάση είναι η σχέση σας και νιώθεις σαν να βρίσκεσαι στην κόψη. Ποια κόψη; Οποιαδήποτε. Του ξυραφιού, κατά προτίμηση. Αφού εκείνος φροντίζει να μη χαλαρώνεις δευτερόλεπτο, κάνοντάς σε με λόγια και συμπεριφορές να φοβάσαι ότι από δευτερόλεπτο σε δευτερόλεπτο μπορεί να σε παρατήσει σύξυλη (μα, φυσικά, γιατί δεν τον αξίζεις). Το παιχνίδι αυτό όμως δεν είναι απλό. Αν σε έχει μόνιμα στην τσίτα, μπορεί κάποια στιγμή να βαρεθείς, να καταλάβεις, να κουραστείς, να τρελαθείς και να φύγεις εσύ. Έτσι φροντίζει να σε έχει σε σκοτσέζικο ντους. Οπότε, κατά άτακτα χρονικά διαστήματα θα σε πνίγει στους έρωτες και τις γλύκες και μετά, πάλι το κεφάλι μες στο βούρκο – το διάλειμμα τελείωσε.
5. Ποτέ δεν μπορείς άφοβα να του εκμυστηρευτείς τα άγχη ή τα όνειρά σου. Γιατί θα σε ακούσει προσεκτικά και με κατανόηση, ενδεχομένως θα σε συμβουλέψει κιόλας, και μάλιστα με σωστό τρόπο. Αλλά ξέρεις (από προηγούμενες εμπειρίες μαζί του) ότι μετά, σε ανύποπτο χρόνο, όταν θα πρέπει να σε τσακίσει και όταν θα είσαι επιρρεπής ή πολύ ευάλωτη, όλα όσα ανοίγοντας διάπλατα την καρδιά σου του ξεφούρνισες, θα χρησιμοποιηθούν εναντίον σου με το χειρότερο τρόπο.
6. Μαζί του αισθάνεσαι ότι σε γενικές γραμμές είσαι σε μια σχέση που συχνότερα σου προκαλεί άγχος παρά ευτυχία. Ακόμα και αν δεν μπορείς να περιγράψεις το ακριβές σου πρόβλημα με λόγια και επιχειρήματα.
Καλά Ξεμπερδέματα
Η τέχνη της χειραγώγησης δεν είναι ένα κουσούρι με το οποίο γεννιέται κανείς. Οι άντρες Χειραγωγοί εκπαιδεύονται από συνθήκες, καταστάσεις και συνήθως από μόνοι τους. Και αυτό ξεκινάει από την παιδική τους ηλικία. Μπορεί να είναι μοναχοπαίδια ή απλώς κακομαθημένα βρομόπαιδα, όχι όμως από αυτά που τσιρίζουν ή γενικά είναι της επιφανειακής βλακείας και κακοπαιδισμού. Ο Χειραγωγός μπορεί να ήταν το κλειστό παιδάκι που έπαιζε σκάκι (καταπληκτικό, πάντα) με το φανταστικό του φίλο και ταυτόχρονα παρατηρούσε προσεκτικά τους γύρω του και μάθαινε τα κουμπιά τους. Μέχρι να σκάσει απ’ το αβγό και να αλλάξει τα φώτα σε όποιον βρεθεί δίπλα του. Ή και το αντίθετο. Μπορεί να ήταν και ο σταρ του σχολείου, ο μπασκετμπολίστας- αστέρι, ο κιθαρίστας στη ροκ μπάντα, ο επαναστάτης με ή χωρίς αιτίες, που πάλι έμαθε ότι για να διατηρήσει το στάτους του έπρεπε να χειρίζεται τους άλλους. Και, φυσικά, τις σχέσεις του.
Η χειραγώγηση, λοιπόν, είναι επίκτητο ταλέντο και δεν ξεμαθαίνεται. Ο φορέας το έμαθε με κόπο, μελέτη, δοκιμές, ήταν αποφασισμένος, το ήθελε. Άρα, δεν μπορείς να τον αλλάξεις. Και, κυρίως, δεν μπορείς να τον αλλάξεις γιατί εκείνος είτε σε έχει διαλέξει επειδή ήσουν θύμα τελειωμένο είτε σε έχει φτιάξει και σε έχει φέρει σε ένα σημείο όπου δεν έχεις την απαιτούμενη δύναμη, όχι να αλλάξεις ένα Χειραγωγό, αλλά ούτε να βράσεις μακαρόνια χωρίς οδηγίες χρήσεως (από εκείνον, φυσικά).
Με λίγα λόγια, αν σε κάποιες από τις παραπάνω περιγραφές γυναικών στα πρόθυρα της κομποστοποίησης αναγνώρισες την περίπτωσή σου, τότε η μοναδική λύση είναι τα παπούτσια σου και δρόμο. Παράτα το τέρας, δεν θα ξεμείνει ποτέ από πεντάμορφες να βασανίζει. Αν, πάλι, διαπίστωσες ότι απλώς βρίσκεσαι σε μια σχέση με κάποιον ταλαντούχο, έξυπνο, ικανό Μέντορα ή Πυγμαλίωνα, ελπίζω να διασκέδασες διαβάζοντας τι τραβάνε άλλες, πιο άτυχες. Ευτυχισμένη και καλά στέφανα.
Πηγή cosmopolitan.gr

Σε κάνει ό,τι θέλει κι εσύ δεν έχεις ιδέα

Ο Γιώργος Μελισσινός λέει όσα ο φίλος σου ΔΕΝ θέλει να μάθεις: cosmovintage.
Υπάρχουν σχέσεις καλές και κακές. Υπάρχουν και σχέσεις που δεν μπορείς να διακρίνεις εύκολα σε ποια κατηγορία ανήκουν – μοιάζουν καλές, αλλά κάπου υποψιάζεσαι ότι σε βλάπτουν λίγο, μέρα με τη μέρα. Μία από αυτές είναι και η σχέση με τον άντρα Χειραγωγό.
Κακά τα ψέματα, όλοι λίγο πολύ έχουμε τάσεις χειραγώγησης των άλλων κατά καιρούς, όποτε εκείνοι μάς το επιτρέπουν. Ανθρώπινο είναι (που σημαίνει ότι, όπως και πολλά άλλα «ανθρώπινα», αγγίζει τα όρια του τέρατος, αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία) και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ειλικρινά ότι δεν έχει μπει ποτέ στον πειρασμό να το κάνει. Υπάρχει όμως και το είδος ανθρώπου που τη χειραγώγηση την έχει αναγάγει σε επιστήμη, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής του.
Το πρόβλημα είναι ότι δύσκολα θα αντιληφθείς τον άντρα που ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Κι αυτό γιατί δύσκολα θα τον ξεχωρίσεις από έναν έξυπνο, ικανό άνθρωπο, που απλώς λόγω ευφυΐας, ικανότητας και πείρας μοιραία αναλαμβάνει τον ηγετικό ρόλο στη σχέση.
Πώς θα καταλάβεις τον άντρα Χειραγωγό
1. Είναι control freak. Αν είσαι σε σχέση μαζί του, θέλει να ελέγχει τα πάντα. Συγκεκριμένα, θέλει να ελέγχει εσένα απόλυτα και ξέρει ότι ο πιο εύκολος και σίγουρος τρόπος για να το κάνει είναι πατώντας τα κουμπιά που σου προκαλούν συναισθήματα με τα οποία χάνεις τον έλεγχο – την ίδια στιγμή που τον αναλαμβάνει εκείνος. Παίζει με διάφορους μικρούς και μεγάλους φόβους, την αίσθηση ότι δεν αξίζεις πολλά, ότι δεν είσαι αρκετά έξυπνη, ότι είσαι υπερβολικά ανασφαλής, ότι κουβαλάς συσσωρευμένο θυμό, ότι είσαι μπερδεμένη σε βαθμό που δεν ξέρεις πού πατάς και πού πηγαίνεις.
2. Σε κάνει να αισθάνεσαι πάντα ότι είσαι κατώτερη των περιστάσεων. Ή ότι φταις εσύ σε οποιαδήποτε διαφωνία ή αντιπαράθεση μπορεί να έχετε μεταξύ σας. Όμως –ακόμα κι αν είσαι το απόλυτο νούμερο– στατιστικά δεν γίνεται να φταις πάντα και μόνο εσύ. Είναι μαθηματικά αδύνατο. Οπότε, αυτό που συμβαίνει είναι ότι εκείνος τα φέρνει από εδώ, τα φέρνει από εκεί και στο τέλος σε αναγκάζει να φορτωθείς όλο το φταίξιμο. Ακόμα κι όταν από απόγνωση στα όρια της τρέλας βάλεις τα κλάματα, δεν θα χαλαρώσει. Το πιθανότερο είναι ότι θα σου πει κάτι σε στιλ: «Α, τώρα αρχίζουμε τις κλάψες και τα δάκρυα του ψυχολογικού εκβιασμού;».
3. Στη σχέση μαζί του κατατρέχεσαι από ένα μόνιμο συναίσθημα ενοχής και διαρκώς αγωνίζεσαι να κάνεις κάτι για «να διορθώσεις τα πράγματα». Ο άντρας που έχει ανάγκη να σε χειρίζεται είναι μανούλα στο να ψαρεύει στα θολά νερά της ψυχής σου, να εντοπίζει όλες τις πιθανές και απίθανες ενοχές, να τις ανεβάζει στην επιφάνεια και να τις κρατάει εκεί. Και μάλιστα με μόνιμη επωδό ότι αυτός κάνει τόσα για σένα κι εσύ α) δεν νοιάζεσαι, β) δεν το σέβεσαι, γ) δεν το καταλαβαίνεις, δ) δεν το εκτιμάς, ε) δεν το αξίζεις, στ) δεν τον εμπιστεύεσαι κ.ο.κ.
4. Δεν ξέρεις ποτέ σε τι φάση είναι η σχέση σας και νιώθεις σαν να βρίσκεσαι στην κόψη. Ποια κόψη; Οποιαδήποτε. Του ξυραφιού, κατά προτίμηση. Αφού εκείνος φροντίζει να μη χαλαρώνεις δευτερόλεπτο, κάνοντάς σε με λόγια και συμπεριφορές να φοβάσαι ότι από δευτερόλεπτο σε δευτερόλεπτο μπορεί να σε παρατήσει σύξυλη (μα, φυσικά, γιατί δεν τον αξίζεις). Το παιχνίδι αυτό όμως δεν είναι απλό. Αν σε έχει μόνιμα στην τσίτα, μπορεί κάποια στιγμή να βαρεθείς, να καταλάβεις, να κουραστείς, να τρελαθείς και να φύγεις εσύ. Έτσι φροντίζει να σε έχει σε σκοτσέζικο ντους. Οπότε, κατά άτακτα χρονικά διαστήματα θα σε πνίγει στους έρωτες και τις γλύκες και μετά, πάλι το κεφάλι μες στο βούρκο – το διάλειμμα τελείωσε.
5. Ποτέ δεν μπορείς άφοβα να του εκμυστηρευτείς τα άγχη ή τα όνειρά σου. Γιατί θα σε ακούσει προσεκτικά και με κατανόηση, ενδεχομένως θα σε συμβουλέψει κιόλας, και μάλιστα με σωστό τρόπο. Αλλά ξέρεις (από προηγούμενες εμπειρίες μαζί του) ότι μετά, σε ανύποπτο χρόνο, όταν θα πρέπει να σε τσακίσει και όταν θα είσαι επιρρεπής ή πολύ ευάλωτη, όλα όσα ανοίγοντας διάπλατα την καρδιά σου του ξεφούρνισες, θα χρησιμοποιηθούν εναντίον σου με το χειρότερο τρόπο.
6. Μαζί του αισθάνεσαι ότι σε γενικές γραμμές είσαι σε μια σχέση που συχνότερα σου προκαλεί άγχος παρά ευτυχία. Ακόμα και αν δεν μπορείς να περιγράψεις το ακριβές σου πρόβλημα με λόγια και επιχειρήματα.
Καλά Ξεμπερδέματα
Η τέχνη της χειραγώγησης δεν είναι ένα κουσούρι με το οποίο γεννιέται κανείς. Οι άντρες Χειραγωγοί εκπαιδεύονται από συνθήκες, καταστάσεις και συνήθως από μόνοι τους. Και αυτό ξεκινάει από την παιδική τους ηλικία. Μπορεί να είναι μοναχοπαίδια ή απλώς κακομαθημένα βρομόπαιδα, όχι όμως από αυτά που τσιρίζουν ή γενικά είναι της επιφανειακής βλακείας και κακοπαιδισμού. Ο Χειραγωγός μπορεί να ήταν το κλειστό παιδάκι που έπαιζε σκάκι (καταπληκτικό, πάντα) με το φανταστικό του φίλο και ταυτόχρονα παρατηρούσε προσεκτικά τους γύρω του και μάθαινε τα κουμπιά τους. Μέχρι να σκάσει απ’ το αβγό και να αλλάξει τα φώτα σε όποιον βρεθεί δίπλα του. Ή και το αντίθετο. Μπορεί να ήταν και ο σταρ του σχολείου, ο μπασκετμπολίστας- αστέρι, ο κιθαρίστας στη ροκ μπάντα, ο επαναστάτης με ή χωρίς αιτίες, που πάλι έμαθε ότι για να διατηρήσει το στάτους του έπρεπε να χειρίζεται τους άλλους. Και, φυσικά, τις σχέσεις του.
Η χειραγώγηση, λοιπόν, είναι επίκτητο ταλέντο και δεν ξεμαθαίνεται. Ο φορέας το έμαθε με κόπο, μελέτη, δοκιμές, ήταν αποφασισμένος, το ήθελε. Άρα, δεν μπορείς να τον αλλάξεις. Και, κυρίως, δεν μπορείς να τον αλλάξεις γιατί εκείνος είτε σε έχει διαλέξει επειδή ήσουν θύμα τελειωμένο είτε σε έχει φτιάξει και σε έχει φέρει σε ένα σημείο όπου δεν έχεις την απαιτούμενη δύναμη, όχι να αλλάξεις ένα Χειραγωγό, αλλά ούτε να βράσεις μακαρόνια χωρίς οδηγίες χρήσεως (από εκείνον, φυσικά).
Με λίγα λόγια, αν σε κάποιες από τις παραπάνω περιγραφές γυναικών στα πρόθυρα της κομποστοποίησης αναγνώρισες την περίπτωσή σου, τότε η μοναδική λύση είναι τα παπούτσια σου και δρόμο. Παράτα το τέρας, δεν θα ξεμείνει ποτέ από πεντάμορφες να βασανίζει. Αν, πάλι, διαπίστωσες ότι απλώς βρίσκεσαι σε μια σχέση με κάποιον ταλαντούχο, έξυπνο, ικανό Μέντορα ή Πυγμαλίωνα, ελπίζω να διασκέδασες διαβάζοντας τι τραβάνε άλλες, πιο άτυχες. Ευτυχισμένη και καλά στέφανα.
Πηγή cosmopolitan.gr

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2019

Γράφτηκε από  Αμαλία Βάγια.
Ένα γουργουρητό στο στομάχι κατά τη διάρκεια της προπόνησής σου μπορεί να είναι σημάδι ότι δεν τρως όσο πρέπει με αποτέλεσμα να μην καις τις θερμίδες που θα μπορούσες να καις. 
Έτσι, τουλάχιστον, αναφέρει έρευνα στα επιστημονικά περιοδικά Journal of Science και Medicine in Sport. Για τη συγκεκριμένη έρευνα χρησιμοποιήθηκαν 10 φοιτήτριες (επομένως δεν ήταν αθλήτριες), φυσιολογικού βάρους στις οποίες δόθηκε ένα υψηλό σε πρωτεϊνη γεύμα (45% πρωτεϊνη), ένα χαμηλό σε πρωτεϊνη (15%) ή καθόλου φαγητό πριν αρχίσουν να περπατούν στο διάδρομο. Οι γυναίκες που έφαγαν το υψηλό σε πρωτεϊνη γεύμα ύστερα από μία ώρα γυμναστικής είχαν κάψει ανά λεπτό περισσότερες θερμίδες από εκείνες που δεν είχαν φάει τίποτα. Επίσης, είναι πολύ σημαντικό να σημειωθεί πως καμία διαφορά δεν υπήρχε ανάμεσα σε εκείνες που δεν έφαγαν τίποτα και σε εκείνες που έφαγαν ένα χαμηλό σε πρωτεϊνη γεύμα. Οι συνολικές θερμίδες που έκαψαν οι πρώτες ήταν γύρω στις 185 επιπλέον σε όλη τη διάρκεια της ημέρας.  
Τι σημαίνει αυτό; 
Το σώμα θα χρησιμοποιήσει περισσότερες θερμίδες όταν έχει “εναλλακτικές” να κάψει (όπως για παράδειγμα μετά το φαγητό). Αν υποθέσουμε ότι θα τρως την ίδια ποσότητα φαγητού, και επομένως θερμίδων, καθημερινά για ένα χρόνο θα καταλήξεις να έχεις χάσει στο τέλος του χρόνου μέχρι και 7 κιλά χωρίς καμία προσπάθεια.  
Παρόλο που το να μην τρως πριν τη γυμναστική έχει χρησιμοποιηθεί παλαιότερα ως μέθοδος για χάσιμο βάρους, το σώμα αυτό που καταφέρνει να κάνει τελικά είναι να χρησιμοποιεί τους μύες και το λίπος σαν πηγές “καυσίμου” κατά τη διάρκεια της άσκησης. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλεια μυών πράγμα που δεν είναι καθόλου υγιές. 
Συμπερασματικά προσπάθησε να τρως ένα σνακ με υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεϊνη (ασπράδια αυγών, φυστικοβούτυρο, γιαούρτι, πρωτεϊνικά ποτά) μία ώρα πριν την προπόνησή σου για να κάψεις περισσότερες θερμίδες κατά τη διάρκεια της άσκησης. Ενδεικτικά θα μπορούσες να φας για πρωινό ένα ολόκληρο αυγό με δύο επιπλέον ασπράδια καθώς και δύο φέτες ψωμί του τοστ με βούτυρο και ένα ποτήρι χυμό πορτοκάλι και να έχεις πάρει μεγάλη ποσότητα πρωτεϊνης με το πρωινό σου ξύπνημα!
ΠΗΓΗ: faysbook.gr


Και όμως γίνεται...χάνεις 7 κιλά χωρίς δίαιτα!

Γράφτηκε από  Αμαλία Βάγια.
Ένα γουργουρητό στο στομάχι κατά τη διάρκεια της προπόνησής σου μπορεί να είναι σημάδι ότι δεν τρως όσο πρέπει με αποτέλεσμα να μην καις τις θερμίδες που θα μπορούσες να καις. 
Έτσι, τουλάχιστον, αναφέρει έρευνα στα επιστημονικά περιοδικά Journal of Science και Medicine in Sport. Για τη συγκεκριμένη έρευνα χρησιμοποιήθηκαν 10 φοιτήτριες (επομένως δεν ήταν αθλήτριες), φυσιολογικού βάρους στις οποίες δόθηκε ένα υψηλό σε πρωτεϊνη γεύμα (45% πρωτεϊνη), ένα χαμηλό σε πρωτεϊνη (15%) ή καθόλου φαγητό πριν αρχίσουν να περπατούν στο διάδρομο. Οι γυναίκες που έφαγαν το υψηλό σε πρωτεϊνη γεύμα ύστερα από μία ώρα γυμναστικής είχαν κάψει ανά λεπτό περισσότερες θερμίδες από εκείνες που δεν είχαν φάει τίποτα. Επίσης, είναι πολύ σημαντικό να σημειωθεί πως καμία διαφορά δεν υπήρχε ανάμεσα σε εκείνες που δεν έφαγαν τίποτα και σε εκείνες που έφαγαν ένα χαμηλό σε πρωτεϊνη γεύμα. Οι συνολικές θερμίδες που έκαψαν οι πρώτες ήταν γύρω στις 185 επιπλέον σε όλη τη διάρκεια της ημέρας.  
Τι σημαίνει αυτό; 
Το σώμα θα χρησιμοποιήσει περισσότερες θερμίδες όταν έχει “εναλλακτικές” να κάψει (όπως για παράδειγμα μετά το φαγητό). Αν υποθέσουμε ότι θα τρως την ίδια ποσότητα φαγητού, και επομένως θερμίδων, καθημερινά για ένα χρόνο θα καταλήξεις να έχεις χάσει στο τέλος του χρόνου μέχρι και 7 κιλά χωρίς καμία προσπάθεια.  
Παρόλο που το να μην τρως πριν τη γυμναστική έχει χρησιμοποιηθεί παλαιότερα ως μέθοδος για χάσιμο βάρους, το σώμα αυτό που καταφέρνει να κάνει τελικά είναι να χρησιμοποιεί τους μύες και το λίπος σαν πηγές “καυσίμου” κατά τη διάρκεια της άσκησης. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλεια μυών πράγμα που δεν είναι καθόλου υγιές. 
Συμπερασματικά προσπάθησε να τρως ένα σνακ με υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεϊνη (ασπράδια αυγών, φυστικοβούτυρο, γιαούρτι, πρωτεϊνικά ποτά) μία ώρα πριν την προπόνησή σου για να κάψεις περισσότερες θερμίδες κατά τη διάρκεια της άσκησης. Ενδεικτικά θα μπορούσες να φας για πρωινό ένα ολόκληρο αυγό με δύο επιπλέον ασπράδια καθώς και δύο φέτες ψωμί του τοστ με βούτυρο και ένα ποτήρι χυμό πορτοκάλι και να έχεις πάρει μεγάλη ποσότητα πρωτεϊνης με το πρωινό σου ξύπνημα!
ΠΗΓΗ: faysbook.gr


Υπάρχουν αμέτρητα άρθρα, θεωρίες και ιδέες όπου όλοι προσπαθούν να δώσουν απάντηση στο μυστήριο αυτού του κόσμο που δεν είναι άλλο: γιατί οι όμορφες γυναίκες είναι μόνες;
Όπως και στα περισσότερα μυστήρια, δεν υπάρχουν σαφείς απαντήσεις για αυτό το αιώνιο αίνιγμα.
Σε αυτό το άλυτο ζήτημα, θα προσπαθήσουμε να δώσουμε απαντήσεις σε βάθος εμπειρίας και αυτό επειδή είμαστε περικυκλωμένοι από γυναίκες που όχι μόνο είναι πανέμορφες αλλά είναι και έξυπνες, πνευματώδεις, αστείες με διάθεση αυτοσαρκασμού και πάνω απ’ όλα γυναίκες που πατούν τα πόδια τους στη γη και όχι στα σύννεφα. Τα έχουν όλα –και για να μην μας παρεξηγήσετε, όχι μόνο ομορφιά – αλλά παρόλ’ αυτά είναι single.
Αυτές οι γυναίκες προχωρούν στην καριέρα τους, είναι καλές φίλες και έχουν αυτογνωσία. Δυστυχώς όμως ουκ ολίγες φορές έχει χρειαστεί να δώσουν απάντηση στο πιο ενοχλητικό ερώτημα του κόσμου που δεν είναι άλλο από το «Γιατί είσαι μόνη». Ιδού λοιπόν οι λόγοι!
Αρνείται να βγει ραντεβού απλά και μόνο …για το ραντεβού
Αυτές οι γυναίκες δεν θα σπαταλήσουν τον χρόνο τους και την ενέργειά τους για να βγουν ραντεβού με έναν άντρα με τον οποίο δεν βλέπουν τους εαυτούς τους για πολύ καιρό. Αισθάνονται πώς είναι χάσιμο χρόνου. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πώς δεν τους ενδιαφέρει καθόλου απλά δεν θέλουν να ασχοληθούν με κάτι μέτριο. Αντ’ αυτού θα προτιμήσουν να προπονηθούν στο γυμναστήριο ή να κάνουν καμιά μάσκα ομορφιάς. Είναι επιλεκτικές με απλά λόγια.
Το νόημα δεν βρίσκεται στο σεξ
Μπορεί να μην το παραδεχόμαστε όλοι, αλλά η αλήθεια είναι ότι η γενιά μας είναι εξοικειωμένη με το περιστασιακό σεξ, την ελεύθερη σχέση, το σεξ δηλαδή που δεν «δεσμεύει κανέναν.» Μια γυναίκα όμως με τα χαρακτηριστικά που προαναφέραμε, δεν πρόκειται να υποκύψει σε κανέναν τύπο απλά και μόνο για να κάνει σεξ. Είναι κάτι που πάει κόντρα με τις αρχές και τα πιστεύω της. Προτιμά να κάνει σεξ με κάποιον για τον οποίο θα έχει αισθήματα.
Δεν ψάχνει κανέναν άντρα να της καλύψει τα κενά
Σε νεαρή ηλικία, ενστικτωδώς επικεντρωνόμαστε σε ορισμένους τομείς της ζωής μας. Αυτή η λίστα περιλαμβάνει συνήθως: την καριέρα, την οικογένεια, την υγεία, τις ρομαντικές σχέσεις και τους φίλους. Τι γίνεται αν κάποιος τομέας πάει πίσω; Η γυναίκα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά δεν θα τα βάψει μαύρα ούτε και θα αγχωθεί. Η ζωή της είναι πλήρης και δεν πρόκειται να υποκύψει στην πίεση του χρόνου για να συμβιβαστεί απεγνωσμένα με κάτι που δεν της λέει απολύτως τίποτα.
Φαίνεται να τα έχει όλα
Η δήλωση αυτή μπορεί να είναι αμφιλεγόμενη, αλλά είναι αλήθεια. Οι άντρες δεν είναι ανόητοι. Όταν ένας άντρας συναντά μια τέτοια γυναίκα αντιλαμβάνεται ότι είναι σημαντική. Δεν θα βρει κάποιο μειονέκτημα να της προσάψει μετά από δυο εβδομάδες. Έχει ομορφιά, μυαλό και μια λαμπερή προσωπικότητα. Το ραντεβού με μια γυναίκα που θα μπορούσε να είναι η μελλοντική σύζυγος μπορεί να τρομάξει έναν άντρα. Τον αναγκάζει να σκεφτεί αν θέλει να δεσμευτεί ή όχι. Έτσι δυστυχώς, για αυτή τη γυναίκα, οι περισσότεροι άντρες είναι «λίγοι» μπροστά σε εκείνη.
Ξέρει πολύ καλά τι θέλει
Έχει μάθει πολλά από το παρελθόν και ξέρει πολύ καλά τι θέλει στο μέλλον. Έχει κουραστεί να κάνει «εξαιρέσεις» για άντρες μου μένουν ακόμη με την μαμά τους και φαίνεται να το απολαμβάνουν. Θέλει κάποιον ανεξάρτητο, επιτυχημένο και ευτυχισμένο, όπως ακριβώς εκείνη! Ο κατάλογος με τους άντρες που δεν έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά είναι πραγματικά μακρύς αλλά δεν σκοπεύει να το διαπραγματευτεί ή να βάλει νερό στο κρασί της. Αρνείται να συμβιβαστεί.
ΠΗΓΗ: any-news.gr

Οι όμορφες γυναίκες είναι μόνες

Υπάρχουν αμέτρητα άρθρα, θεωρίες και ιδέες όπου όλοι προσπαθούν να δώσουν απάντηση στο μυστήριο αυτού του κόσμο που δεν είναι άλλο: γιατί οι όμορφες γυναίκες είναι μόνες;
Όπως και στα περισσότερα μυστήρια, δεν υπάρχουν σαφείς απαντήσεις για αυτό το αιώνιο αίνιγμα.
Σε αυτό το άλυτο ζήτημα, θα προσπαθήσουμε να δώσουμε απαντήσεις σε βάθος εμπειρίας και αυτό επειδή είμαστε περικυκλωμένοι από γυναίκες που όχι μόνο είναι πανέμορφες αλλά είναι και έξυπνες, πνευματώδεις, αστείες με διάθεση αυτοσαρκασμού και πάνω απ’ όλα γυναίκες που πατούν τα πόδια τους στη γη και όχι στα σύννεφα. Τα έχουν όλα –και για να μην μας παρεξηγήσετε, όχι μόνο ομορφιά – αλλά παρόλ’ αυτά είναι single.
Αυτές οι γυναίκες προχωρούν στην καριέρα τους, είναι καλές φίλες και έχουν αυτογνωσία. Δυστυχώς όμως ουκ ολίγες φορές έχει χρειαστεί να δώσουν απάντηση στο πιο ενοχλητικό ερώτημα του κόσμου που δεν είναι άλλο από το «Γιατί είσαι μόνη». Ιδού λοιπόν οι λόγοι!
Αρνείται να βγει ραντεβού απλά και μόνο …για το ραντεβού
Αυτές οι γυναίκες δεν θα σπαταλήσουν τον χρόνο τους και την ενέργειά τους για να βγουν ραντεβού με έναν άντρα με τον οποίο δεν βλέπουν τους εαυτούς τους για πολύ καιρό. Αισθάνονται πώς είναι χάσιμο χρόνου. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πώς δεν τους ενδιαφέρει καθόλου απλά δεν θέλουν να ασχοληθούν με κάτι μέτριο. Αντ’ αυτού θα προτιμήσουν να προπονηθούν στο γυμναστήριο ή να κάνουν καμιά μάσκα ομορφιάς. Είναι επιλεκτικές με απλά λόγια.
Το νόημα δεν βρίσκεται στο σεξ
Μπορεί να μην το παραδεχόμαστε όλοι, αλλά η αλήθεια είναι ότι η γενιά μας είναι εξοικειωμένη με το περιστασιακό σεξ, την ελεύθερη σχέση, το σεξ δηλαδή που δεν «δεσμεύει κανέναν.» Μια γυναίκα όμως με τα χαρακτηριστικά που προαναφέραμε, δεν πρόκειται να υποκύψει σε κανέναν τύπο απλά και μόνο για να κάνει σεξ. Είναι κάτι που πάει κόντρα με τις αρχές και τα πιστεύω της. Προτιμά να κάνει σεξ με κάποιον για τον οποίο θα έχει αισθήματα.
Δεν ψάχνει κανέναν άντρα να της καλύψει τα κενά
Σε νεαρή ηλικία, ενστικτωδώς επικεντρωνόμαστε σε ορισμένους τομείς της ζωής μας. Αυτή η λίστα περιλαμβάνει συνήθως: την καριέρα, την οικογένεια, την υγεία, τις ρομαντικές σχέσεις και τους φίλους. Τι γίνεται αν κάποιος τομέας πάει πίσω; Η γυναίκα με τα παραπάνω χαρακτηριστικά δεν θα τα βάψει μαύρα ούτε και θα αγχωθεί. Η ζωή της είναι πλήρης και δεν πρόκειται να υποκύψει στην πίεση του χρόνου για να συμβιβαστεί απεγνωσμένα με κάτι που δεν της λέει απολύτως τίποτα.
Φαίνεται να τα έχει όλα
Η δήλωση αυτή μπορεί να είναι αμφιλεγόμενη, αλλά είναι αλήθεια. Οι άντρες δεν είναι ανόητοι. Όταν ένας άντρας συναντά μια τέτοια γυναίκα αντιλαμβάνεται ότι είναι σημαντική. Δεν θα βρει κάποιο μειονέκτημα να της προσάψει μετά από δυο εβδομάδες. Έχει ομορφιά, μυαλό και μια λαμπερή προσωπικότητα. Το ραντεβού με μια γυναίκα που θα μπορούσε να είναι η μελλοντική σύζυγος μπορεί να τρομάξει έναν άντρα. Τον αναγκάζει να σκεφτεί αν θέλει να δεσμευτεί ή όχι. Έτσι δυστυχώς, για αυτή τη γυναίκα, οι περισσότεροι άντρες είναι «λίγοι» μπροστά σε εκείνη.
Ξέρει πολύ καλά τι θέλει
Έχει μάθει πολλά από το παρελθόν και ξέρει πολύ καλά τι θέλει στο μέλλον. Έχει κουραστεί να κάνει «εξαιρέσεις» για άντρες μου μένουν ακόμη με την μαμά τους και φαίνεται να το απολαμβάνουν. Θέλει κάποιον ανεξάρτητο, επιτυχημένο και ευτυχισμένο, όπως ακριβώς εκείνη! Ο κατάλογος με τους άντρες που δεν έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά είναι πραγματικά μακρύς αλλά δεν σκοπεύει να το διαπραγματευτεί ή να βάλει νερό στο κρασί της. Αρνείται να συμβιβαστεί.
ΠΗΓΗ: any-news.gr

Έχω βαρεθεί να διαβάζω για Ελληνίδες μάνες και τους κανακάρηδές τους. Εντάξει, το καταλάβαμε, το εμπεδώσαμε.
Η Ελληνίδα μάνα δε θα αφήσει ποτέ - ή σχεδόν ποτέ έστω - το γιόκα της να αγιάσει. Μονίμως όλες θα τις ξινίζουν και καμιά δε θα είναι άξια για τον πρίγκιπά της. Οκ, δεν αντιλέγω, ποία μάνα δε θέλει το καλύτερο για το παιδί της; Όμως φτάνει πια. Καιρός να ακουστεί και η αντίθετη πλευρά. Η πλευρά του πατέρα που βλέπει την πριγκηπέσσα του με κάθε λογής αλήτη. Και σαφώς και θα το αναλύσουμε γιατί ξεκάθαρα ανήκω στην κατηγορία daddy's little girl. Και καλά κάνω!
Πες, λοιπόν λατρεμένε μου πάτερα, ότι σε αξιώνει ο θεούλης και κανείς κόρη. Μεγάλο δώρο μέσα στα ροζουλιά του. Ένα μικρό αθώο μωράκι. Άντε να φανταστείς εσύ πως αυτό το πλάσμα, μέσα στην επόμενη δεκαπενταετία, θα σου αλλάξει τον αδόξαστο. Γιατί θα το κάνει, να είσαι σίγουρος. Θα πεις κι εσύ, καλέ μου μπαμπά, μεγάλα λόγια, τύπου «σιγά μην τη δώσω εγώ για νύφη» «σιγά μην την αφήσω να βγαίνει με τον γκόμενο δεξιά κι αριστερά και να σουλατσάρει ανενόχλητη». Ε, σε πληροφορώ πως και θα την αφήσεις να βγει και νύφη θα τη δώσεις. Όσο και να χτυπιέσαι, όσο και να βράζεις από μέσα σου, θα την αφήσεις την πριγκίπισσα σου να βγει να πιει και να καταστραφεί.
Εσύ δε θα φωνάξεις για ζακέτα, ούτε θα γκρινιάξεις που δεν πήρες απάντηση στο τηλέφωνο. Θα τρέξεις τα ξημερώματα έξω από κάποιο κλαμπ να μαζέψεις τη μικρή να μη γυρνάει μόνη της στους δρόμους κι ας χτυπάει εσένα κρυφά το φυλλοκάρδι σου μέχρι να φτάσει μήνυμα «μπαμπά κοιμάσαι; μπορείς να έρθεις να με πάρεις;». Ξέρουμε, άλλωστε, πως οι μπαμπάδες έχετε το κακό συνήθειο να μην εξωτερικεύετε τις ανησυχίες σας, μη και δείξετε ευάλωτοι και σας παρεξηγήσουμε.
Ο Έλληνας πατέρας, όμως, θα κάνει κι άλλα πολλά για την κορούλα του. Θα πάει να την παρηγορήσει, όταν θα κλάψει πρώτη φορά για τους παιδικούς της έρωτες. Κι ας μην ξέρει πώς γίνεται, κι ας μην το 'χει κάνει ποτέ του. Το ένστικτο της προστασίας που του βγαίνει τόσο φυσικά, θα ξυπνήσει μέσα του και θα έρθει με τον πιο αδέξιο και γλυκό τρόπο, μεταξύ σοβαρού κι αστείου, να απειλήσει με δολοφονίες προς απανταχού φταίχτη και μη. Είναι μυστικά συμφωνημένα που δεν ειπώθηκαν ποτέ μεταξύ πατέρα και κόρης, αλλά ξέρουν καλά κι οι δύο.
Ο μπαμπάς που δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του, είναι αυτός που δε θα χαλάσει χατήρι στο κορίτσι του. Γιατί η μικρή σουσού ξέρει πώς θα σε τουμπάρει καλέ μου πατέρα. Θα σου κάνει τις γλύκες που δε μπορείς να αντισταθείς. Θα σε παρακαλέσει να της κάνεις το χατήρι με αυτό το νάζι που μόνο εκείνη ξέρει να χρησιμοποιεί τόσο καλά.
Με λίγα λόγια, ο Έλληνας πατέρας δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με την Ελληνίδα μάνα. Δε θα γκρινιάξει, ούτε θα σου κάνει τη ζωή πατίνι, αν δεν εγκρίνει. Αντίθετα, θα σου κάνει μούτρα και θα σε κοιτάει σαν βρεγμένο γατί, γιατί δεν ξέρει τι να κάνει που σε βλέπει να μεγαλώνεις και να φεύγεις από την αγκαλιά του. Μην του κρατάς κακία όλα από αγάπη γίνονται.
Υ.Γ. Προς όλους τους μπαμπάδες εκεί έξω. Όσους πρίγκιπες και να βρούμε, εσείς θα είστε πάντα οι βασιλιάδες μας.
Πηγή pillowfights.gr

Η αδυναμία του Έλληνα μπαμπά

Έχω βαρεθεί να διαβάζω για Ελληνίδες μάνες και τους κανακάρηδές τους. Εντάξει, το καταλάβαμε, το εμπεδώσαμε.
Η Ελληνίδα μάνα δε θα αφήσει ποτέ - ή σχεδόν ποτέ έστω - το γιόκα της να αγιάσει. Μονίμως όλες θα τις ξινίζουν και καμιά δε θα είναι άξια για τον πρίγκιπά της. Οκ, δεν αντιλέγω, ποία μάνα δε θέλει το καλύτερο για το παιδί της; Όμως φτάνει πια. Καιρός να ακουστεί και η αντίθετη πλευρά. Η πλευρά του πατέρα που βλέπει την πριγκηπέσσα του με κάθε λογής αλήτη. Και σαφώς και θα το αναλύσουμε γιατί ξεκάθαρα ανήκω στην κατηγορία daddy's little girl. Και καλά κάνω!
Πες, λοιπόν λατρεμένε μου πάτερα, ότι σε αξιώνει ο θεούλης και κανείς κόρη. Μεγάλο δώρο μέσα στα ροζουλιά του. Ένα μικρό αθώο μωράκι. Άντε να φανταστείς εσύ πως αυτό το πλάσμα, μέσα στην επόμενη δεκαπενταετία, θα σου αλλάξει τον αδόξαστο. Γιατί θα το κάνει, να είσαι σίγουρος. Θα πεις κι εσύ, καλέ μου μπαμπά, μεγάλα λόγια, τύπου «σιγά μην τη δώσω εγώ για νύφη» «σιγά μην την αφήσω να βγαίνει με τον γκόμενο δεξιά κι αριστερά και να σουλατσάρει ανενόχλητη». Ε, σε πληροφορώ πως και θα την αφήσεις να βγει και νύφη θα τη δώσεις. Όσο και να χτυπιέσαι, όσο και να βράζεις από μέσα σου, θα την αφήσεις την πριγκίπισσα σου να βγει να πιει και να καταστραφεί.
Εσύ δε θα φωνάξεις για ζακέτα, ούτε θα γκρινιάξεις που δεν πήρες απάντηση στο τηλέφωνο. Θα τρέξεις τα ξημερώματα έξω από κάποιο κλαμπ να μαζέψεις τη μικρή να μη γυρνάει μόνη της στους δρόμους κι ας χτυπάει εσένα κρυφά το φυλλοκάρδι σου μέχρι να φτάσει μήνυμα «μπαμπά κοιμάσαι; μπορείς να έρθεις να με πάρεις;». Ξέρουμε, άλλωστε, πως οι μπαμπάδες έχετε το κακό συνήθειο να μην εξωτερικεύετε τις ανησυχίες σας, μη και δείξετε ευάλωτοι και σας παρεξηγήσουμε.
Ο Έλληνας πατέρας, όμως, θα κάνει κι άλλα πολλά για την κορούλα του. Θα πάει να την παρηγορήσει, όταν θα κλάψει πρώτη φορά για τους παιδικούς της έρωτες. Κι ας μην ξέρει πώς γίνεται, κι ας μην το 'χει κάνει ποτέ του. Το ένστικτο της προστασίας που του βγαίνει τόσο φυσικά, θα ξυπνήσει μέσα του και θα έρθει με τον πιο αδέξιο και γλυκό τρόπο, μεταξύ σοβαρού κι αστείου, να απειλήσει με δολοφονίες προς απανταχού φταίχτη και μη. Είναι μυστικά συμφωνημένα που δεν ειπώθηκαν ποτέ μεταξύ πατέρα και κόρης, αλλά ξέρουν καλά κι οι δύο.
Ο μπαμπάς που δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του, είναι αυτός που δε θα χαλάσει χατήρι στο κορίτσι του. Γιατί η μικρή σουσού ξέρει πώς θα σε τουμπάρει καλέ μου πατέρα. Θα σου κάνει τις γλύκες που δε μπορείς να αντισταθείς. Θα σε παρακαλέσει να της κάνεις το χατήρι με αυτό το νάζι που μόνο εκείνη ξέρει να χρησιμοποιεί τόσο καλά.
Με λίγα λόγια, ο Έλληνας πατέρας δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με την Ελληνίδα μάνα. Δε θα γκρινιάξει, ούτε θα σου κάνει τη ζωή πατίνι, αν δεν εγκρίνει. Αντίθετα, θα σου κάνει μούτρα και θα σε κοιτάει σαν βρεγμένο γατί, γιατί δεν ξέρει τι να κάνει που σε βλέπει να μεγαλώνεις και να φεύγεις από την αγκαλιά του. Μην του κρατάς κακία όλα από αγάπη γίνονται.
Υ.Γ. Προς όλους τους μπαμπάδες εκεί έξω. Όσους πρίγκιπες και να βρούμε, εσείς θα είστε πάντα οι βασιλιάδες μας.
Πηγή pillowfights.gr

Ενώ εμείς είμαστε το ακριβώς αντίθετο;
H αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος από τη φύση του έχει δημιουργηθεί να είναι... ζευγάρι. Γι' αυτό άλλωστε κάνουμε σχέσεις οι οποίες εξελίσσονται σύμφωνα με τα γούστα και τα θέλω του καθενός. Υπάρχει όμως μία τεράστια διαφορά ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες: Ενώ εμείς παθαίνουμε αμόκ όταν είμαστε καιρό μόνες και η επιθυμία μας να βρούμε ένα σύντροφο γιγαντώνεται, αναφερόμαστε στην πλειοψηφία των γυναικών σύμφωνα με στατιστικά, οι άντρες είναι πιο χαλαροί στο θέμα αυτό και απολαμβάνουν εξίσου και τη single ζωή τους χωρίς να μιζεριάζουν.
Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Σύμφωνα λοιπόν με έρευνα, ο βασικότερος λόγος για τον οποίο ένας άντρας δεν τραβάει και κανένα ιδιαίτερο ζόρι για να κάνει σχέση, είναι γιατί θεωρεί πολύ σημαντική την ελευθερία του. Όχι ότι εμείς οι γυναίκες θέλουμε να έχουμε... δεσμά, αλλά γιατί για τον άντρα, το πρόγραμμα με την καλή του ή μία υποχρέωση στην οποία θα πρέπει να παραβρεθεί, λαμβάνει την μορφή καταπίεσης. Σε όλο αυτό, ας προσθέσουμε και τη γυναικεία γκρίνια η οποία είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά μας, οπότε με συνοπτικές διαδικασίες αντιλαμβανόμαστε γιατί ένας άντρας κάποιες φορές απλώς προτιμά να μην... μπλέξει.
Ακόμη ένας λόγος, ο οποίος προέκυψε έπειτα από συζήτηση με φίλες και φίλους, είναι γιατί ο άντρας έχει τη δυνατότητα-πάλι εκ φύσεως-να κάνει σεξ και να μην εμπλακεί συναισθηματικά. Κάτι που φυσικά δε συμβαίνει για εμάς, μιας και ακόμη και για ένα απλό one night stand, θα πρέπει απαραιτήτως να βρίσκουμε κάτι στον άλλο.
Οπότε, η ανάγκη για σεξ των γυναικών, είναι αυτή που αρχικά ενισχύει την επιθυμία για τη δημιουργία μιας σχέσης. Δεν είναι τυχαία άλλωστε, η αδυναμία μας να κάνουμε σεξ με κάποιον όταν έχουμε κάποιον άλλο στο μυαλό μας. Κάτι που δε συμβαίνει συχνά στους άντρες.
Πηγή: http://www.queen.gr

Έρευνα: Οι άντρες δεν έχουν πρόβλημα να είναι ελεύθεροι

Ενώ εμείς είμαστε το ακριβώς αντίθετο;
H αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος από τη φύση του έχει δημιουργηθεί να είναι... ζευγάρι. Γι' αυτό άλλωστε κάνουμε σχέσεις οι οποίες εξελίσσονται σύμφωνα με τα γούστα και τα θέλω του καθενός. Υπάρχει όμως μία τεράστια διαφορά ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες: Ενώ εμείς παθαίνουμε αμόκ όταν είμαστε καιρό μόνες και η επιθυμία μας να βρούμε ένα σύντροφο γιγαντώνεται, αναφερόμαστε στην πλειοψηφία των γυναικών σύμφωνα με στατιστικά, οι άντρες είναι πιο χαλαροί στο θέμα αυτό και απολαμβάνουν εξίσου και τη single ζωή τους χωρίς να μιζεριάζουν.
Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Σύμφωνα λοιπόν με έρευνα, ο βασικότερος λόγος για τον οποίο ένας άντρας δεν τραβάει και κανένα ιδιαίτερο ζόρι για να κάνει σχέση, είναι γιατί θεωρεί πολύ σημαντική την ελευθερία του. Όχι ότι εμείς οι γυναίκες θέλουμε να έχουμε... δεσμά, αλλά γιατί για τον άντρα, το πρόγραμμα με την καλή του ή μία υποχρέωση στην οποία θα πρέπει να παραβρεθεί, λαμβάνει την μορφή καταπίεσης. Σε όλο αυτό, ας προσθέσουμε και τη γυναικεία γκρίνια η οποία είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά μας, οπότε με συνοπτικές διαδικασίες αντιλαμβανόμαστε γιατί ένας άντρας κάποιες φορές απλώς προτιμά να μην... μπλέξει.
Ακόμη ένας λόγος, ο οποίος προέκυψε έπειτα από συζήτηση με φίλες και φίλους, είναι γιατί ο άντρας έχει τη δυνατότητα-πάλι εκ φύσεως-να κάνει σεξ και να μην εμπλακεί συναισθηματικά. Κάτι που φυσικά δε συμβαίνει για εμάς, μιας και ακόμη και για ένα απλό one night stand, θα πρέπει απαραιτήτως να βρίσκουμε κάτι στον άλλο.
Οπότε, η ανάγκη για σεξ των γυναικών, είναι αυτή που αρχικά ενισχύει την επιθυμία για τη δημιουργία μιας σχέσης. Δεν είναι τυχαία άλλωστε, η αδυναμία μας να κάνουμε σεξ με κάποιον όταν έχουμε κάποιον άλλο στο μυαλό μας. Κάτι που δε συμβαίνει συχνά στους άντρες.
Πηγή: http://www.queen.gr

Τετάρτη, 17 Απριλίου 2019

Όταν δεν είσαι υποχρεωμένη να εξηγήσεις "γιατί".
Σε μία εποχή που όλοι έχουν γνώμη για όλους, είναι πανεύκολο να γίνεις αντικείμενο σχολιασμού για όσα επιλέγεις να κάνεις, να δώσεις, να πεις. Και, τις περισσότερες φορές, όταν δέχεσαι κριτική (και δη όταν πρόκειται για κακεντρεχή σχόλια ή αδιάκριτες ερωτήσεις), νιώθεις την ανάγκη να "αμυνθείς". Τις περισσότερες φορές καταλήγεις να δικαιολογείσαι. Ε λοιπόν όχι.
Υπάρχουν μερικά πράγματα για τα οποία δεν χρειάζεται να δώσεις λογαριασμό. Όπως:
1. Γιατί δεν είχες χρόνο
Καλό είναι να βρεις ποιοι άνθρωποι στη ζωή σου αξίζουν τον χρόνο σου και ποιοι όχι. Ναι, ίσως αυτό ακούγεται πολύ αυστηρό, αλλά όταν έχεις κάτι πολύτιμο αξίζει -αν μη τι άλλο- να το προφυλάσσεις. Ξέρεις ποιος αξίζει όλο σου το χρόνο; Εσύ. Κι αυτό δεν σημαίνει ότι είσαι εγωίστρια, αλλά ότι ξέρεις να βάζεις προτεραιότητες.
2. Γιατί δεν συμφώνησες σε κάτι
Ένα πράγμα, μία ιδέα, μία σκέψη δεν είναι τίποτα άλλο από τις ιδιότητες που εμείς δίνουμε σε αυτή. Αυτό σημαίνει ότι το ίδιο πράγμα μπορεί να προκαλεί εντελώς διαφορετικά συναισθήματα σε διαφορετικούς ανθρώπους. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να νευριάζει μαζί σου επειδή διαφωνείς με αυτό που πιστεύει. Κι αν το κάνει τότε δεν έχει καμία θέση στη ζωή σου.
3. Γιατί δεν ζήτησες συγγνώμη
Δεν λέμε να μην αναγνωρίζεις τα λάθη σου. Λέμε ότι υπάρχουν και φορές που είναι περιττό. Όπως αυτές : 19 φορές που δεν χρωστάς συγγνώμη
4. Για τις επιλογές σου στη ζωή
Ας πούμε ότι μετά το λύκειο, αποφάσισες να ακολοηθήσεις ένα εντελώς δικό σου δρόμο αντί να κάνεις αυτό που κάνουν όλοι. Ας πούμε ότι έφτιαξες κατευθείαν τη δική σου επιχείρηση, αντί να σπουδάσεις. Επειδή οι άνθρωποι έχουν την τάση να κρίνουν τους άλλους με βάση τη δική τους ζωή, πιθανώς η πράξη σου να προκαλέσει ερωτηματικά. Όσο εσύ νιώθεις ότι επιλογές σου συμβαδίζουν με τα θέλω σου, αλήθεια, δεν είσαι υποχρεωμένη να δικαιολογηθείς σε κανένα γι' αυτές.
5. Γιατί δεν είπες "ναι" όταν κάποιος σου ζήτησε να κάνεις κάτι
Συνήθως αυτός που λέει "όχι", αυτός που αρνείται ή διαμαρτύρεται όταν όλοι (ακόμα και άθελα τους) συμφωνούν, γίνεται αντιπαθητικός και δυσάρεστος. Παρόλα αυτά να θυμάσαι ότι είσαι άνθρωπος και (πρέπει να) έχεις τα όρια σου.
6. Για την εμφάνισή σου
Ξέρεις γιατί δεν οφείλεις εξηγήσεις για το αν πάχυνες, αδυνάτισες, έκοψες τα μαλλιά σου ή τα έβαψες πράσινα, έκανες τατουάζ ή φόρεσες ασημένιο κραγιόν; Γιατί γεννήθηκες για να κάνεις αυτό που σε κάνει να αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου. Τέλος.
7. Γιατί είσαι single
Είναι από τις πιο ενοχλητικές ερωτήσεις που μπορεί να σου κάνει κάποιος: "Πως και είσαι μόνη;" ή "Δεν θα ήθελες να είσαι με κάποιον;". Ναι ξέρουμε, ο κόσμος ποτέ δεν θα καταλάβει ότι γίνεται να μην είσαι σε σχέση και να νιώθεις υπέροχα.
8. Για τις σεξουαλικές σου προτιμήσεις
Νομίζουμε πως δεν χρειάζεται καν να σχολιάσουμε κάτι παραπάνω σε αυτό.
Πηγή cosmopolitan.gr


Δεν χρωστάς εξηγήσεις σε κανέναν

Όταν δεν είσαι υποχρεωμένη να εξηγήσεις "γιατί".
Σε μία εποχή που όλοι έχουν γνώμη για όλους, είναι πανεύκολο να γίνεις αντικείμενο σχολιασμού για όσα επιλέγεις να κάνεις, να δώσεις, να πεις. Και, τις περισσότερες φορές, όταν δέχεσαι κριτική (και δη όταν πρόκειται για κακεντρεχή σχόλια ή αδιάκριτες ερωτήσεις), νιώθεις την ανάγκη να "αμυνθείς". Τις περισσότερες φορές καταλήγεις να δικαιολογείσαι. Ε λοιπόν όχι.
Υπάρχουν μερικά πράγματα για τα οποία δεν χρειάζεται να δώσεις λογαριασμό. Όπως:
1. Γιατί δεν είχες χρόνο
Καλό είναι να βρεις ποιοι άνθρωποι στη ζωή σου αξίζουν τον χρόνο σου και ποιοι όχι. Ναι, ίσως αυτό ακούγεται πολύ αυστηρό, αλλά όταν έχεις κάτι πολύτιμο αξίζει -αν μη τι άλλο- να το προφυλάσσεις. Ξέρεις ποιος αξίζει όλο σου το χρόνο; Εσύ. Κι αυτό δεν σημαίνει ότι είσαι εγωίστρια, αλλά ότι ξέρεις να βάζεις προτεραιότητες.
2. Γιατί δεν συμφώνησες σε κάτι
Ένα πράγμα, μία ιδέα, μία σκέψη δεν είναι τίποτα άλλο από τις ιδιότητες που εμείς δίνουμε σε αυτή. Αυτό σημαίνει ότι το ίδιο πράγμα μπορεί να προκαλεί εντελώς διαφορετικά συναισθήματα σε διαφορετικούς ανθρώπους. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να νευριάζει μαζί σου επειδή διαφωνείς με αυτό που πιστεύει. Κι αν το κάνει τότε δεν έχει καμία θέση στη ζωή σου.
3. Γιατί δεν ζήτησες συγγνώμη
Δεν λέμε να μην αναγνωρίζεις τα λάθη σου. Λέμε ότι υπάρχουν και φορές που είναι περιττό. Όπως αυτές : 19 φορές που δεν χρωστάς συγγνώμη
4. Για τις επιλογές σου στη ζωή
Ας πούμε ότι μετά το λύκειο, αποφάσισες να ακολοηθήσεις ένα εντελώς δικό σου δρόμο αντί να κάνεις αυτό που κάνουν όλοι. Ας πούμε ότι έφτιαξες κατευθείαν τη δική σου επιχείρηση, αντί να σπουδάσεις. Επειδή οι άνθρωποι έχουν την τάση να κρίνουν τους άλλους με βάση τη δική τους ζωή, πιθανώς η πράξη σου να προκαλέσει ερωτηματικά. Όσο εσύ νιώθεις ότι επιλογές σου συμβαδίζουν με τα θέλω σου, αλήθεια, δεν είσαι υποχρεωμένη να δικαιολογηθείς σε κανένα γι' αυτές.
5. Γιατί δεν είπες "ναι" όταν κάποιος σου ζήτησε να κάνεις κάτι
Συνήθως αυτός που λέει "όχι", αυτός που αρνείται ή διαμαρτύρεται όταν όλοι (ακόμα και άθελα τους) συμφωνούν, γίνεται αντιπαθητικός και δυσάρεστος. Παρόλα αυτά να θυμάσαι ότι είσαι άνθρωπος και (πρέπει να) έχεις τα όρια σου.
6. Για την εμφάνισή σου
Ξέρεις γιατί δεν οφείλεις εξηγήσεις για το αν πάχυνες, αδυνάτισες, έκοψες τα μαλλιά σου ή τα έβαψες πράσινα, έκανες τατουάζ ή φόρεσες ασημένιο κραγιόν; Γιατί γεννήθηκες για να κάνεις αυτό που σε κάνει να αισθάνεσαι καλά με τον εαυτό σου. Τέλος.
7. Γιατί είσαι single
Είναι από τις πιο ενοχλητικές ερωτήσεις που μπορεί να σου κάνει κάποιος: "Πως και είσαι μόνη;" ή "Δεν θα ήθελες να είσαι με κάποιον;". Ναι ξέρουμε, ο κόσμος ποτέ δεν θα καταλάβει ότι γίνεται να μην είσαι σε σχέση και να νιώθεις υπέροχα.
8. Για τις σεξουαλικές σου προτιμήσεις
Νομίζουμε πως δεν χρειάζεται καν να σχολιάσουμε κάτι παραπάνω σε αυτό.
Πηγή cosmopolitan.gr


Τρίτη, 16 Απριλίου 2019

«Είμαστε ό,τι σκεφτόμαστε» διατύπωσε ο μεγάλος Ινδός στοχαστής Μαχάτμα Γκάντι.
«Είτε πιστεύεις ότι θα τα καταφέρεις, είτε πιστεύεις ότι δεν θα τα καταφέρεις, έχεις δίκιο» είπε ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους της βιομηχανίας Χένρι Φορντ, ο άνθρωπος που έβαλε τον κόσμο πάνω σε ρόδες.
Η δύναμη της ανθρώπινης σκέψης είναι ευρέως αναγνωρισμένη και η ομιλία με τον εαυτό μας είναι μία από τις πιο σημαντικές εκφάνσεις της σκέψης μας, αναφέρει ο Αντώνης Χατζηγεωργιάδης, αναπληρωτής Καθηγητής στη Σχολή Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΣΕΦΑΑ) του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και Ταμίας στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Αθλητικής Ψυχολογίας.
Η ερευνητική δραστηριότητα του Εργαστηρίου Ψυχολογίας της ΣΕΦΑΑ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, μία από τις πιο αναγνωρισμένες ερευνητικές ομάδες στον χώρο της Ψυχολογίας του Αθλητισμού και της 'Ασκησης διεθνώς, συνεχίζει να προκαλεί το ενδιαφέρον κορυφαίων μέσων μαζικής ενημέρωσης.
Μετά τη Wall Street Journal, τώρα η σειρά της Washington Post, η οποία έπειτα από επικοινωνία με τον αναπληρωτή καθηγητή Αντώνη Χατζηγεωργιάδη προχώρησε σε συνέντευξη σχετικά με το φαινόμενο την αυτο-ομιλίας.
Το ενδιαφέρον, προσέλκυσε η δημοσίευση του Αντώνη Χατζηγεωργιάδη και των Νίκου Ζουρμπάνου, Σοφίας Μπουμπάκη και Γιάννη Θεοδωράκη, μελών του Εργαστηρίου Ψυχολογίας της 'Ασκησης & Ποιότητας Ζωής, σε επιστημονικό περιοδικό υψηλής απήχησης με θέμα τη θετική επίδραση που μπορεί να έχει η αυτό-ομιλία στη διαχείριση του άγχους.
Ο ίδιος απαντά στα παρακάτω ερωτήματα για το ΑΠΕ-ΜΠΕ:
Γιατί μιλάμε στον εαυτό μας;
Οι άνθρωποι μιλάμε στον εαυτό μας, συνειδητά ή ασυνείδητα, όλη τη ώρα. Μιλάμε στον εαυτό μας φωναχτά, ψιθυριστά, ή σιωπηλά, για να ενεργοποιηθούμε, να κατευθύνουμε τις πράξεις μας, να αξιολογήσουμε γεγονότα και συμπεριφορές.
«Ηρέμησε», «Χαλάρωσε», «Συγκεντρώσου», «Θα τα καταφέρεις», είναι εκφράσεις που συχνά χρησιμοποιούμε απευθυνόμενοι στον ίδιο μας τον εαυτό για να νιώσουμε πιο ασφαλείς, πιο σίγουροι, να ξεπεράσουμε το άγχος μας, να αυξήσουμε την αυτοπεποίθηση μας.
Τι προκάλεσε το ενδιαφέρον της Washington Post;
Οι έρευνες του εργαστηρίου μας έχουν συστηματικά υποστηρίξει ότι στον χώρο του αθλητισμού, η χρήση της αυτό-ομιλίας ως στρατηγική βελτιώνει σημαντικά την απόδοση των αθλητών. Η έρευνα που προκάλεσε το ενδιαφέρον της δημοσιογράφου από τη Washington Post είχε θέμα την επίδραση της αυτό-ομιλίας στη διαχείριση του άγχους σε νεαρούς αθλητές. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι με την κατάλληλη αυτό-ομιλία οι νεαροί αθλητές βιώσαν λιγότερο άγχος και απέδωσαν καλύτερα σε συνθήκες υψηλού στρες.
Η συνέντευξη
Η συνέντευξη στην Washington Post εστίασε, σύμφωνα με τον ίδιο, πέρα από το περιεχόμενο της επιστημονικής δημοσίευσης, και στο κατά πόσο αυτά τα αποτελέσματα μπορούν να γενικευτούν και έξω από το χώρο του αθλητισμού, στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων.
Αν μάθουμε να μιλάμε στον εαυτό μας, συνεχίζει, με τον κατάλληλο τρόπο, αυτό μπορεί να μας βοηθήσει σημαντικά στην καθημερινότητα μας, στην αντιμετώπιση προβλημάτων, και τη διαχείριση κρίσεων, για να προσθέσει:
«Η θετική αυτό-ομιλία, το να λέμε στον εαυτό μας πράγματα που μας ενθαρρύνουν και μας κάνουν να νιώθουμε πιο ωραία, είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για τη βελτίωση της αυτοπεποίθησης. Η χρήση της αυτό-ομιλίας έχει ως σκοπό την ενεργοποίηση κατάλληλων κατά περίσταση λειτουργιών για την επίτευξη των στόχων μας. Δοκιμάστε να αντικαταστήσετε τις αρνητικές σκέψεις με θετικές. Μη λέτε στον εαυτό σας "δεν θα τα καταφέρω", πείτε "θα προσπαθήσω όσο περισσότερο μπορώ", μη λέτε "απέτυχα", πείτε "την επόμενη φορά θα προσπαθήσω περισσότερο", μη λέτε "τι θα σκεφτούν οι άλλοι για μένα", πείτε "είμαι δυνατός και θα τα καταφέρω". Βρείτε τις λέξεις και τις εκφράσεις που σας αρέσει να ακούτε, ή να λέτε στον εαυτό σας, και σαν κάνουν να νιώθετε όμορφα, και χρησιμοποιήστε τες συστηματικά. Δεν είναι κάτι που γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Χρειάζεται, να το πιστέψουμε, και να κάνουμε συστηματική εξάσκηση. Σταδιακά, η θετική αυτό-ομιλία θα αυτοματοποιηθεί και η χρήση της θα ενεργοποιεί τις κατάλληλες αντιδράσεις. Πιστέψτε το!».
ΠΗΓΗ: www.newsbomb.gr


Δείτε τι δείχνει για τον χαρακτήρα σας αν μιλάτε στον εαυτό σας

«Είμαστε ό,τι σκεφτόμαστε» διατύπωσε ο μεγάλος Ινδός στοχαστής Μαχάτμα Γκάντι.
«Είτε πιστεύεις ότι θα τα καταφέρεις, είτε πιστεύεις ότι δεν θα τα καταφέρεις, έχεις δίκιο» είπε ένας από τους σημαντικότερους ανθρώπους της βιομηχανίας Χένρι Φορντ, ο άνθρωπος που έβαλε τον κόσμο πάνω σε ρόδες.
Η δύναμη της ανθρώπινης σκέψης είναι ευρέως αναγνωρισμένη και η ομιλία με τον εαυτό μας είναι μία από τις πιο σημαντικές εκφάνσεις της σκέψης μας, αναφέρει ο Αντώνης Χατζηγεωργιάδης, αναπληρωτής Καθηγητής στη Σχολή Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΣΕΦΑΑ) του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και Ταμίας στην Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Αθλητικής Ψυχολογίας.
Η ερευνητική δραστηριότητα του Εργαστηρίου Ψυχολογίας της ΣΕΦΑΑ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, μία από τις πιο αναγνωρισμένες ερευνητικές ομάδες στον χώρο της Ψυχολογίας του Αθλητισμού και της 'Ασκησης διεθνώς, συνεχίζει να προκαλεί το ενδιαφέρον κορυφαίων μέσων μαζικής ενημέρωσης.
Μετά τη Wall Street Journal, τώρα η σειρά της Washington Post, η οποία έπειτα από επικοινωνία με τον αναπληρωτή καθηγητή Αντώνη Χατζηγεωργιάδη προχώρησε σε συνέντευξη σχετικά με το φαινόμενο την αυτο-ομιλίας.
Το ενδιαφέρον, προσέλκυσε η δημοσίευση του Αντώνη Χατζηγεωργιάδη και των Νίκου Ζουρμπάνου, Σοφίας Μπουμπάκη και Γιάννη Θεοδωράκη, μελών του Εργαστηρίου Ψυχολογίας της 'Ασκησης & Ποιότητας Ζωής, σε επιστημονικό περιοδικό υψηλής απήχησης με θέμα τη θετική επίδραση που μπορεί να έχει η αυτό-ομιλία στη διαχείριση του άγχους.
Ο ίδιος απαντά στα παρακάτω ερωτήματα για το ΑΠΕ-ΜΠΕ:
Γιατί μιλάμε στον εαυτό μας;
Οι άνθρωποι μιλάμε στον εαυτό μας, συνειδητά ή ασυνείδητα, όλη τη ώρα. Μιλάμε στον εαυτό μας φωναχτά, ψιθυριστά, ή σιωπηλά, για να ενεργοποιηθούμε, να κατευθύνουμε τις πράξεις μας, να αξιολογήσουμε γεγονότα και συμπεριφορές.
«Ηρέμησε», «Χαλάρωσε», «Συγκεντρώσου», «Θα τα καταφέρεις», είναι εκφράσεις που συχνά χρησιμοποιούμε απευθυνόμενοι στον ίδιο μας τον εαυτό για να νιώσουμε πιο ασφαλείς, πιο σίγουροι, να ξεπεράσουμε το άγχος μας, να αυξήσουμε την αυτοπεποίθηση μας.
Τι προκάλεσε το ενδιαφέρον της Washington Post;
Οι έρευνες του εργαστηρίου μας έχουν συστηματικά υποστηρίξει ότι στον χώρο του αθλητισμού, η χρήση της αυτό-ομιλίας ως στρατηγική βελτιώνει σημαντικά την απόδοση των αθλητών. Η έρευνα που προκάλεσε το ενδιαφέρον της δημοσιογράφου από τη Washington Post είχε θέμα την επίδραση της αυτό-ομιλίας στη διαχείριση του άγχους σε νεαρούς αθλητές. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι με την κατάλληλη αυτό-ομιλία οι νεαροί αθλητές βιώσαν λιγότερο άγχος και απέδωσαν καλύτερα σε συνθήκες υψηλού στρες.
Η συνέντευξη
Η συνέντευξη στην Washington Post εστίασε, σύμφωνα με τον ίδιο, πέρα από το περιεχόμενο της επιστημονικής δημοσίευσης, και στο κατά πόσο αυτά τα αποτελέσματα μπορούν να γενικευτούν και έξω από το χώρο του αθλητισμού, στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων.
Αν μάθουμε να μιλάμε στον εαυτό μας, συνεχίζει, με τον κατάλληλο τρόπο, αυτό μπορεί να μας βοηθήσει σημαντικά στην καθημερινότητα μας, στην αντιμετώπιση προβλημάτων, και τη διαχείριση κρίσεων, για να προσθέσει:
«Η θετική αυτό-ομιλία, το να λέμε στον εαυτό μας πράγματα που μας ενθαρρύνουν και μας κάνουν να νιώθουμε πιο ωραία, είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για τη βελτίωση της αυτοπεποίθησης. Η χρήση της αυτό-ομιλίας έχει ως σκοπό την ενεργοποίηση κατάλληλων κατά περίσταση λειτουργιών για την επίτευξη των στόχων μας. Δοκιμάστε να αντικαταστήσετε τις αρνητικές σκέψεις με θετικές. Μη λέτε στον εαυτό σας "δεν θα τα καταφέρω", πείτε "θα προσπαθήσω όσο περισσότερο μπορώ", μη λέτε "απέτυχα", πείτε "την επόμενη φορά θα προσπαθήσω περισσότερο", μη λέτε "τι θα σκεφτούν οι άλλοι για μένα", πείτε "είμαι δυνατός και θα τα καταφέρω". Βρείτε τις λέξεις και τις εκφράσεις που σας αρέσει να ακούτε, ή να λέτε στον εαυτό σας, και σαν κάνουν να νιώθετε όμορφα, και χρησιμοποιήστε τες συστηματικά. Δεν είναι κάτι που γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Χρειάζεται, να το πιστέψουμε, και να κάνουμε συστηματική εξάσκηση. Σταδιακά, η θετική αυτό-ομιλία θα αυτοματοποιηθεί και η χρήση της θα ενεργοποιεί τις κατάλληλες αντιδράσεις. Πιστέψτε το!».
ΠΗΓΗ: www.newsbomb.gr


Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

Χωρίς να τους κάνεις κάτι πολλές φορές από φόβο και μόνο είναι ένα βήμα πριν την πόρτα, εκείνη η στιγμή είναι που πρέπει να τον ηρεμήσεις καθησυχάζοντας τους φόβους του για να συνεχίσετε να είστε μαζί. Σκέψου τις περισσότερες ιστορίες που έχεις μπλέξει, όλες ξεκίνησαν με τις καλύτερες προδιαγραφές και μετά ξαφνικά γίνεται ένα ΜΠΑΜ και εκείνος εξαφανίζεται. Το καλύτερο είναι ότι μπορεί εκείνος να σου μιλάει ώρες ατελείωτες για συγκατοίκηση, γάμο, παιδιά, οικογένεια και διακοπές και όταν πας εσύ να πεις κάτι για όλα αυτά, ο κύριος γίνεται καπνός και δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Τι φοβάται λοιπόν ένας άντρας και απομακρύνεται από εσένα;
1. Φοβάται ότι θα δαπανήσει όλα τα χρήματά του
Ακούγεται τρομερό σωστά; Ίσως ναι, αλλά είναι αλήθεια. Οι άνδρες φοβούνται ότι μπορεί να ψάχνεις τον γαμπρό για να του «εξαφανίσεις όλα του τα χρήματα». Στην πραγματικότητα, χωρίς χρήματα δεν μπορούμε να παρέχουμε τίποτα στους αγαπημένους μας. Σε αυτή τη περίπτωση δοκίμασε να του δείξεις ότι νοιάζεσαι για εκείνον και όχι για το πορτοφόλι του. Σιγά -σιγά θα καταλάβει ότι νοιάζεσαι περισσότερο για την προσωπικότητα του και όχι για το ακριβό του αυτοκίνητο. Δοκίμασε να τον κεράσεις εσύ μια φορά και θα δεις ότι μπορεί να αλλάξει η συμπεριφορά του, σίγουρα πάντως θα εντυπωσιαστεί.
2. Φοβάται ότι θέλετε να τον πάρετε μακριά από φίλους του
Οι άνδρες αγαπούν τους φίλους τους!Αντίστοιχα και εσύ αγαπάς τις δικές σου φίλες και περνάς αρκετό ποιοτικό χρόνο μαζί τους όπως και εκείνος αντίστοιχα, ναι ακόμα και αν αυτό πρόκειται για μπάλα. Ειλικρινά, απομάκρυνε τη σκέψη από το μυαλό του ότι θα τους χάσει γιατί αυτή τη στιγμή ζει έναν εφιάλτη όπου εκείνος θα είναι κλεισμένος μέσα στο σπίτι και θα αλλάζει μονίμως πάνες ή θα κουρεύει το γκαζόν. Δοκίμασε να τον αφήσεις να βγει με τους φίλους του και για να είμαι ειλικρινής πρέπει να τον ενθαρρύνεις κιόλας να το κάνει. Με τον καιρό θα δεις ότι θα θέλει να περάσει περισσότερο χρόνο μαζί σου.
3. Φοβάται ότι δεν θα είναι σε θέση να «βλέπει» άλλες γυναίκες ποτέ ξανά
Και ξαφνικά όλος του ο κόσμος είσαι εσύ, δεν θα μπορεί να είναι με καμία άλλη και ειδικότερα όταν μπαίνει το «για πάντα» στη μέση τότε τα διαλύει όλα και αρχίζει να πανικοβάλλεται. Τι να κάνεις για αυτή την περίπτωση; Μα φυσικά να επιθυμεί το σεξ μόνο μαζί σου. Μπορείς να τον εκπλήξεις με κάτι καινούριο και διαφορετικό και κάπως έτσι ο φόβος του για τη δέσμευση θα είναι παρελθόν.
Πηγή agapimono.gr

Δεν θα φταις εσύ αν γίνει. Οι άντρες είναι περίεργα πλάσματα

Χωρίς να τους κάνεις κάτι πολλές φορές από φόβο και μόνο είναι ένα βήμα πριν την πόρτα, εκείνη η στιγμή είναι που πρέπει να τον ηρεμήσεις καθησυχάζοντας τους φόβους του για να συνεχίσετε να είστε μαζί. Σκέψου τις περισσότερες ιστορίες που έχεις μπλέξει, όλες ξεκίνησαν με τις καλύτερες προδιαγραφές και μετά ξαφνικά γίνεται ένα ΜΠΑΜ και εκείνος εξαφανίζεται. Το καλύτερο είναι ότι μπορεί εκείνος να σου μιλάει ώρες ατελείωτες για συγκατοίκηση, γάμο, παιδιά, οικογένεια και διακοπές και όταν πας εσύ να πεις κάτι για όλα αυτά, ο κύριος γίνεται καπνός και δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Τι φοβάται λοιπόν ένας άντρας και απομακρύνεται από εσένα;
1. Φοβάται ότι θα δαπανήσει όλα τα χρήματά του
Ακούγεται τρομερό σωστά; Ίσως ναι, αλλά είναι αλήθεια. Οι άνδρες φοβούνται ότι μπορεί να ψάχνεις τον γαμπρό για να του «εξαφανίσεις όλα του τα χρήματα». Στην πραγματικότητα, χωρίς χρήματα δεν μπορούμε να παρέχουμε τίποτα στους αγαπημένους μας. Σε αυτή τη περίπτωση δοκίμασε να του δείξεις ότι νοιάζεσαι για εκείνον και όχι για το πορτοφόλι του. Σιγά -σιγά θα καταλάβει ότι νοιάζεσαι περισσότερο για την προσωπικότητα του και όχι για το ακριβό του αυτοκίνητο. Δοκίμασε να τον κεράσεις εσύ μια φορά και θα δεις ότι μπορεί να αλλάξει η συμπεριφορά του, σίγουρα πάντως θα εντυπωσιαστεί.
2. Φοβάται ότι θέλετε να τον πάρετε μακριά από φίλους του
Οι άνδρες αγαπούν τους φίλους τους!Αντίστοιχα και εσύ αγαπάς τις δικές σου φίλες και περνάς αρκετό ποιοτικό χρόνο μαζί τους όπως και εκείνος αντίστοιχα, ναι ακόμα και αν αυτό πρόκειται για μπάλα. Ειλικρινά, απομάκρυνε τη σκέψη από το μυαλό του ότι θα τους χάσει γιατί αυτή τη στιγμή ζει έναν εφιάλτη όπου εκείνος θα είναι κλεισμένος μέσα στο σπίτι και θα αλλάζει μονίμως πάνες ή θα κουρεύει το γκαζόν. Δοκίμασε να τον αφήσεις να βγει με τους φίλους του και για να είμαι ειλικρινής πρέπει να τον ενθαρρύνεις κιόλας να το κάνει. Με τον καιρό θα δεις ότι θα θέλει να περάσει περισσότερο χρόνο μαζί σου.
3. Φοβάται ότι δεν θα είναι σε θέση να «βλέπει» άλλες γυναίκες ποτέ ξανά
Και ξαφνικά όλος του ο κόσμος είσαι εσύ, δεν θα μπορεί να είναι με καμία άλλη και ειδικότερα όταν μπαίνει το «για πάντα» στη μέση τότε τα διαλύει όλα και αρχίζει να πανικοβάλλεται. Τι να κάνεις για αυτή την περίπτωση; Μα φυσικά να επιθυμεί το σεξ μόνο μαζί σου. Μπορείς να τον εκπλήξεις με κάτι καινούριο και διαφορετικό και κάπως έτσι ο φόβος του για τη δέσμευση θα είναι παρελθόν.
Πηγή agapimono.gr

Ο Νίκος Συρίγος μας απαντά στο «καυτό» ερώτημα.
«Αν ήμασταν πραγματικά ξύπνιοι, η απάντηση θα ήταν «ΠΟΤΕ». Αλλά επειδή από την εποχή του Αδάμ, όπως έχουμε ξαναπεί και θα ξαναπούμε στο μέλλον, ο άντρας είχε τη δύναμη και η γυναίκα το μυαλό, γάμοι γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται. Και η πλάκα είναι πως (σας) το ζητάμε εμείς. Από άγνοια κινδύνου προφανώς...
Αλλά εσύ με ρωτάς πότε στο ζητάμε και όχι γιατί στο ζητάμε. Άλλωστε στο γιατί έχεις απαντήσει εσύ πιο γρήγορα από εμάς. Το «πότε» απλά δεν ξέρεις.
Λοιπόν, όταν έρχεται εκείνη η (μαύρη) ώρα, είναι η στιγμή που έχουμε απαντήσει στο εξής ερώτημα: Θα την ήθελες για μάνα των παιδιών σου;
Όταν η απάντηση είναι «ναι» προχωράμε στο παρασύνθημα. Όταν είναι «ίσως», προχωράμε στο παρασύνθημα. Όταν είναι «όχι», απλά προχωράμε λίγο αργότερα στο παρασύνθημα. Πίσω δεν θα κάνεις ποτέ. Όχι γιατί δεν θέλεις αλλά γιατί δεν μπορείς.
Βλέπεις το ένστικτο, αυτό το πρωτόγονο ένστικτο που έχει μέσα του ο άνδρας για ΤΗ γυναίκα, αυτό που στην πορεία το βαφτίσαμε έρωτα, συντροφικότητα, γάμο, σπίτι, παιδιά, υποχρεώσεις, λογαριασμοί, πεθερά κλπ. δεν νικιέται με τίποτα. Και δεν θα νικηθεί εις τον αιώνα των αιώνων».
Πηγή:www.queen.gr


Πότε ένας άντρας σου ζητά να τον παντρευτείς;

Ο Νίκος Συρίγος μας απαντά στο «καυτό» ερώτημα.
«Αν ήμασταν πραγματικά ξύπνιοι, η απάντηση θα ήταν «ΠΟΤΕ». Αλλά επειδή από την εποχή του Αδάμ, όπως έχουμε ξαναπεί και θα ξαναπούμε στο μέλλον, ο άντρας είχε τη δύναμη και η γυναίκα το μυαλό, γάμοι γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται. Και η πλάκα είναι πως (σας) το ζητάμε εμείς. Από άγνοια κινδύνου προφανώς...
Αλλά εσύ με ρωτάς πότε στο ζητάμε και όχι γιατί στο ζητάμε. Άλλωστε στο γιατί έχεις απαντήσει εσύ πιο γρήγορα από εμάς. Το «πότε» απλά δεν ξέρεις.
Λοιπόν, όταν έρχεται εκείνη η (μαύρη) ώρα, είναι η στιγμή που έχουμε απαντήσει στο εξής ερώτημα: Θα την ήθελες για μάνα των παιδιών σου;
Όταν η απάντηση είναι «ναι» προχωράμε στο παρασύνθημα. Όταν είναι «ίσως», προχωράμε στο παρασύνθημα. Όταν είναι «όχι», απλά προχωράμε λίγο αργότερα στο παρασύνθημα. Πίσω δεν θα κάνεις ποτέ. Όχι γιατί δεν θέλεις αλλά γιατί δεν μπορείς.
Βλέπεις το ένστικτο, αυτό το πρωτόγονο ένστικτο που έχει μέσα του ο άνδρας για ΤΗ γυναίκα, αυτό που στην πορεία το βαφτίσαμε έρωτα, συντροφικότητα, γάμο, σπίτι, παιδιά, υποχρεώσεις, λογαριασμοί, πεθερά κλπ. δεν νικιέται με τίποτα. Και δεν θα νικηθεί εις τον αιώνα των αιώνων».
Πηγή:www.queen.gr


Oρμονικές αλλαγές συμβαίνουν και στους άντρες όσο περνούν τα χρόνια. Αλλά ενώ στο γυναικείο οργανισμό οι ορμόνες πέφτουν με δραματικά γρήγορους ρυθμούς, στον άντρα οι ορμόνες αλλάζουν σταδιακά για αρκετά χρόνια, με αποτέλεσμα οι συνέπειες να μην γίνονται αισθητές, παρά πολύ αργό­τερα στη ζωή του. Μερικοί άντρες μπορεί να μην επηρεαστούν ποτέ από τις αλλαγές αυτές, ενώ άλ­λοι αντιμετωπίζουν σωματικά και ψυχολογικά συ­μπτώματα που επηρεάζουν τη σεξουαλική τους ζωή, την ενεργητικότητα και τη διάθεσή τους.
Ο όρος "αντρική κλιμακτήριος" χρησιμοποιείται για να περιγράψει την πτώση των επιπέδων της τεστοστερόνης στον αντρικό οργανισμό, που έχει ά­μεση σχέση με τη γήρανση. Επειδή όμως πρέπει να υπάρχει ένας διαχωρισμός της κατάστασης αυτής από την εμμηνό­παυση -που αναφέρεται κυρίως στο γυναικείο οργα­νισμό-, οι ειδικοί προτιμούν τον όρο "ανδρόπαυση". Στίς γυναίκες με την παύση της ωορρηξίας επέρχεται και η αλλαγή χων ορμονών σε πολύ μικρό χρονικό διάσχημα. Στους άνδρες η αλλαγή αυτή διαρκεί χρό­νια και γίνεται προοδευτικά.
Οι αντρικές ορμόνες
Οι μεγαλύτεροι άντρες έχουν πιο χαμηλά επίπεδα τεστοστερόνης από τους νεότερους. Μετά τα 40 τα επίπεδα της τεστοστερόνης αρχίζουν σταδιακά να μειώνονται. Μεγάλη μείωση παρατηρείται ιδιαίτερα μεταξύ του 45ου και του 50ού έτους, όμως τα σημάδια της σπάνια είναι αξιοπρόσεκτα σε άντρες κάτω των 60 ετών. Τα επίπεδα τεστοστερόνης όμως διαφέρουν ανάλογα με τον οργανισμό και έτσι κάποιοι άντρες τη διατηρούν σε υψηλά επίπεδα ακόμα και σε μεγάλες ηλικίες, ενώ κάποιοι άλλοι, έστω κι αν έχουν χαμηλά επίπεδα δεν έχουν ενοχλητικά συμπτώματα.
Όταν "πέφτει¨ η τεστοστερόνη
Για να διαπιστώσετε εάν έχετε χαμηλά επίπεδα τεστοστερόνης αρκεί μία εξέταση αίματος. Όταν αυτά είναι χαμηλά παρατηρείται:
•Μειωμένη σεξουαλική επιθυμία.
•Απώλεια τριχών από το σώμα.
•Συρρίκνωση των όρχεων.
•Απώλεια ύψους.
•Μείωση του όγκου και της δύναμης των μυών.
•Εφιδρώσεις.
•Μειωμένη ενεργητικότητα και έλλειψη αυτοπεποίθησης.
•Αίσθημα ατονίας ή θλίψης.
•Δυσκολία αυτοσυγκέντρωσης και προβλήματα μνήμης.
•Απνοια και γενικότερα προβλήματα στον ύπνο.
•Αύξηση σωματικού βάρους.
Τονώστε την τεστοστερόνη σας
Με την σωστή διατροφή και την άσκηση μπορείτε να διατηρήσετε τους μυς σας σε καλή κατάσταση και να διατηρήσετε τη δύναμη και την ενέργειά σας ζω­ντανή.
Μιλήστε με τον γιατρό σας. Η στυτική δυσλειτουργία όσο μεγαλώνετε είναι συ­νηθισμένη, αλλά εκείνος μπορεί να σας βοηθήσει να την αντιμετωπίσετε.
Πηγή boro.gr


Μήπως αισθάνεσαι ότι μεγαλώνεις...κι αυτό σου βγαίνει στο κρεβάτι;

Oρμονικές αλλαγές συμβαίνουν και στους άντρες όσο περνούν τα χρόνια. Αλλά ενώ στο γυναικείο οργανισμό οι ορμόνες πέφτουν με δραματικά γρήγορους ρυθμούς, στον άντρα οι ορμόνες αλλάζουν σταδιακά για αρκετά χρόνια, με αποτέλεσμα οι συνέπειες να μην γίνονται αισθητές, παρά πολύ αργό­τερα στη ζωή του. Μερικοί άντρες μπορεί να μην επηρεαστούν ποτέ από τις αλλαγές αυτές, ενώ άλ­λοι αντιμετωπίζουν σωματικά και ψυχολογικά συ­μπτώματα που επηρεάζουν τη σεξουαλική τους ζωή, την ενεργητικότητα και τη διάθεσή τους.
Ο όρος "αντρική κλιμακτήριος" χρησιμοποιείται για να περιγράψει την πτώση των επιπέδων της τεστοστερόνης στον αντρικό οργανισμό, που έχει ά­μεση σχέση με τη γήρανση. Επειδή όμως πρέπει να υπάρχει ένας διαχωρισμός της κατάστασης αυτής από την εμμηνό­παυση -που αναφέρεται κυρίως στο γυναικείο οργα­νισμό-, οι ειδικοί προτιμούν τον όρο "ανδρόπαυση". Στίς γυναίκες με την παύση της ωορρηξίας επέρχεται και η αλλαγή χων ορμονών σε πολύ μικρό χρονικό διάσχημα. Στους άνδρες η αλλαγή αυτή διαρκεί χρό­νια και γίνεται προοδευτικά.
Οι αντρικές ορμόνες
Οι μεγαλύτεροι άντρες έχουν πιο χαμηλά επίπεδα τεστοστερόνης από τους νεότερους. Μετά τα 40 τα επίπεδα της τεστοστερόνης αρχίζουν σταδιακά να μειώνονται. Μεγάλη μείωση παρατηρείται ιδιαίτερα μεταξύ του 45ου και του 50ού έτους, όμως τα σημάδια της σπάνια είναι αξιοπρόσεκτα σε άντρες κάτω των 60 ετών. Τα επίπεδα τεστοστερόνης όμως διαφέρουν ανάλογα με τον οργανισμό και έτσι κάποιοι άντρες τη διατηρούν σε υψηλά επίπεδα ακόμα και σε μεγάλες ηλικίες, ενώ κάποιοι άλλοι, έστω κι αν έχουν χαμηλά επίπεδα δεν έχουν ενοχλητικά συμπτώματα.
Όταν "πέφτει¨ η τεστοστερόνη
Για να διαπιστώσετε εάν έχετε χαμηλά επίπεδα τεστοστερόνης αρκεί μία εξέταση αίματος. Όταν αυτά είναι χαμηλά παρατηρείται:
•Μειωμένη σεξουαλική επιθυμία.
•Απώλεια τριχών από το σώμα.
•Συρρίκνωση των όρχεων.
•Απώλεια ύψους.
•Μείωση του όγκου και της δύναμης των μυών.
•Εφιδρώσεις.
•Μειωμένη ενεργητικότητα και έλλειψη αυτοπεποίθησης.
•Αίσθημα ατονίας ή θλίψης.
•Δυσκολία αυτοσυγκέντρωσης και προβλήματα μνήμης.
•Απνοια και γενικότερα προβλήματα στον ύπνο.
•Αύξηση σωματικού βάρους.
Τονώστε την τεστοστερόνη σας
Με την σωστή διατροφή και την άσκηση μπορείτε να διατηρήσετε τους μυς σας σε καλή κατάσταση και να διατηρήσετε τη δύναμη και την ενέργειά σας ζω­ντανή.
Μιλήστε με τον γιατρό σας. Η στυτική δυσλειτουργία όσο μεγαλώνετε είναι συ­νηθισμένη, αλλά εκείνος μπορεί να σας βοηθήσει να την αντιμετωπίσετε.
Πηγή boro.gr


-Μια νύχτα ένας Αγρότης έχασε πρόσκαιρα τον δρόμο εξ αιτίας μιας θύελλας και βρέθηκε σε ένα λιβάδι, εκεί βρήκε ένα Άλογο, σκέφθηκε ότι θα ήταν χρήσιμο και το πήρε μαζί του.
-Το Άλογο δούλεψε σκληρά και ο Αγρότης πολλαπλασίασε την περιουσία του, έτσι πέρασαν τα χρόνια και ένα βράδυ είπε στην γυναίκα του: Το Άλογο γέρασε δεν είναι σε θέση πλέον να σύρει το αλέτρι για να γίνει η γη γόνιμη και να δώσει καρπούς, νωρίς το πρωί θα το σκοτώσω.
-Το Άλογο άκουσε τα λόγια του Αγρότη και αποφάσισε να φύγει, επέστρεψε στο λιβάδι εκεί που γεννήθηκε, μετά λίγες μέρες συνάντησε ένα νεαρό δυνατό Πουλάρι, το πλησίασε και είπε: Νότια υπάρχει ένα αγρόκτημα… πήγαινε, εκεί θα δουλέψεις αρκετά αλλά θα έχεις την φροντίδα και την προστασία του Αγρότη όσο είσαι νέο, όταν γεράσεις φύγε και έλα ξανά εδώ, οι άνθρωποι έχουν την κακή συνήθεια να ξεχνούν εύκολα.-

Κεντρική ιδέα: Η ευγνωμοσύνη χαρακτηρίζει τα ζώα και η αχαριστία τον άνθρωπο.

Σπύρος Α. Ηλιάδης
Δημοσιογράφος - Εκδότης
iliadisspiros@hotmail.com


Βράδυ σε γνώρισα (βράδυ σε «πούλησα»)

-Μια νύχτα ένας Αγρότης έχασε πρόσκαιρα τον δρόμο εξ αιτίας μιας θύελλας και βρέθηκε σε ένα λιβάδι, εκεί βρήκε ένα Άλογο, σκέφθηκε ότι θα ήταν χρήσιμο και το πήρε μαζί του.
-Το Άλογο δούλεψε σκληρά και ο Αγρότης πολλαπλασίασε την περιουσία του, έτσι πέρασαν τα χρόνια και ένα βράδυ είπε στην γυναίκα του: Το Άλογο γέρασε δεν είναι σε θέση πλέον να σύρει το αλέτρι για να γίνει η γη γόνιμη και να δώσει καρπούς, νωρίς το πρωί θα το σκοτώσω.
-Το Άλογο άκουσε τα λόγια του Αγρότη και αποφάσισε να φύγει, επέστρεψε στο λιβάδι εκεί που γεννήθηκε, μετά λίγες μέρες συνάντησε ένα νεαρό δυνατό Πουλάρι, το πλησίασε και είπε: Νότια υπάρχει ένα αγρόκτημα… πήγαινε, εκεί θα δουλέψεις αρκετά αλλά θα έχεις την φροντίδα και την προστασία του Αγρότη όσο είσαι νέο, όταν γεράσεις φύγε και έλα ξανά εδώ, οι άνθρωποι έχουν την κακή συνήθεια να ξεχνούν εύκολα.-

Κεντρική ιδέα: Η ευγνωμοσύνη χαρακτηρίζει τα ζώα και η αχαριστία τον άνθρωπο.

Σπύρος Α. Ηλιάδης
Δημοσιογράφος - Εκδότης
iliadisspiros@hotmail.com


Κυριακή, 14 Απριλίου 2019

Οι φιλίες είναι, κατά κάποιο τρόπο, «συμμαχίες» που συνάπτονται άτυπα.
Χωρίς χαρτιά και υπογραφές, χωρίς φωνές και τυμπανοκρουσίες. Κι αν υπάρχει κάποιο δίκαιο να διέπει αυτού του είδους τις συμμαχίες, αυτό το εθιμικό δίκαιο δεν είναι άλλο από το δικαίωμα του καθενός στην αυτάρκεια και στην αυτονομία του.
Ο καθένας μπορεί να σταθεί μόνος του κι έχει δικαίωμα στην προσωπική του ζωή. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Ο καθένας έχει δικαίωμα στο να παίρνει μόνος του αποφάσεις για τη ζωή του. Κυρίως, όμως, έχει δικαίωμα στο να κάνει τα δικά του λάθη. Όσο ευδιάκριτα κι αν είναι σε τρίτους. Είναι δικά του αυτά τα λάθη, είναι ολόδικά του και κατά κάποιον τρόπο είναι γραφτό να γίνουν. Εμείς, άραγε, δεν κάναμε ολομόναχοι τα δικά μας;
Ένας από τους τρόπους μέσα από τους οποίους ωριμάσαμε είναι τα λάθη που κάναμε. Εκείνα τα μικρά –μα και εκείνα τα μεγάλα σοβαρά– λάθη. Κι ομολογώ πως κάποια από αυτά τα ευχαριστηθήκαμε ιδιαίτερα όταν τα κάναμε. Ευχαριστηθήκαμε προς στιγμήν τις συνέπειές τους, πριν αυτές τα υπογράψουν ως λάθη. Είναι λογικό, λοιπόν, που δεν τα μετανιώσαμε. Ίσως και να τα επαναλαμβάναμε εάν αρχίζαμε από την αρχή.
Πώς, λοιπόν, έρχεσαι εσύ, στο όνομα της φιλίας μας, να προσπαθείς να με εμποδίσεις να ωριμάσω μέσα από όλο αυτό; Πώς ξέρεις εκ των προτέρων ότι θα είναι λάθη; Γνωρίζεις μόνο ένα μέρος του όποιου προβλήματος, μόνο όσα έχω επιλέξει (από το σύνολο) να σου πω. Πώς μπορείς να ξέρεις ότι συμβουλεύεις το σωστό; Πώς μπορείς να αναλάβεις την ευθύνη για ό,τι συμβεί εάν ακολουθήσω τις δικές σου συμβουλές; Κι αν τις όποιες κινήσεις μου τις αναγνωρίζεις ως λάθη, ίσως να έχεις κάνει παρόμοια κι αυτή ήταν η δική σου διαδικασία ωρίμανσης. Γιατί επεμβαίνεις στο δικό μου δρόμο προς την όποια «ενηλικίωση»;
Κι αν κάποιος καλός φίλος δε σκοπεύει εξαρχής να σε σταματήσει συμβουλεύοντάς σε να (μην) πράξεις κάπως, τότε με τη στάση του σε κρίνει. Κι όμως! Κάθε άνθρωπος οφείλει να ζήσει με τις δικές του συμπεριφορές, με τις δικές του τακτικές, με τις δικές του αποφάσεις, με το δικό του υλικό. Με αυτό που είναι. Με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Που ρυθμίζεται μέσα από τις ιδιαίτερες συνθήκες στις οποίες ζει. Από τις συνθήκες στις οποίες έχει μεγαλώσει. Που είναι εντελώς διαφορετικές από τις δικές σου. Και μοναδικές για κάθε άνθρωπο. Πώς να πράξω σαν να είμαι εσύ;
Είναι τόσα πολλά τα ερωτήματα, όσες κι οι φορές που γίναμε βλάκες συμβουλεύοντας έναν αδύναμο (στην τότε φάση) άνθρωπο, ο οποίος απλά ήθελε να μοιραστεί τον πόνο του ή μια αγωνία του. Και είναι τόσες οι φορές που γίναμε φωστήρες της οικουμένης των φίλων μας, διαφημίζοντας το απόλυτο σωστό έτσι όπως εμείς μόνο το ξέρουμε, όσες και οι φορές που σταθήκαμε ανίκανοι απλά να συμπαρασταθούμε, παριστάνοντας τους αυτόκλητους διδάσκαλους.
Οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται, είναι γεγονός. Μπορούν, όμως, να φαίνονται χωρίς να επεμβαίνουν στην κάθε ιδιαίτερη φύση ενός μας προβλήματος. Η έννοια της σοβαρότητας και της αξιοπρέπειας όσον αφορά το χειρισμό κάθε θέματος είναι σχετικό για τον καθένα. Και μπορεί αυτό που εγώ θεωρώ αναξιοπρεπές ως κίνηση του φίλου μου, να είναι για το φίλο μου εκτόνωση και λύτρωση. Ή απλά το πιο σώφρον πράγμα που έχει να κάνει τη συγκεκριμένη στιγμή.
Μακαρίζω εκείνον τον φίλο που κάποτε μου είχε πει ότι δεν ανέχεται συμβουλές από φίλους. Τότε μου είχε φανεί στρυφνός, αλαζόνας, ξερόλας. Εκ των υστέρων ξέρω ότι είχε απόλυτο δίκιο. Κανείς δεν μπορεί να πάρει την ευθύνη των δικών σου υποθέσεων. Και κάθε βαρύγδουπη συμβουλή δεν είναι τίποτε άλλο παρά καταπάτηση των προσωπικών σου ορίων.
Υπάρχει πάντα τρόπος να στηρίξεις κάποιον, απλά και μόνο ακούγοντάς τον. Με τη σιωπή. Ή προτείνοντας του εναλλακτικές. Έτσι, ακόμη κι αν ξεχαστώ και τελικά συμβουλέψω, ρίχνω μια νοερή μούτζα στον εαυτό μου και σκέφτομαι μετά ότι υπάρχει τελικά ένας μόνο τρόπος για να μην επαναληφθεί. Απλά να κοιτάξω την καμπούρα μου.
Πηγή pillowfughts.gr


Κοίτα την καμπούρα σου πριν κουνήσεις το δάχτυλό σου

Οι φιλίες είναι, κατά κάποιο τρόπο, «συμμαχίες» που συνάπτονται άτυπα.
Χωρίς χαρτιά και υπογραφές, χωρίς φωνές και τυμπανοκρουσίες. Κι αν υπάρχει κάποιο δίκαιο να διέπει αυτού του είδους τις συμμαχίες, αυτό το εθιμικό δίκαιο δεν είναι άλλο από το δικαίωμα του καθενός στην αυτάρκεια και στην αυτονομία του.
Ο καθένας μπορεί να σταθεί μόνος του κι έχει δικαίωμα στην προσωπική του ζωή. Με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Ο καθένας έχει δικαίωμα στο να παίρνει μόνος του αποφάσεις για τη ζωή του. Κυρίως, όμως, έχει δικαίωμα στο να κάνει τα δικά του λάθη. Όσο ευδιάκριτα κι αν είναι σε τρίτους. Είναι δικά του αυτά τα λάθη, είναι ολόδικά του και κατά κάποιον τρόπο είναι γραφτό να γίνουν. Εμείς, άραγε, δεν κάναμε ολομόναχοι τα δικά μας;
Ένας από τους τρόπους μέσα από τους οποίους ωριμάσαμε είναι τα λάθη που κάναμε. Εκείνα τα μικρά –μα και εκείνα τα μεγάλα σοβαρά– λάθη. Κι ομολογώ πως κάποια από αυτά τα ευχαριστηθήκαμε ιδιαίτερα όταν τα κάναμε. Ευχαριστηθήκαμε προς στιγμήν τις συνέπειές τους, πριν αυτές τα υπογράψουν ως λάθη. Είναι λογικό, λοιπόν, που δεν τα μετανιώσαμε. Ίσως και να τα επαναλαμβάναμε εάν αρχίζαμε από την αρχή.
Πώς, λοιπόν, έρχεσαι εσύ, στο όνομα της φιλίας μας, να προσπαθείς να με εμποδίσεις να ωριμάσω μέσα από όλο αυτό; Πώς ξέρεις εκ των προτέρων ότι θα είναι λάθη; Γνωρίζεις μόνο ένα μέρος του όποιου προβλήματος, μόνο όσα έχω επιλέξει (από το σύνολο) να σου πω. Πώς μπορείς να ξέρεις ότι συμβουλεύεις το σωστό; Πώς μπορείς να αναλάβεις την ευθύνη για ό,τι συμβεί εάν ακολουθήσω τις δικές σου συμβουλές; Κι αν τις όποιες κινήσεις μου τις αναγνωρίζεις ως λάθη, ίσως να έχεις κάνει παρόμοια κι αυτή ήταν η δική σου διαδικασία ωρίμανσης. Γιατί επεμβαίνεις στο δικό μου δρόμο προς την όποια «ενηλικίωση»;
Κι αν κάποιος καλός φίλος δε σκοπεύει εξαρχής να σε σταματήσει συμβουλεύοντάς σε να (μην) πράξεις κάπως, τότε με τη στάση του σε κρίνει. Κι όμως! Κάθε άνθρωπος οφείλει να ζήσει με τις δικές του συμπεριφορές, με τις δικές του τακτικές, με τις δικές του αποφάσεις, με το δικό του υλικό. Με αυτό που είναι. Με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Που ρυθμίζεται μέσα από τις ιδιαίτερες συνθήκες στις οποίες ζει. Από τις συνθήκες στις οποίες έχει μεγαλώσει. Που είναι εντελώς διαφορετικές από τις δικές σου. Και μοναδικές για κάθε άνθρωπο. Πώς να πράξω σαν να είμαι εσύ;
Είναι τόσα πολλά τα ερωτήματα, όσες κι οι φορές που γίναμε βλάκες συμβουλεύοντας έναν αδύναμο (στην τότε φάση) άνθρωπο, ο οποίος απλά ήθελε να μοιραστεί τον πόνο του ή μια αγωνία του. Και είναι τόσες οι φορές που γίναμε φωστήρες της οικουμένης των φίλων μας, διαφημίζοντας το απόλυτο σωστό έτσι όπως εμείς μόνο το ξέρουμε, όσες και οι φορές που σταθήκαμε ανίκανοι απλά να συμπαρασταθούμε, παριστάνοντας τους αυτόκλητους διδάσκαλους.
Οι φίλοι στα δύσκολα φαίνονται, είναι γεγονός. Μπορούν, όμως, να φαίνονται χωρίς να επεμβαίνουν στην κάθε ιδιαίτερη φύση ενός μας προβλήματος. Η έννοια της σοβαρότητας και της αξιοπρέπειας όσον αφορά το χειρισμό κάθε θέματος είναι σχετικό για τον καθένα. Και μπορεί αυτό που εγώ θεωρώ αναξιοπρεπές ως κίνηση του φίλου μου, να είναι για το φίλο μου εκτόνωση και λύτρωση. Ή απλά το πιο σώφρον πράγμα που έχει να κάνει τη συγκεκριμένη στιγμή.
Μακαρίζω εκείνον τον φίλο που κάποτε μου είχε πει ότι δεν ανέχεται συμβουλές από φίλους. Τότε μου είχε φανεί στρυφνός, αλαζόνας, ξερόλας. Εκ των υστέρων ξέρω ότι είχε απόλυτο δίκιο. Κανείς δεν μπορεί να πάρει την ευθύνη των δικών σου υποθέσεων. Και κάθε βαρύγδουπη συμβουλή δεν είναι τίποτε άλλο παρά καταπάτηση των προσωπικών σου ορίων.
Υπάρχει πάντα τρόπος να στηρίξεις κάποιον, απλά και μόνο ακούγοντάς τον. Με τη σιωπή. Ή προτείνοντας του εναλλακτικές. Έτσι, ακόμη κι αν ξεχαστώ και τελικά συμβουλέψω, ρίχνω μια νοερή μούτζα στον εαυτό μου και σκέφτομαι μετά ότι υπάρχει τελικά ένας μόνο τρόπος για να μην επαναληφθεί. Απλά να κοιτάξω την καμπούρα μου.
Πηγή pillowfughts.gr


(Μικρασιατών, Ποντίων, Θρακών) του Οθωμανικού χώρου ως διακύβευμα.
Σ. Ηλιάδου-Τάχου
Καθηγήτριας Ιστορίας Πανεπιστημίου
Δυτικής Μακεδονίας.
-Η παρούσα ανάλυση στοχεύει στο να καταθέσει μια ακαδημαϊκή άποψη για την γενοκτονία των Ελλήνων Μικρασιατών, Ποντίων, Θρακών του Οθωμανικού χώρου. Σε μια περίοδο που οι διαμάχες των ακαδημαϊκών για την γενοκτονία που διέπραξαν οι Νεότουρκοι και δη ο Κεμάλ εναντίον των ορθόδοξων πληθυσμών της πάλαι ποτέ οθωμανικής αυτοκρατορίας καλά κρατούν είναι καθήκον ημών των ιστορικών να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Γιατί γενοκτονία υπήρξε ενάντια στους ελληνορθόδοξους πληθυσμούς οι οποίοι αντιπροσώπευαν ένα σημαντικό κομμάτι της αυτοκρατορίας. Γιατί την παραμονή του Α Παγκοσμίου Πολέμου, ο οθωμανικός ελληνικός πληθυσμός στη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη έφτανε τα 2 εκατομμύρια (1,7 εκατομμύρια στη Μικρά Ασία και 270.000 στην Ανατολική Θράκη)
Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί μια σαφής ημερομηνία γένεσης της γενοκτονικής πρόθεσης εναντίον των Οθωμανών Ελλήνων, αξίζει όμως να σημειωθεί ότι ο Λέμκιν φαίνεται να πρότεινε ότι το κίνημα των Νεότουρκων πριν από τους βαλκανικούς πολέμους προσπάθησε να πετύχει ένα θανάσιμο πλήγμα ενάντια σε όλα τα Χριστιανικά μιλλέτ με τους διάφορους νόμους που ψηφίστηκαν. Οι νόμοι στους οποίους αναφέρεται ο Lemkin σχετίζονταν με την κατάργηση των κοινοτικών προνομίων που είχαν εισαχθεί στο πλαίσιο των μεταρρυθμίσεων του Τανζιμάτ και που είχαν προσφέρει μια σειρά προνομίων για τις άλλες οθωμανικές χριστιανικές κοινότητες.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι διωγμοί, οι σφαγές, οι απελάσεις και τα άλλα γενοκτονικά μέτρα μπορούν να ενταχθούν με σαφήνεια και πειστικότητα σε μια γενοκτονία, αυτή των Οθωμανών Ελλήνων, οι οποίοι αποτελούσαν μια αυτόχθονη και ξεχωριστή εθνοθρησκευτική ομάδα του πολυεθνικού και πολυθρησκευτικού σκηνικού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι αιτίες που οδήγησαν στην υιοθέτηση γενοκτονικών τάσεων εναντίον των Ελλήνων της οθωμανικής αυτοκρατορίας αρχικά και του κεμαλικού κράτους στη συνέχεια, μπορούν να προσδιοριστούν ως εξής:
α) Η εκπαιδευτική, πολιτισμική και οικονομική κατάσταση των Οθωμανών Ελλήνων β) η ανάπτυξη και διάχυση του τουρκικού εθνικισμού. Ο γενικός στόχος των Νεότουρκων ήταν να επιτύχουν την πλήρη τουρκοποίηση της χώρας και γι 'αυτό θα καταστρέφονταν όλα τα μη μουσουλμανικά και μη τουρκικά στοιχεία.
Η γενοκτονική πρόθεση εναντίον των Οθωμανών Χριστιανών στο σύνολό τους υπήρχε ήδη από το 1908, αν όχι προηγουμένως. Αυτή η καταστροφική πρόθεση εισήλθε στη φάση της ριζοσπαστικοποίησής της μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους ως προς τους Οθωμανούς και μετά από τις λεγόμενες αρμενικές μεταρρυθμίσεις, όσον αφορά στους Οθωμανούς Αρμενίους. Πόλεμοι, πολυμερείς ή και διμερείς, χρησιμοποιήθηκαν ως πρόφαση για αυτή τη ριζοσπαστικοποίηση. Δημιούργησαν επίσης το σωστό χρόνο και χώρο για τη διάπραξη του εγκλήματος της γενοκτονίας.
Από συγκριτική άποψη, η γενοκτονία των Ελλήνων υλοποιήθηκε μέσα σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από τις γενοκτονίες κατά των Αρμενίων και των Ασσυρίων / Αραμαίων. Η γενοκτονία των Οθωμανών Ελλήνων διήρκεσε περίπου 10 χρόνια, από το 1913 έως το 1923. Η γενική γενοκτονία ξεκίνησε μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, αν όχι πριν, και μπορεί να χωριστεί σε τρεις κύριες περιόδους ή φάσεις: στις περιόδους δηλαδή πριν, κατά τη διάρκεια, και μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν και η διαδικασία είχε αρχίσει πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους, η τελική και αποφασιστική περίοδος άρχισε αμέσως μετά τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο και τελείωσε με την καταστροφή των Ελλήνων στο σύνολό τους και με την εκ προθέσεως καύση και καταστροφή της πόλης της Σμύρνης και του πληθυσμού της, μαζί με τις σφαγές και τις απελάσεις που ακολούθησαν. Από περιφερειακή άποψη, κατά προσέγγιση, η γενοκτονία άρχισε στην Ανατολική Θράκη και επεκτάθηκε στη δυτική Μικρά Ασία, στον Πόντο και στη συνέχεια στη Σμύρνη και τα περίχωρά της.
Η γενοκτονία των Οθωμανών Χριστιανών διαπράχθηκε από δύο μεταγενέστερα και χρονολογικά, ιδεολογικά και οργανικά αλληλένδετα και διασυνδεδεμένα δικτατορικά και σοβινιστικά καθεστώτα: από το καθεστώς του CUP, κάτω από το καθεστώς των τριών πασάδων και από την επαναστατική κυβέρνηση της Σαμψούντας και της Άγκυρας, υπό την εξουσία της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης και της κυβέρνησης Κεμάλ.
Έχοντας κατά νου ολόκληρη την εικόνα, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η γενοκτονική διαδικασία εναντίον των Οθωμανών χριστιανών αποτελεί την πρώτη μαζική καταστροφή πολιτών από τη δική τους κυβέρνηση στη σύγχρονη εποχή. Κάτω από δύο διαδοχικά, σοβινιστικά καθεστώτα, οι Οθωμανοί έζησαν την εμπειρία αυτή για τους ίδιους λόγους και από την ίδια γενοκτονική πρόθεση με τους συμπατριώτες τους από την Αρμενία και την Ασσυρία / Αραβία, αν και μερικές φορές οι μέθοδοι, οι τόποι και τα κίνητρα ήταν διαφορετικά.
Η διαδικασία συνεχίστηκε ακόμα και μετά τη δημιουργία της Τουρκικής Δημοκρατίας, του διαδόχου κράτους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εναντίον των υπόλοιπων Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου και των θεσμών τους, από τους οποίους ο σημαντικότερος ήταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο ήταν πανορθόδοξο, παν-χριστιανικό και διαθρησκειακό σημείο αναφοράς. Συνολικά, από το 1913 έως το 1923, η οθωμανική ελληνική κοινότητα καταστράφηκε εξονυχιστικά με απέλαση, σφαγή, πόλεμο και γενοκτονία. Το 1913, στην Τουρκία υπήρχαν περισσότερα από 2 εκατομμύρια Έλληνες. Σήμερα, υπάρχουν λιγότεροι από 3.000.
Το ερώτημα όμως που δεν έχει απαντηθεί ακόμα είναι αν η αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας, η οποία έχει επιτευχθεί σε μικρή κλίμακα χωρών μέχρι σήμερα, είναι δουλειά των ιστορικών ή των πολιτικών, ή αν ήγγικεν ο καιρός για μια συλλειτουργία όλων των φορέων προς την κατεύθυνση αυτή. Αρκεί η ακαδημαϊκή κοινότητα στην Ελλάδα να «διαβάζει» με σοβαρότητα τις προγενέστερες ακαδημαϊκές αναφορές και τη διεθνή βιβλιογραφία.
Η απόφαση της Βουλής των Ελλήνων της 24.2.1994 επί Ανδρέα Παπανδρέου που αφορούσε στην αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας και στην καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης επισφράγισε μια μακρά περίοδο διεκδίκησης. Σε ότι αφορά τώρα στην αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας από το ελληνικό κοινοβούλιο, οι στόχοι μιας τέτοιας αναγνώρισης για τις ποντιακές οργανώσεις μέσα και έξω από την χώρα είναι πρώτιστα εθνικοί/ιδεολογικοί/ηθικής δικαίωσης, αφού τεκμηριώνουν από τη μια τη σημαντική παρουσία/ενσωμάτωση, του ποντιακού στοιχείου στο «ελληνικό έθνος» και καταγγέλλουν από την άλλη την Τουρκία στη διεθνή κοινότητα για τις πολιτικές της, αφαιρώντας της το όποιο ηθικό πλεονέκτημα. Επομένως για τις οργανώσεις των ποντίων μια αναγνώριση είναι διακύβευμα, ενώ για τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας η αναγνώριση αποτελεί πρόκριμα μείζονος συμβολικής σημασίας.
Από την άλλη η αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας από την διεθνή κοινότητα ήταν και παραμένει εν πολλοίς και ένα διακύβευμα για το ίδιο το ελληνικό κράτος. Το παράδειγμα της αρμενικής γενοκτονίας μας πείθει πως η απόφαση της όποιας χώρας να την αναγνωρίσει ήταν πρώτιστα μια πολιτική πράξη που ελήφθη μετά από συνυπολογισμό στο διεθνές πολιτικό και διπλωματικό παρασκήνιο των όποιων συνεπειών. Για παράδειγμα η αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας από τη μεριά της Γαλλίας προκάλεσε την μήνιν της Τουρκίας και το μποϋκοτάζ των γαλλικών προϊόντων μέχρις ότου οι ισορροπίες να αποκατασταθούν μετά από παρασκηνιακά διπλωματικά παζάρια. Εννοείται πως μια διεθνής και ευρείας έκτασης αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας, αν συμβεί, θα πρέπει να προετοιμαστεί επίσης προσεκτικά μέσα από τις πολιτικές/διπλωματικές συμμαχίες της Ελλάδας και επομένως θα είναι μια σαφέστατα πολιτική πράξη.


Η γενοκτονία των Ελλήνων

(Μικρασιατών, Ποντίων, Θρακών) του Οθωμανικού χώρου ως διακύβευμα.
Σ. Ηλιάδου-Τάχου
Καθηγήτριας Ιστορίας Πανεπιστημίου
Δυτικής Μακεδονίας.
-Η παρούσα ανάλυση στοχεύει στο να καταθέσει μια ακαδημαϊκή άποψη για την γενοκτονία των Ελλήνων Μικρασιατών, Ποντίων, Θρακών του Οθωμανικού χώρου. Σε μια περίοδο που οι διαμάχες των ακαδημαϊκών για την γενοκτονία που διέπραξαν οι Νεότουρκοι και δη ο Κεμάλ εναντίον των ορθόδοξων πληθυσμών της πάλαι ποτέ οθωμανικής αυτοκρατορίας καλά κρατούν είναι καθήκον ημών των ιστορικών να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Γιατί γενοκτονία υπήρξε ενάντια στους ελληνορθόδοξους πληθυσμούς οι οποίοι αντιπροσώπευαν ένα σημαντικό κομμάτι της αυτοκρατορίας. Γιατί την παραμονή του Α Παγκοσμίου Πολέμου, ο οθωμανικός ελληνικός πληθυσμός στη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη έφτανε τα 2 εκατομμύρια (1,7 εκατομμύρια στη Μικρά Ασία και 270.000 στην Ανατολική Θράκη)
Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί μια σαφής ημερομηνία γένεσης της γενοκτονικής πρόθεσης εναντίον των Οθωμανών Ελλήνων, αξίζει όμως να σημειωθεί ότι ο Λέμκιν φαίνεται να πρότεινε ότι το κίνημα των Νεότουρκων πριν από τους βαλκανικούς πολέμους προσπάθησε να πετύχει ένα θανάσιμο πλήγμα ενάντια σε όλα τα Χριστιανικά μιλλέτ με τους διάφορους νόμους που ψηφίστηκαν. Οι νόμοι στους οποίους αναφέρεται ο Lemkin σχετίζονταν με την κατάργηση των κοινοτικών προνομίων που είχαν εισαχθεί στο πλαίσιο των μεταρρυθμίσεων του Τανζιμάτ και που είχαν προσφέρει μια σειρά προνομίων για τις άλλες οθωμανικές χριστιανικές κοινότητες.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι διωγμοί, οι σφαγές, οι απελάσεις και τα άλλα γενοκτονικά μέτρα μπορούν να ενταχθούν με σαφήνεια και πειστικότητα σε μια γενοκτονία, αυτή των Οθωμανών Ελλήνων, οι οποίοι αποτελούσαν μια αυτόχθονη και ξεχωριστή εθνοθρησκευτική ομάδα του πολυεθνικού και πολυθρησκευτικού σκηνικού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι αιτίες που οδήγησαν στην υιοθέτηση γενοκτονικών τάσεων εναντίον των Ελλήνων της οθωμανικής αυτοκρατορίας αρχικά και του κεμαλικού κράτους στη συνέχεια, μπορούν να προσδιοριστούν ως εξής:
α) Η εκπαιδευτική, πολιτισμική και οικονομική κατάσταση των Οθωμανών Ελλήνων β) η ανάπτυξη και διάχυση του τουρκικού εθνικισμού. Ο γενικός στόχος των Νεότουρκων ήταν να επιτύχουν την πλήρη τουρκοποίηση της χώρας και γι 'αυτό θα καταστρέφονταν όλα τα μη μουσουλμανικά και μη τουρκικά στοιχεία.
Η γενοκτονική πρόθεση εναντίον των Οθωμανών Χριστιανών στο σύνολό τους υπήρχε ήδη από το 1908, αν όχι προηγουμένως. Αυτή η καταστροφική πρόθεση εισήλθε στη φάση της ριζοσπαστικοποίησής της μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους ως προς τους Οθωμανούς και μετά από τις λεγόμενες αρμενικές μεταρρυθμίσεις, όσον αφορά στους Οθωμανούς Αρμενίους. Πόλεμοι, πολυμερείς ή και διμερείς, χρησιμοποιήθηκαν ως πρόφαση για αυτή τη ριζοσπαστικοποίηση. Δημιούργησαν επίσης το σωστό χρόνο και χώρο για τη διάπραξη του εγκλήματος της γενοκτονίας.
Από συγκριτική άποψη, η γενοκτονία των Ελλήνων υλοποιήθηκε μέσα σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από τις γενοκτονίες κατά των Αρμενίων και των Ασσυρίων / Αραμαίων. Η γενοκτονία των Οθωμανών Ελλήνων διήρκεσε περίπου 10 χρόνια, από το 1913 έως το 1923. Η γενική γενοκτονία ξεκίνησε μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, αν όχι πριν, και μπορεί να χωριστεί σε τρεις κύριες περιόδους ή φάσεις: στις περιόδους δηλαδή πριν, κατά τη διάρκεια, και μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Αν και η διαδικασία είχε αρχίσει πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους, η τελική και αποφασιστική περίοδος άρχισε αμέσως μετά τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο και τελείωσε με την καταστροφή των Ελλήνων στο σύνολό τους και με την εκ προθέσεως καύση και καταστροφή της πόλης της Σμύρνης και του πληθυσμού της, μαζί με τις σφαγές και τις απελάσεις που ακολούθησαν. Από περιφερειακή άποψη, κατά προσέγγιση, η γενοκτονία άρχισε στην Ανατολική Θράκη και επεκτάθηκε στη δυτική Μικρά Ασία, στον Πόντο και στη συνέχεια στη Σμύρνη και τα περίχωρά της.
Η γενοκτονία των Οθωμανών Χριστιανών διαπράχθηκε από δύο μεταγενέστερα και χρονολογικά, ιδεολογικά και οργανικά αλληλένδετα και διασυνδεδεμένα δικτατορικά και σοβινιστικά καθεστώτα: από το καθεστώς του CUP, κάτω από το καθεστώς των τριών πασάδων και από την επαναστατική κυβέρνηση της Σαμψούντας και της Άγκυρας, υπό την εξουσία της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης και της κυβέρνησης Κεμάλ.
Έχοντας κατά νου ολόκληρη την εικόνα, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η γενοκτονική διαδικασία εναντίον των Οθωμανών χριστιανών αποτελεί την πρώτη μαζική καταστροφή πολιτών από τη δική τους κυβέρνηση στη σύγχρονη εποχή. Κάτω από δύο διαδοχικά, σοβινιστικά καθεστώτα, οι Οθωμανοί έζησαν την εμπειρία αυτή για τους ίδιους λόγους και από την ίδια γενοκτονική πρόθεση με τους συμπατριώτες τους από την Αρμενία και την Ασσυρία / Αραβία, αν και μερικές φορές οι μέθοδοι, οι τόποι και τα κίνητρα ήταν διαφορετικά.
Η διαδικασία συνεχίστηκε ακόμα και μετά τη δημιουργία της Τουρκικής Δημοκρατίας, του διαδόχου κράτους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εναντίον των υπόλοιπων Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου και των θεσμών τους, από τους οποίους ο σημαντικότερος ήταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο ήταν πανορθόδοξο, παν-χριστιανικό και διαθρησκειακό σημείο αναφοράς. Συνολικά, από το 1913 έως το 1923, η οθωμανική ελληνική κοινότητα καταστράφηκε εξονυχιστικά με απέλαση, σφαγή, πόλεμο και γενοκτονία. Το 1913, στην Τουρκία υπήρχαν περισσότερα από 2 εκατομμύρια Έλληνες. Σήμερα, υπάρχουν λιγότεροι από 3.000.
Το ερώτημα όμως που δεν έχει απαντηθεί ακόμα είναι αν η αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας, η οποία έχει επιτευχθεί σε μικρή κλίμακα χωρών μέχρι σήμερα, είναι δουλειά των ιστορικών ή των πολιτικών, ή αν ήγγικεν ο καιρός για μια συλλειτουργία όλων των φορέων προς την κατεύθυνση αυτή. Αρκεί η ακαδημαϊκή κοινότητα στην Ελλάδα να «διαβάζει» με σοβαρότητα τις προγενέστερες ακαδημαϊκές αναφορές και τη διεθνή βιβλιογραφία.
Η απόφαση της Βουλής των Ελλήνων της 24.2.1994 επί Ανδρέα Παπανδρέου που αφορούσε στην αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας και στην καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης επισφράγισε μια μακρά περίοδο διεκδίκησης. Σε ότι αφορά τώρα στην αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας από το ελληνικό κοινοβούλιο, οι στόχοι μιας τέτοιας αναγνώρισης για τις ποντιακές οργανώσεις μέσα και έξω από την χώρα είναι πρώτιστα εθνικοί/ιδεολογικοί/ηθικής δικαίωσης, αφού τεκμηριώνουν από τη μια τη σημαντική παρουσία/ενσωμάτωση, του ποντιακού στοιχείου στο «ελληνικό έθνος» και καταγγέλλουν από την άλλη την Τουρκία στη διεθνή κοινότητα για τις πολιτικές της, αφαιρώντας της το όποιο ηθικό πλεονέκτημα. Επομένως για τις οργανώσεις των ποντίων μια αναγνώριση είναι διακύβευμα, ενώ για τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας η αναγνώριση αποτελεί πρόκριμα μείζονος συμβολικής σημασίας.
Από την άλλη η αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας από την διεθνή κοινότητα ήταν και παραμένει εν πολλοίς και ένα διακύβευμα για το ίδιο το ελληνικό κράτος. Το παράδειγμα της αρμενικής γενοκτονίας μας πείθει πως η απόφαση της όποιας χώρας να την αναγνωρίσει ήταν πρώτιστα μια πολιτική πράξη που ελήφθη μετά από συνυπολογισμό στο διεθνές πολιτικό και διπλωματικό παρασκήνιο των όποιων συνεπειών. Για παράδειγμα η αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας από τη μεριά της Γαλλίας προκάλεσε την μήνιν της Τουρκίας και το μποϋκοτάζ των γαλλικών προϊόντων μέχρις ότου οι ισορροπίες να αποκατασταθούν μετά από παρασκηνιακά διπλωματικά παζάρια. Εννοείται πως μια διεθνής και ευρείας έκτασης αναγνώριση της ποντιακής γενοκτονίας, αν συμβεί, θα πρέπει να προετοιμαστεί επίσης προσεκτικά μέσα από τις πολιτικές/διπλωματικές συμμαχίες της Ελλάδας και επομένως θα είναι μια σαφέστατα πολιτική πράξη.


Σε όλες εμάς που έχουμε μια σχέση λατρείας και παράνοιας με τις μαμάδες μας. Εμείς μπορούμε να το καταλάβουμε. Και η μαμά μας μπορεί. Και η γιαγιά μας. Κανένας μπαμπάς, αδερφός ή παππούς -εκείνοι μας περνάνε για παλαβές.
Γράφει η Έλια Κωνσταντινίδη
Είναι περίεργες οι βαθιές σχέσεις. Οι σχέσεις απέραντης αγάπης που τα συγχωρούν όλα. Και τους τσακωμούς. Οι κόρες με τις μαμάδες μπορούν να καταφέρουν τους πιο επικούς τσακωμούς. Τσακωμούς που σείεται ο κόσμος όλος απ' τις φωνές μας και ο παρευρισκόμενος άντρας νιώθει ότι αν δεν μας χωρίσει, θα σφαχτούμε και θα φάμε η μία το λαρύγγι της άλλης. Αλλά πάντα ένα τσικ πριν φτάσουμε στα λαρύγγια, ο καυγάς σπάει και είμαστε πάλι μέλι γάλα, όπως πριν -άβυσσος η ψυχή μας.
Έχεις λοιπόν αυτή τη μαμά, που πολλά πράγματα που κάνει, που λέει -πάντα για το καλό σου- σε κάνουν να κρατάς το κεφάλι σου, πιστεύοντας ότι αυτό θα σε κρατήσει απ' την τρέλα. Πιστεύεις ότι σίγουρα εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι σε ξέρει τόσο καλά, ότι ξέρει όλα τα κουμπιά σου και τα πατάει άγαρμπα μερικές φορές. Άλλωστε, είναι η μόνη που άξια μπορεί να πει το κλασσικό "Εγώ βρε σε γέννησα!".
Έρχεται όμως κάποια στιγμή, που συνειδητοποιείς ότι είσαι φτυστή η μαμά σου. Σχεδόν είσαι η μαμά σου. Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω καλύτερα. Αυτά που σε εκνευρίζουν σε 'κείνη, είναι τα πρώτα που αναγνωρίζεις σε σένα. Κι εκεί, μια μικρή παύση και ένα βαθύ "αααμάν..." σε περνάνε στην "επόμενη φάση". "Είμαι η μαμά μου και είμαι τόσο χαρούμενη γι' αυτό!".
Έχεις αρχίσει να "μυρίζεσαι" ότι η μαμά σου βγαίνει ατόφια από μέσα σου, πριν ακόμα κάνεις παιδιά. Ο σύντροφος είναι ο πρώτος που γεύεται τις φράσεις της μαμάς σου -γλυκές, προστατευτικές, ενοχλητικές, πιεστικές- να βγαίνουν απ' το στόμα σου αβίαστα. Μέχρι να έρθουν τα παιδάκια σου.
Όταν κάνεις το παιδάκι σου, καταλαβαίνεις ακριβώς τη μαμά σου. Τότε, όχι μόνο κάνεις ό,τι έκανε εκείνη, αλλά και νιώθεις όπως ένιωθε εκείνη. Τότε κατανοείς και αγκαλιάζεις τις υπερβολές της, τις παράλογες για σένα τότε ανησυχίες της. Τότε την πονάς και την αγαπάς ακόμα περισσότερο. Τότε καταλαβαίνεις ότι ο ρόλος της μάνας είναι ο πιο δύσκολος, ο πιο αγχωτικός, ο πιο συναρπαστικός, ο πιο γλυκός και μοναδικός ρόλος που δεν τελειώνει ποτέ. Και νιώθεις περηφάνια που και η μαμά σου και η γιαγιά σου και η προγιαγιά σου, ζουν καθημερινά μέσα από εσένα.
Πηγή:www.mothersblog.gr

Είσαι η μαμά σου. Ένα κείμενο αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες

Σε όλες εμάς που έχουμε μια σχέση λατρείας και παράνοιας με τις μαμάδες μας. Εμείς μπορούμε να το καταλάβουμε. Και η μαμά μας μπορεί. Και η γιαγιά μας. Κανένας μπαμπάς, αδερφός ή παππούς -εκείνοι μας περνάνε για παλαβές.
Γράφει η Έλια Κωνσταντινίδη
Είναι περίεργες οι βαθιές σχέσεις. Οι σχέσεις απέραντης αγάπης που τα συγχωρούν όλα. Και τους τσακωμούς. Οι κόρες με τις μαμάδες μπορούν να καταφέρουν τους πιο επικούς τσακωμούς. Τσακωμούς που σείεται ο κόσμος όλος απ' τις φωνές μας και ο παρευρισκόμενος άντρας νιώθει ότι αν δεν μας χωρίσει, θα σφαχτούμε και θα φάμε η μία το λαρύγγι της άλλης. Αλλά πάντα ένα τσικ πριν φτάσουμε στα λαρύγγια, ο καυγάς σπάει και είμαστε πάλι μέλι γάλα, όπως πριν -άβυσσος η ψυχή μας.
Έχεις λοιπόν αυτή τη μαμά, που πολλά πράγματα που κάνει, που λέει -πάντα για το καλό σου- σε κάνουν να κρατάς το κεφάλι σου, πιστεύοντας ότι αυτό θα σε κρατήσει απ' την τρέλα. Πιστεύεις ότι σίγουρα εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι σε ξέρει τόσο καλά, ότι ξέρει όλα τα κουμπιά σου και τα πατάει άγαρμπα μερικές φορές. Άλλωστε, είναι η μόνη που άξια μπορεί να πει το κλασσικό "Εγώ βρε σε γέννησα!".
Έρχεται όμως κάποια στιγμή, που συνειδητοποιείς ότι είσαι φτυστή η μαμά σου. Σχεδόν είσαι η μαμά σου. Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω καλύτερα. Αυτά που σε εκνευρίζουν σε 'κείνη, είναι τα πρώτα που αναγνωρίζεις σε σένα. Κι εκεί, μια μικρή παύση και ένα βαθύ "αααμάν..." σε περνάνε στην "επόμενη φάση". "Είμαι η μαμά μου και είμαι τόσο χαρούμενη γι' αυτό!".
Έχεις αρχίσει να "μυρίζεσαι" ότι η μαμά σου βγαίνει ατόφια από μέσα σου, πριν ακόμα κάνεις παιδιά. Ο σύντροφος είναι ο πρώτος που γεύεται τις φράσεις της μαμάς σου -γλυκές, προστατευτικές, ενοχλητικές, πιεστικές- να βγαίνουν απ' το στόμα σου αβίαστα. Μέχρι να έρθουν τα παιδάκια σου.
Όταν κάνεις το παιδάκι σου, καταλαβαίνεις ακριβώς τη μαμά σου. Τότε, όχι μόνο κάνεις ό,τι έκανε εκείνη, αλλά και νιώθεις όπως ένιωθε εκείνη. Τότε κατανοείς και αγκαλιάζεις τις υπερβολές της, τις παράλογες για σένα τότε ανησυχίες της. Τότε την πονάς και την αγαπάς ακόμα περισσότερο. Τότε καταλαβαίνεις ότι ο ρόλος της μάνας είναι ο πιο δύσκολος, ο πιο αγχωτικός, ο πιο συναρπαστικός, ο πιο γλυκός και μοναδικός ρόλος που δεν τελειώνει ποτέ. Και νιώθεις περηφάνια που και η μαμά σου και η γιαγιά σου και η προγιαγιά σου, ζουν καθημερινά μέσα από εσένα.
Πηγή:www.mothersblog.gr

Σάββατο, 13 Απριλίου 2019

Ο φανατισμός έχει χίλια πρόσωπα, ένα μεγάλο χωνί για στόμα και καθόλου αυτιά.
Πρόκειται για ένα άψυχο, άυλο, μαύρο νέφος που πάει στο γήπεδο, πάει στα εκλογικά κέντρα, σε ναούς πίστης, προκαλεί αψιμαχίες σε καφενεία και σπίτια και συχνά κρύβεται πίσω από σύμβολα πατριωτισμού.
Ο φανατικός χαρακτήρας σε γενικές γραμμές είναι αυτός που πιστεύει ακράδαντα ότι οι δικές του πεποιθήσεις είναι η μόνη αλήθεια· όποιος έχει αντίθετη άποψη είναι βλάκας, κακός, δαιμόνιος, ανάξιος, άπιστος κι ευθύς πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν εχθρός.
Ο φανατισμός γεννάται από σπόρους που έχωσαν βαθιά στο μυαλό μας όλοι όσοι θέλουν να θερίσουν μίσος κι αποπροσανατολισμό. Είναι το παιδί της προπαγάνδας και του εκφοβισμού και καταπολεμά την ελεύθερη σκέψη σε κάθε του παιχνίδι.
Ο φανατισμός είναι επιβλαβής εθισμός, δυνατός σαν το χειρότερο ναρκωτικό, που εξυπηρετεί την χειραγώγηση των μαζών. Οι φανατικοί κρεμούν όλο τους «το είναι» πάνω στην θεωρία που τους φανατίζει κι έτσι πορεύονται στη ζωή χωρίς να χρειάζεται να σκεφτούν, να αμφισβητήσουν ή να αποφασίσουν ποτέ ξανά. Κανένα επιχείρημα δεν απαιτείται για να πράξουν ή να πουν όσα έχουν στο μυαλό τους, αφού η μόνη αλήθεια είναι αυτή η «έτοιμη και μοναδική αλήθεια» που ασπάστηκαν παθητικά.
Τα θύματα του φανατισμού δεν είναι μόνο θρησκευτικά κατευθυνόμενα ή πολιτικά ορμώμενα. Πολλές φορές εκκολάπτονται ως «οπαδοί» μέχρι που ο χρόνος που περνάει παρέα με την αδιαλλαξία τους, τους μεταμορφώνει σε φανατισμένους. Είναι όλοι αυτοί που κάνουν την ομάδα τους προτεραιότητα των πάντων και «πιάνονται στα χέρια» για ένα κακοσφυριγμένο πέναλτι. Είναι επίσης εκείνοι που δεν έχουν χρόνο για το παιδί τους όταν στο γυαλί διαδραματίζεται ματς και χάνουν την οικογένεια τους για ένα καλάθι με δίχτυα.
Καμιά φορά είναι κι όλοι εκείνοι που δε σε αφήνουν να σταυρώσεις λέξη για την αγαπημένη σου μουσική ή τον αγαπημένο σου συγγραφέα, αφού μόνο ό,τι αυτοί ακούν, βλέπουν κι απολαμβάνουν είναι ουσιώδες.
Θα μπορούσαμε εύστοχα να παραλληλίσουμε τον εθισμό του φανατισμού με τον αλκοολισμό. Όσο επικίνδυνο είναι για τον υπό επήρεια οδηγό Ι.Χ. να οδηγήσει ανάμεσα μας, άλλο τόσο επικίνδυνο είναι και ο φανατικός να ζει την καθημερινότητά του ερχόμενος σε επαφή μαζί μας. Ταυτόχρονα, όσο ανώφελο είναι να προσπαθήσεις να πιάσεις κουβέντα με έναν άνθρωπο που μόλις έχει ποτίσει με αλκοόλ το αίμα του, τόσο μάταια είναι η προσπάθεια να συζητήσεις πολιτισμένα με έναν άνθρωπο που έχει αρρωστήσει από τις φανατισμένες απόψεις του. Η μόνη βοήθεια που μπορεί να προσφερθεί σε αυτήν την περίπτωση νομίζω πως είναι αυτή της ψυχοθεραπείας.
Σε ακραίες μορφές, ο φανατισμός γίνεται τρομοκρατία , ρατσισμός κι αδικία. Σε αυτές τις περιπτώσεις οπλίζονται λάθος χέρια και θρηνούν λάθος συγγενείς.
Σε αυτές τις περιπτώσεις η βοήθεια δεν μπορεί να έρθει ούτε από συμβουλευτική ψυχοθεραπεία ούτε από ρουκέτες βομβαρδιστικών αεροσκαφών. Η μόνη ίσως ελπιδοφόρα προσέγγιση θα ήταν η προσπάθεια για αναβάθμιση μορφωτικού επιπέδου.
Ίσως τελικά ο φανατισμός να πρέπει να παραλληλιστεί με κάτι πιο τρομαχτικό για να αφυπνιστούν όσοι έχουν ακόμα κατάλοιπα σκέψης και κρίσης. Ο φανατισμός είναι για την κοινωνία μας το ίδιο καταστροφικός όσο ο καρκίνος για ένα ανθρώπινο σώμα. Φυτρώνει αθόρυβα, πολλαπλασιάζεται επιθετικά και πριν προλάβεις να τον σταματήσεις σε ρίχνει στο πάτωμα νεκρό.
Κλείσε για λίγο τα ΜΜΕ και πιάσε ένα βιβλίο. Εμπλούτισε το μυαλό σου με εκδοχές, θεωρίες, αξίες, ιδέες και πεποιθήσεις. Μάθε να έχεις πάντα χώρο για νέα επιχειρήματα και απόψεις μα πάνω απ’ όλα διώξε τους φανατισμένους ανθρώπους που πιθανόν έχουν εισβάλει στη ζωή σου.
Πηγή pillowfights.gr


Ο φανατισμός θέλει σκότωμα, βρίσκεται παντού

Ο φανατισμός έχει χίλια πρόσωπα, ένα μεγάλο χωνί για στόμα και καθόλου αυτιά.
Πρόκειται για ένα άψυχο, άυλο, μαύρο νέφος που πάει στο γήπεδο, πάει στα εκλογικά κέντρα, σε ναούς πίστης, προκαλεί αψιμαχίες σε καφενεία και σπίτια και συχνά κρύβεται πίσω από σύμβολα πατριωτισμού.
Ο φανατικός χαρακτήρας σε γενικές γραμμές είναι αυτός που πιστεύει ακράδαντα ότι οι δικές του πεποιθήσεις είναι η μόνη αλήθεια· όποιος έχει αντίθετη άποψη είναι βλάκας, κακός, δαιμόνιος, ανάξιος, άπιστος κι ευθύς πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν εχθρός.
Ο φανατισμός γεννάται από σπόρους που έχωσαν βαθιά στο μυαλό μας όλοι όσοι θέλουν να θερίσουν μίσος κι αποπροσανατολισμό. Είναι το παιδί της προπαγάνδας και του εκφοβισμού και καταπολεμά την ελεύθερη σκέψη σε κάθε του παιχνίδι.
Ο φανατισμός είναι επιβλαβής εθισμός, δυνατός σαν το χειρότερο ναρκωτικό, που εξυπηρετεί την χειραγώγηση των μαζών. Οι φανατικοί κρεμούν όλο τους «το είναι» πάνω στην θεωρία που τους φανατίζει κι έτσι πορεύονται στη ζωή χωρίς να χρειάζεται να σκεφτούν, να αμφισβητήσουν ή να αποφασίσουν ποτέ ξανά. Κανένα επιχείρημα δεν απαιτείται για να πράξουν ή να πουν όσα έχουν στο μυαλό τους, αφού η μόνη αλήθεια είναι αυτή η «έτοιμη και μοναδική αλήθεια» που ασπάστηκαν παθητικά.
Τα θύματα του φανατισμού δεν είναι μόνο θρησκευτικά κατευθυνόμενα ή πολιτικά ορμώμενα. Πολλές φορές εκκολάπτονται ως «οπαδοί» μέχρι που ο χρόνος που περνάει παρέα με την αδιαλλαξία τους, τους μεταμορφώνει σε φανατισμένους. Είναι όλοι αυτοί που κάνουν την ομάδα τους προτεραιότητα των πάντων και «πιάνονται στα χέρια» για ένα κακοσφυριγμένο πέναλτι. Είναι επίσης εκείνοι που δεν έχουν χρόνο για το παιδί τους όταν στο γυαλί διαδραματίζεται ματς και χάνουν την οικογένεια τους για ένα καλάθι με δίχτυα.
Καμιά φορά είναι κι όλοι εκείνοι που δε σε αφήνουν να σταυρώσεις λέξη για την αγαπημένη σου μουσική ή τον αγαπημένο σου συγγραφέα, αφού μόνο ό,τι αυτοί ακούν, βλέπουν κι απολαμβάνουν είναι ουσιώδες.
Θα μπορούσαμε εύστοχα να παραλληλίσουμε τον εθισμό του φανατισμού με τον αλκοολισμό. Όσο επικίνδυνο είναι για τον υπό επήρεια οδηγό Ι.Χ. να οδηγήσει ανάμεσα μας, άλλο τόσο επικίνδυνο είναι και ο φανατικός να ζει την καθημερινότητά του ερχόμενος σε επαφή μαζί μας. Ταυτόχρονα, όσο ανώφελο είναι να προσπαθήσεις να πιάσεις κουβέντα με έναν άνθρωπο που μόλις έχει ποτίσει με αλκοόλ το αίμα του, τόσο μάταια είναι η προσπάθεια να συζητήσεις πολιτισμένα με έναν άνθρωπο που έχει αρρωστήσει από τις φανατισμένες απόψεις του. Η μόνη βοήθεια που μπορεί να προσφερθεί σε αυτήν την περίπτωση νομίζω πως είναι αυτή της ψυχοθεραπείας.
Σε ακραίες μορφές, ο φανατισμός γίνεται τρομοκρατία , ρατσισμός κι αδικία. Σε αυτές τις περιπτώσεις οπλίζονται λάθος χέρια και θρηνούν λάθος συγγενείς.
Σε αυτές τις περιπτώσεις η βοήθεια δεν μπορεί να έρθει ούτε από συμβουλευτική ψυχοθεραπεία ούτε από ρουκέτες βομβαρδιστικών αεροσκαφών. Η μόνη ίσως ελπιδοφόρα προσέγγιση θα ήταν η προσπάθεια για αναβάθμιση μορφωτικού επιπέδου.
Ίσως τελικά ο φανατισμός να πρέπει να παραλληλιστεί με κάτι πιο τρομαχτικό για να αφυπνιστούν όσοι έχουν ακόμα κατάλοιπα σκέψης και κρίσης. Ο φανατισμός είναι για την κοινωνία μας το ίδιο καταστροφικός όσο ο καρκίνος για ένα ανθρώπινο σώμα. Φυτρώνει αθόρυβα, πολλαπλασιάζεται επιθετικά και πριν προλάβεις να τον σταματήσεις σε ρίχνει στο πάτωμα νεκρό.
Κλείσε για λίγο τα ΜΜΕ και πιάσε ένα βιβλίο. Εμπλούτισε το μυαλό σου με εκδοχές, θεωρίες, αξίες, ιδέες και πεποιθήσεις. Μάθε να έχεις πάντα χώρο για νέα επιχειρήματα και απόψεις μα πάνω απ’ όλα διώξε τους φανατισμένους ανθρώπους που πιθανόν έχουν εισβάλει στη ζωή σου.
Πηγή pillowfights.gr


Παρασκευή, 12 Απριλίου 2019

Μετά από 15 χρόνια απουσίας, αποφάσισα να ξαναγυρίσω στον τόπο που μεγάλωσα, όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά κυρίως επειδή μεγαλώνοντας ανακάλυψα ότι μου λείπει η οικογένειά μου, οι γονείς μου.
Συνειδητοποίησα ότι κι αυτοί χρειάζονται την παρουσία μου πιο συχνά, όχι μόνο κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, ότι κάποτε θα έχουν πραγματικά ανάγκη τη βοήθεια μου κι εγώ δε θα μπορώ να τους την προσφέρω από μακριά.
Σκέφτηκα ότι με κάποιον τρόπο πρέπει να ανταποδώσω όλη αυτή τη φροντίδα και τη στοργή που μου πρόσφεραν, ώστε να γίνω το άτομο που είμαι σήμερα. Όχι ότι ζήτησαν ποτέ τους ανταλλάγματα. Το μόνο αντάλλαγμα που αξίωναν πάντα ήταν να τους σέβομαι και να ζητώ τη γνώμη τους.
Μεγαλώνοντας επίσης, εκτίμησα την αυστηρότητα με την οποία με μεγάλωσαν. Μια αυστηρότητα που με καταπίεζε όσο ήμουν έφηβη και ήθελα να φύγω όσο γίνεται πιο μακριά, για να έχω την ελευθερία μου. Τώρα όμως που εξαιτίας της δουλειάς μου αντιμετωπίζω καθημερινά δεκάδες έφηβους, αποζητώ εκείνη την αυστηρότητα με την οποία με μεγάλωσαν, γιατί με έκανε σωστό άνθρωπο, με σεβασμό, ευγένεια, μετριοφροσύνη και ειλικρίνεια απέναντι σε όλους, και ειδικότερα απέναντι στους μεγαλύτερους. Πρόσοντα που λείπουν πάρα πολύ από τους σημερινούς εφήβους. Μια μάνα σαν τη δική μου τους χρειαζόταν και θα έστρωναν μια χαρά!
Ζω κοντά στους γονείς μου πια και απολαμβάνω κάθε περιποίηση που θέλουν να μου προσφέρουν, αφού είμαι πάντα η μικρή τους κόρη. Οι εντάσεις και οι διαφωνίες μεταξύ μας, βέβαια, συνεχίζουν να είναι τεράστιες και δε θα πάψουν ποτέ. Όμως, οι γονείς και τα παιδιά είναι τα μόνα πλάσματα στον πλανήτη τα οποία μπορεί να μαλώνουν άσχημα, να φτάνει η ένταση της συζήτησης στα ύψη, η πίεση να χτυπάει κόκκινο, αλλά μετά από δέκα λεπτά να μιλούν και να γελούν αμέριμνα για πράγματα άσχετα και η προηγούμενη ένταση να έχει τελείως εξαφανιστεί.
Όλες οι στιγμές με τους γονείς είναι πολύτιμες, και οι καλές και οι κακές. Οι γονείς και η σχέση που έχεις μαζί τους καθορίζουν και χτίζουν τα θεμέλια της δικής σου μελλοντικής οικογένειας. Είναι απόλυτα αποδεδειγμένο το γεγονός ότι οι άνθρωποι ακολουθούν το πρότυπο των γονιών τους στη δημιουργία οικογένειας και στη στάση τους απέναντι στα παιδιά τους. Αν δώσουμε στα παιδιά μας το παράδειγμα εγκατάλειψης των γονιών μας, αυτή η συμπεριφορά, με μαθηματική ακρίβεια, θα επιστρέψει πίσω σε εμάς κάποτε.
Και οι γονείς της δικής μου γενιάς ανήκουν στην κατηγορία των ανθρώπων που έκαναν τα πάντα για τα παιδιά τους. Δούλεψαν σκληρά, έχτισαν σπίτια με τα ίδια τους τα χέρια, έκαναν οικονομία, δεν ξόδευαν τίποτα για τον εαυτό τους, προκειμένου να σπουδάσουν τα παιδιά τους, να μη τους λείψει τίποτα και να ζήσουν μια καλύτερη ζωή. Πιστεύω ότι τώρα τους αξίζει λίγη ξεκούραση και να πάρουμε κάποια βάρη από πάνω τους.
Αν και οι ίδιοι επιμένουν ακόμα να δουλεύουν σκληρά. Πρόκειται για ανθρώπους στα 60 που ασχολούνται με χωράφια, κότες, καλλιεργούν πατάτες, λαχανικά, μαζεύουν τις ελιές, ώστε να μη λείψει από τα παιδιά και τα εγγόνια το καλό λάδι, η δική μας πατάτα, το αυγό, το καλό και υγιεινό φαγητό. Νομίζω ότι είναι οι τελευταίοι του είδους τους, γιατί η δική μας γενιά δεν ξέρει να κάνει τίποτα από όλα αυτά.
Ας έχουμε πάντα στο μυαλό μας, λοιπόν, ότι οι γονείς μας με τα χίλια χέρια και τα σαράντα πόδια, για να τα προλαβαίνουν όλα, δε θα είναι για πάντα εδώ. Το κενό τους κάποτε θα είναι τόσο αισθητό σαν το βουητό της σιωπής στα αυτιά μας. Ας τους δείξουμε τώρα αυτό το σεβασμό και την προσοχή που τόσο αποζητούν, ως μοναδικό αντάλλαγμα της φροντίδας που δεν έπαψαν ποτέ να μας προσφέρουν απλόχερα. Ας μη τα βάζουμε μαζί τους, επειδή έζησαν σε μια πολύ διαφορετική εποχή, όπου όλα ήταν πιο δύσκολα, αλλά και πιο εύκολα κατά κάποιον τρόπο.
Δε θα μπορέσουν ποτέ να μας καταλάβουν 100% ούτε εμείς εκείνους. Ας το παραδεχτούμε τελικά κι ας τους δείχνουμε κάθε μέρα με κάθε δυνατή ευκαιρία πόσο τους αγαπάμε. Ας κάνουμε τη ζωή τους πιο εύκολη και όμορφη με την παρουσία μας. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτούς.
Πηγή pillowfights.gr


Πρέπει να Δείχνεις στους γονείς σου πόσο τους αγαπάς

Μετά από 15 χρόνια απουσίας, αποφάσισα να ξαναγυρίσω στον τόπο που μεγάλωσα, όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά κυρίως επειδή μεγαλώνοντας ανακάλυψα ότι μου λείπει η οικογένειά μου, οι γονείς μου.
Συνειδητοποίησα ότι κι αυτοί χρειάζονται την παρουσία μου πιο συχνά, όχι μόνο κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, ότι κάποτε θα έχουν πραγματικά ανάγκη τη βοήθεια μου κι εγώ δε θα μπορώ να τους την προσφέρω από μακριά.
Σκέφτηκα ότι με κάποιον τρόπο πρέπει να ανταποδώσω όλη αυτή τη φροντίδα και τη στοργή που μου πρόσφεραν, ώστε να γίνω το άτομο που είμαι σήμερα. Όχι ότι ζήτησαν ποτέ τους ανταλλάγματα. Το μόνο αντάλλαγμα που αξίωναν πάντα ήταν να τους σέβομαι και να ζητώ τη γνώμη τους.
Μεγαλώνοντας επίσης, εκτίμησα την αυστηρότητα με την οποία με μεγάλωσαν. Μια αυστηρότητα που με καταπίεζε όσο ήμουν έφηβη και ήθελα να φύγω όσο γίνεται πιο μακριά, για να έχω την ελευθερία μου. Τώρα όμως που εξαιτίας της δουλειάς μου αντιμετωπίζω καθημερινά δεκάδες έφηβους, αποζητώ εκείνη την αυστηρότητα με την οποία με μεγάλωσαν, γιατί με έκανε σωστό άνθρωπο, με σεβασμό, ευγένεια, μετριοφροσύνη και ειλικρίνεια απέναντι σε όλους, και ειδικότερα απέναντι στους μεγαλύτερους. Πρόσοντα που λείπουν πάρα πολύ από τους σημερινούς εφήβους. Μια μάνα σαν τη δική μου τους χρειαζόταν και θα έστρωναν μια χαρά!
Ζω κοντά στους γονείς μου πια και απολαμβάνω κάθε περιποίηση που θέλουν να μου προσφέρουν, αφού είμαι πάντα η μικρή τους κόρη. Οι εντάσεις και οι διαφωνίες μεταξύ μας, βέβαια, συνεχίζουν να είναι τεράστιες και δε θα πάψουν ποτέ. Όμως, οι γονείς και τα παιδιά είναι τα μόνα πλάσματα στον πλανήτη τα οποία μπορεί να μαλώνουν άσχημα, να φτάνει η ένταση της συζήτησης στα ύψη, η πίεση να χτυπάει κόκκινο, αλλά μετά από δέκα λεπτά να μιλούν και να γελούν αμέριμνα για πράγματα άσχετα και η προηγούμενη ένταση να έχει τελείως εξαφανιστεί.
Όλες οι στιγμές με τους γονείς είναι πολύτιμες, και οι καλές και οι κακές. Οι γονείς και η σχέση που έχεις μαζί τους καθορίζουν και χτίζουν τα θεμέλια της δικής σου μελλοντικής οικογένειας. Είναι απόλυτα αποδεδειγμένο το γεγονός ότι οι άνθρωποι ακολουθούν το πρότυπο των γονιών τους στη δημιουργία οικογένειας και στη στάση τους απέναντι στα παιδιά τους. Αν δώσουμε στα παιδιά μας το παράδειγμα εγκατάλειψης των γονιών μας, αυτή η συμπεριφορά, με μαθηματική ακρίβεια, θα επιστρέψει πίσω σε εμάς κάποτε.
Και οι γονείς της δικής μου γενιάς ανήκουν στην κατηγορία των ανθρώπων που έκαναν τα πάντα για τα παιδιά τους. Δούλεψαν σκληρά, έχτισαν σπίτια με τα ίδια τους τα χέρια, έκαναν οικονομία, δεν ξόδευαν τίποτα για τον εαυτό τους, προκειμένου να σπουδάσουν τα παιδιά τους, να μη τους λείψει τίποτα και να ζήσουν μια καλύτερη ζωή. Πιστεύω ότι τώρα τους αξίζει λίγη ξεκούραση και να πάρουμε κάποια βάρη από πάνω τους.
Αν και οι ίδιοι επιμένουν ακόμα να δουλεύουν σκληρά. Πρόκειται για ανθρώπους στα 60 που ασχολούνται με χωράφια, κότες, καλλιεργούν πατάτες, λαχανικά, μαζεύουν τις ελιές, ώστε να μη λείψει από τα παιδιά και τα εγγόνια το καλό λάδι, η δική μας πατάτα, το αυγό, το καλό και υγιεινό φαγητό. Νομίζω ότι είναι οι τελευταίοι του είδους τους, γιατί η δική μας γενιά δεν ξέρει να κάνει τίποτα από όλα αυτά.
Ας έχουμε πάντα στο μυαλό μας, λοιπόν, ότι οι γονείς μας με τα χίλια χέρια και τα σαράντα πόδια, για να τα προλαβαίνουν όλα, δε θα είναι για πάντα εδώ. Το κενό τους κάποτε θα είναι τόσο αισθητό σαν το βουητό της σιωπής στα αυτιά μας. Ας τους δείξουμε τώρα αυτό το σεβασμό και την προσοχή που τόσο αποζητούν, ως μοναδικό αντάλλαγμα της φροντίδας που δεν έπαψαν ποτέ να μας προσφέρουν απλόχερα. Ας μη τα βάζουμε μαζί τους, επειδή έζησαν σε μια πολύ διαφορετική εποχή, όπου όλα ήταν πιο δύσκολα, αλλά και πιο εύκολα κατά κάποιον τρόπο.
Δε θα μπορέσουν ποτέ να μας καταλάβουν 100% ούτε εμείς εκείνους. Ας το παραδεχτούμε τελικά κι ας τους δείχνουμε κάθε μέρα με κάθε δυνατή ευκαιρία πόσο τους αγαπάμε. Ας κάνουμε τη ζωή τους πιο εύκολη και όμορφη με την παρουσία μας. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτούς.
Πηγή pillowfights.gr


Πέμπτη, 11 Απριλίου 2019

Εάν οι γονείς έχουν υγιείς προσωπικότητες, ανοίγεται για κείνον διάπλατα ένας δρόμος, όπου οι επιλογές είναι ξεκάθαρες και οι εσωτερικές συγκρούσεις αφορούν υποτυπώδη θέματα που δεν μπορούν να αναστείλουν την ομαλή του λειτουργία.
Εάν οι γονείς έχουν αντιμετωπίσει τις δικές τους ψυχικές δυσκολίες, αυτό θα γίνει πηγή ευτυχίας για το παιδί  τους, γιατί θα  χτίσει, πάνω σε γερά θεμέλια, ένα υγιή εαυτό με υλικά σταθερότητας, συνέχειας και συνοχής που θα μπορεί να αποδέχεται το θετικό στη ζωή του και να το αξιοποιεί, ενώ το αρνητικό θα το επεξεργάζεται και θα καλλιεργεί τα μαθήματά του.
Εάν αναπτύσσεται σε ένα περιβάλλον ψυχικής ηρεμίας, εσωτερικεύει ανενόχλητο τα χαρακτηριστικά των γονιών του και στη συνέχεια δημιουργεί ένα καμβά, όπου αναδεικνύεται μια σύνθεση στοιχείων και από επιρροές άλλων σημαντικών ανθρώπων, που μπορούν να επιδράσουν θετικά στη διαμόρφωση του ψυχισμού του.
Τι συμβαίνει όμως άραγε όταν οι ταυτίσεις με τους γονείς γίνονται σε μια τραυματική βάση;
Όταν οι γονείς δεν μπορούν να συγκρατήσουν τις παρορμήσεις τους και εγκαταλείπονται σε αυτές, αρνούμενοι να βάλουν ένα πλαίσιο σε συγκρούσεις που τους κυριεύουν και καθιστούν δύσκολη τη σχέση με τον εαυτό τους, τη σχέση με τον σύντροφο τους και τελικά με το παιδί τους;
Όταν προβάλουν στο παιδί τους τις δικές τους δυσκολίες (αρνούμαι να δω τα λάθη μου, αλλά κρίνω μόνο τα δικά σου, αποφεύγω να διακρίνω τις αποτυχίες μου και σου καταλογίζω εσένα ότι αποτυγχάνεις σε ό,τι προσπαθείς, δυσκολεύομαι να σταθώ μόνος μου, αλλά κατηγορώ εσένα για αυτό κ.α), τότε το παιδί αποκτά μια εικόνα που δεν είναι δική του, αλλά των δυσκολιών των γονιών του.
Αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του, την ψυχική του υγεία, τη σεξουαλική του ταυτότητα.
Το παιδί υφαίνει την προσωπικότητα του με νήματα που ενσωματώνει από τους γονείς του. Όσο πιο διαταραγμένοι είναι οι γονείς, τόσο το αποτέλεσμα που θα αποτυπώνεται στο παιδί θα είναι τραυματικό για το ίδιο, καταστροφικό για τις επιλογές του, αλλά και για την πορεία της ζωής του.
Υποδύεται ρόλους που δεν τον εκφράζουν, αλλά είναι αναπαραστάσεις των προβολών των γονιών του προς αυτόν. Σκηνοθετεί  τη ζωή του, η οποία είναι βασισμένη σε ξένο σενάριο, πιστεύοντας όμως πως αυτή είναι η αλήθεια του.
Η αντήχηση μέσα του της σύγκρουσης των γονιών τον κάνουν να νιώθει μετέωρος σε ένα κενό που δεν μπορεί να ορίσει μόνος του. Αισθάνεται ότι δεν μπορεί να βασιστεί σε εκείνους, αλλά και ότι δεν  μπορεί να τους αποχωριστεί.
Ο υγιής αποχωρισμός του παιδιού από τους γονείς του και η ανάληψη της ευθύνης του σαν ενήλικας γίνεται όταν νιώσει ασφαλής. Έχοντας τοποθετήσει μέσα του υγιή στοιχεία από τους γονείς του, δημιουργεί μέσα του μια νοητή φωλιά που την παίρνει μαζί του, κατοικεί με ασφάλεια σε αυτήν και οργανώνει τα ταξίδια του. 
Αισθάνεται γεμάτος από εικόνες σιγουριάς από εκείνους, νιώθει ότι έχει την άδεια να πετάξει ελεύθερα και έτσι απλώνει τα φτερά του και δοκιμάζει με εμπιστοσύνη και ασφάλεια τις δυνάμεις του.
Αν όμως τον παρεμποδίσουν οι ψυχικές δυσκολίες των γονιών του, εξαρτάται από κείνους με νοσηρό τρόπο, αδυνατώντας να κάνει βήματα, μη μπορώντας να αντέξει τις ματαιώσεις τις ζωής.  
Μένει κοντά τους με ένα νοσηρό τρόπο προσπαθώντας να τους θεραπεύσει, ώστε να μπορέσει να κατακτήσει την πολυπόθητη σταθερότητα και ελευθερία του μέσα από εκείνους. Θυσιάζεται για εκείνους προσμένοντας να αλλάξουν και στη συνέχεια θυσιάζει τον εαυτό τους στους άλλους.
Γίνεται ένας  Ιάσονας, ανάμεσα σε δυο συμπληγάδες πέτρες, όπου είναι ακινητοποιημένος να αντιδράσει, γιατί δεν μπορεί να σκεφτεί τον εαυτό του και το δικαίωμα στην ελευθερία του, αλλά εκείνους και τα προβλήματά τους, οπότε η σύνθλιψη του εαυτού του είναι μοιραία.
Κάθε που απομακρύνεται από εκείνους ανησυχεί για τη ζωή τους, για τα συναισθήματά τους, φοβάται πως  χωρίς εκείνον δεν θα τα καταφέρουν. Σαν Ιφιγένεια που του ζητούν να θυσιαστεί για το δικό τους ταξίδι παραιτείται από τα δικά του όνειρα και αργοπεθαίνει ψυχικά.
Τα όνειρά του χάνουν το νόημά τους, γιατί η επιθυμία του αποτελεί βάρος για εκείνον, μια που ορισμός της επιθυμίας είναι η εξυπηρέτηση της επιθυμίας των άλλων. Κάθε θέλω του μαραίνεται, κάτω από το αφρόντιστο βλέμμα του, στη σκέψη της κούρασης που θα επακολουθήσει η ανάληψη μιας επιθυμίας που, και μόνο το άκουσμά της, τον βαραίνει.
Και όταν καταφεύγει στο μαγικό κόσμο της φαντασίας και ξεδιπλώνει το δημιουργό μέσα του, εκείνο που τον αποτρέπει είναι η ιδέα ότι πρέπει να πλάσει τα όνειρά του με υλικά που θα γαληνέψουν τους γονείς τους, για να μπορέσει και εκείνος να αποδεχτεί την πολυπόθητη ειρήνη στην ψυχή του.
Δεν έχει μάθει να σκέφτεται τον εαυτό του, οπότε οτιδήποτε κάνει το κάνει για τους άλλους και δεν αποτελεί χαρά για τον ίδιο. Προσφέρεται στους άλλους, προσφέρει και τη χαρά από τη δημιουργικότητά του και για εκείνον δεν μένουν παρά μόνο κάτι ψίχουλα, που δεν αρκούν για να χορτάσουν τη συναισθηματική του πείνα.
Ματαιωμένος καθηλώνεται ή αναβάλλει, αδυνατώντας να εμπιστευτεί τον εαυτό του και να χαράξει καινούργιους δρόμους. Βαδίζει στα χνάρια των γονιών του, υποκύπτει στις προσδοκίες τους, νιώθει ανασφάλεια και αβεβαιότητα στην ιδέα της αλλαγής και κάθε αεράκι ελευθερίας το αισθάνεται ως απειλή οπότε το αποφεύγει. 
Το φράγμα του ψυχισμού του διάχυτο από συναισθηματική δυσφορία δεν μπορεί να συγκρατήσει τα συναισθήματά του και να αποτελέσει ασπίδα που θα επεξεργάζεται τα εξωτερικά ερεθίσματα, ώστε να καλοδέχεται τα θετικά, να απαγκιστρώνεται από τα αρνητικά και να φιλτράρει τα μαθήματα από τις εμπειρίες του. 
Έχοντας την ψυχική του φυσαλίδα διαρρηγμένη από τις παρορμήσεις των γονιών του, καθετί που αφουγκράζεται, ακόμα κι αν είναι θετικό, το απωθεί, για να μην κινδυνεύσει άλλο ο ψυχικός του κόσμος. Σαν η χωρητικότητα του ψυχικού του σάκου να είναι κατειλημμένη από οδύνη, οπότε οτιδήποτε άλλο δεν μπορεί να είναι ευπρόσδεκτο.
Όταν ένας άνθρωπος ματαιώνεται συνεχώς κάτω από μια ψυχική δυσφορία, η οποία αναπαράγεται στο περιβάλλον του, τότε δεν μπορεί να νιώσει ασφάλεια και να εμπιστευτεί τον εαυτό του και τους άλλους.
Παραμένει δέσμιος των ανασφαλειών του και προβάλλει ή μεταθέτει στους άλλους τους φόβους του, ενώ ο ψυχικός του κόσμος είναι αλωμένος από φαντάσματα του παρελθόντος που τον εμποδίζουν να ζήσει. Νιώθει εγκλωβισμένος και θέλει τεράστιο ψυχικό αγώνα, για να βγει από τα αδιέξοδα που πλέον τοποθετεί ο ίδιος τον εαυτό του.
Εκείνο που το τρομάζει περισσότερο είναι ότι όσο μεγαλώνει και από παιδί γίνεται έφηβος και στη συνέχεια ενήλικας, διαπιστώνει ότι οικειοποιείται συμπεριφορές που τον είχαν πληγώσει στο παρελθόν και τις υιοθετεί στις σχέσεις του με τους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή του.
Αναπαράγει λάθη τα οποία τον είχαν τραυματίσει ή επιδιώκει καταστάσεις όπου αναβιώνει τα ίδια συναισθήματα, αλλά η ηχώ της απαξίωσης αντηχεί μέσα του και σαν να του κάνει υποδείξεις για ένα τρόπο που θα πρέπει να ακολουθήσει.
Κάποια παιδιά ή έφηβοι, στην προσπάθεια τους να μην αποδιοργανωθούν ψυχικά, αποσχίζονται πρόωρα από τον γονιό που πάσχει, με σοβαρό κίνδυνο για τη σεξουαλική τους ταυτότητα, αν είναι του ίδιου φύλου, ενώ, αν είναι διαφορετικού, καταδικάζονται σε μια μοναξιά, αναζητώντας εκείνο που τους έλειψε σε πρόσωπα, όπου εκείνο που τους ελκύει είναι η οικειότητα με τον γονιό που πάσχει.
Γίνονται δέσμιοι των νοσηρών τους επιλογών και εκείνες πλέον γίνονται ένας μονόδρομος, από τις οποίες δεν μπορούν να ξεφύγει. Όταν  ο πίνακας πάνω στον οποίο έχει τοποθετηθεί η ζωή τους είναι διαποτισμένος από μια ψυχική δυσφορία, τότε οι επιλογές που ακολουθούν είναι το ίδιο διαποτισμένες από νοσηρότητα.
Οι γονείς θα πρέπει να σκύψουν στον εαυτό τους, στη μεταξύ τους σχέση, να αναζητήσουν τους λόγους που καταφεύγουν σε παρορμητικές συμπεριφορές και να προσπαθήσουν να τις αλλάξουν, γιατί αυτές οι συμπεριφορές καθρεφτίζονται στο παιδί τους. Τις υιοθετεί και τις αναπαράγει.
Οι γονείς ενός παιδιού είτε είναι μαζί είτε αποφασίσουν να ακολουθήσουν διαφορετικούς δρόμους είναι πάντα γονείς. Η ευθύνη για ένα παιδί δε σταματά, επειδή υπάρχουν προβλήματα σε μια σχέση. 
Και βέβαια το ζευγάρι, που η σχέση του ραγίζει, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να δουν ο καθένας στο παιδί τους χαρακτηριστικά του πρώην συντρόφου και να νιώσουν συναισθήματα απογοήτευσης, ματαίωσης, απόρριψης, θα πρέπει να τα αντιμετωπίσουν θεραπευτικά, γιατί ένα παιδί, αν το κοιτάμε με ένα συγκεκριμένο τρόπο, μοιραία υιοθετεί αυτά τα χαρακτηριστικά.
Τα λάθη που έχουν γίνει στο παρελθόν είναι αναστρέψιμα, όταν υπάρχει η διάθεση από εκείνους να τα αναγνωρίσουν, να προσπαθήσουν να τα διορθώσουν και να ζητήσουν απλόχερα συγνώμη από το παιδί τους.
Τα τραύματα του παρελθόντος μπορούν να επουλωθούν, εάν οι γονείς τα παραδεχτούν και αποφασίσουν να αλλάξουν τις συμπεριφορές τους, εκφράζοντας με ένα υγιή τρόπο  το ενδιαφέρον προς τον εαυτό τους και κατ’ επέκταση για τους ανθρώπους που είναι σημαντικοί για εκείνους.
Οι άνθρωποι, που έχουν μεγαλώσει με γονείς οι οποίοι είχαν εγκαταλειφθεί στις παρορμήσεις τους, καλούνται να επουλώσουν τα τραύματά τους, μετά που θα τολμήσουν να τα αναγνωρίσουν και να έρθουν σε επαφή με τα συναισθήματα που είχαν απωθηθεί στον ψυχισμό τους. Η ζωή μας δεν είναι μονόδρομος.
Όσο δύσκολες κι αν ήταν οι συγκυρίες του παρελθόντος, μπορεί ο καθένας μας να διαφοροποιηθεί από την εικόνα που σχημάτισε για τον εαυτό του ως παιδί, μέσα από λάθος καθρεφτίσματα που δεν εξέφραζαν αυτόν, αλλά δυσκολίες άλλων. Μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που σχετίζεται με τον εαυτό του και με τους άλλους, αν τολμήσει να κοιτάξει την αλήθεια του, χωρίς φόβο ή πάθος.
Το παρελθόν μας μπορεί να είναι ο χάρτης μας, όμως εμείς είμαστε οι δημιουργοί της ζωής μας. Μπορούμε αποφασιστικά να τολμήσουμε να χαράξουμε  νέα μονοπάτια, αδοκίμαστες αλλά γοητευτικές διαδρομές, που θα τις διασχίζουμε είτε μόνοι μας απολαμβάνοντας την πορεία της ζωής μας είτε με άλλους ελκυστικούς συνοδοιπόρους που θα μας ενώνει μαζί τους η επιθυμία για ζωή.
Αν θα αναπαράγουμε το παρελθόν μας ή αν θα δημιουργήσουμε ένα νέο παρόν και ένα νέο μέλλον μέσα από τη σύνθεση αλλά και μέσα από τη διαφοροποίηση, εξαρτάται από μας. Από την αποφασιστικότητά μας, από την τόλμη μας, από την επιθυμία μας να υπάρξουμε ως οραματιστές ενός καλύτερου αύριο, ως καλλιτέχνες των στόχων μας, ως πομποί και δέκτες ζωής. 
Γράφει η Αγγελική Μπολουδάκη
Η Αγγελική Μπολουδάκη είναι ιδιώτης Κοινωνική Λειτουργός, τέως στέλεχος του Κέντρου πρόληψης της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών Ν.Χανίων και τέως Εκπαιδευτικός Α.Τ.Ε.Ι. Είναι συγγραφέας του βιβλίου ‘Μαμά, μπαμπά, δε με κοιτάξατε και χάθηκα’, Εκδόσεις Αραξοβόλι
ΠΗΓΗ: Thessaloniki


Παιδί, οι ταυτίσεις με τους γονείς

Εάν οι γονείς έχουν υγιείς προσωπικότητες, ανοίγεται για κείνον διάπλατα ένας δρόμος, όπου οι επιλογές είναι ξεκάθαρες και οι εσωτερικές συγκρούσεις αφορούν υποτυπώδη θέματα που δεν μπορούν να αναστείλουν την ομαλή του λειτουργία.
Εάν οι γονείς έχουν αντιμετωπίσει τις δικές τους ψυχικές δυσκολίες, αυτό θα γίνει πηγή ευτυχίας για το παιδί  τους, γιατί θα  χτίσει, πάνω σε γερά θεμέλια, ένα υγιή εαυτό με υλικά σταθερότητας, συνέχειας και συνοχής που θα μπορεί να αποδέχεται το θετικό στη ζωή του και να το αξιοποιεί, ενώ το αρνητικό θα το επεξεργάζεται και θα καλλιεργεί τα μαθήματά του.
Εάν αναπτύσσεται σε ένα περιβάλλον ψυχικής ηρεμίας, εσωτερικεύει ανενόχλητο τα χαρακτηριστικά των γονιών του και στη συνέχεια δημιουργεί ένα καμβά, όπου αναδεικνύεται μια σύνθεση στοιχείων και από επιρροές άλλων σημαντικών ανθρώπων, που μπορούν να επιδράσουν θετικά στη διαμόρφωση του ψυχισμού του.
Τι συμβαίνει όμως άραγε όταν οι ταυτίσεις με τους γονείς γίνονται σε μια τραυματική βάση;
Όταν οι γονείς δεν μπορούν να συγκρατήσουν τις παρορμήσεις τους και εγκαταλείπονται σε αυτές, αρνούμενοι να βάλουν ένα πλαίσιο σε συγκρούσεις που τους κυριεύουν και καθιστούν δύσκολη τη σχέση με τον εαυτό τους, τη σχέση με τον σύντροφο τους και τελικά με το παιδί τους;
Όταν προβάλουν στο παιδί τους τις δικές τους δυσκολίες (αρνούμαι να δω τα λάθη μου, αλλά κρίνω μόνο τα δικά σου, αποφεύγω να διακρίνω τις αποτυχίες μου και σου καταλογίζω εσένα ότι αποτυγχάνεις σε ό,τι προσπαθείς, δυσκολεύομαι να σταθώ μόνος μου, αλλά κατηγορώ εσένα για αυτό κ.α), τότε το παιδί αποκτά μια εικόνα που δεν είναι δική του, αλλά των δυσκολιών των γονιών του.
Αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του, την ψυχική του υγεία, τη σεξουαλική του ταυτότητα.
Το παιδί υφαίνει την προσωπικότητα του με νήματα που ενσωματώνει από τους γονείς του. Όσο πιο διαταραγμένοι είναι οι γονείς, τόσο το αποτέλεσμα που θα αποτυπώνεται στο παιδί θα είναι τραυματικό για το ίδιο, καταστροφικό για τις επιλογές του, αλλά και για την πορεία της ζωής του.
Υποδύεται ρόλους που δεν τον εκφράζουν, αλλά είναι αναπαραστάσεις των προβολών των γονιών του προς αυτόν. Σκηνοθετεί  τη ζωή του, η οποία είναι βασισμένη σε ξένο σενάριο, πιστεύοντας όμως πως αυτή είναι η αλήθεια του.
Η αντήχηση μέσα του της σύγκρουσης των γονιών τον κάνουν να νιώθει μετέωρος σε ένα κενό που δεν μπορεί να ορίσει μόνος του. Αισθάνεται ότι δεν μπορεί να βασιστεί σε εκείνους, αλλά και ότι δεν  μπορεί να τους αποχωριστεί.
Ο υγιής αποχωρισμός του παιδιού από τους γονείς του και η ανάληψη της ευθύνης του σαν ενήλικας γίνεται όταν νιώσει ασφαλής. Έχοντας τοποθετήσει μέσα του υγιή στοιχεία από τους γονείς του, δημιουργεί μέσα του μια νοητή φωλιά που την παίρνει μαζί του, κατοικεί με ασφάλεια σε αυτήν και οργανώνει τα ταξίδια του. 
Αισθάνεται γεμάτος από εικόνες σιγουριάς από εκείνους, νιώθει ότι έχει την άδεια να πετάξει ελεύθερα και έτσι απλώνει τα φτερά του και δοκιμάζει με εμπιστοσύνη και ασφάλεια τις δυνάμεις του.
Αν όμως τον παρεμποδίσουν οι ψυχικές δυσκολίες των γονιών του, εξαρτάται από κείνους με νοσηρό τρόπο, αδυνατώντας να κάνει βήματα, μη μπορώντας να αντέξει τις ματαιώσεις τις ζωής.  
Μένει κοντά τους με ένα νοσηρό τρόπο προσπαθώντας να τους θεραπεύσει, ώστε να μπορέσει να κατακτήσει την πολυπόθητη σταθερότητα και ελευθερία του μέσα από εκείνους. Θυσιάζεται για εκείνους προσμένοντας να αλλάξουν και στη συνέχεια θυσιάζει τον εαυτό τους στους άλλους.
Γίνεται ένας  Ιάσονας, ανάμεσα σε δυο συμπληγάδες πέτρες, όπου είναι ακινητοποιημένος να αντιδράσει, γιατί δεν μπορεί να σκεφτεί τον εαυτό του και το δικαίωμα στην ελευθερία του, αλλά εκείνους και τα προβλήματά τους, οπότε η σύνθλιψη του εαυτού του είναι μοιραία.
Κάθε που απομακρύνεται από εκείνους ανησυχεί για τη ζωή τους, για τα συναισθήματά τους, φοβάται πως  χωρίς εκείνον δεν θα τα καταφέρουν. Σαν Ιφιγένεια που του ζητούν να θυσιαστεί για το δικό τους ταξίδι παραιτείται από τα δικά του όνειρα και αργοπεθαίνει ψυχικά.
Τα όνειρά του χάνουν το νόημά τους, γιατί η επιθυμία του αποτελεί βάρος για εκείνον, μια που ορισμός της επιθυμίας είναι η εξυπηρέτηση της επιθυμίας των άλλων. Κάθε θέλω του μαραίνεται, κάτω από το αφρόντιστο βλέμμα του, στη σκέψη της κούρασης που θα επακολουθήσει η ανάληψη μιας επιθυμίας που, και μόνο το άκουσμά της, τον βαραίνει.
Και όταν καταφεύγει στο μαγικό κόσμο της φαντασίας και ξεδιπλώνει το δημιουργό μέσα του, εκείνο που τον αποτρέπει είναι η ιδέα ότι πρέπει να πλάσει τα όνειρά του με υλικά που θα γαληνέψουν τους γονείς τους, για να μπορέσει και εκείνος να αποδεχτεί την πολυπόθητη ειρήνη στην ψυχή του.
Δεν έχει μάθει να σκέφτεται τον εαυτό του, οπότε οτιδήποτε κάνει το κάνει για τους άλλους και δεν αποτελεί χαρά για τον ίδιο. Προσφέρεται στους άλλους, προσφέρει και τη χαρά από τη δημιουργικότητά του και για εκείνον δεν μένουν παρά μόνο κάτι ψίχουλα, που δεν αρκούν για να χορτάσουν τη συναισθηματική του πείνα.
Ματαιωμένος καθηλώνεται ή αναβάλλει, αδυνατώντας να εμπιστευτεί τον εαυτό του και να χαράξει καινούργιους δρόμους. Βαδίζει στα χνάρια των γονιών του, υποκύπτει στις προσδοκίες τους, νιώθει ανασφάλεια και αβεβαιότητα στην ιδέα της αλλαγής και κάθε αεράκι ελευθερίας το αισθάνεται ως απειλή οπότε το αποφεύγει. 
Το φράγμα του ψυχισμού του διάχυτο από συναισθηματική δυσφορία δεν μπορεί να συγκρατήσει τα συναισθήματά του και να αποτελέσει ασπίδα που θα επεξεργάζεται τα εξωτερικά ερεθίσματα, ώστε να καλοδέχεται τα θετικά, να απαγκιστρώνεται από τα αρνητικά και να φιλτράρει τα μαθήματα από τις εμπειρίες του. 
Έχοντας την ψυχική του φυσαλίδα διαρρηγμένη από τις παρορμήσεις των γονιών του, καθετί που αφουγκράζεται, ακόμα κι αν είναι θετικό, το απωθεί, για να μην κινδυνεύσει άλλο ο ψυχικός του κόσμος. Σαν η χωρητικότητα του ψυχικού του σάκου να είναι κατειλημμένη από οδύνη, οπότε οτιδήποτε άλλο δεν μπορεί να είναι ευπρόσδεκτο.
Όταν ένας άνθρωπος ματαιώνεται συνεχώς κάτω από μια ψυχική δυσφορία, η οποία αναπαράγεται στο περιβάλλον του, τότε δεν μπορεί να νιώσει ασφάλεια και να εμπιστευτεί τον εαυτό του και τους άλλους.
Παραμένει δέσμιος των ανασφαλειών του και προβάλλει ή μεταθέτει στους άλλους τους φόβους του, ενώ ο ψυχικός του κόσμος είναι αλωμένος από φαντάσματα του παρελθόντος που τον εμποδίζουν να ζήσει. Νιώθει εγκλωβισμένος και θέλει τεράστιο ψυχικό αγώνα, για να βγει από τα αδιέξοδα που πλέον τοποθετεί ο ίδιος τον εαυτό του.
Εκείνο που το τρομάζει περισσότερο είναι ότι όσο μεγαλώνει και από παιδί γίνεται έφηβος και στη συνέχεια ενήλικας, διαπιστώνει ότι οικειοποιείται συμπεριφορές που τον είχαν πληγώσει στο παρελθόν και τις υιοθετεί στις σχέσεις του με τους σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή του.
Αναπαράγει λάθη τα οποία τον είχαν τραυματίσει ή επιδιώκει καταστάσεις όπου αναβιώνει τα ίδια συναισθήματα, αλλά η ηχώ της απαξίωσης αντηχεί μέσα του και σαν να του κάνει υποδείξεις για ένα τρόπο που θα πρέπει να ακολουθήσει.
Κάποια παιδιά ή έφηβοι, στην προσπάθεια τους να μην αποδιοργανωθούν ψυχικά, αποσχίζονται πρόωρα από τον γονιό που πάσχει, με σοβαρό κίνδυνο για τη σεξουαλική τους ταυτότητα, αν είναι του ίδιου φύλου, ενώ, αν είναι διαφορετικού, καταδικάζονται σε μια μοναξιά, αναζητώντας εκείνο που τους έλειψε σε πρόσωπα, όπου εκείνο που τους ελκύει είναι η οικειότητα με τον γονιό που πάσχει.
Γίνονται δέσμιοι των νοσηρών τους επιλογών και εκείνες πλέον γίνονται ένας μονόδρομος, από τις οποίες δεν μπορούν να ξεφύγει. Όταν  ο πίνακας πάνω στον οποίο έχει τοποθετηθεί η ζωή τους είναι διαποτισμένος από μια ψυχική δυσφορία, τότε οι επιλογές που ακολουθούν είναι το ίδιο διαποτισμένες από νοσηρότητα.
Οι γονείς θα πρέπει να σκύψουν στον εαυτό τους, στη μεταξύ τους σχέση, να αναζητήσουν τους λόγους που καταφεύγουν σε παρορμητικές συμπεριφορές και να προσπαθήσουν να τις αλλάξουν, γιατί αυτές οι συμπεριφορές καθρεφτίζονται στο παιδί τους. Τις υιοθετεί και τις αναπαράγει.
Οι γονείς ενός παιδιού είτε είναι μαζί είτε αποφασίσουν να ακολουθήσουν διαφορετικούς δρόμους είναι πάντα γονείς. Η ευθύνη για ένα παιδί δε σταματά, επειδή υπάρχουν προβλήματα σε μια σχέση. 
Και βέβαια το ζευγάρι, που η σχέση του ραγίζει, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να δουν ο καθένας στο παιδί τους χαρακτηριστικά του πρώην συντρόφου και να νιώσουν συναισθήματα απογοήτευσης, ματαίωσης, απόρριψης, θα πρέπει να τα αντιμετωπίσουν θεραπευτικά, γιατί ένα παιδί, αν το κοιτάμε με ένα συγκεκριμένο τρόπο, μοιραία υιοθετεί αυτά τα χαρακτηριστικά.
Τα λάθη που έχουν γίνει στο παρελθόν είναι αναστρέψιμα, όταν υπάρχει η διάθεση από εκείνους να τα αναγνωρίσουν, να προσπαθήσουν να τα διορθώσουν και να ζητήσουν απλόχερα συγνώμη από το παιδί τους.
Τα τραύματα του παρελθόντος μπορούν να επουλωθούν, εάν οι γονείς τα παραδεχτούν και αποφασίσουν να αλλάξουν τις συμπεριφορές τους, εκφράζοντας με ένα υγιή τρόπο  το ενδιαφέρον προς τον εαυτό τους και κατ’ επέκταση για τους ανθρώπους που είναι σημαντικοί για εκείνους.
Οι άνθρωποι, που έχουν μεγαλώσει με γονείς οι οποίοι είχαν εγκαταλειφθεί στις παρορμήσεις τους, καλούνται να επουλώσουν τα τραύματά τους, μετά που θα τολμήσουν να τα αναγνωρίσουν και να έρθουν σε επαφή με τα συναισθήματα που είχαν απωθηθεί στον ψυχισμό τους. Η ζωή μας δεν είναι μονόδρομος.
Όσο δύσκολες κι αν ήταν οι συγκυρίες του παρελθόντος, μπορεί ο καθένας μας να διαφοροποιηθεί από την εικόνα που σχημάτισε για τον εαυτό του ως παιδί, μέσα από λάθος καθρεφτίσματα που δεν εξέφραζαν αυτόν, αλλά δυσκολίες άλλων. Μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που σχετίζεται με τον εαυτό του και με τους άλλους, αν τολμήσει να κοιτάξει την αλήθεια του, χωρίς φόβο ή πάθος.
Το παρελθόν μας μπορεί να είναι ο χάρτης μας, όμως εμείς είμαστε οι δημιουργοί της ζωής μας. Μπορούμε αποφασιστικά να τολμήσουμε να χαράξουμε  νέα μονοπάτια, αδοκίμαστες αλλά γοητευτικές διαδρομές, που θα τις διασχίζουμε είτε μόνοι μας απολαμβάνοντας την πορεία της ζωής μας είτε με άλλους ελκυστικούς συνοδοιπόρους που θα μας ενώνει μαζί τους η επιθυμία για ζωή.
Αν θα αναπαράγουμε το παρελθόν μας ή αν θα δημιουργήσουμε ένα νέο παρόν και ένα νέο μέλλον μέσα από τη σύνθεση αλλά και μέσα από τη διαφοροποίηση, εξαρτάται από μας. Από την αποφασιστικότητά μας, από την τόλμη μας, από την επιθυμία μας να υπάρξουμε ως οραματιστές ενός καλύτερου αύριο, ως καλλιτέχνες των στόχων μας, ως πομποί και δέκτες ζωής. 
Γράφει η Αγγελική Μπολουδάκη
Η Αγγελική Μπολουδάκη είναι ιδιώτης Κοινωνική Λειτουργός, τέως στέλεχος του Κέντρου πρόληψης της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών Ν.Χανίων και τέως Εκπαιδευτικός Α.Τ.Ε.Ι. Είναι συγγραφέας του βιβλίου ‘Μαμά, μπαμπά, δε με κοιτάξατε και χάθηκα’, Εκδόσεις Αραξοβόλι
ΠΗΓΗ: Thessaloniki


Τετάρτη, 10 Απριλίου 2019

Σ. Ηλιάδου-Τάχου Καθηγήτριας Νέας Ελληνικής Ιστορίας και Ιστορίας της Εκπαίδευσης.
Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας (ΠΔΜ) ιδρύθηκε με το Π.Δ. 92/2003 (Φ.83/11-4-2003) και άρχισε τη λειτουργία του το 2003. Από 1-1-2004 μεταφέρθηκε και το προσωπικό (μέλη ΔΕΠ, ΕΕΔΙΠ, ΕΤΕΠ και διοικητικό προσωπικό). Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας διοικούνταν από Προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή η οποία είχε Πρόεδρο τον Καθηγητή Χρήστο Μασσαλά, η οποία ήταν διορισμένη από την κυβέρνηση. Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας ήταν δηλαδή μη αυτοδιοίκητο και τα μέλη ΔΕΠ δεν εξέλεγαν πρύτανη.
Τα πρώτα Τμήματα του ΠΔΜ ήταν τα τέσσερα Τμήματα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου που έδρευαν στη Δυτική Μακεδονία. Επρόκειτο γιατο Τμήμα Μηχανικών της Κοζάνης που ήταν αυτοδύναμο, για το Τμήμα Δημοτικής εκπαίδευσης της Παιδαγωγικής Σχολής Φλώρινας που ήταν αυτοδύναμο, για το Τμήμα Νηπιαγωγών της Παιδαγωγικής Σχολής Φλώρινας που ήταν αυτοδύναμο και το Τμήμα Βαλκανικών σπουδών που δεν ήταν αυτοδύναμο.
Για να γίνει αυτοδιοίκητο το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίαςέπρεπε να γίνουν αυτοδύναμα όλα τα τμήματά του, σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου 2454/1997 και μάλιστα του άρθρου 15. Επομένως από τα Τμήματα του νέου πανεπιστημίου το μόνο Τμήμα που έπρεπε να γίνει αυτοδύναμο ήταν το Τμήμα Βαλκανικών σπουδών που διοικούνταν από Προσωρινή Γενική Συνέλευση αποτελούμενη κυρίως από Καθηγητές πρώτης βαθμίδας των δύο Τμημάτων της Παιδαγωγικής Σχολής. Από την Παιδαγωγική Σχολή προερχόταν και ο εκάστοτε Πρόεδρός του. Αν γινόταν λοιπόν αυτοδύναμο το Τμήμα Βαλκανικών σπουδών, το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας θα γινόταν αυτοδύναμο και δεν θα διοικούνταν πια από Προσωρινή Γενική Συνέλευση. Και το σπουδαιότερο δεν θα κινδύνευε να καταργηθεί, όπερ δυστυχώς και εγένετο.
Ποιες όμως ήταν οι προϋποθέσεις του Νόμου για να γίνει ένα Τμήμα αυτοδύναμο και να γίνει κατ επέκταση το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας αυτοδιοίκητο; Σύμφωνα με το νόμο 2454/1997, άρθρο 15, 2, για να γίνει αυτοδύναμο ένα Τμήμα έπρεπε να έχει 9 μέλη ΔΕΠ, δύοαπό τα οποία έπρεπε να βρίσκονται στη βαθμίδα του Καθηγητή. Το θέμα ήταν απλό. Το Βαλκανικών είχε τα 9 μέλη ΔΕΠ. Δεν είχε 2 τακτικούς Καθηγητές. Υπήρχαν όμως δύο εναλλακτικές: α) υπήρχε η δυνατότητα να μετακινηθούν για ελάχιστους μήνες κάποιοι Καθηγητές από τα άλλα Τμήματα (Δημοτικής, Νηπιαγωγών) –το αυτοδιοίκητο εκεί ήταν διασφαλισμένο και δεν μπορούσε με τίποτα να αρθεί- για να επιτευχθεί χωρίς κόστος το αυτοδιοίκητο στο Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών. β) Ήταν δυνατόν να εξελιχτούν δύο από τους Αναπληρωτές Καθηγητές του Τμήματος Βαλκανικών σπουδών άμεσα σε πρωτοβάθμιους Καθηγητές, με επιτάχυνση της προκήρυξης δύο θέσεων Καθηγητών. Δεν λήφθηκε όμως πρόνοια για κανένα από τα δύο που προαναφέρθηκαν, με αποτέλεσμα να μην επιτευχθεί το αυτοδιοίκητο του Τμήματος Βαλκανικών Σπουδών.
Όταν μπήκε θέμα «σχεδίου Αθηνά»επικράτησε η λογική ότι κόβονταν εκείνα τα Πανεπιστήμια που δεν είχαν πετύχει το αυτοδιοίκητο. Έτσι την περίοδο του σχεδίου Αθηνά είχε σχεδόν καταργηθεί το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με τους κανόνες του σχεδίου Αθηνά, αφού ίσχυε ο νόμος που είπαμε, ότι δηλαδή για να γίνει αυτοδιοίκητο το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας έπρεπε να είναι αυτοδύναμα όλα τα Τμήματα του πανεπιστημίου. Επιλέχτηκε λοιπόν η λύση να καταργηθεί το τμήμα που δεν υπήρχε πια χρόνος να γίνει αυτοδύναμο, δηλαδή το Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών. Έτσι με ΠΔ το 2013, το Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών καταργήθηκε και συγχωνεύθηκε με το Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών & Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Και πάλι όμως υπήρχε πρόβλημα για το αυτοδιοίκητο του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, μια και για να μην κινδυνεύει με κατάργηση το Πανεπιστήμιο έπρεπε να αλλάξει ο Νόμος που πρόβλεπε ότι προϋπόθεση για αυτό ήταν να υπάρχουν 4 Τμήματα αυτοδύναμα. Έτσι, μετά από πιέσεις προς τον τότε Υπουργό Παιδείας Δ. Αρβανιτόπουλο των βουλευτών της Δυτικής Μακεδονίας Στάθη Κωνσταντινίδη (ΝΔ Φλώρινας), Μιχάλη Παπαδόπουλου (ΝΔ Κοζάνης), ΠάρηΚουκουλόπουλου (ΠΑΣΟΚ), άλλαξε ο νόμος ν. 2454/1997 αρ. 15 που αφορούσε στην αυτοδυναμία του πανεπιστημίου. Ο νέος Νόμος προσαρμόστηκε απόλυτα στα δεδομένα πια του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, πέρασε μέσα σε ένα άσχετο Νομοσχέδιο και σε αυτόν αναγραφόταν ότι:
«…τα Α.Ε.Ι. τα οποία διοικούνται από Προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή αποκτούν αυτοδυναμία μόλις λειτουργήσουν αυτοδύναμα δύο (2) Σχολές τους».
Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας είχε δύο Σχολές, την Πολυτεχνική Σχολή της Κοζάνης που ήταν από την αρχή αυτοδύναμη και την Παιδαγωγική της Φλώρινας με τα 2 Τμήματά της.
Επομένως ενέπιπτε στις προϋποθέσεις του νέου νομοθετικού πλαισίου που είχε δημιουργηθεί αποκλειστικά για να διασώσει το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, αφού η μόνη προϋπόθεση για να διασωθεί ήταν να αποκτήσει αυτοδυναμία. Έτσι δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις της αυτοδυναμίας του πανεπιστημίου και εκλέχτηκε ο πρώτος πρύτανης.
Από το σημείο αυτό και πέρα θα συνεχίσουμε αναφερόμενοι στο πολυνομοσχέδιο που πρόκειται να ψηφιστεί από την παρούσα Βουλή και θα αναλύσουμε τις διαφαινόμενες συνέπειές του για την Δυτικής Μακεδονία και ιδιαίτερα για τον νομό της Φλώρινας.

Η Ιστορία του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας από την ίδρυσή του ως την παρούσα συγκυρία

Σ. Ηλιάδου-Τάχου Καθηγήτριας Νέας Ελληνικής Ιστορίας και Ιστορίας της Εκπαίδευσης.
Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας (ΠΔΜ) ιδρύθηκε με το Π.Δ. 92/2003 (Φ.83/11-4-2003) και άρχισε τη λειτουργία του το 2003. Από 1-1-2004 μεταφέρθηκε και το προσωπικό (μέλη ΔΕΠ, ΕΕΔΙΠ, ΕΤΕΠ και διοικητικό προσωπικό). Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας διοικούνταν από Προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή η οποία είχε Πρόεδρο τον Καθηγητή Χρήστο Μασσαλά, η οποία ήταν διορισμένη από την κυβέρνηση. Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας ήταν δηλαδή μη αυτοδιοίκητο και τα μέλη ΔΕΠ δεν εξέλεγαν πρύτανη.
Τα πρώτα Τμήματα του ΠΔΜ ήταν τα τέσσερα Τμήματα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου που έδρευαν στη Δυτική Μακεδονία. Επρόκειτο γιατο Τμήμα Μηχανικών της Κοζάνης που ήταν αυτοδύναμο, για το Τμήμα Δημοτικής εκπαίδευσης της Παιδαγωγικής Σχολής Φλώρινας που ήταν αυτοδύναμο, για το Τμήμα Νηπιαγωγών της Παιδαγωγικής Σχολής Φλώρινας που ήταν αυτοδύναμο και το Τμήμα Βαλκανικών σπουδών που δεν ήταν αυτοδύναμο.
Για να γίνει αυτοδιοίκητο το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίαςέπρεπε να γίνουν αυτοδύναμα όλα τα τμήματά του, σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου 2454/1997 και μάλιστα του άρθρου 15. Επομένως από τα Τμήματα του νέου πανεπιστημίου το μόνο Τμήμα που έπρεπε να γίνει αυτοδύναμο ήταν το Τμήμα Βαλκανικών σπουδών που διοικούνταν από Προσωρινή Γενική Συνέλευση αποτελούμενη κυρίως από Καθηγητές πρώτης βαθμίδας των δύο Τμημάτων της Παιδαγωγικής Σχολής. Από την Παιδαγωγική Σχολή προερχόταν και ο εκάστοτε Πρόεδρός του. Αν γινόταν λοιπόν αυτοδύναμο το Τμήμα Βαλκανικών σπουδών, το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας θα γινόταν αυτοδύναμο και δεν θα διοικούνταν πια από Προσωρινή Γενική Συνέλευση. Και το σπουδαιότερο δεν θα κινδύνευε να καταργηθεί, όπερ δυστυχώς και εγένετο.
Ποιες όμως ήταν οι προϋποθέσεις του Νόμου για να γίνει ένα Τμήμα αυτοδύναμο και να γίνει κατ επέκταση το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας αυτοδιοίκητο; Σύμφωνα με το νόμο 2454/1997, άρθρο 15, 2, για να γίνει αυτοδύναμο ένα Τμήμα έπρεπε να έχει 9 μέλη ΔΕΠ, δύοαπό τα οποία έπρεπε να βρίσκονται στη βαθμίδα του Καθηγητή. Το θέμα ήταν απλό. Το Βαλκανικών είχε τα 9 μέλη ΔΕΠ. Δεν είχε 2 τακτικούς Καθηγητές. Υπήρχαν όμως δύο εναλλακτικές: α) υπήρχε η δυνατότητα να μετακινηθούν για ελάχιστους μήνες κάποιοι Καθηγητές από τα άλλα Τμήματα (Δημοτικής, Νηπιαγωγών) –το αυτοδιοίκητο εκεί ήταν διασφαλισμένο και δεν μπορούσε με τίποτα να αρθεί- για να επιτευχθεί χωρίς κόστος το αυτοδιοίκητο στο Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών. β) Ήταν δυνατόν να εξελιχτούν δύο από τους Αναπληρωτές Καθηγητές του Τμήματος Βαλκανικών σπουδών άμεσα σε πρωτοβάθμιους Καθηγητές, με επιτάχυνση της προκήρυξης δύο θέσεων Καθηγητών. Δεν λήφθηκε όμως πρόνοια για κανένα από τα δύο που προαναφέρθηκαν, με αποτέλεσμα να μην επιτευχθεί το αυτοδιοίκητο του Τμήματος Βαλκανικών Σπουδών.
Όταν μπήκε θέμα «σχεδίου Αθηνά»επικράτησε η λογική ότι κόβονταν εκείνα τα Πανεπιστήμια που δεν είχαν πετύχει το αυτοδιοίκητο. Έτσι την περίοδο του σχεδίου Αθηνά είχε σχεδόν καταργηθεί το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με τους κανόνες του σχεδίου Αθηνά, αφού ίσχυε ο νόμος που είπαμε, ότι δηλαδή για να γίνει αυτοδιοίκητο το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας έπρεπε να είναι αυτοδύναμα όλα τα Τμήματα του πανεπιστημίου. Επιλέχτηκε λοιπόν η λύση να καταργηθεί το τμήμα που δεν υπήρχε πια χρόνος να γίνει αυτοδύναμο, δηλαδή το Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών. Έτσι με ΠΔ το 2013, το Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών καταργήθηκε και συγχωνεύθηκε με το Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών & Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας
Και πάλι όμως υπήρχε πρόβλημα για το αυτοδιοίκητο του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, μια και για να μην κινδυνεύει με κατάργηση το Πανεπιστήμιο έπρεπε να αλλάξει ο Νόμος που πρόβλεπε ότι προϋπόθεση για αυτό ήταν να υπάρχουν 4 Τμήματα αυτοδύναμα. Έτσι, μετά από πιέσεις προς τον τότε Υπουργό Παιδείας Δ. Αρβανιτόπουλο των βουλευτών της Δυτικής Μακεδονίας Στάθη Κωνσταντινίδη (ΝΔ Φλώρινας), Μιχάλη Παπαδόπουλου (ΝΔ Κοζάνης), ΠάρηΚουκουλόπουλου (ΠΑΣΟΚ), άλλαξε ο νόμος ν. 2454/1997 αρ. 15 που αφορούσε στην αυτοδυναμία του πανεπιστημίου. Ο νέος Νόμος προσαρμόστηκε απόλυτα στα δεδομένα πια του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, πέρασε μέσα σε ένα άσχετο Νομοσχέδιο και σε αυτόν αναγραφόταν ότι:
«…τα Α.Ε.Ι. τα οποία διοικούνται από Προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή αποκτούν αυτοδυναμία μόλις λειτουργήσουν αυτοδύναμα δύο (2) Σχολές τους».
Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας είχε δύο Σχολές, την Πολυτεχνική Σχολή της Κοζάνης που ήταν από την αρχή αυτοδύναμη και την Παιδαγωγική της Φλώρινας με τα 2 Τμήματά της.
Επομένως ενέπιπτε στις προϋποθέσεις του νέου νομοθετικού πλαισίου που είχε δημιουργηθεί αποκλειστικά για να διασώσει το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, αφού η μόνη προϋπόθεση για να διασωθεί ήταν να αποκτήσει αυτοδυναμία. Έτσι δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις της αυτοδυναμίας του πανεπιστημίου και εκλέχτηκε ο πρώτος πρύτανης.
Από το σημείο αυτό και πέρα θα συνεχίσουμε αναφερόμενοι στο πολυνομοσχέδιο που πρόκειται να ψηφιστεί από την παρούσα Βουλή και θα αναλύσουμε τις διαφαινόμενες συνέπειές του για την Δυτικής Μακεδονία και ιδιαίτερα για τον νομό της Φλώρινας.